Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 30, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: ΑΟΖ, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Πολιτική, Τουρκία

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας, για δεκαετίες τώρα, βλέπει στον ύπνο του τον χάρτη που δημοσιεύω και ξυπνάει ιδρωμένος διότι αυτόν το χάρτη δεν τον δημιούργησε κάποιος Έλληνας, αλλά η αμερικανική εταιρία General Dynamics που έχει εδρεύει στη πόλη Χέρντον, ένα προάστιο της Ουάσιγκτον. Αυτός ο χάρτης δημιουργήθηκε βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 (UNCLOS) και η οριοθέτηση έγινε βασισμένη στην αρχή της ίσης απόστασης (μέσης γραμμής). Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA Ο εφιάλτης, βέβαια, της Τουρκίας ξεκίνησε, πριν 35 χρόνια, στην έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, όταν, το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, η Τουρκία ήταν μια από τέσσερις χώρες που καταψήφισαν το UNCLOS και ακόμα δεν έχει συνέλθει από αυτή τη μεγάλη ήττα της μια και η ΑΟΖ και τα δικαιώματα νησιών σε ΑΟΖ δημιούργησαν μια αφόρητη πίεση από την οποίαν δεν έχει συνέλθει ακόμα. Η Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982, είναι ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός. Είναι το σύμβολο και αγγελιοφόρος μιας νέας εποχής στην ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου, της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας και της διεθνούς κοινωνίας. Αυτή η Σύμβαση αποτελεί μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία των ιδεών της διεθνούς κοινωνίας. Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα γιατί όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις δεν αναφέρονται ποτέ στις τρείς λέξεις «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» αλλά επιμένουν να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα. Προκαλεί, βέβαια, εντύπωση το γεγονός ότι και στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα επιστημόνων που συμφωνούν με τους Τούρκους και αναφέρουν ότι η μοναδική διαφορά μας με του Τούρκους στο Αιγαίο είναι η υφαλοκρηπίδα. Έτσι, η Τουρκία, για πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα, συνεχίζει να αρνείται την ύπαρξη του Συντάγματος των Ωκεανών και Θαλασσών που δημιούργησε η παγκόσμια κοινότητα εκείνη την αλησμόνητη Παρασκευή στη Νέα Υόρκη. Ακόμα θυμάμαι το βλοσυρό, πένθιμο ύφος της Τουρκικής Αντιπροσωπείας στην ψηφοφορία της 30ης Απριλίου 1982. Οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι συνδεμένες με οικονομικά συμφέροντα που έχουν σχέση με τα θέματα της αλιείας και των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία, μονότονα αρνείται την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Η Τουρκία χρησιμοποιεί δυο επιχειρήματα. Κατά πρώτον λόγο, τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ έχουν μόνο οι ηπειρωτικές ακτές και κατά δεύτερον λόγο και αν ακόμα δεχτούμε ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, τότε σίγουρα θα ισχύει η αρχή των «ειδικών περιστάσεων» και επομένως η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στενή λωρίδα που βρίσκεται ανατολικά των ελληνικών νησιών. Αιγαίο Αρχιπέλαγος Η καλύτερη ανάλυση και παρουσίαση των τουρκικών θέσεων έχει γίνει από τον Τούρκο νομικό και διεθνολόγο Yucel Acer στο βιβλίο του «The Aegean Maritime Disputes and International Law» Υποστηρίζει τις θέσεις της Τουρκίας αναφέροντας τα ακόλουθα: Α. Σήμερα, το 43,5% του Αιγαίου Πελάγους ανήκει στην Ελλάδα, το 7,5% στην Τουρκία και το υπόλοιπο 49% ανήκει στην ανοιχτή θάλασσα. Με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. θα δώσει στην Ελλάδα 71,5% ενώ της Τουρκίας θα αυξηθεί μόνο κατά 1,3% και θα φτάσει μόνο στο 8,8% και η ανοιχτή θάλασσα θα κατέχει 19,7%. Β. Όταν δημιουργηθεί ΑΟΖ, η Τουρκία θα χάσει και ένα ποσοστό που της ανήκει για εξερεύνηση και εκμετάλλευση και θα μειωθεί από το 16,3% (28.126 χλμ2) στο 8,27% (14.240 χλμ2) όταν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Όταν κάποιος μελετήσει προσεκτικά τον παραπάνω χάρτη της ΑΟΖ της Τουρκίας, που βασίζεται στο UNCLOS του 1982, αντιλαμβάνεται τον εφιάλτη του Ερντογάν που βλέπει πόσο περιορισμένη είναι η ΑΟΖ της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία θα λάβει μόνο 7,5% της συνολικής έκτασης του Αιγαίου. Αλλά, μια και το Διεθνές Δικαστήριο, με τις τελευταίες αποφάσεις του, έχει δώσει έμφαση στις αρχές της ευθυδικίας (equity) η περιοχή που θα λάβει η Τουρκία θα είναι περίπου 10-12% του συνόλου της ΑΟΖ του Αιγαίου, υποθέτοντας βέβαια ότι τα ελληνικά νησιά δικαιούνται μια ζώνης 12 ναυτικών μιλίων. Ιδιαίτερο πρόβλημα προκύπτει όμως όσον αφορά το σύμπλεγμα του Καστελόριζου που περιλαμβάνει την Ρω και την Στρογγύλη, που βρίσκονται εκτός του Αιγαίου Πελάγους και δη στην Ανατολική Μεσόγειο – με βάση σχετικό φυλλάδιο του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού περί ορίου θαλασσών – για τα οποία η Τουρκία κατά πάγια τακτική όπως και για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου δεν δέχεται ότι έχουν δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ ως εμπίπτοντα σε “ειδικές περιστάσεις”. Με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (εφαρμογή μεθόδου μέσης γραμμής) αν ληφθεί υπόψη η νήσος Στρογγύλη προκύπτουν θαλάσσια σύνορα Ελλάδος – Κύπρου μήκους 27 ν.μ. Χωρίς την επίδραση της Στρογγύλης, ακόμη και με λήψη υπόψη των νήσων Κρήτης, Ρόδου, και Καρπάθου δεν μπορεί να έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο, κάτι αρκετά αρνητικό από στρατηγικής και οικονομικής άποψης για την χώρα μας και την Κύπρο. Μαύρη Θάλασσα Ένα από τα πιο σημαντικά λάθη της Τουρκίας, έλαβε χώρα το 1986, όταν από πίεση της τότε Σοβιετικής Ένωσης, δέχθηκε να ανακηρύξει και να οριοθετήσει ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα. Οι Σοβιετικοί, εκείνη την περίοδο, αποφάσισαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στην περιοχή. Έτσι η Τουρκία έκανε μια τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, που δεν προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” που τόσο απεχθάνεται. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν παρόμοιες οριοθετήσεις στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί πιο “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα” από το Αιγαίο Πέλαγος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας με βάση τη μέση γραμμή. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. Τέλος, η Τουρκία έχασε και το επιχείρημα ότι η οριοθέτηση στο Αιγαίο Πέλαγος πρέπει να γίνει βάσει της ευθυδικίας και όχι της μέσης γραμμής διότι η Μαύρη Θάλασσα είναι περισσότερο ημίκλειστη από το Αιγαίο Πέλαγος. Το λάθος αυτό θα το πληρώσει ακριβά μια μέρα η Τουρκία.

Πηγή: Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα http://mignatiou.com/2017/06/o-efialtis-tou-erntogan-i-aoz-tis-tourkias-ke-to-lathos-tou-tagip-me-ti-mavri-thalassa/

ZİRAAT BANKASI, (ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ), ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 30, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Δωδεκάνησα, Ελλάδα, Πολιτική, Τουρκία

Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η τουρκική Ziraat Bankası, δηλαδή η Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας, με την παρουσία της πρώτα στην Θράκη και μετά και σε άλλα μέρη, θα εκμεταλλεύονταν με τον καλύτερο τρόπο την οικονομική κρίση στην Ελλάδα για να αγοράζει ιδιοκτησίες και να προωθεί την τουρκοοθωμανική παρουσία στην χώρα μας.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί την τράπεζα Ziraat ως «Δούρειο Ίππο» προκειμένου να εισβάλει στην Ελλάδα και να «καταλάβει» ελληνικά εδάφη. Ήδη, μετά από οκτώ χρόνια δραστηριοποίησης της στη χώρα μας και συγκεκριμένα στη Θράκη και τα Δωδεκάνησα προχωρά στη δεύτερη φάση του «βρώμικου» σχεδίου της βγάζοντας στο σφυρί ακίνητο Έλληνα επιχειρηματία στη Ρόδο.

Χθες, στο ειρηνοδικείο της Ρόδου, έγινε ο πρώτος πλειστηριασμός ελληνικής περιουσίας από την τουρκική κρατική αγροτική τράπεζα Ziraat, που πλέον λειτουργεί ανεξέλεγκτα και υποβοηθούμενη από το προξενείο της Κομοτηνής, ενώ κάποιοι συνδέουν τη δράση της στην Ελλάδα και με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Το ακίνητο ήταν ένα αγροτεμάχιο τεσσάρων στρεμμάτων στο χωριό Κοσκινού, το οποίο μεταξύ άλλων είχε βάλει υποθήκη ο επιχειρηματίας της Ρόδου για να πάρει δάνειο από το υποκατάστημα της τουρκικής τράπεζας στο νησί ύψους 242.983 ευρώ. Το δάνειο δεν μπόρεσε να το εξυπηρετήσει λόγω της οικονομικής κρίσης και η Ziraat το έβγαλε σε πλειστηριασμό με τιμή πρώτης εκκίνησης τις 135.000 ευρώ. Τελικώς ο πλειστηριασμός έγινε.

Κι αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι το αγροτεμάχιο αυτό να περάσει στα χέρια κάποιοι μουσουλμάνου της Ρόδου, αφού η Ziraat χρηματοδοτεί αφειδώς και με σχεδόν μηδενικά επιτόκια τους μουσουλμάνους να λαμβάνουν δάνεια και να αγοράζουν περιουσίες Ελλήνων που είτε βγαίνουν στο «σφυρί», είτε αναγκάζονται να τις πουλήσουν αδυνατώντας να ανταποκριθούν στις αυξημένες οικονομικές ανάγκες.

Άλλο ένα επίτευγμα του ΕΝΦΙΑ και της σκληρής φορολογίας ακινήτων που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Όταν πρόκειται για τη Θράκη και τη Ρόδο ανακύπτουν και λόγοι εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ziraat δραστηριοποιείται στην Ξάνθη, την Κομοτηνή και την Ρόδο (η έδρα της είναι στην Ερμού 2 στο Σύνταγμα), όπου υπάρχει έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο και κυριαρχούν τάσεις, με την στήριξη της Άγκυρας, «αυτονόμησης».

Πώς στήνει την φάκα η Ziraat για να προσεγγίσει πελάτες και να βάλει στο χέρι περιουσία Ελλήνων στις ευαίσθητες αυτές περιοχές; Χρησιμοποιεί ως τυράκι το πολύ χαμηλό επιτόκιο και βεβαίως τη δυνατότητα που έχει να δίνει ακόμη και σήμερα δάνεια, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν οι ελληνικές τράπεζες που λόγω της επιβολής των μνημονίων και της αναχρηματοδότησης έκλεισαν σχεδόν εντελώς τις στρόφιγγες των δανείων προς τους πολίτες και τους επιχειρηματίες.

Η Ziraat χορηγεί δάνεια με επιτόκιο, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες της τάξεως του 3%, όταν οι ελληνικές τράπεζας αν και εφόσον χορηγήσουν δάνειο θα είναι τουλάχιστον το διπλάσιο. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν πώς στα υποκαταστήματα της τουρκικής τράπεζας έχουν πάει ως πελάτες και Έλληνες στρατιωτικοί, αφού μετά την κατάρρευση της Γενικής Τράπεζας, έπαυσαν να ισχύουν κάποιοι ευνοϊκοί όροι που υπήρχαν για τους ένστολους.

Η τουρκική λοιπόν τράπεζα αποκτά και προσωπικά δεδομένα που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα χρησιμοποιηθούν αργότερα, αφού μεταξύ της Ziraat, του προξενείου της Κομοτηνής και των μυστικών υπηρεσιών υπάρχει… on line διασύνδεση.

Με τα χαμηλότοκα επιτόκια η τουρκική τράπεζα προσεγγίζει Έλληνες πελάτες και ποντάρει στη συνέχεια, λόγω της οικονομικής κρίσης, στις δυσκολίες που θα προκύψουν έτσι ώστε να κάνει χρήση της υποθήκης που έχουν βάλει οι δανειολήπτες για να περάσει σε τουρκική κατοχή κάποιο ελληνικό ακίνητο. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η Ziraat δίνει δάνειο με εγγύηση ακινήτου. Αυτό δηλαδή που θα ήθελε να πετύχει με το Στρατό η Άγκυρα το πετυχαίνει σιγά σιγά με τη δύναμη του οικονομικού «όπλου».

Πέραν δε των δανείων, η Ziraat παρέχει ελκυστικούς όρους και για τις καταθέσεις μετρητών, ειδικά γι’ αυτές που γίνονται σε τουρκικές λίρες. Πρόκειται για ένα ακόμη κίνητρο που παρέχει στους μουσουλμάνους της Θράκης και της Δωδεκανήσου σε μία προσπάθεια να ενισχύσει το έργο του προξενείου της Κομοτηνής για «τουρκοποίηση» της μειονότητας και την αυτονομίας του.

Δυστυχώς, τόσο η Τράπεζα της Ελλάδας που έχει υπό την επίβλεψη της τη Ziraat όσο και οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν αφήσει τους Τούρκους «πράκτορες» να δρουν ανεξέλεγκτα στις ευαίσθητες αυτές περιοχές.

Πηγή : Πενταπόσταγμα
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.nikosxeiladakis.gr

Η φυλετική συνέχεια των Ελλήνων: Οι ελληνογενείς της νότιας Ιταλίας

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 29, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Άγνωστοι Έλληνες, Απόψεις, Αρχαία Ελλάδα, Γενετική DNA, Γενετική αρχαιολογία, Εθνολογία, Ελλάδα, Κάτω Ιταλία

«Αν οι σημερινοί Έλληνες και οι σημερινοί κάτοικοι της Νοτίου Ιταλίας, είναι τόσο συγγενείς κι εφόσον γνωρίζουμε ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Νοτίου Ιταλίας προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τους μετανάστες, που δημιούργησαν την Μεγάλη Ελλάδα, τότε και οι σημερινοί Έλληνες είναι κατευθείαν απόγονοι των Αρχαίων Προγόνων τους, αναμφίβολα.»

Λένε οι αρνητές της συνεχείας της Ελληνικής Φυλής ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδος δεν είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά προϊόν επιμειξιών από Σλάβους, Τούρκους κλπ. Πως γίνεται όμως οι ελληνόφωνοι (για μας ΕΛΛΗΝΕΣ) της νοτίου Ιταλίας να είναι ακριβώς ίδιοι φυλετικά με τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδος; Μήπως δέχθηκαν και αυτοί «επιμειξίες» από Σλάβους ή Τούρκους; Φυσικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να συνέβη!

Οι Έλληνες και οι Ιταλοί: Tην μεγαλύτερη γενετική συγγένεια στην Ευρώπη την έχουμε ως Έθνος με τους Ιταλούς. Στην επιμέρους ανάλυση της Ιταλίας, οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι η χώρα τους στο Βορρά δείχνει ομοιότητα μεγαλύτερη προς την κεντρική Ευρώπη, ενώ η Κεντρική και Νότια Ιταλία, προς την Ελλάδα και τις μεσογειακές χώρες. Στον κύριο συνθετικό χάρτη της Ιταλίας, που αφορά το 27% της ποικιλότητας που παρατηρείται, εμφανίζεται ένας χαρακτηριστικός πόλος, στην “μύτη της μπότας” της Ιταλίας.

Η εξήγηση που δίνεται, αφορά τον Ελληνικό αποικισμό της Κάτω Ιταλίας τον 8ο και 7ο αιώνα, όταν η χώρα ονομάστηκε “Μεγάλη Ελλάς” με πληθυσμό ίσως και μεγαλύτερο από τον μητροπολιτικό της Ελλάδος. Μερικοί υπολογίζουν πως οι Έλληνες Μετανάστες ήταν γύρω στις 300.000 άτομα έναντι γηγενούς πληθυσμού ολόκληρης της Ιταλικής Χερσονήσου περίπου δεκαπλάσιου.

Η ελληνική γλώσσα στην περιοχή της Μεγάλης Ελλάδος παρέμεινε ως τον 13ο αιώνα μ.Χ. και ακόμη και σήμερα ανιχνεύεται μια μεγάλη αναλογία Ελληνικών επωνύμων στην περιοχή, που φτάνει και το 8%. Υπάρχει μια άλλη περιοχή, στην μεσότητα του τακουνιού της Ιταλικής μπότας, όπου υπάρχουν και σήμερα Ελληνόφωνα χωριά. Πρόκειται για μεταγενέστερο θύλακο μεταναστών από τον 5ο και 6ο μ.Χ. αιώνα. Υπενθυμίζουμε ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατείχε μεγάλο τμήμα της Νοτίου Ιταλίας, όπου η επίσημη γλώσσα ήταν η Ελληνική. Αυτός ο ελληνόφωνος θύλακας δεν δείχνει γενετική διαφορά από τους γείτονές τους. Εδώ όμως αναγνώστη, εμπεριέχεται μια σημαντική μαρτυρία, η κεντρική του άρθρου αυτού.

Αν οι σημερινοί Έλληνες και οι σημερινοί κάτοικοι της Νοτίου Ιταλίας, είναι τόσο συγγενείς κι εφόσον γνωρίζουμε ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Νοτίου Ιταλίας προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τους μετανάστες, που δημιούργησαν την Μεγάλη Ελλάδα, τότε και οι σημερινοί Έλληνες είναι κατευθείαν απόγονοι των Αρχαίων Προγόνων τους, αναμφίβολα.

 Η γενετική συγγένεια Ελλήνων-Ιταλών, είχε πιστοποιηθεί και με την εργασία του καθηγητού της Βιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κ. Κ. Τριανταφυλλίδη, στην εργασία που δημοσιεύθηκε στο Human Heredity (1983). Η γενετική σχέση των Ελλήνων με άλλους μεσογειακούς λαούς είχε παρουσιαστεί με το δενδρόγραμμα του καθηγητού Τριανταφυλλίδη, στο οποίο φαίνεται η στενή γενετική σχέση των Ελλήνων με τους Ιταλούς.

Μικρή είναι και η γενετική συγγένεια των Ελλήνων με τους Βούλγαρους, όπως είχε καταδειχθεί από τον κ. Τριανταφυλλίδη και άλλους ερευνητές.

Το παραπάνω έρχεται να ενισχύσει την άποψη ότι οι Έλληνες δεν ήρθαν σε επιμειξίες με τους γειτονικούς τους λαούς για λόγους γλωσσικούς, θρησκευτικούς, πολιτισμικούς κ.α.

Περαιτέρω μελέτες κι έρευνες θα διαλευκάνουν μια μέρα πλήρως όλα όσα εθίγησαν παραπάνω και πολλά περισσότερα. Η συγγένειά μας με τους Ευρωπαίους είναι δεδομένη, αν και δεν είναι τόσο κοντινή όσο των υπολοίπων. Φαίνεται δε, ότι οι Έλληνες εμφανίζουν μια γενετική ιδιαιτερότητα, μικρή, μα ανιχνεύσιμη. Όχι πρόσφατη, αλλά παλιά όσο και η ιστορία τους. Δεν επηρεάστηκαν γενετικά από τους άλλους Ευρωπαίους, αλλά επηρέασαν κιόλας σ’ ένα βαθμό τους Ευρωπαίους, όπως είδαμε. Μπορεί να συρρικνώθηκαν αριθμητικά στην πάροδο των αιώνων, άφησαν όμως τα γενετικά αποτυπώματά τους. Μα το πιο σημαντικό είναι ότι ζούνε μέσα μας, το αίμα τους κυλάει στο δικό μας.

Τι πιο υπέροχη κληρονομιά! Τι πιο μεγάλη ελπίδα για ένα μέλλον αντάξιο ενός λαμπρού παρελθόντος!

http://www.el.gr/ethnos/istoria/155-istoria/74898-h-fyletikh-synecheia-twn-ellhnwn-oi-ellhnogeneis-ths-notias-italias

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αποτελούν περίπου τον ίδιο πληθυσμό. Τι αποκαλύπτει γενετική έρευνα στην Κύπρο

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 22, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Άγνωστοι Έλληνες, Γεωπολιτική, Γενετική DNA, Γενετική αρχαιολογία, Εθνολογία, Ελλάδα, Κύπρος, Μετανάστευση, Τουρκία

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι προέρχονται από την ίδια γενετική δεξαμενή, η οποία όμως άρχισε σταδιακά να αλλάζει μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου το 1571 μ.Χ., διαπιστώνει πληθυσμιακή γενετική μελέτη του τμήματος Καρδιαγγειακής Γενετικής και του εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (ΙΝΓΚ).

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες στο επιστημονικό περιοδικό «PlosOne», διεξήχθη τα τελευταία δύο χρόνια από πολυμελή πολυεθνική ομάδα εξειδικευμένων επιστημόνων με επικεφαλής τον καθηγητή Μάριο Καριόλου του ΙΝΓΚ και τους στενούς του συνεργάτες δρα Αλέξανδρο Ηρακλείδη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και δρα Ήβη Πασιαρδή του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας είναι οι: Εύα Φερναντέζ, Στεφανία Μπεντροτσίνι, Μάριος Χειμωνάς, Βασίλης Χριστοφή, Τζόναθαν Κινγκ, Μπρουσέ Μπουτόουλε και Παναγιώτης Μανώλη.

Η ερευνητική ομάδα συγκέντρωσε και ανέλυσε δείγματα DNA από 344 Ελληνοκύπριους άνδρες, με γεωγραφική κατανομή σε όλη την κυπριακή επικράτεια, που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους και τα συνέκρινε με τα δείγματα 380 Τουρκοκυπρίων ανδρών, επίσης ξένων μεταξύ τους. Οι τελευταίοι είχαν κυπριακή καταγωγή (δηλαδή, δεν είναι έποικοι, που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο μετά το 1974).

Οι πληροφορίες για το δείγμα των 380 Τουρκοκυπρίων ελήφθησαν από ένα δημόσια προσβάσιμο δείγμα πληθυσμού, του οποίου το DNA ανέλυσε και δημοσίευσε το 2017 ο Τουρκοκύπριος γενετιστής Τζεμάλ Γκουρκάν. Ο λόγος που επιλέχθηκαν ανδρικά δείγματα είναι, επειδή το ανδρικό χρωμόσωμα Υ στο 23ο ζεύγος των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων (ΧΥ για τους άντρες και ΧΧ για τις γυναίκες) μεταφέρεται σχεδόν αυτούσιο από γενιά σε γενιά και έτσι μπορεί κανείς να ανιχνεύσει την καταγωγή πηγαίνοντας πολλές γενιές πίσω. Οι μικρές αλλαγές, που μπορεί να παρατηρηθούν στο ανδρικό χρωμόσωμα Υ (ή μεταλλάξεις στη γλώσσα της γενετικής), όπως αυτό κληροδοτείται από μία γενεά στην άλλη, βοηθούν και αυτές στις πληθυσμιακές γενετικές μελέτες.

Το επιστημονικό εύρημα της πληθυσμιακής γενετικής μελέτης είναι ότι η καταγωγή πατρός Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων προέρχεται κυρίως από την ίδια γενετική δεξαμενή, σε βαθμό τέτοιο ώστε να θεωρείται περίπου πως πρόκειται για τον ίδιο πληθυσμό. Προκύπτει επίσης ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται και μια πολύ στενή γενετική συγγένεια με τους κατοίκους του Λιβάνου, αλλά και της Καλαβρίας στην Ιταλία. Ενδιαφέρον είναι ότι τόσο Ελληνοκύπριοι όσο και Τουρκοκύπριοι φανερώνουν στενές γενετικές καταβολές και με τον ελληνικό πληθυσμό.

Αν ανατρέξει κανείς στη γενεαλογία της τελευταίας χιλιετίας, όπως φαίνεται από την ανάλυση των απλοτύπων (σσ: απλότυπος είναι η γενετική ταυτότητα του κάθε άνδρα στο χρωμόσωμα Υ, η οποία χρησιμοποιείται για ταυτοποιήσεις ατόμων που είναι συγγενικά), Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μεταξύ τους πολύ περισσότερους απλότυπους απ’ όσους έχουν κοινούς με οποιονδήποτε άλλον πληθυσμό περιβάλλει την Κύπρο. Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι 7-8% του πληθυσμού των δύο κοινοτήτων είναι μεταξύ τους κοντινοί συγγενείς εκ πατρός. Οι Τουρκοκύπριοι εμφανίζονται επίσης να έχουν σε ποσοστό 3% κοινούς απλότυπους με τους κατοίκους της Τουρκίας και ένα μικρότερο ποσοστό με κατοίκους διαφόρων χωρών της Βόρειας Αφρικής, κυρίως της Λιβύης. Τόσο οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Ελλάδας και του Λιβάνου, ενώ συγκεκριμένα οι Ελληνοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Αλβανίας. Το γενικό γενετικό προφίλ των Κυπρίων (ιδιαίτερα των Ελληνοκυπρίων) όσον αφορά την πατρική καταγωγή μοιάζει με αυτό γηγενών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και του νοτιοδυτικού Καυκάσου (π.χ. Αρμένιοι), καθώς και μ΄εκείνο των Ελλήνων της Κρήτης.

Η γενετική ομοιότητα με τους πληθυσμούς που κατοικούν στην Ελλάδα είναι μεγάλη, όχι όμως τόσο όσο με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, διότι από τον εξελληνισμό του νησιού με την κάθοδο των αχαϊκών φύλων έως σήμερα έχουν μεσολαβήσει 3.500 χρόνια και στο μεταξύ οι απλότυποι-Υ μεταλλάχθηκαν. Έτσι είναι αδύνατο να εντοπιστεί μεγάλος αριθμός κοινών απλοτύπων. Στους Τουρκοκύπριους, η επιμιξία με τον τουρκικό πληθυσμό (βάσει πάντα του ανδρικού χρωμοσώματος Υ) είναι μικρή και φαίνεται να ήρθε αργά, πιθανότατα μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς τον 16ο αιώνα. Συνολικά, η ανάλυση του χρωμοσώματος Υ δείχνει ότι οι Κύπριοι βρίσκονται στη μέση μιας γενετικής εξάπλωσης, που εκτείνεται από τη λεκάνη της Λεβαντίνης ως τη νοτιοανατολική Ευρώπη και αποκαλύπτει ότι, παρά τις επιμέρους διαφορές στους απλότυπους, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μια κοινή πατρική καταγωγή από την περίοδο πριν από την οθωμανική κυριαρχία στο νησί.

Με βάση την ιστορική και αρχαιολογική μαρτυρία, η παρουσία Ελληνοκυπρίων στο νησί αρχίζει την εποχή του Χαλκού (περίπου στα 1000 π.Χ.) και των Τουρκοκυπρίων την οθωμανική περίοδο (16ος αιώνας μ.Χ.). Έτσι, αυτή η μεταξύ τους γενετική ομοιότητα (μεγαλύτερη από ό,τι με οποιονδήποτε άλλο πληθυσμό της γύρω περιοχής) θα μπορούσε να αποδοθεί είτε στην κοινή προοθωμανική καταγωγή και των δύο κοινοτήτων που διαφοροποιήθηκε (αλλά ακόμη διατηρούνται σημαντικές ομοιότητες) μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου, είτε σε μια διαφορετική, όχι κυπριακή, πατρική γενετική καταγωγή των Τουρκοκυπρίων (π.χ. τουρκική). Ανάλυση της προέλευσης 24 κοινών απλοτύπων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων έδειξε ότι κανείς από αυτούς δεν συναντάται στην Τουρκία, επομένως δεν προκύπτει τουρκική καταγωγή. Πολύ περισσότερο, το γεγονός ότι οι 20 από τους 24 κοινούς απλότυπους δεν υπάρχουν ούτε στη διεθνή βάση δεδομένων, δείχνει ότι συναντώνται μόνο στον τοπικό πληθυσμό της Κύπρου.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τα εμπόδια σε Ιράκ – Συρία και η διέξοδος στο Αιγαίο

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 14, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Γεωπολιτική, Διεθνή, Ελλάδα, Πολιτική, Τουρκία

Related image

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Αν και προς το παρόν ο Ερντογάν αποφεύγει να υπερβεί ένα όριο οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίζονται με συστηματικότητα και συνέπεια. Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφονται οι δεσμεύσεις μεγάλων θαλάσσιων περιοχών αφενός για στρατιωτικές ασκήσεις, αφετέρου για «επιστημονικές» έρευνες. Στόχος είναι να εμπεδωθεί στο διεθνές σύστημα ότι το Αιγαίο -από την άποψη του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς πρακτικής- είναι μία προβληματική θάλασσα. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας συντελείται ένα είδος γεωπολιτικής ρευστοποίησης. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι κλιμακώνουν τη στρατιωτική εμπλοκή τους, επειδή ακριβώς επιδιώκουν να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου χάρτη της περιοχής.

Κεντρικός παίκτης σ’ αυτή τη στρατιωτική-διπλωματική διελκυστίνδα είναι ο κουρδικός παράγοντας. Οι μεν Κούρδοι του Ιράκ έχουν δημιουργήσει το δικό τους άτυπο κράτος και το Σεπτέμβριο προγραμματίζουν δημοψήφισμα με σκοπό την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Οι δε Κούρδοι της Συρίας, στους οποίους κυριαρχεί πολιτικά το τοπικό παρακλάδι του PKK, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο.

Η Άγκυρα βιώνει αυτές τις εξελίξεις σαν γεωπολιτικό εφιάλτη, λόγω του κουρδικού “καρκίνου” που έχει στους κόλπους της. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Ερντογάν θεώρησε ότι στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή μεθοδεύεται όχι μόνο η δική του εξόντωση, αλλά και ο ακρωτηριασμός της Τουρκίας. Τα γεγονότα αυτά τον εξώθησαν να εμπλέξει στρατιωτικά τη χώρα του και στα δύο μέτωπα. Έστειλε στρατό και στο βόρειο Ιράκ και στη βόρειο Συρία.

Εκτός νυμφώνος σε Ιράκ και Συρία

Στο βόρειο Ιράκ ούτε οι Κούρδοι, ούτε η Βαγδάτη ήθελαν την Τουρκία να συμμετάσχει στον συνασπισμό που πολιορκεί τη Μοσούλη, επειδή ακριβώς γνωρίζουν τις επεκτατικές προθέσεις της. Έτσι, οι Αμερικανοί την απέκλεισαν. Αυτό σημαίνει ότι οι νεοοθωμανοί θα μείνουν χωρίς καρέκλα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων που θα διαμορφώσει το χάρτη της περιοχής.

Και όχι μόνο αυτό. Η άρνηση των Τούρκων να αποσυρθούν από την ιρακινή επικράτεια, οδήγησε τη Βαγδάτη όχι μόνο να νομιμοποιήσει μία ελεγχόμενη από το ΡΚΚ πολιτοφυλακή Κούρδων Γεζίντι, αλλά και να τους εξοπλίσει με κρατικούς πόρους. Το ίδιο κάνουν και οι Αμερικανοί.

Εξίσου προβληματική είναι και η κατάσταση των Τούρκων στη Συρία. Όπως είναι γνωστό, μία τουρκική δύναμη, επικουρούμενη από ισλαμικές πολιτοφυλακές, έχει εισβάλει στη βόρειο Συρία με την ανοχή και των Αμερικανών και των Ρώσων με σκοπό να δημιουργήσει μία συνοριακή ζώνη.

Υποτίθεται ότι η επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” θα στρεφόταν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, κύριος στόχος της επιχείρησης ήταν η στρατιωτική εξουδετέρωση των Κούρδων και η αποτροπή της εδραίωσης μίας κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρειο Συρία. Και σ’ αυτό μέτωπο, όμως, η Ουάσιγκτον έθεσε όρια στην Άγκυρα.

Και στο συριακό μέτωπο οι ΗΠΑ «άδειασαν» την Τουρκία. Την απέκλεισαν από το συνασπισμό που πολιορκεί την πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους Ράκα. Τον πρώτο ρόλο σ’ αυτή την επιχείρηση έχουν οι Κούρδοι της Συρίας, οι οποίοι και γι’ αυτό τον σκοπό εκπαιδεύονται και εξοπλίζονται μαζικά από τους Αμερικανούς.

Στο μεσανατολικό βάλτο

Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει εισέλθει στον μεσανατολικό βάλτο. Επιπροσθέτως, επιβεβαιώνεται το δόγμα πως εάν η Τουρκία δεν έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον την ανοχή των Αμερικανών ή των Ρώσων δεν τολμάει να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τον Ερντογάν να ανοίγει τη βεντάλια των διεκδικήσεών του, αναζωπυρώνοντας το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων.

Μέτρο της ρητορικής του, άλλωστε, είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και όχι η Τουρκική Δημοκρατία. Προφανώς, δεν έχει στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θέτοντας, όμως, τόσο ψηλά τον πήχη, προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση του εν όψει των διαπραγματεύσεων για τις νέες εδαφικές διευθετήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Όπως ο ίδιος είπε προ καιρού στους υπουργούς του, «η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί για να κερδίσει εδάφη.

Εδώ είναι που όλα τα ανωτέρω συνδέονται τόσο με την προβολή αναθεωρητικών-επεκτατικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο όσο και με το Κυπριακό. Ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη από έστω και συμβολικές νίκες. Στην Άγκυρα, μάλιστα, τείνει να επικρατήσει η επικίνδυνη αντίληψη ότι ναι μεν στο Ιράκ και στη Συρία υπάρχουν αμερικανικά και ρωσικά εμπόδια, αλλά δεν ισχύει το ίδιο στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, τείνει να επικρατήσει η αντίληψη ότι στα δύο αυτά μέτωπα με τον Ελληνισμό υπάρχουν περιθώρια για εύκολα γεωπολιτικά κέρδη.

Αντανακλάσεις στο Αιγαίο

Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο το έδαφος είναι στρωμένο. Από το 1973 που διεκδίκησε την υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου, η Άγκυρα οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις. Εμφάνιζε τη νησιώτικη αλυσίδα από τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο να “κάθεται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλεται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Τότε, για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων.

Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί την άσκηση στρατιωτικής πίεσης σαν διπλωματικό όπλο.

Η ιστορία διδάσκει πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού. Η ευθεία αμφισβήτηση της Λωζάννης από τον Ερντογάν ειπώθηκε για να μπει στο τραπέζι.

Η υπόθεση των Ιμίων κατέστη ζωτικής σημασίας, επειδή χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά για την προώθηση της θεωρίας των “γκρίζων ζωνών”. Το τουρκικό διάβημα (29-1-1996) ήγειρε ευρύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Στόχος των Τούρκων δεν ήταν να επεκτείνουν κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα σύνορα, αλλά να μετατρέψουν σε “γκρίζα ζώνη” ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου.

Η σημασία του Αιγαίου

Η Άγκυρα προσπαθεί να εμφανίσει το Αιγαίο σαν ένα πέλαγος που παρεμβάλλεται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Επειδή δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη των νησιών, ισχυρίζεται ότι ναι μεν έχουν χωρικά ύδατα, αλλά δεν οριοθετούν τη θαλάσσια συνοριακή γραμμή των δύο χωρών.

Το Αιγαίο, όμως, δεν είναι μία θάλασσα που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο παράκτιων χωρών. Η μισή περίπου έκτασή του είναι ελληνικός εθνικός χώρος. Και ο υπόλοιπος είναι διεθνής χώρος, ο οποίος, όμως, συνδέει ελληνικά νησιά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η θάλασσα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία για τις δύο χώρες. Γι’ αυτό και τα –εκτός διεθνούς δικαίου– μέτρα που τις εξισώνουν λειτουργούν προς όφελος της Τουρκίας.

Είναι προφανές ότι, εάν η Τουρκία αποκτούσε την κυριαρχία έστω και μίας μόνο βραχονησίδας δυτικά της αλυσίδας Σαμοθράκη-Λήμνος-Λέσβος-Χίος-Σάμος-Κάλυμνος-Κως- Ρόδος-Καστελλόριζο, όχι μόνο θα ανέτρεπε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, αλλά και θα άλλαζε ριζικά τον χαρακτήρα του Αιγαίου. Η δήλωση της πρωθυπουργού Τσιλέρ εκείνη την εποχή στην εφημερίδα Χουριέτ ήταν σαφέστατη: «Μέχρι τώρα η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».

Ελάχιστες ημέρες μετά την κρίση (3-2-1996) η Τσιλέρ είχε δηλώσει ότι θα φέρει στο διεθνές προσκήνιο το καθεστώς 1.000 περίπου νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν τουρκικό έδαφος! Το 1998, ο τότε Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ (δήλωση στη Χουριέτ) είχε κατεβάσει τον αριθμό, ισχυριζόμενος ότι 132 νησίδες ανήκουν στην Τουρκία! Έτσι έφθασαν στο σημείο να διεκδικούν και τη Γαύδο!

Η Άγκυρα πάτησε στο προηγούμενο των Ιμίων για να αποσταθεροποιήσει την ελληνική κυριαρχία και σε κατοικημένες νησίδες. Στις 29-1-1996, η Άγκυρα είχε ονομαστικά αναφέρει σαν “γκρίζες ζώνες” όχι μόνο τα Ίμια, αλλά και τα κατοικημένα νησιά Ψέριμο και Φούρνους! Από τη δεκαετία του 2000, η Τουρκία συμπεριφέρεται σαν το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι να είναι δικό της έδαφος. Η διεκδίκηση έχει μετεξελιχθεί από θεωρητική σε έμπρακτη. Εδώ και καιρό αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τη νησίδα Παναγιά και τις Οινούσσες, κοντά στη Χίο.

Η πλειοδοσία των κεμαλιστών

Είναι αξιοσημείωτο ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης και αντιτίθεται στις στρατιωτικές περιπέτειες του Ερντογάν στο Ιράκ και στη Συρία, πλειοδοτεί σε εθνικισμό-επεκτατισμό έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο αρχηγός της Κιλιντσάρογλουδεν έχει δηλώσει ότι 18 τουρκικές νησίδες είναι υπό ελληνική κατοχή(!) και η νεοοθωμανική κυβέρνηση αδιαφορεί. Πριν ένα χρόνο περίπου είχε δηλώσει: «Ας κοιτάξει (ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»!

Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα κατοικημένα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί “γκρίζες ζώνες”. Ουσιαστικά τον καλεί να αναλάβει δράση. Στην πραγματικότητα, οι νεοοθωμανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές. Στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είχε από νωρίς επέλθει μία όσμωση μεταξύ των δύο βασικών τουρκικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων.

Για χρόνια, όμως, ο Ερντογάν εμφανιζόταν πιο ευέλικτος και λιγότερο επιθετικός. Η αιτία ήταν πως προτεραιότητά του ήταν ο εσωτερικός πόλεμος με το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Μία κρίση με την Ελλάδα θα έδινε στους αντιπάλους του χώρο και ευκαιρία να τον ανατρέψουν.

Αυτή η αναστολή σήμερα υφίσταται με άλλη μορφή. Ο Τούρκος πρόεδρος ακόμα και μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις δεν έχει εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Φοβάται ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Ελλάδα θα στραφούν εναντίον του. Γι’ αυτό και θέτει ένα όριο στις τουρκικές προκλήσεις.

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορεί να εδραιωθεί ως εθνικός ηγέτης μόνο με καταστολή και εκκαθαρίσεις. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα. Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο κοινός παρονομαστής, καθότι αποτελεί τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας.

Πηγή «Σταύρος Λυγερός»

«Μακεδονισμός», ή πως το Μέρος οικειποιείται το Όλον

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 14, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Βαλκάνια, Ελλάδα, Μακεδονία, Πολιτική, Σκόπια

«Μακεδονισμός», ή πως το Μέρος οικειποιείται το Όλον

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Οι δηλώσεις του νέου υπουργού Εξωτερικών της FYROM στους Financial Times δημιούργησε την εντύπωση στην Αθήνα πως ανοίγει μία προοπτική για την επίλυση του χρονίζοντος ζητήματος της ονομασίας. Χωρίς καμία διάθεση να προτρέξω, η προσεκτική ανάγωνση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο έμπειρος διπλωμάτης Νίκολα Ντιμιτρόφ ουσιαστικά άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο το γειτονικό κράτος να ζητήσει την ένταξή του στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία (FYROM).

Υπενθυμίζω ότι στη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι το 2008, με την ισχυρή υποστήριξη του τότε Αμερικανού προέδρου Μπους, η κυβέρνηση Γκρουέφσκι είχε επιχειρήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Η προσπάθεια είχε ναυαγήσει λόγω όχι μόνο των ελληνικών αντιρρήσεων, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι η Αθήνα είχε για πρώτη φορά παρουσιάσει μία συνεκτική και πειστική επιχειρηματολογία.

Εν πάση περιπτώσει, η επίσκεψη του Σλαβομακεδόνα υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα (14 Ιουνίου) θα δείξει εάν πρόκειται απλώς για διπλωματικό ελιγμό ή εάν βρισκόμαστε στην αρχή μίας πραγματικής αλλαγής πολιτικής.

Ο ίδιος δήλωσε: «Θα ζητήσω από την Ελλάδα να επανεξετάσει τι είδους γείτονα θέλει. Θέλει μία σταθερή και φιλική χώρα που προσφέρει ελπίδα για δημοκρατία και δικαιοσύνη; Εάν είμαστε ένας καλός γείτονας, τότε ελπίζω ότι οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα κατανοήσουν ότι αυτή είναι μία ιστορική ευκαιρία».

Ο Ντιμιτρόφ έχει απόλυτο δίκιο, υπό την προϋπόθεση ότι η θέση της νέας κυβέρνησης των Σκοπίων θα αντανακλά την πραγματικότητα της περιοχής. Γιατί οι διμερείς σχέσεις δεν πρόκειται να επαναπροσδιορισθούν εάν απλώς πρόκειται για έναν ελιγμό που αποκλειστικό σκοπό έχει την παράκαμψη της ελληνικής αντίρρησης σχετικά με την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ. Ας περιμένουμε, λοιπόν, να καθαρίσει περισσότερο ο ορίζοντας για να κρίνουμε.

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού

Προς το παρόν, ας μείνουμε στην ουσία της διαφωνίας που ταλανίζει τις σχέσεις των δύο χωρών. Από την αρχή, κεντρικό επιχείρημα των Σκοπίων ήταν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Το δικαίωμα αυτό, όμως, δεν σημαίνει χωρίς περιορισμούς επιλογή ονόματος για το κράτος, την εθνότητα και τη γλώσσα.

Έχω από την αρχή αυτής της διένεξης χρησιμοποιήσει το εξής επιχείρημα: Τί θα έλεγαν τα άλλα εθνικά κράτη στη Γηραιά Ήπειρο εάν η Ελλάδα αποφάσιζε να μετονομασθεί σε Ευρώπη, το ελληνικό έθνος σε ευρωπαϊκό και η ελληνική γλώσσα αντιστοίχως σε ευρωπαϊκή; Θα το αποδέχονταν;

Προφανώς όχι. Θα διαμαρτύρονταν με το βάσιμο επιχείρημα ότι η Ελλάδα ανήκει κι αυτή στη γεωγραφική περιοχή Ευρώπη, αλλά δεν ταυτίζεται με την Ευρώπη. Δηλαδή, θα διαμαρτύρονταν με το βάσιμο επιχείρημα ότι το Μέρος επιχειρεί να οικειοποιηθεί το Όλον.

Με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα η Αθήνα ζητάει το γειτονικό κράτος να μην ονομάζεται σκέτα Μακεδονία, η εθνότητα και η γλώσσα να μην ονομάζεται σκέτα μακεδονική. Επειδή η ονομασία ενός κράτους και ενός έθνους συμπυκνώνει την ταυτότητά του, η ελευθερία επιλογής ονόματος σταματάει εκεί που αρχίζει να θίγει άλλους.

Δεν πρόκειται για σχολαστικότητα. Μονοπωλώντας το όνομα “Μακεδονία” για το κράτος και “μακεδονικός” για την εθνότητα και τη γλώσσα, το Μέρος επιχειρεί να εγγράψει υποθήκη επί του Όλου, να νομιμοποιήσει βλέψεις στο σύνολο της γεωγραφικής περιοχής που ονομάζεται Μακεδονία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι προβάλλει μειονοτικές και καλλιεργεί εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας.

Το ιδεολόγημα του «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους»

Η Ελλάδα δεν φοβάται, βεβαίως, το ενδεχόμενο τα Σκόπια να της ασκήσουν δυναμικές πιέσεις. Η δεδομένη οικονομική, στρατιωτική και εν μέρει πολιτική αδυναμία τους δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Και ούτε φαίνεται πως θα έχουν μελλοντικά τέτοια δυνατότητα. Ο δεδηλωμένος αλυτρωτισμός των Αλβανομακεδόνων καθιστά εύθραυστη την ίδια την ενότητά της FYROM.

Παρά το γεγονός, όμως, ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμία δυνατότητα να απειλήσουν την ελληνική Μακεδονία, το πρόβλημα δεν είναι ασήμαντο. Όσο οι Σλαβομακεδόνες δεν αντικαθιστούν για όλες τις χρήσεις τα ονόματα “Μακεδονία” και “μακεδονικός/η” δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν το ιδεολόγημα περί “διαμελισμένου μακεδονικού έθνους”.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της προπαγανδιστικής πίεσης, που δηλητηριάζει το κλίμα στις διμερείς σχέσεις. Σκοπός δεν είναι να βρεθεί ένας συμβιβασμός για να ξεμπερδεύουμε με ένα χρονίζον πρόβλημα. Σκοπός είναι οι Σλαβομακεδόνες να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν στην περιοχή.

Η πολυεθνική Μακεδονία

Η Μακεδονία είναι στους νεότερους χρόνους μία γεωγραφική περιοχή, στην οποία κατοικούν αρκετές εθνότητες. Μία από αυτές είναι και η σλαβομακεδονική. Οι γείτονες παλαιότερα αποδέχονταν το όνομα Σλαβομακεδόνες, που συνιστά έναν εθνογεωγραφικό προσδιορισμό (το πρώτο συνθετικό δηλώνει τον εθνικό προσδιορισμό και το δεύτερο τον γεωγραφικό).

Εάν τώρα δεν τους αρέσει το όνομα Σλαβομακεδόνες (σλαβομακεδονική εθνότητα και γλώσσα) είναι δικαίωμά τους να αντικαταστήσουν τον εθνικό προσδιορισμό “σλαβο-” από κάποιον άλλον. Ουδέν πρόβλημα.

Η Ελλάδα δεν έχει ούτε συμφέρον, ούτε αρμοδιότητα ούτε βεβαίως φιλοδοξία να τους βαφτίσει. Έχει συμφέρον κι αρμοδιότητα, όμως, να τους εμποδίσει να ονομάζονται “Μακεδόνες”. Με άλλα λόγια, να εμποδίσει το Μέρος να αυτοπροβάλλεται σαν Όλον και να το οικειοποιείται.

Πως ακυρώνεται το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού»

Η FYROM δεν είναι εθνικό κράτος. Έστω και ετεροβαρώς είναι συνεταιρικό κράτος. Κύρια εθνική συνιστώσα είναι οι Σλαβομακεδόνες και δεύτερεύουσα οι Αλβανομακεδόνες. Ως εκ τούτου, η ονομασία του κράτους δεν μπορεί να έχει εθνικό προσδιορισμό, δεν μπορεί το κράτος να ονομάζεται π.χ. Σλαβομακεδονία. Η ονομασία του αφενός πρέπει να είναι εθνικά ουδέτερη, αφετέρου να καταδεικνύει πως πρόκειται για Μέρος και όχι για το Όλον.

Με άλλα λόγια η ονομασία πρέπει να είναι σύνθετη και ο επιθετικός προσδιορισμός στο “Μακεδονία” να είναι γεωγραφικός. Το όνομα που αντανακλά καλύτερα την πραγματικότητα είναι το “Άνω Μακεδονία”.

Αντιθέτως, το “Νέα Μακεδονία”, που είχε πέσει παλαιότερα στο τραπέζι, παραπέμπει στο σύνολο της Μακεδονίας, επειδή το “Νέα” είναι χρονικός προσδιορισμός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αντί να ακυρώνει το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού”, το επικυρώνει.

Το ζητούμενο δεν είναι ούτε να ξεμπερδεύουμε, προσθέτοντας έναν οποιονδήποτε επιθετικό προσδιορισμό, ούτε ο “Μακεδονισμός”, που κυριαρχεί στο γειτονικό κράτος από την ίδρυσή του, να καταστεί πιο ευέλικτος. Ζητούμενο είναι να ακυρωθεί. Αυτό σημαίνει αλλαγή όχι μόνο της ονομασίας του κράτους, αλλά και του ονόματος της εθνότητας/γλώσσας, ώστε τα ονόματα να αντανακλούν την πραγματικότητα της περιοχής.

Πηγή «Σταύρος Λυγερός»

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΘΑ) ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Δημοσιεύθηκε Ιουνίου 14, 2017 από yannisk
Κατηγορίες: Ευρωπαίκή Ένωση, Ελλάδα, Οικονομία, Πολιτικά

Διάγραμμα 1

Δημόσιο ευρωπαϊκό χρέος 2011-2015

Στο παραπάνω διάγραμμα που προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat, σχετικά με το δημόσιο χρέος των χωρών μελών της Ευρωζώνης (2011-2015), παρατηρούμε ότι μόλις επτά (7) χώρες (Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Λεττονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Εσθονία) από τις δεκαεννέα (19) της Ευρωζώνης πληρούν τις προϋποθέσεις της Συνθήκης του Μάαστριχ (1992), δηλ. το δημόσιος χρέος τους δεν υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους. Οι περισσότερες οικονομίες δεν ικανοποιούν τα κριτήρια που προβλέπονται στην Συνθήκη του Μάαστριχ, ενώ οι οικονομίες που εμφανίζουν καλύτερη δημοσιονομική επίδοση είναι κυρίως αυτές που εισήλθαν πιο πρόσφατα στην ζώνη του κοινού νομίσματος.
Πάντως από τα στοιχεία του πίνακα επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι μεταξύ όλων των οικονομιών η Ελλάδα παρουσιάζει τη πενταετία 2011-2015 το υψηλότερο επίπεδο δημοσίου χρέους στην Ευρωζώνη. Συγκεκριμένα ο μέσος όρος πενταετίας του ελληνικού δημοσίου χρέους διαμορφώνεται στα 173,24 του ΑΕΠ. Ακολουθεί πίσω σχετικά και κοντά η Ιταλία με μέσο όρο 126,6 και η Πορτογαλία με 125,24 του ΑΕΠ. Επίσης Χώρες όπως η Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ισπανία, παρόλο που δεν έχουν τόσο μεγάλο χρέος, αλλά έχουν ξεπεράσει το ποσοστό του χρέους στο ΑΕΠ (σύμφωνα με τα κριτήρια του Μάαστριχ) πέραν του 60%, αναπόφευκτα επιβαρύνουν και το μέσο όρο της Ευρωζώνης που ξεπερνά σε όλα τα έτη το μέσο όρο της συνθήκης του Μάαστριχ (μέσο όρο το 89,86% του ΑΕΠ).

Οι χώρες που έλαβαν βοήθεια και στήριξη από τον Μηχανισμό Στήριξης και Σταθερότητας της Ε.Ε. την τελευταία πενταετία, όπως η Ελλάδα, Πορτογαλία, η Ισπανία, Κύπρος (πλην της Ιρλανδίας) ενώ έπρεπε να ακολουθήσουν προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και οικονομικών μεταρρυθμίσεων και διάρθρωσης για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων τους, δεν απέφυγαν τη διόγκωση του δημοσίου χρέους προκαλώντας τους μεγάλα οικονομικά προβλήματα και εμπόδια.

Η αιτία είναι ότι τα επιπλέον δανειακά κεφάλαια που χορηγήθηκαν για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κατά την τελευταία πενταετία, τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, καθώς και η ύφεση που παρατηρήθηκε επιδείνωσαν τις προσπάθειες των χωρών για μείωση του δημόσιου χρέους τους.
Έχει διαπιστωθεί ότι η δημοσιονομική σπατάλη και η συσσώρευση δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν καταφύγει σε εξωτερική βοήθεια (ΔΝΤ, Ε.Ε. ΤΧΣ) δεν αποτελούν τις αποκλειστικές αιτίες των προβλημάτων τους. Διότι εκτός από τα ενδογενή διαρθρωτικά προβλήματα των χωρών, ένα σημαντικό μέρος των σημερινών προβλημάτων της Ελλάδας και των άλλων οικονομιών της Ευρωζώνης μπορεί να αποδοθεί στη λειτουργία της ίδιας της νομισματικής ένωσης. Δεδομένου ότι οι δημοσιονομικές συνθήκες μεταξύ των χωρών δεν είναι ίδιες, γίνεται αντιληπτό ότι οι αιτίες της τρέχουσας κατάστασης της Ευρωζώνης πρέπει να εντοπιστούν στις ανισορροπίες μέσα σε αυτήν.

Βέβαια τίθεται και το ερώτημα, κατά πόσο μια ενιαία ομοιογενής δημοσιονομική πολιτική μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα στις νότιες και λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες της Ευρωζώνης σε σχέση με τις βόρειες βιομηχανικές και εξωστρεφείς οικονομίες. Καθώς η διάρθρωση της οικονομίας των βορείων και ανεπτυγμένων χωρών είναι πολύ διαφορετική και αντέχουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, από ότι αυτές των νοτίων κρατών.

Μετά την υιοθέτηση του ευρώ, παρατηρήθηκε ότι οι χώρες που ανήκαν στον πυρήνα της Ευρωζώνης παρουσίασαν εκροές κεφαλαίων και τα ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους βελτιώθηκε, ενώ οι περιφερειακές χώρες (περιλαμβανομένου και της Ελλάδας) εμφάνισαν τα μεγαλύτερα προβλήματα σε συνδυασμό με τις εισροές κεφαλαίων, το δημοσιονομικό τους έλλειμμα αυξήθηκε και προκάλεσε επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους. (Πασχαλίδου Λαμπρινή, 2015, σελ. 52-53).
Παρά τη πολύ σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με σκληρά μέτρα λιτότητας μέσα στο πλαίσιο των υποχρεώσεων της Ελλάδας για δημοσιονομική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και των υψηλών μνημονιακών απαιτήσεων που έχουν εγκλωβίσει τη κοινωνία και τη χώρα σε έναν ατέρμονα αγώνα επιβίωσης του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα κινδυνεύει ακόμα και σήμερα με χρεοκοπία, ακόμα και μετά από τόσες θυσίες που έχει κάνει ο ελληνικός λαός,
Συνήθως ο κανόνας είναι ότι για την χρεοκοπία μίας χώρας, όπως και μίας επιχείρησης, φταίει αναμφίβολα ο εκάστοτε διαχειριστής – στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η πολιτική ηγεσία. Όμως, το σφάλμα και οι παθογένειες έρχονται από το παρελθόν, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν λήφθηκαν τα απαιτούμενα μέτρα αποφυγής της κρίσης, ενώ η χώρα μας υπερχρεώθηκε. Τα σημαντικότερα αίτια της σημερινής μας κατάστασης και το γεγονός ότι κινδυνεύει η χώρα μόνιμα από χρεοκοπία, είναι:

(α) Το ελλειμματικό ισοζύγιο μας (οι εισαγωγές μας είναι κατά πολύ υψηλότερες από τις εξαγωγές, καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε), το οποίο επιδεινώθηκε μετά την είσοδο μας στην Ευρωζώνη.

(β) Οι τόκοι, σε συνδυασμό με το υψηλό δημόσιο χρέος μας, το οποίο αυξήθηκε επειδή μπορούσαμε να δανειζόμαστε ευκολότερα, ως κράτος-μέλος της Ευρωζώνης . Εάν δεν επιβαρυνόμασταν με τόκους, το έλλειμμα μας θα ήταν σύντομα κάτω του 3% του ΑΕΠ μας. Ενώ και τα επιτόκια, αν ήταν χαμηλότερα κατά 2-3%, τότε το έλλειμμα μας θα ήταν απόλυτα διαχειρίσιμο.

(γ) Η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας, για την οποία ευθυνόμαστε όλοι μας – ειδικά όμως το κράτος, αφού το μεγαλύτερο πρόβλημα μας δεν είναι η μειωμένη ανταγωνιστικότητα μας, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ή το φορολογικό περιβάλλον, αλλά η σχεδόν ανύπαρκτη λειτουργικότητα των κρατικών υπηρεσιών μας (γραφειοκρατία, διαφθορά, διαπλοκή, εμπόδια στο άνοιγμα/κλείσιμο εταιριών κλπ.) .
Παρακάτω βλέπουμε την εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής στην Ευρώπη από το 2000 έως το 2012 και την πτωτική τάση που σημείωσαν μετά την εκδήλωση της κρίσης στην Ε.Ε.

Γράφημα 1Εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και της Ελλάδας μετά το ξεκίνημα της Ευρωζώνης (σκούρα πράσινη καμπύλη), σε σύγκριση με τις άλλες χώρες της ΕΕ και τις Η.Π.Α. – με την Ελλάδα (κίτρινη) την Ισπανία (κόκκινη) την Ιταλία και τη Βρετανία να καταρρέουν, καθώς επίσης με τη Γαλλία σε αρνητικά επίπεδα (όλες κάτω του 100, άρα σε χειρότερη θέση από το 2000, όταν η Γερμανία έχει εκτοξευθεί στο 120).

Υπάρχουν κι άλλες χώρες του μεγέθους της Ελλάδας ακόμα και μεγαλύτερες σε έκταση και με μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από το ελληνικό (π.χ. Ιταλία, Ισπανία κ.α.), αλλά αυτό όμως δεν τους εμποδίζει στην εξυπηρέτηση του χρέους τους, διότι απλά το ΑΕΠ τους είναι αρκετά μεγάλο (π.χ. μπορεί να είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πλεονασματικό και να αυξάνει το ΑΕΠ τους, όπως η Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία κτλ). Οπότε διαπιστώνουμε ότι το πρόβλημα εδώ, είναι πως μπορεί να αυξηθεί το ΑΕΠ με κάποια πλεονάσματα, χωρίς να αυξάνεται παράλληλα και το χρέος. Αν υπάρχουν αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης και ελλείμματα τότε το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Μόνο ιδιωτικές επενδύσεις και απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας απαλλαγμένη από την παθογένεια του κρατισμού μπορούν να δώσουν λύσεις και ώθηση στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.

Νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που ελήφθησαν στο πλαίσιο νέων συμφωνιών χρηματοδοτικής διευκόλυνσης και κρίθηκαν αναγκαία προκειμένου να επιτευχθούν οι αναθεωρημένοι δημοσιονομικοί στόχοι, δοκίμασαν τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας και του εγχώριου τραπεζικού συστήματος με τις ατελέσφορες διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς προκαλώντας αναζωπύρωση της αβεβαιότητας και συρρίκνωση του ΑΕΠ .
Παράλληλα, όμως η μη τήρηση των δεσμεύσεων των Ευρωπαίων εταίρων όσον αφορά την υλοποίηση των αποφάσεων των Eurogroup (κυρίως από το 2012 και μετά) για την ελάφρυνση του χρέους, αλλά και το γεγονός ότι σε κάθε καθυστέρηση στη διαπραγμάτευση, ακόμη και για τεχνικά ζητήματα, αιωρούνταν ως απειλή από ορισμένους από τους εταίρους ο κίνδυνος της χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ, με ανάλογα αποτελέσματα στις αγορές, επέτειναν την αβεβαιότητα και επηρέασαν αρνητικά το οικονομικό κλίμα στη χώρα.

Ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχτηκε πολλαπλώς, ότι η συνταγή που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια στην ελληνική οικονομία ήταν αποτυχημένη και ότι το ελληνικό χρέος χωρίς κούρεμα δεν είναι βιώσιμο , ακόμη κι αν η Ελλάδα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018, οι πιθανότητες να το διατηρήσει για άλλα 15 χρόνια είναι ουσιαστικά μηδέν .

Τελικά, δεν υπάρχει τρόπος το χρέος της Ελλάδας να γίνει βιώσιμο χωρίς επιπλέον ελάφρυνση χρέους, είτε αυτό σημαίνει κούρεμα είτε σημαντικές αλλαγές στους όρους των επίσημων δανείων . Διότι μείωση των χρεολυσίων και απελευθέρωση ρευστότητας σε αναπτυξιακά έργα μπορεί να δώσει ώθηση σε επενδυτικά έργα εμπιστοσύνης και έξοδο της χώρας στις αγορές ομολόγων με λογικά επιτόκια.

Γ.Χ.Κ. epizhlos@gmail.com

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
1. Πασχαλίδου Λαμπρινή, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ, 2015, Msc.
2. Τι θα μας συμβεί, εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Ο οικονομολόγος, Β. Βιλιάρδος, (23-06-2013) https://simatoros.wordpress.com/2013/06/23/%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB-2/ (πρόσβαση 25/4/2017)
3. Ομιλία του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γιάννη Στουρνάρα, στο Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος «Η Ελληνική Οικονομία: Εξελίξεις, Ευκαιρίες και Προοπτικές» (13/05/2016). http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Bank/News/Speeches/DispItem.aspx?Item_ID=349&List_ID=b2e9402e-db05-4166-9f09-e1b26a1c6f1b (πρόσβαση 25/4/2017)
4. Mη βιώσιμο το ελληνικό χρέος, σύμφωνα με το ΔΝΤ (27/01/2017). http://www.kathimerini.gr/893523/article/epikairothta/politikh/mh-viwsimo-to-ellhniko-xreos-symfwna-me-to-dnt (πρόσβαση 27/4/2017)
5. Οι «απίθανες» πιθανότητες της Ελλάδας https://www.sofokleous10.gr/index.php/top-stories/item/80901-2017-04-20-14-03-46 (πρόσβαση 28/4/2017)
6. Ελληνικό χρέος: Αναδιάρθρωση και βιωσιμότητα (1/8/2015). http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=727027 (πρόσβαση 29/4/2017)