Archive for the ‘Συρία’ category

Τι έγινε στην Αλεξανδρέττα το 1939 και πώς ο Ερντογάν θέλει να πάρει με τον ίδιο τρόπο εδάφη στη Συρία

Φεβρουαρίου 23, 2018

 Τι έγινε στην περιοχή του Ισκεντερούν επί Κεμάλ Ατατούρκ και η περιοχή ενσωματώθηκε στην Τουρκία αν και ανήκε στη Συρία – Πώς ο Ερντογάν χτίζει σιγά σιγά το ίδιο σχέδιο, εκμεταλλευόμενος την αστάθεια στην περιοχή

Η εισβολή που ξεκίνησε ο τουρκικός στρατός και ο συνασπισμός των Σύρων ανταρτών, εναντίον της Αφρίν, συμπλήρωσε τον πρώτο μήνα. Τις τελευταίες 34 μέρες, η Αφρίν έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης που θα αναδιαμορφώσει όλες τις περιφερειακές ισορροπίες. Η νέα κατάσταση αποτελεί πραγματική απειλή εναντίον όλων των δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στη Συρία και κινδυνεύει να αλλάξει τη δημογραφική δομή -και τον πολιτικό χάρτη- της χώρας.

Σύμφωνα με τους Κούρδους της περιοχής, η απειλή που συνεπάγεται η συνεργασία του τουρκικού κράτους με οργανώσεις που προέρχονται από την Al Qaeda και το ISIS, στους οποίους έχει μπει η ετικέτα FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός) μπορεί να συνοψιστεί σε τρία μέρη. Το πρότζεκτ, «εισβολή, εγκατάσταση, δημοψήφισμα» εν συντομία, είναι γνωστό ως «Iskenderun model» (δηλαδή το πρότυπο της Αλεξανδρέττας).

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε για πρώτη φορά ότι οι επιθέσεις εισβολής αποσκοπούν στη «διασφάλιση της προστασίας των συνόρων», αλλά τις επόμενες ημέρες αποκάλεσε τον συριακό στρατό «δύναμης εισβολής» και δήλωσε ότι «οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της γης θα εγκατασταθούν στην περιοχή». Τα σχόλια του Ερντογάν ήταν η πρώτη ένδειξη περί του «προτύπου της Αλεξανδρέττας», που σύμφωνα με τους Κούρδους, θέλουν να επικαιροποιήσουν και να εφαρμόσουν και θα μπορούσε επιβεβαιωθεί μέσα από τις φράσεις: ο «νέος εθνικός επαναστατικός στρατός» που θα «απελευθερώσει την πατρίδα» από το «εισβάλλον συριακό καθεστώς», κατά τα λεγόμενα των Τούρκων.

Η αρχή έγινε με την «Ασπίδα του Ευφράτη»

Το τουρκικό κράτος εισέβαλε σε μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων, αλ-Μπαμπ, Αζάζ, Ράι και Τζαραμπλούς το 2016, με βιτρίνα την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», σύμφωνα με το κουρδικό πρακτορείο ANFA. Η εισβολή αποσκοπούσε στη διακοπή της σύνδεσης μεταξύ των καντονιών του Τζιζίρε και του Αφρίν, καθώς η Τουρκία όρισε διοικητές και τοπικούς διοικητικούς υπαλλήλους στην περιοχή δημιουργώντας αυτή την de facto κατάσταση. Οι πόλεις διοικούνται από τους αναπληρωτές Διοικητές του Αντέπ, πολλές οικογένειες Τουρκμένων (ή Τουρκομάνων) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και δημιουργήθηκαν πολλά τουρκικά σχολεία.

Ένας άλλος τομέας στον οποίο το τουρκικό κράτος δραστηριοποιείται στο έδαφος της Συρίας μέσω της Αλ Κάιντα,  των σαλαφιστών τζιχαντιστών και των υπολειμμάτων του FSA είναι η Ιντλίμπ. Από τις πρώτες ημέρες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, η Ιντλίμπ μετατράπηκε σε βάση για οργανώσεις που υποστηρίχθηκαν από την Τουρκία και η επαρχία ήταν υπό κατοχή τουρκικού στρατού, από τον Οκτώβριο του 2017 ως μέρος μιας συμφωνίας για «αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες», μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν.

Σύμφωνα με τα όσα λένε οι Κούρδοι, ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να ενεργεί ως ασπίδα για την οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, που δρα υπό το Μέτωπο Αλ-Νούσρα (γνωστό παρακλάδι της αλ-Κάιντα και του ISIS). Αφού ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι «η επιχείρηση θα συνεχιστεί στο Ιντλίμπ καθώς και στην Αφρίν», όταν ο στρατός του καθεστώτος προχώρησε στην Ιντλίμπ, ο τουρκικός στρατός προσπάθησε να αποστείλει τρία κομβόι τεθωρακισμένων οχημάτων στα νότια του Χαλεπίου. Αυτές οι προσπάθειες παρεμποδίστηκαν από τη Ρωσία και το συριακό στρατό, αλλά ο «πόλεμος για ηγεμονία» στο Ιντλίμπ αναμένεται να ενταθεί τις επόμενες ημέρες.

Πρώτα εισβολή μετά δημοψήφισμα

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να «βρει έναν τόπο» για τους 3,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες στην Τουρκία, είναι το ορατό πρόσωπο του σχεδίου για τη δημιουργία ενός «διαδρόμου στη Μεσόγειο» κατά μήκος των πόλεων αλ-Μπαμπ, Τζαραμπλούς, Αζάζ, Αφρίν και Ιντλίμπ, από την πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, στο βουνό των Τουρκμένων στα ανατολικά και στα κουρδικά βουνά στα βόρεια της Λατάκιας. Το σχέδιο «Ερντογάν» που προσπαθούν να υλοποιήσουν σταδιακά συνίσταται στην ένταξη του πυρήνα Ιντλίμπ-Τζαραμπλούς στην Αφρίν, στη συνέχεια, στην εγκατάσταση των προσφύγων περιοχές στις οποίες εισέβαλε ο τουρκικός στρατός και τέλος σε ένα δημοψήφισμα, με το οποίο θα εκβιαστεί η ενσωμάτωση του νέου φιλοτουρκικού θυλάκου στο τουρκικό κράτος

Τι είχε γίνει στην Αλεξανδρέττα το 1938

Μετά την ήττα των Τούρκων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική αυτοκρατορία τεμαχίστηκε και στη Γαλλία δόθηκε η «διακυβέρνηση με εντολή» της Συρίας. Η Τουρκία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αρνήθηκε να δεχτεί το Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας ως μέρος της Εντολής και, σε ομιλία του στις 15 Μαρτίου 1923 στα Άδανα, ο Ατατούρκ υποστήριξε ότι ήταν «τουρκική πατρίδα για 40 αιώνες» και ότι «δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη στα χέρια του εχθρού». Η τουρκική πολιτική αποσκοπούσε στην ενσωμάτωση του Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας όταν η γαλλική εντολή της Συρίας θα έληγε το 1935.

Οι ντόπιοι Τούρκοι ξεκίνησαν μεταρρυθμίσεις στο ύφος του Ατατούρκ, σχημάτισαν διάφορες οργανώσεις και θεσμούς για να προωθήσουν την ιδέα της ένωσης με την Τουρκία. Σε αντίδραση των αραβικών επιδιώξεων για πλήρη αραβοποίηση του Ισκεντερούν, ο Κεμάλ επινόησε τον όρο Χατάι για την ευρύτερη περιοχή, παραπέμποντας στην εποχή των Χετταίων για να υποστηρίξει τα προηγούμενα λεγόμενά του, εγείροντας παράλληλα το «Θέμα του Χατάι». Έπειτα από πίεση στις Μεγάλες Δυνάμεις και προετοιμασία ειδικού συντάγματος, το Νοέμβριο του 1937, το αυτόνομο κράτος του Χατάι, παίρνει σάρκα και οστά, παραμένοντας ωστόσο ενσωματωμένο στη Συρία.

Με αυτό ως ασπίδα, η Τουρκία στέλνει καραβιές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων είτε ως «δυνάμεις ασφαλείας» το 1938, είτε ως μαϊμού-ψηφοφόρους, στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 29 Ιουνίου του 1939, στο οποίο «ο λαός» αποφάσισε την ενσωμάτωση της Αλεξανδρέττας, στο κράτος της Τουρκίας, κάτι που μέχρι σήμερα η Συρία αποκαλεί παρανομία και αρνείται να αναγνωρίσει, σύμφωνα με τα όσα γράφει και ο Βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ στο βιβλίο του σχετικά με το θέμα.

Η αντίσταση των Κούρδων

Οι Κούρδοι και οι συριακοί λαοί δρουν μαζί ενάντια σε αυτό το σχέδιο, όπως αναλύει το πρακτορείο ANFA. Ομάδες συμμοριών με τις ρίζες τους στην Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν και το ISIS, όπως η Al Nusra, η Faylaq Al Sham, η Ahrar Al Sham, η Nureddin Zengi, η Σουλτάν Μουράτ, οι ταξιαρχίες της Σαμαρκάνδης, το Τάγμα Σουλτάνου Μουράτ, το Τάγμα του Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, το Τουρκμενικό Ισλαμικό Κόμμα και η Ταξιαρχία Σελαχεντίν έχουν εισαχθεί από όλο τον κόσμο από την τουρκική MİT και έχουν λάβει εκπαίδευση και εξοπλισμό σε διάφορες επαρχίες της Τουρκίας.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) έχουν εκδώσει εκκλήσεις για υπεράσπιση της εδαφική ακεραιότητα της Συρίας από τις πρώτες ημέρες των επιθέσεων από αυτές τις συμμορίες που παρουσιάστηκαν με τη νεοδημιουργηθείσα «Συριακή ταυτότητα» και το όνομα «Kuvayi Milliye» (Εθνικοί Επαναστάτες) και οι οποίοι έχουν μακρά ιστορία βιασμών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων, απαγωγών, εθνοκάθαρσης, κλοπής και λεηλασίας.

Advertisements

Το Ισλαμικό Κράτος δεν εξαφανίστηκε – Έχει ακόμα 11.000 τζιχαντιστές στη Συρία

Ιανουαρίου 26, 2018

Το Ισλαμικό Κράτος δεν εξαφανίστηκε – Έχει ακόμα 11.000 τζιχαντιστές στη Συρία

Παρά τις πομπώδεις ανακοινώσεις των Ρώσων ότι νίκησαν στρατιωτικά τοΙσλαμικό Κράτος (ISIS) στη Συρία -κάτι που δεν συμμερίστηκαν ποτέ οι Αμερικανοί-, οι τζιχαντιστές όχι μόνο δεν εξαλείφθηκαν αλλά φαίνεται ότι διατηρούν αρκετές αξιόμαχες δυνάμεις σε διάφορους θύλακες στη χώρα και μάλιστα να σημειωθεί ότι οι 11.000 άνδρες στους οποίους αναφερόμαστε είναι μόνο οι ένοπλοι. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσοι ακόμα υπάρχουν σε μυστικούς πυρήνες και εφεδρείες.

Επειδή οι ένοπλες δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι συγκεντρωμένες όλες σε μια περιοχή, αλλά σε θύλακες ξεχωριστούς, που απέχουν σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους, η καταπολέμηση των τρομοκρατών εξαιτίας της πολυδιάσπασης των δυνάμεών τους, καθίσταται ευκολότερη.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις ξένων υπηρεσιών, το Ισλαμικό Κράτος έχει 1.500 με 2.000 άνδρες στην περιοχή του Γιάρμουκ, τουλάχιστον 1.000 στη βορειοδυτική Συρία, 1.500 με 2.000 στη νότια Δαμασκό (κάποια λένε ότι εκεί μπορεί να φτάνουν και τους 3.000), στην έρημο μεταξύ των επαρχιών Χομς και Ντέιρ Αλ Ζουρ περίπου 200, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη ποταμού 3.000 με 4.000, στην έρημο της Ντέιρ Αλ Ζουρ κοντά στα ιρακινά σύνορα ακόμα 1.000.

Τα νούμερα αυτά εάν τα αθροίσουμε κυμαίνονται μεταξύ 7.700 και 11.200.

Το Ισλαμικό Κράτος δηλαδή διατηρεί μια δύναμη μεγέθους μεραρχίας και όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνδρες μπορεί να αποτελέσουν τη μαγιά για ένα νέο ξέσπασμα του «χαλιφάτου».

Δείτε στον πολεμικό χάρτη της Συρίας που ακολουθεί, που βρίσκονται οι προαναφερθείσες δυνάμεις των τζιχαντιστών:


Πολεμικός χάρτης της Συρίας στις 25/01/2018: Με κόκκινο χρώμα τα κυβερνητικά εδάφη. Με ανοιχτό πράσινο οι «μετριοπαθείς» ισλαμιστές. Με μαύρο χρώμα το Ισλαμικό Κράτος. Με σκούρο πράσινο η Αλ Κάιντα. Με κίτρινο οι Κούρδοι και με γαλάζιο τα εδάφη υπό τουρκική κατοχή. Το μοβ νοτιοδυτικά είναι τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν.

Ένας δειλός Ερντογάν απείλησε ότι θα επιτεθεί στους Κούρδους νύχτα – Ο άχρηστος τουρκικός στρατός

Σεπτεμβρίου 26, 2017

Για μια ακόμη φορά ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε τους Κούρδους ότι θα τους επιτεθεί νύχτα, όπως δηλαδή συνηθίζουν οι δειλοί και οι επιδρομείς.

 Σε νέο ξέσπασμα μεγαλομανίας τη Δευτέρα, ο σουλτάνος μιας… υπερδύναμης δίχως πιλότους για αεροπλάνα, με ένα ναυτικό που φοβάται τη θάλασσα και ένα πεζικό που για να καταλάβει την Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος πλήρωσε λύτρα στους τζιχαντιστές για να φύγουν, αυτός λοιπόν ο μέγας «στρατηλάτης» -απειλώντας το κουρδικό δημοψήφισμα στο Ιράκ για ανεξαρτησία και τους Κούρδους της βόρειας Συρίας- είπε:

«Έχουμε σύνορα 911 χιλιόμετρων με την Συρία. Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ μια τέτοια δομή εκεί. Όπως είπα «μια νύχτα μπορούμε να έρθουμε ξαφνικά».

»Το πράξαμε αυτό στην επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη». Όλες οι επιλογές βρίσκονται μπροστά μας στο ζήτημα του Ιράκ και της Συρίας, το οποίο πέρα από την διπλωματία και την πολιτική, έχει μεγάλη σημασία για εμάς.

»Εκκαθαρίσαμε τις περιοχές Τζαραμπλούς, Ραΐ και Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος και τώρα κάνουμε νέα βήματα. Δεν φοβόμαστε να κάνουμε βήματα και στο Ιράκ».

Η αλήθεια είναι ότι όταν εισέβαλε στις 24 Αυγούστου του 2016 με την «Ασπίδα του Ευφράτη» στη βορειοδυτική Συρία, στα βόρεια της επαρχίας του Χαλεπιού, την Τζαραμπλούς -δίπλα στα σύνορα- δεν πολέμησε για να την πάρει. Οι τζιχαντιστές την εγκατέλειψαν ή όσοι παρέμειναν στην πόλη φόρεσαν τουρκικές στολές.

Την Αλ Μπαμπ την πολιορκούσε επί τρεις μήνες. Μιλάμε για μια πόλη στο μέγεθος της Θήβας. Την πολιορκούσε με 12.000 άνδρες, 8.000 Τούρκους και 4.000 ισλαμιστές μισθοφόρους, μια δύναμη μεραρχίας δηλαδή και μέσα το Ισλαμικό Κράτος είχε φρουρά 600 άνδρες, ένα τάγμα δηλαδή.

Οι τζιχαντιστές κατέστρεψαν δεκάδες τουρκικά τανκς και σε όλες τις αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις που πραγματοποίησαν έτρεψαν τους Τούρκους και τους μισθοφόρους σε άτακτο φυγή.

Μην αντέχοντας άλλο τον εξευτελισμό του, τρεις μήνες 12.000 άνδρες με τανκς και αεροπλάνα δεν μπορούσαν να εξοντώσουν μια φρουρά μόλις 600 ατάκτων, ο Ερντογάν πλήρωσε λύτρα στους τζιχαντιστές για να του παραδώσουν την πόλη.

Και ύστερα από αυτή την… ηρωική πολιορκία, που απέδειξε σε όλη τη Δύση πόσο άχρηστος είναι ο τουρκικός στρατός, ο Ερντογάν κήρυξε τη λήξη της «Ασπίδας του Ευφράτη».

Από τις 24 Αυγούστου 2016 έως και τις 29 Μαρτίου 2017, δηλαδή επί επτά μήνες και πέντε ημέρες, ο τουρκικός στρατός προέλασε μέχρι την Αλ Μπαμπ που απέχει μόλις 27 χλμ από τα σύνορα. Χρειάστηκε επτά μήνες και πέντε ημέρες για να προχωρήσει 27 χλμ. μέσα στη Συρία.

Αυτό το φιάσκο το εμφανίζει ως κάποια ηρωική επιχείριση και απειλεί να το επαναλάβει. Πραγματικά, οι Κούρδοι πρέπει να εύχονται να το επαναλάβει.

Ο Ερντογάν προφανώς και δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι μια τουρκική εισβολή στο ιρακινό Κουρδιστάν θα προκαλέσει γενικευμένο πόλεμο της Τουρκίας με τους Κούρδους. Τι τον κάνει να νομίζει ότι θα κερδίσει αυτό τον πόλεμο, ακόμα κι εάν δεν είχε έναν άχρηστο στρατό, δεδομένου ότι οι Κούρδοι υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ;

«Κανείς εκτός από το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει την Περιφερειακή Διοίκηση του Βόρειου Ιράκ», παραδέχθηκε ο Ερντογάν. «Εμείς θα συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα τα βήματά μας. Η Περιφερειακή Διοίκηση του Βόρειου Ιράκ [σ.σ. ιρακινού Κουρδιστάν] πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω. Το ομοσπονδιακό κράτος και η Βουλή ήδη δεν το αποδέχονται.

»Δεν θα επιτρέψουμε την δημιουργία ενός τρομοκρατικού κράτους και στη Συρία. Λέγεται ότι το ΥPG-PYD θα ιδρύσει κράτος εκεί. Αυτό είναι μόνο όνειρο», απείλησε.

Η αγωνία και ο φόβος του ότι η Τουρκία θα διαμελιστεί είναι κατανοητός. Αυτό που δεν καταλαβαίνει είναι ότι με τη συμπεριφορά του επισπεύδει παρά αποτρέπει τον διαμελισμό της χώρας του.

Εκτός εάν η συμπεριφορά του οφείλεται στο ότι θεωρεί αποφασισμένο τον διαμελισμό της Τουρκίας και προσπαθεί, ως νευρικό αγρίμι, να τον αποτρέψει με κάθε τρόπο.

Πάντως οι φήμες λένε ότι ο διαμελισμός που ήταν προγραμματισμένος για το 2025, κατέβηκε χρονικά στο 2021. Έτσι συζητιέται…

http://www.tribune.gr/world/news/article/395408/

Θα περάσει ο Άσαντ τον Ευφράτη… τι θα κάνει με Κούρδους & Τούρκους;

Σεπτεμβρίου 15, 2017

Το κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ ετοιμάζεται να ανακηρύξει με δημοψήφισμα την ανεξαρτησία του, καθιστώντας de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto. Στη δε Συρία, ο υπό αμερικανική καθοδήγηση συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό του Κούρδους ελέγχει περίπου το 25% της συριακής επικράτειας.

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι ζήτημα χρόνου να ολοκληρώσει την κατάληψη της Ράκα και την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την άτυπη πρωτεύουσά του. Μόλις πριν τέσσερα χρόνια πριν, ήταν οι τζιχαντιστές που πολιορκούσαν την παραμεθόριο κουρδική πόλη Κομπάνι, απειλώντας με στρατιωτική και πολιτική εξάλειψη τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία.

 Η προς το παρόν τουρκική στρατιωτική παρουσία στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων περιπλέκει και καθιστά ακόμα πιο ασταθείς τις ισορροπίες στην περιοχή. Για να εδραιώσει την παρουσία της, η Άγκυρα συμπλέει με τη Μόσχα και κατ’ επέκτασιν με το καθεστώς Άσαντ!

Υπενθυμίζουμε πως ήταν ο Ερντογάν που πριν λίγα χρόνια είχε αναλάβει για λογαριασμό της Δύσης την εργολαβία να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ και στη θέση του να τοποθετήσει ένα σουνιτικό καθεστώς.

Η σημερινή εικόνα στα μέτωπα της Συρίας

Στον Βορρά κυριαρχεί ο υπό την αμερικανική καθοδήγηση συνασπισμός με κορμό τους Κούρδους. Σ’ αυτόν συμμετέχουν κάποιες αραβικές φυλές, Ασσύριοι, Γεζίντι Αρμένιοι και κάποιοι Τουρκομάνοι. Οι Κούρδοι ελέγχονται πολιτικά από το κόμμα PYD, το οποίο είναι το παρακλάδι του ΡΚΚ στη Συρία. Στρατιωτικός στόχος της συμμαχίας είναι η συντριβή των τζιχαντιστών και πολιτικός στόχος η ίδρυση του κράτους της Ροζάβα.

Στη βόρεια Συρία μία περιοχή (ξεκινάει από τα τουρκοσυριακά σύνορα και απλώνεται προς Νότο μέχρι την κωμόπολη Αλ Μπαμπ) ελέγχεται από την Τουρκία και ο οποίος εμποδίζει την εδαφική ένωση του δυτικού κουρδικού καντονιού Αφρίν με τα δύο άλλα κουρδικά καντόνια που βρίσκονται ανατολικά της πόλης Μανμπίτζ.

Στρατηγικός στόχος των Κούρδων ήταν και παραμένει η εδαφική αυτή ένωση, η οποία θα εγγράψει και υποθήκη για ενδεχόμενη έξοδό τους στη Μεσόγειο. Αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έκαναν στις 12 Αυγούστου 2016, όταν κατέλαβαν τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίτζ που βρίσκεται δυτικά του Ευφράτη.

Οι Τούρκοι, που έχουν συμμαχήσει με τη Μόσχα, προσδοκούσαν να τους ανάψει το πράσινο φως για να εισβάλουν στο κουρδικό καντόνι του Αφρίν. Η Μόσχα, όμως, δεν τους το άναψε. Η Ουάσιγκτον, άλλωστε, δεν θα ήθελε να ανοίξει αυτό το μέτωπο, επειδή θα αποδιοργάνωνε όλη τη στρατιωτική στρατηγική της στη Συρία.

Στα βορειοδυτικά η περιοχή γύρω από το Ιντλίμπ ελέγχεται από τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα (τοπικό παρακλάδι της Αλ Κάιντα). Η περιοχή αυτή προσεχώς θα εκκαθαριστεί. Το ποιος θα την εκκαθαρίσει έχει κρίσιμη σημασία και θα μπορούσε να προκαλέσει συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του Άσαντ και στο συνασπισμό με κορμό τους Κούρδους, δηλαδή να φέρει αντιμέτωπες τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Οι δύο μεγάλες δυνάμεις, ωστόσο, φροντίζουν να μην περιέλθουν σε τέτοια θέση, παρά τον δεδομένο γεωπολιτικό ανταγωνισμό τους. Γι’ αυτό και για την εκκαθάριση της περιοχής του Ιντλίμπ συμφώνησαν από κοινού βομβαρδισμούς και στη συνέχεια επιχειρήσεις στο έδαφος από τις κουρδικές δυνάμεις που βρίσκονται στο Αφρίν (βορειότερα του Ιντλίμπ) και από ρωσική δύναμη που θα επικουρείται από τις δυνάμεις του Άσαντ.

 Γι’ αυτό και οι Ρώσοι αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε τουρκική εισβολή στο Αφρίν. Προφανώς η περιοχή του Ιντλίμπ θα μοιρασθεί όσον αφορά τον έλεγχο.

50 χρόνια κατοχής των συριακών υψιπέδων του Γκολάν

Ιουλίου 12, 2017

50 ans d’occupation du Golan syrien

Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί την 50η επέτειο της κατοχής του συριακού Γκολάν – περίοδος που είχε καταστροφικές συνέπειες στις ζωές του πληθυσμού ων Σύρων ιθαγενών.

Μετά την ισραηλινή κατοχή το 1967, πάνω από 130.000 Σύρους αυτόχθονες κατοίκους- περίπου το 95% του πληθυσμού – έχουν μεταφερθεί ή εκτοπιστεί διά της βίας από τα σπίτια τους.

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε μια τεράστια εκστρατεία κατεδάφισης των σπιτιών τους, καταστρέφοντας 340 χωριά και αγροκτήματα. Αντικαταστάθηκαν από ισραηλινούς αγροτικούς οικισμούς – ο πρώτο εγκαταστάθηκε λιγότερο από ένα μήνα μετά τον πόλεμο του 1967 – χρησιμοποιώντας συχνά τις ίδιες πέτρες από τα καταστρεμμένα χωριά και αγροκτήματα.

Το 1981, το Ισραήλ θέσπισε το νόμο των Υψωμάτων του Γκολάν, που αφορούσε την προσάρτηση των εδαφών στο κράτος του Ισραήλ, παράνομη ενέργεια που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως «άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα στο διεθνές επίπεδο».

 

Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 23.000 Ισραηλινοί έποικοι στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν, που ζουν σε 34 παράνομους οικισμούς.

Με το στρατό και τις ισραηλινές αρχές, ελέγχουν το 95% της γης.

υπόλοιπο των Σύρων ιθαγενών του πληθυσμού είναι περίπου 25 000 άτομα που ζουν σε πέντε χωριά στο βόρειο άκρο του κατεχόμενου συριακού Γκολάν και ελέγχουν μόνο το 5% της γης.

Ωστόσο, όσοι έχουν εκτοπιστεί δια της βίας ή μεταφέρθηκαν από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και οι απόγονοί τους είναι περίπου 500.000 που ζουν κυρίως στα προάστια της Δαμασκού και στη νότια πόλη της Νταράα. Δεδομένης της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Συρία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γίνει εσωτερικά εκτοπισμένα ατόμα (IDP) για δεύτερη φορά στη ζωή τους, ή πρόσφυγες.

Λόγω της ισραηλινής κατοχής, ο συριακός πληθυσμός που παρέμεινε στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν υποφέρουν καθημερινά με παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Οι πολιτικές διάκρισης για τη γη και τη στέγαση σημαίνουν ότι τα παραμένοντα πέντε συριακά χωριά είναι σοβαρά υπερπλήρη, δεδομένου ότι η επέκταση στο περιβάλλοντα έδαφος σπάνια επιτρέπεται. Η κατασκευή χωρίς άδεια μπορεί να οδηγήσει σε βαριά πρόστιμα ή την ολική ή μερική κατεδάφιση του κτιρίου.

Αυτή η πολιτική δεν έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις στις επιλογές στέγασης, αλλά απαγορεύει αυστηρά τη βελτίωση των οδικών δικτύων περισυλλογής σκουπιδιών και υπονόμων, την κατασκευή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή για την υγεία και το πολιτισμό, και τη δημιουργία υποδομής για βιομηχανικές ζώνες.

Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης του συριακού πληθυσμού απειλούνται ακόμη περισσότερο από την παρουσία ναρκών και συριακών στρατιωτικών βάσεων στις συριακές κατοικημένες περιοχές – συχνά μόνο λίγα μέτρα από τα σπίτια των ανθρώπων και όπου παίζουν τα παιδιά τους. Από το 1967, υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 66 Σύριοι ήταν θύματα των ναρκών στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Στον αριθμό, 16 έχασαν τη ζωή τους, οι μισοί από τους οποίους ήταν παιδιά.

Παρά τις προσπάθειες να επιβληθεί η ισραηλινή υπηκοότητα στο εγχώριο συριακό πληθυσμό που παρέμεινε μετά την υποτιθέμενη προσάρτηση του κατεχόμενου συριακού Γκολάν, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των Σύρων συνεχίζει να αρνείται την ισραηλινή υπηκοότητα.

Αντ ‘αυτού, έχουν στην κατοχή τους μια κάρτα με το καθεστώς του μόνιμου κατοίκου, ενώ η ιθαγένειά τους εμπίπτει στην κατηγορία «επ’ αόριστον». Αυτή η κατάσταση προκαλεί αβεβαιότητα και σημαντικές δυσκολίες. Μπορεί να ανακληθεί εάν το «κέντρο ζωής» ενός μεμονωμένου ατόμου αλλάζει ή αποκτά την ιθαγένεια άλλης χώρας. Από το 1982, περίπου 100 Σύροι έχασαν το καθεστώς της μόνιμης παραμονής τους μετά από ταξίδι ή διαμονή στο εξωτερικό. Αυτό το καθεστώς σημαίνει ότι οι Σύροι δεν έχουν παρά μόνο δικαίωμα σε ένα ισραηλινό «Laissez-Passer», γεγονός που δημιουργεί περιορισμούς και υψηλό κόστος για κάθε ταξίδι στο εξωτερικό.

Ωστόσο, οι ισραηλινές αρχές, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι ιδιωτικές εταιρείες – ισραηλινές και ξένες – ωφελούνται παράνομα από τους φυσικούς πόρους στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Το γόνιμο έδαφος τους και οι υδάτινοι πόροι τους επέτρεψαν την ανάπτυξη μιας συνεκτικής ισραηλινής αποικιακής βιομηχανίας που περιλαμβάνει την παραγωγή βοοειδών, λαχανικών, φρούτων, κρασιού και μεταλλικού νερού. Τουλάχιστον 14 οινοποιεία δραστηριοποιούνται στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν και πολλά αμπέλια παρέχουν σταφύλια στα κελάρια του Ισραήλ.

Περαιτέρω, από το 2013, μια ισραηλινή εταιρεία Afek Oil & Gas έκανε έρευνες για πετρέλαιο στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν, δηλώνοντας με υπερηφάνεια ότι η περιοχή διαθέτει δισεκατομμύρια βαρέλια ισραηλινού πετρελαίου. Η Afek ανήκει στη Genie Energy, μια αμερικανική εταιρεία που έχει στο συμβουλευτικό συμβούλιο της τους Rupert Murdoch, Ντικ Τσένι και τον James Wolsey.

Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση, χρησιμοποιεί τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία για να εδραιώσει περαιτέρω τον κλοιό της γύρω από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν – με πληθωριστική τάση του λόγου που συνδέεται με την αποικιακή επέκταση και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Την περασμένη Τρίτη, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, μιλώντας σε συνέδριο σε παράνομο οικισμό στο κατεχόμενο συριακό υψίπεδα Γκολάν, δήλωσε

«Τα Υψώματα του Γκολάν θα παραμείνουν για πάντα υπό ισραηλινή κυριαρχία. Εμείς ποτέ δεν θα αφήσουμε τα Υψίπεδα του Γκολάν. Είναι δικά μας». 

Ο ηγέτης των κύριων κομμάτων της αντιπολίτευσης, Ισαάκ Χερζόγκ, επίσης παρών στο συνέδριο, έκανε παρόμοιες δηλώσεις.

Μετά από 50 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, είναι επιτακτική ανάγκη η διεθνής κοινότητα, όχι μόνο να απορρίπτει αυτό το είδος ομιλίας, αλλά να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων του συριακού πληθυσμού υπό κατοχή.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει σαφώς ότι το κατεχόμενο συριακό Γκολάν αποτελεί τμήμα της Συρίας. Το Ισραήλ πρέπει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς αποφάσεις σχετικά με τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και του ανθρωπιστικού δικαίου. Ουσιαστικά, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση όλων των Σύρων που κατάγονται από το Γκολάν – τόσο εκείνοι υπό κατοχή και όσο και εκείνοι που αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και οι απόγονοί τους-  θα πρέπει να τηρούνται ώστε μόνο εκείνοι να μπορούν μόνοι τους να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Μετάφραση από τα αραβικά σε γαλλικά: J. Ch για το πρακτορείο ειδήσεων Media Palestine.

Πηγή:  Al-Marsad (Αραβικό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Γκολάν)

μέσω:  http://www.agencemediapalestine.fr/blog/2017/06/12/50-ans-doccupation-du-golan-syrien/

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/07/50.html

Ο κύβος ερρίφθη και η Τουρκία…

Ιανουαρίου 13, 2016

Το κείμενο, δημοσιευμένο στις 5 Ιανουαρίου 2016, περιγράφει με ακρίβεια την παρούσα διάταξη των αντίπαλων δυνάμεων στο βόρεια και βορειοανατολικό μέτωπο του πολέμου στη Συρία.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Η ανάλυσή του Balanche καταδεικνύει:

α) την σαφή υποχώρηση του “Ισλαμικού Κράτους” κάτω από τα συνδυασμένα κτυπήματα των Κούρδων του PYD, του συριακού στρατού, της ρωσικής αεροπορίας,

β) την ορατή πλέον δυνατότητα των Κούρδων να ελέγξουν όλη σχεδόν τη συνοριακή περιοχή με τη Τουρκία, ενώνοντας τα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν,

γ) την αδυναμία της Τουρκίας να επιβάλλει τους όρους της, λόγω της στρατηγικής σημασίας των Κούρδων μαχητών στον πόλεμο κατά του ΙΚ,

δ) την απρόθυμη αλλά αναγκαία στήριξη της Δύσης προς τους Κούρδους της Συρίας, τόσο για να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά των ισλαμιστών, όσο κυρίως για να μην περάσουν ολοκληρωτικά στη ρωσική επιρροή, η οποία έτσι κι αλλιώς υφίσταται.

Να σημειωθεί τέλος, ότι από την ημέρα της δημοσίευσης του κειμένου, παρά τις επιφυλάξεις του συγγραφέα του για την πιθανότητα εκδήλωσης του εγχειρήματος, ο συριακός στρατός και οι «Τίγρεις», οι ειδικές δυνάμεις της πολιτοφυλακής, έχουν εξαπολύσει συντονισμένη επίθεση εναντίον του ΙΚ, βόρεια της βάσης Kuwaires, και προωθούνται προς την πόλη al-Bab.

Του Fabrice Balanche

Από τον Οκτώβριο, οι δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους» στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας του Χαλεπιού βρίσκεται υπό πίεση και εξαναγκάζεται σε διάφορα μέτωπα: εναντίον του «Κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης» (PYD) και των Αράβων συμμάχων του κοντά στο μεγάλο φράγμα Tishrim∙ ενάντια στο συριακό στρατό και τη ρωσική αεροπορία γύρω από το στρατιωτικό αεροδρόμιο Kuwaires και τη λίμνη al-Jaboul∙ εναντίον των ανταρτών της «Jaish al-Fatah» (που ελέγχεται από την «Ahrar al Sham» και το παρακλάδι της Αλ-Κάιντα «Jabhat al-Nusra») στον διάδρομο Azaz, μεταξύ του Χαλεπιού και των τουρκικών συνόρων∙ εναντίον του ντόπιου πληθυσμού στην πόλη Manbji (στμ. 30 χλ. δυτικά από τον Ευφράτη), προς την οποία το PYD και οι σύμμαχοί του προελαύνουν.

Το PYD έχοντας καταλάβει, την μοναδική για πολλά εκατοντάδες μίλια, άθικτη γέφυρα κατά μήκος του Ευφράτη και με τον συριακό στρατό να κινείται δυναμικά είτε βόρεια είτε δυτικά, μια μεγάλη ομάδα μαχητών του ΙΚ στην περιοχή του Χαλεπιού θα μπορούσε να χάσει την πρόσβασή της στην πρωτεύουσα τους Ράκκα. Αυτή η προοπτική εγείρει το ερώτημα: ποιος θα μπορούσε να ωφεληθεί από την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους σε αυτό το μέτωπο και πώς;

ΜΙΑ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΙΣΧΥΡΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αν και ο πληθυσμός στην επαρχία του ανατολικού Χαλεπιού είναι σήμερα σχεδόν εξ ολοκλήρου σουνιτικός, εντούτοις, διαιρείται μεταξύ διαφόρων εθνικών ομάδων και σε ακόμη περισσότερες υποδιαιρέσεις φυλών και γενών που δημιουργούν ένα δίκτυο βασικής αλληλεγγύης στην επαρχία και στις πόλεις. Οι Άραβες είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού αλλά πολλές κουρδικές και τουρκομανικές μειονοτικές ομάδες έχουν αντισταθεί στον εξαραβισμό.

Οι Κιρκάσιοι παρ’ όλα αυτά, έχουν αφομοιωθεί: η ταυτότητά τους έχει σταδιακά εξασθενήσει από την εποχή που μεταφέρθηκαν από τους Οθωμανούς στην περιοχή αυτή, πριν από 150 χρόνια Οι Χριστιανοί αν και πολυάριθμοι στις συνοριακές πόλεις της Jarabulus, στο Κομπάνι και στην Αζάζ έως και την δεκαετία του 1950, έπειτα με τα χρόνια μετακινήθηκαν προς το Χαλέπι και τη Δαμασκό.

Η περιοχή είναι σχεδόν αποκλειστικά αγροτική, με το δεύτερο χαμηλότερο δείκτη επιπέδου ανθρώπινης ανάπτυξης μετά από αυτής της κοιλάδας του Ευφράδη. Έχει καταγράψει επί χρόνια υψηλή δημογραφική αύξηση, με μέσο ετήσιο ποσοστό, έως και πριν τον εμφύλιο πόλεμο, 3%. Η περιοχή έχει τρία αστικά κέντρα: την Al-Bab, το Manbji και την Jarabulus. Η μοναδική βιομηχανία της περιοχής είναι η τσιμεντοβιομηχανία που κτίστηκε το 2008-2010 από την ευρωπαϊκή εταιρεία Lafarge.

«ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΟΥΡΔΙΚΗ»

Οι Κούρδοι θεωρούν μεγάλα τμήματα αυτής της περιοχής ως δικά τους, συμπεριλαμβανομένης της μακράς ζώνης στα τουρκικά σύνορα –όχι μόνον το ελεγχόμενο από τους Κούρδους καντόνι του Αφρίν στα δυτικά και του Κομπάνι στα ανατολικά, αλλά επίσης και τους τομείς που βρίσκονται ανάμεσά τους και στην παρούσα φάση ελέγχονται από τους αντάρτες ή το ΙΚ. Οι Κούρδοι έχουν παρόμοιες απόψεις για το Manbij, που βρίσκεται αρκετά νοτιότερα από τα σύνορα. Ακόμη κι εάν ο πληθυσμός είναι σε αρκετές από τις περιοχές κυρίως αραβικός, το PYD ωστόσο τις θεωρεί ως «ιστορικά κουρδικές», βασίζοντας προφανώς τα επιχειρήματά του στο Μεσαίωνα και στον Σαλαδίνο.

Κατά συνέπεια, το PYD σκοπεύει να εξασφαλίσει την εδαφική συνέχεια μεταξύ του καντονιού Αφρίν και της υπόλοιπης αυτοανακηρυγμένης Κουρδικής περιοχής (Ροτζάβα). Η ομάδα έχει ήδη προσαρτήσει το κυρίως αραβικό διαμέρισμα του Tal Abyad προς ανατολάς, αλλά θα είναι δύσκολο να επαναλάβει αυτή την επιτυχία σε πιο πολυπληθείς περιοχές, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι κατοικούσαν έως το 2010 στις διεκδικούμενες περιοχές της Αζάζ, της Αλ-Μπαμπ, του Manbij και της Jarabulus, συγκρινόμενες με τους 130.000 ανθρώπους στην Tal Abyad. Αν και εκατοντάδες χιλιάδες έχουν καταφύγει στη Τουρκία, οι Κούρδοι θα αντιμετώπιζαν σίγουρα την πρόκληση της ενσωμάτωσης ενός μεγάλου αραβικού πληθυσμού στη Ροτζάβα, για να μην αναφέρουμε τη τοπική μειονότητα των Τουρκομάνων που είναι κάτω από την προστασία της Άγκυρας.

Πράγματι, η Τουρκία αρνείται να αφήσει τον έλεγχο όλων των συνόρων στους Κούρδους και έχει προειδοποιήσει αρκετές φορές ότι θα επιτεθεί εάν θα περάσουν τον Ευφράτη, όπως έκανε τον Ιούλιο που βομβάρδισε θέσεις του PYD κοντά στην Jarabulus. Στις 26 Δεκεμβρίου, οι «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (μια ομάδα που συμμετέχουν το PYD και οι Άραβες σύμμαχοί του) κατέκτησαν το φράγμα Tishrin, έπειτα, τρεις μέρες αργότερα, πήραν και το χωριό Abu Qiliqil στην άλλη πλευρά του ποταμού, και βρέθηκαν μόνον 12 χιλιόμετρα από το Manbij. Αν και η πόλη είναι εκτός του βεληνεκούς του τουρκικού πυροβολικού, η Άγκυρα θα μπορούσε να κτυπήσει τις δυνάμεις του PYD με άλλα όπλα.

Το να το κάνει αυτό μπορεί να είναι πολύ δύσκολο σε μια στιγμή που οι Κούρδοι πολεμούν το ΙΚ στα νότια σύνορα της Τουρκίας και όταν η συνοριακή περιοχή που το PYD προσπαθεί να ελέγξει είναι κι ο μοναδικός διάδρομος για τους τρομοκράτες του ΙΚ για να περνούν βόρεια προς την Ευρώπη και για τους εθελοντές που έρχονται νότια για να ενταχθούν στο στρατό του στη Συρία. Εντούτοις, η Άγκυρα θα μπορούσε ακόμη να δοκιμάσει να δικαιολογήσει τα κτυπήματα εναντίον των Κούρδων δεδομένων των στενών δεσμών του με το ΡΚΚ. Πράγματι, αν δεν υπάρξει εκεχειρία με την Άγκυρα, η Τουρκία το πιο πιθανό είναι να δράσει προς υπονόμευση των όποιων κουρδικών κερδών στη Συρία.

Ακόμη κι έτσι, όμως, το βασικό εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων του PYD είναι η πρόκληση της κατάκτησης και η διατήρηση μια τόσο μεγάλης αραβικής και τουρκομανικής περιοχής. Θα αποδεχθεί ο τοπικός πληθυσμός την άφιξη των Κούρδων μαχητών; Η κατάσταση μεταξύ Αράβων και Κούρδων στα ανατολικά της επαρχίας του Χαλεπιού είναι σαφώς λιγότερο συγκρουσιακή από ότι στην βορειοανατολική Συρία.

Οι πληθυσμός είναι πιο αναμιγμένος στα ανατολικά, και οι μεικτοί γάμοι είναι συχνοί. Επιπλέον το PYD έχει δημιουργήσει μια συμμαχία με τις αραβικές πολιτοφυλακές, έτσι οι τοπικές φυλές μπορεί να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον κυρίαρχο πολιτικό παίκτη, με τον τρόπο που το έκαναν προς το Ισλαμικό Κράτος με γνώμονα το συμφέρον της φυλής.

ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΠΑΓΙΔΕΥΘΕΙ;

Όταν το PYD και οι σύμμαχοί του πήραν το Abu Qilqil, κάποιες πηγές υπέδειξαν ότι το ΙΚ μπορεί να εγκαταλείψει και το Manbij, κυρίως επειδή αντιμετωπίζει μεγάλη εχθρότητα από τους ντόπιους και έτσι θα ήταν αδύνατο να κρατήσει την πόλη εμπρός στην προέλαση των Κούρδων. Στις 12 Νοεμβρίου, οι κάτοικοι του Manbij διαμαρτυρήθηκαν για τη βίαιη στρατολόγηση των νέων στο Ισλαμικό Κράτος στο μέτωπο της Azaz. Και στις 19 Δεκεμβρίου οι ισλαμιστές εκτέλεσαν 14 πολίτες από το φόβο μια εξέγερσης που σιγόβραζε.

Εν τω μεταξύ η επίθεση του PYD έχει υποστηριχθεί από τα κτυπήματα του συνασπισμού, δείχνοντας ότι οι κινήσεις του, μερικώς τουλάχιστον, συντονίζονται από τις ΗΠΑ και δεν ήταν μονομερείς αποφάσεις του PYD. Υπό αυτή την οπτική η προέλαση προς το Manbij θα μπορούσε να είναι τμήμα της στρατηγικής να κερδηθεί ξανά η Ράκκα. Εάν το Manbij πέσει, η πρωτεύουσα του «Χαλιφάτου» θα μπορούσε τελικώς να απομονωθεί από τα υπόλοιπα εδάφη του ΙΚ στη Συρία.

Όλες οι γέφυρες στον Ευφράτη από τα τουρκικά σύνορα νοτίως έως τη λίμνη Άσσαντ έχουν καταστραφεί ή έχουν ελεγχθεί από τους Κούρδους. Αν το PYD συνεχίσει την προέλασή του προς το νότο και ο συριακός στρατός ξεκίνησει μια επίθεση προς την Al-Bab (στμ. φαίνεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει) ή την λίμνη Άσσαντ, μεγάλο πλήθος μελών του ΙΚ θα εγκλωβιστεί στην ανατολική επαρχία του Χαλεπιού.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΠΩΦΕΛΗΘΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;

Προς τα δυτικά οι δυνάμεις των ανταρτών που ελέγχουν τον διάδρομο της Azaz είναι αυτή τη στιγμή σε θέση άμυνας έναντι του ΙΚ, το οποίο έχει καταλάβει από τον Σεπτέμβριο μερικά χωριά στην περιοχή και κινείται αργά προς την Azaz. Η προτεραιότητα της «Jaish al-Fatah», που υποστηρίζεται από τους Σαουδάραβες και τη Τουρκία, είναι να υπερασπιστεί την οδό ανεφοδιασμού, προς το ανατολικό Χαλέπι, στα δυτικά ενάντια στους Κούρδους και στο νότο ενάντια στο συριακό στρατό.

Ωστόσο, η ρωσική αεροπορία έχει πολλαπλασιάσει τις επιθέσεις της στο διάδρομο Azaz και έχει αποδυναμώσει τους αντάρτες, ιδιαίτερα κοντά στο συνοριακό πέρασμα του Bab al-Salam, κι αν χαθεί αυτός ο δρόμος θα αφήσει τις ανταρτικές μονάδες στις ανατολικές περιοχές σχεδόν απόλυτα περικυκλωμένες από τις δυνάμεις του καθεστώτος. Κάποια βοήθεια θα μπορούσε να εισρεύσει από το δυτικό συνοριακό πέρασμα Bab al-Hawa, αλλά η προέλαση του συριακού στρατού γύρω από το Χαλέπι απειλεί κι αυτόν τον δρόμο.

Ως εκ τούτου, οι αντάρτες δεν θα είναι οι βασικοί ωφελημένοι από μια υποχώρηση του ΙΚ στην επαρχία του Χαλεπιού, εκτός και τους επιτραπεί να διεξάγουν επιθέσεις από την Τουρκία. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί να επέμβει ευθέως στη Συρία, αλλά θα μπορούσε να επιτρέψει σε αντάρτες-πληρεξούσιους να χρησιμοποιήσουν το τουρκικό έδαφος για επιχειρήσεις ενάντια στο ΙΚ στη Jarabulus, για παράδειγμα, με έμμεσο στόχο να εμποδίσουν τους Κούρδους να καταλάβουν όλα τα σύνορα.

Βεβαίως, κάθε τέτοια στρατηγική εξαρτάται από το εάν οι αντάρτες είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν το ΙΚ, αλλά και εάν είναι ικανοί να το κάνουν αποτελεσματικά. Εν τω μεταξύ, η πρόσφατη επίθεση του συριακού στρατού στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Kuwaires είχε σκοπό να διασώσει τη φρουρά από τη σφαγή που την περίμενε από το ΙΚ, όπως συνέβη στην Tabqa, και να εξασφαλίσει τον δρόμο Χαλεπιού-Σαλαμίγια που απειλείτο από τις επιδρομές του ΙΚ. Έως τώρα, ωστόσο, ο στρατός δεν έχει πρόθεση να εξαπολύσει μια ευρύτερη επίθεση για την ανακατάληψη των ανατολικών περιοχών που έχει απολέσει.

Η προτεραιότητά του είναι να εξοντώσει τις ανταρτικές ομάδες μέσα και γύρω από το Χαλέπι. Ο Άσσαντ και ο Πούτιν κατάλαβαν ότι δεν θα έπρεπε να ανταγωνισθούν με τους Κούρδους στην κατάκτηση άλλων περιοχών, τουλάχιστον προσωρινά. Αντιθέτως έχουν διευκολύνει τις κουρδικές προσπάθειες βομβαρδίζοντας τους αντάρτες στο διάδρομο του Azaz. Αλλά εάν η πρόσφατη επίθεση των Κούρδων πετύχει αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τη συριακή, ρωσική και ιρανική στρατηγική στην περιοχή. Φτάνοντας στο Manbij, οι Κούρδοι θα μπορούσαν να παρακινήσουν το συριακό στρατό να επιτεθεί εναντίον του Al-Bab νοτιο-ανατολικά του Χαλεπιού.

Οι δύο δυνάμεις θα μπορούσαν τελικώς να συναντηθούν, παγιδεύοντας τις δυνάμεις του ΙΚ όπως περιγράφηκε παραπάνω. Αν και ούτε ο Άσαντ, ούτε οι αντάρτες δείχνουν να είναι σε τέτοια θέση και να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος από το ΙΚ, ανατολικά από το Χαλέπι, ο τοπικός αραβικός πληθυσμός θα μπορούσε να είναι πιο δεκτικός σε αυτούς παρά στους Κούρδους.

ΛΙΓΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ

Από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι, οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι η διαδρομή από τη Τουρκία προς το Ισλαμικό Κράτος και αντιστρόφως πρέπει να κλείσει. Εν τη απουσία μετριοπαθούς Αραβικής σουνιτικής δύναμης ικανής να αναλάβει αυτή την απαίτηση, η Δύση θα προτιμούσε αυτός ο διάδρομος να κλείσει από τους Κούρδους παρά από οργανώσεις που συνδέονται με την «Αλ Κάιντα», όπως η «Ahrar al-Sham» ή η «Jabhat al-Nusra».

Οι Κούρδοι είναι πρόθυμοι να εκπληρώσουν το όνειρό τους για μια ενωμένη Ροτζάβα κατά μήκος των βορείων συνόρων και το να τους αρνηθούμε έστω κάποια πρόοδο προς αυτό το στόχο θα είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει ο μόνος αποτελεσματικός μας σύμμαχος ενάντια στο ΙΚ στη βόρεια Συρία. Εάν η Δύση δεν δουλέψει μαζί τους επί αυτού του στόχου, θα τους σπρώξει στην αγκαλιά της Μόσχας, η οποία έχει ξεκαθαρίσει στο PYD ότι είναι εντελώς πρόθυμη να το βοηθήσει. Στην πραγματικότητα, ήδη υπάρχει κανονικός συντονισμός των Κούρδων με τις ρωσικές δυνάμεις στις βόρειες επαρχίες του Χαλεπιού.

Την ίδια ώρα, το να επιτραπεί στο PYD να καταλάβει όλη τη συνοριακή γραμμή είναι κάτι απαράδεκτο για τη Τουρκία, και η Δύση χρειάζεται τη βοήθεια της Άγκυρας σε διάφορα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων του προσφυγικού και του αγώνα κατά του ΙΚ. Επομένως, εάν η επίθεση του PYD συνεχιστεί προς το Manbij, και ίσως ακόμη πιο πέρα από την κόκκινη γραμμή της Τουρκίας στον Ευφράτη, οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους στο συνασπισμό θα χρειαστεί να είναι προσεκτικοί καθορίζοντας εάν και πως θα στηρίξουν την προέλαση και τι θα πουν ως απάντηση στις τουρκικές διαμαρτυρίες.

Από την πλευρά της η Άγκυρα, θα πρέπει να αποφασίσει πόσο μακριά είναι έτοιμη να πάει υπερασπίζοντας την «κόκκινη γραμμή» της, δεδομένων των πολιτικών και διπλωματικών κινδύνων μιας βαθύτερης επέμβασης, επιτιθέμενη μάλιστα στην μοναδική επίγεια δύναμη που έχει επιτυχία έναντι του ΙΚ στη Συρία. Υπ’ αυτή την έννοια, η επίθεση του PYD είναι τόσο ξεκάθαρη σημειολογικά όσο και η διάβαση του Ρουβίκωνα από τον Καίσαρα: ο κύβος ερρίφθη.

* Ο Fabrice Balanche, είναι αναπληρωτής καθηγητής και διευθυντής έρευνας στο Πανεπιστήμιο 2 της Λυών, και επισκέπτης καθηγητής στο Washington Institute.

Πηγή Σωτήριος Δημόπουλος

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ερντογάν-Νταβούτογλου «αποκαθηλώνουν» τον Κεμάλ – Που το πάνε το 2016

Ιανουαρίου 13, 2016
Image
Του Χρήστου Μηνάγια*

Το 2015 ήταν μια πολύ δυσμενής χρονιά για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Τούτο, κατά βάση, οφείλεται τόσο στις λανθασμένες εκτιμήσεις, όσο και στο λανθασμένο σχεδιασμό της τουρκικής στρατηγικής. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι η φαντασιόπληκτη πολιτική «των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του δόγματος Νταβούτογλου είχε ως συνέπεια την αποδυνάμωση του ρόλου της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή δεδομένου ότι: α. Η Τουρκία όχι μόνο δεν μπόρεσε να αναδειχθεί ως η χώρα που θα αποτελούσε μέρος της λύσης των προβλημάτων της εν λόγω περιοχής, αλλά μετατράπηκε σε μέρος των προβλημάτων της. β. Το καθεστώς Ερντογάν απομονώθηκε από τα τεκταινόμενα στο Ιράκ και τη Συρία και μείωσε σε σημαντικό βαθμό τη διαπραγματευτική ισχύ της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ, το Ισραήλ, καθώς επίσης στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Οι πέντε αρχές του Ατατούρκ για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Στις 30-12-2015, ο Τούρκος αρθρογράφος Güneri Cıvaoğlu, στην εφημερίδα Bugün, ανέφερε τις πέντε αρχές του Ατατούρκ για την τουρκική εξωτερική πολιτική, οι οποίες εάν υιοθετούντο από τον Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία πιθανόν να μην αντιμετώπιζε την επικίνδυνη απομόνωση των τελευταίων μηνών.

Στο άρθρο του ο Cıvaoğlu, αρχικά, παραθέτει τις εν λόγω αρχές.
1η Αρχή: Μην υπεισέρχεσθε (παρεμβαίνετε) στα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων σας.
2η Αρχή: Μην προκαλείτε τη Ρωσία και μην προβαίνετε σε προβοκάτσιες εις βάρος της.
3η Αρχή: Με τις αραβικές χώρες αναπτύξτε ιστορικές, κοινωνικές και πολιτιστικές σχέσεις και μην εμπλέκεστε στις διαμάχες που υπάρχουν μεταξύ τους.
4η Αρχή: Μην επιδιώξετε να συμβουλεύσετε κάποιον, εάν πρώτα δεν τον ρωτήσετε.
5η Αρχή: Ενστερνισθείτε το δυτικό πολιτισμό, ωστόσο μην γίνετε όργανο των ιμπεριαλιστικών οραμάτων των χωρών της Δύσης.

Στη συνέχεια, με την ίδια διαδικασία σκέψης ο Τούρκος αρθρογράφος περιγράφει τις ενέργειες που έκανε η Τουρκία του Ερντογάν, οι οποίες αντιτίθεται και αμφισβητούν πλήρως την κεμαλική στρατηγική. Ειδικότερα, ο Τούρκος πρόεδρος προέβη στις εξής ενέργειες:

• Παρενέβη στα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων της, όπως η Συρία ακόμη και η Αίγυπτος (σ.σ. Οι Τούρκοι θεωρούν την Αίγυπτο ως γειτονικό κράτος, λόγω της επιρροής του Κάιρου στον αραβικό κόσμο).
• Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους αποτελεί μια καταφανή πρόκληση κατά της Μόσχας.
• Ενεπλάκη στη διαμάχη που υπάρχει μεταξύ των αραβικών χωρών.
• Επιδίωξε να συμβουλεύσει τις αραβικές χώρες χωρίς να τις ρωτήσει (και όχι μόνο μια αλλά πολλές φορές).
• Η προβολή του «Νεοοθωμανικού Οράματος», του Ερντογάν ως «Ηγέτη της Περιοχής» και της Τουρκίας ως «ο Μεγάλος Αδελφός» ενόχλησε και προκάλεσε ανησυχία στις αραβικές χώρες.
• Παρά τις μεγάλες μεταπτώσεις, η Τουρκία φαίνεται υποτυπωδώς να ενστερνίζεται το δυτικό πολιτισμό, τους δυτικούς μηχανισμούς και τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, δεν προβάλει καμία αντίσταση στο να μην γίνει όργανο των μεγάλων ιμπεριαλιστικών παιγνίων στη Μέση Ανατολή.

Εκτιμήσεις για το 2016

Ενώ λοιπόν όλα δείχνουν ότι, η Τουρκία διανύει μια πολύ κρίσιμη περίοδο εσωτερικών συγκρούσεων και εξωτερικών απειλών κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν οι ακόλουθες εκτιμήσεις για το 2016:

• Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές του Ερντογάν, διαπιστώνουμε ότι αυτές στηρίχθηκαν στην αρχή: «ΚΕΡΔΙΖΩ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ». Εξάλλου, η τακτική αυτή, σε συνδυασμό με την ισλαμο-εθνικιστική προπαγάνδα, καθώς επίσης τον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας και κλιμάκωσης της οικονομικής κρίσης, έτυχε για ακόμη μια φορά της ανταπόκρισης μεγάλου τμήματος ισλαμιστών και εθνικιστών ψηφοφόρων, καθώς επίσης ψηφοφόρων μικρότερων κομμάτων, αφού το κόμμα ΑΚΡ πέτυχε μια σημαντική νίκη στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 2015. Συνεπώς, το θέμα του «Ηγέτη Ερντογάν» θα συνεχίσει να βρίσκεται στην τουρκική επικαιρότητα για να αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω το ειδικό βάρος του και να μπορέσει ο Τούρκος πρόεδρος να αλλάξει το πολίτευμα της χώρας από προεδρευόμενη σε μια μορφή προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας. Επειδή όμως, το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, με τις 317 έδρες του, δεν έχει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να αλλάξει το Σύνταγμα (σ.σ. απαιτούνται 367 έδρες) ή να διεξαχθεί σχετικό δημοψήφισμα (σ.σ. απαιτούνται 330 έδρες) θα επιδιωχθεί η αποστασία βουλευτών από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων βουλευτικών εκλογών, εφόσον οι δημοσκοπήσεις θα συνηγορήσουν υπέρ της αλλαγής του πολιτεύματος. Ήδη προς το παρόν, μόνο το 40% της τουρκικής κοινής γνώμης συμφωνεί με την αλλαγή του πολιτεύματος. Για το λόγο αυτό, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε την πραγματοποίηση σχετικών ημερίδων και συνεδρίων σε όλη τη χώρα, προκειμένου η τουρκική κοινωνία να αλλάξει άποψη.

• Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ενεργώντας ως ασκούμενος πρωθυπουργός ή κομπάρσος του Ταγίπ Ερντογάν, δεν θα έχει την τύχη να αναδειχθεί σε νέο ηγέτη και θα συναγωνίζεται τον Τούρκο Πρόεδρο, με συνέπεια το υπουργικό συμβούλιο να τελεί υπό τον πλήρη έλεγχο του προεδρικού μεγάρου.

• Η ενδεχόμενη δημιουργία μια νέας πολιτικής κίνησης από τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ παρατείνεται επ’ αόριστον.

• Θα συνεχίσει η επιθετική πολιτική του Ερντογάν εναντίον του Φετουλάχ Γκιουλέν με σκοπό την οικονομική κατάρρευση των μηχανισμών του εν λόγω ιμάμη. Επίσης, η επιλογή του Ερντογάν να εξαρθρώσει το παρακράτος του εν λόγω ιμάμη, όχι μέσω των δημοκρατικών και θεσμικών δομών αλλά με τη χρησιμοποίηση «παράλληλων-παράνομων» οργανώσεων αφύπνισε το βαθύ κράτος στην Τουρκία που βρισκόταν εν υπνώσει λόγω των πληγμάτων που αυτό υπέστη από τις δίκες Εργκένεκον και Βαριοπούλας. Σημειωτέον ότι, ήδη άρχισαν οι δολοφονίες Κούρδων στην νοτιοανατολική Τουρκία και στο εγγύς μέλλον θα γίνουμε μάρτυρες σταδιακά αυξανόμενων σφαγών και δολοφονιών.

• Αναφορικά με τις σχέσεις Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας-Ηνωμένων Πολιτειών, η Άγκυρα θα εφαρμόσει μια πολιτική ρήξης και προσέγγισης ταυτόχρονα.Σε ό,τι αφορά στο πρόβλημα των προσφύγων και παράτυπων μεταναστών, η Άγκυρα δεν προβλέπεται να αποδεχθεί οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα συνάδει με τα τουρκικά συμφέροντα. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι, η τουρκική κυβέρνηση ανέθεσε σε Κέντρα Στρατηγικών Αναλύσεων τη διενέργεια σχετικών μελετών και τα συμπεράσματα που εξήχθησαν συγκλίνουν στην άποψη ότι η παραμονή προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία δημιουργεί πολυδιάστατα προβλήματα, τα οποία θα οξύνονται με την πάροδο του χρόνου και έχουν σχέση με: α. Την εσωτερική ασφάλεια. β. Τη στέγαση, απασχόληση και ένταξη των προσφύγων στην τουρκική κοινωνία. γ. Την εκπαίδευση. δ. Την υγεία. ε. Την οικονομία.

• O πρόεδρος Ερντογάν, αλλάζοντας τις τακτικές του κινήσεις, θα επιδιώξει να μετατρέψει τη μεγάλη στήριξη της τουρκικής κοινωνίας κατά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου σε πλεονέκτημα, σε ό,τι έχει να κάνει με την προσπάθεια του να ανατρέψει την απομόνωση της χώρας του σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

• Η μακρόχρονη εμπόλεμη κατάσταση με το ΡΚΚ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα τόσο στους οικονομικούς δείκτες της Τουρκίας, όσο στις σχέσεις της Άγκυρας σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο. Μάλιστα, το ΡΚΚ δημιουργεί την εντύπωση ότι αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση διοίκησης της νοτιανατολικής Τουρκίας, ξεσηκώνοντας τον κουρδικό πληθυσμό σε συγκεκριμένες περιοχές, προκειμένου αυτές να αποκτήσουν την αυτονομία τους. Επίσης, οι εξελίξεις στο Ιράκ, οι εξελίξεις στη Συρία και οι δρομολογούμενες περιφερειακές αλλαγές στη Μέση Ανατολή δημιούργησαν προσδοκίες στο ΡΚΚ, προκειμένου αυτό να επιτύχει τους στρατηγικούς στόχους του, μέσω ένοπλου αγώνα στα αστικά κέντρα (αντάρτικο πόλεων) και στα βουνά ταυτόχρονα. Για το λόγο αυτό, ο Τούρκος πρόεδρος θα επιδιώξει ένα νέο άνοιγμα προς τους Κούρδους, φυσικά από θέση ισχύος, με αβέβαια αποτελέσματα λόγω της βαθιάς ρήξης που έχει δημιουργηθεί τους τελευταίους μήνες. Υπόψη ότι, η παρούσα τουρκική στρατηγική έχει ως στόχο να μετατρέψει σε πλεονεκτήματα, υπέρ αυτής, τα τρωτά σημεία των Κούρδων ανταρτών, χρησιμοποιώντας κατασταλτικά, ψυχολογικά και διπλωματικά μέτρα. Πρώτον, με τα κατασταλτικά μέτρα οι Τούρκοι προσβάλουν το σύστημα διοίκησης και λογιστικής υποστήριξης του ΡΚΚ τόσο εντός της τουρκικής επικράτειας όσο και εντός του βορείου Ιράκ, προκείμενου να αποδιοργανώσουν πλήρως τις ανταρτικές δομές. Δεύτερον, τα ψυχολογικά μέτρα έχουν να κάνουν με τη επικήρυξη ηγετικών στελεχών του ΡΚΚ, την ποινικοποίηση Κούρδων πολιτικών, τις δολοφονίες προβεβλημένων Κούρδων, την προσπάθεια χειραγώγησης του τοπικού πληθυσμού για την αποτροπή μιας ενδεχόμενης πολιτικής απειθαρχίας, την καταπάτηση της ελευθερίας του τύπου και την προβολή του ΡΚΚ ως μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία του κουρδικού κόμματος HDP και έχει σαν σκοπό οι Κούρδοι να απορρίψουν το Ισλάμ και να γίνουν άθεοι. Αναφορικά με την επικήρυξη στελεχών του ΡΚΚ, το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών γνωστοποίησε ότι έχουν δεσμευθεί 149 εκατ. ΕΥΡΩ, τα οποία επρόκειτο να διατεθούν για την κατασκευή 200 σχολείων 24 αιθουσών έκαστο και 20 νοσοκομείων 200 κλινών έκαστο. Και τρίτον, τα διπλωματικά μέτρα, τα οποία έχουν ως στόχο είτε την ανοχή είτε τη νομιμοποίηση από τη διεθνή κοινότητα των τουρκικών επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον του ΡΚΚ.

• Οι στρατιωτικές επιτυχίες των Κουρδικών Δυνάμεων PYD, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ανέτρεψαν τις τουρκικές επιδιώξεις στη Συρία και προκάλεσαν σοβαρές ανησυχίες στην Άγκυρα, η οποία θεωρεί ότι, η νέα διαφοροποίηση των χαρτών στη Συρία και το Ιράκ θα έχει ως συνέπεια την απώλεια τουρκικού εδάφους και την αλλαγή συνόρων στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, αφενός ο Ταγίπ Ερντογάν απειλεί συνεχώς τους Κούρδους ότι δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία, αφετέρου έχουν ολοκληρωθεί οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη δημιουργία μιας Ασφαλούς Περιοχής (Güvenli Bölgesi) εντός του συριακού εδάφους από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Ας σημειωθεί ακόμη ότι, σύμφωνα με δήλωση του Ντογού Περιντσέκ, προέδρου του κόμματος Vatan Partisi, ο Ερντογάν και ο Πούτιν είχαν συμφωνήσει για τη διεξαγωγή επιθετικής επιχείρησης από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή Cerablus της βόρειας Συρίας, η οποία όμως ακυρώθηκε λόγω της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους. Συγκεκριμένα, ο Περιντσέκ επικαλείται κυβερνητικές πηγές που του ανέφεραν ότι, είχαν συνταχθεί τα σχετικά σχέδια, είχαν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες και αναμενόταν η διαταγή εκτελέσεως της επιχείρησης.

• Η τουρκική στρατηγική για τη Συρία εστιάζει κυρίως την προσοχή της στα εξής:
πρώτον στη δημιουργία ασφαλών περιοχών για τους αμάχους εντός του συριακού εδάφους, αρχικά με τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων και στη συνέχεια διεξαγωγή αντίστοιχης χερσαίας επιχείρησης. Και δεύτερον, στη συγκρότηση Τοπικών Συμβουλίων Διοίκησης με βάση την εθνική πλειοψηφία. Φυσικά, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, η επιδίωξη των Τούρκων έχει ως στόχο τόσο τη διάσπαση της ενότητας μεταξύ των κουρδικών καντονιών και της διεθνοποιημένης ηγεμονίας τους στη βόρεια Συρία, όσο τη νομιμοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Τουρκμένων και την αποκατάσταση τους λόγω των διώξεων που υπέστησαν. Ωστόσο, η ψυχολογία της απομόνωσης που διακατέχει την τουρκική ηγεσία, λόγω των λανθασμένων επιλογών της, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τους επόμενους μήνες η Άγκυρα να επιδιώξει την δημιουργία επαφών με τη Δαμασκό.

• Στις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών που μάχονται εναντίον του Άσαντ έχουν ενταχθεί περίπου 5.000 Ουιγούροι, οι οποίοι ανήκουν στο Ισλαμικό Κόμμα Τουρκιστάν [Türkistan İslam Partisi (TİP)] και στο μέλλον αυτοί θα αποτελέσουν μια σοβαρότατη εσωτερική απειλή για την Κίνα. (σ.σ. Οι Ουιγούροι είναι μια τουρκογενής εθνική ομάδα που ζει κυρίως στην αυτόνομη επαρχία Σιντζιάνκ της Κίνας και έχουν συγκροτήσει το ΤΙΡ, το οποίο υποκινείται από την Τουρκία εναντίον του κινεζικού κράτους). Υπόψη ότι, οι εν λόγω Ουιγούροι εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία και κατόπιν προωθήθηκαν στο συριακό έδαφος. Για το λόγο αυτό, η Κίνα αποφάσισε να αποστείλει στη Συρία μια δύναμη 5.000 ανδρών περίπου, οι οποίοι ανήκουν στις ειδικές δυνάμεις των κινεζικών χερσαίων δυνάμεων και θα συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις εναντίον του ισλαμικού κράτους και των αντικαθεστωτικών.

• Η απόφαση του Πούτιν να εμπλέξει «άμεσα» τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία εναντίον του ισλαμικού κράτους και των αντικαθεστωτικών οφείλεται σε τέσσερεις λόγους: πρώτον, θα αποπροσανατολισθεί η κοινή γνώμη της Ρωσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως έγινε και με την Ουκρανία. Δεύτερον, θα σταματήσει η διεθνής απομόνωση της Ρωσίας μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία και η Μόσχα θα αποκτήσει ενεργό ρόλο στα «διεθνή παίγνια». Τρίτον, η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή θα αποτρέψει την έτι περαιτέρω πτώση της τιμής του πετρελαίου. Και τέταρτον, οι στρατιωτικές επιτυχίες της Μόσχας στη Συρία θα έχει ως αποτέλεσμα τη ρωσική προβολή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο με σημαντικές χερσαίες, αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις.

• Η προβολή της ρωσικής αεροπορικής ισχύος στη Συρία αποτελεί κίνδυνο για τα τουρκικά συμφέροντα δεδομένου ότι, αποφεύγεται μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα αποσταθεροποιείται η δυναμική παρουσία των τζιχαντιστών και των λοιπών αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Παράλληλα, η ανάληψη του ελέγχου του συριακού εναερίου χώρου από τη Ρωσία και η ανάπτυξη των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 και S-400 στη Συρία αποδυναμώνει το αίτημα των Τούρκων προς τους Αμερικανούς για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, κάτι που δεν επιθυμούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

• Η πολιτική του δίδυμου Ερντογάν-Νταβούτογλου για τη Συρία έσυρε την Τουρκία σε μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί πότε και πώς αυτή θα τελειώσει. Επιπρόσθετα, η πρόσφατη κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους αποτέλεσε την πιο σημαντική κρίση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής το 2015, όχι μόνο λόγω των διπλωματικών, πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών προβλημάτων που ακολούθησαν, αλλά διότι αφενός μειώθηκαν σημαντικά οι περιφερειακές πρωτοβουλίες της Τουρκίας, αφετέρου κατέρρευσε μια πολυετής προσπάθεια (σ.σ. άρχισε το 2003) οικοδόμησης σχέσεων φιλίας και συνεργασίας μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας. Συγχρόνως, θα αποδυναμωθεί ο ευρασιατικός προσανατολισμός της Τουρκίας ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την επιδίωξη της για συμμετοχή σε διάφορους οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ), πλήρη μέλη του οποίου είναι η Ρωσία και η Κίνα. Σημειωτέον ότι, στο παρελθόν ο Ερντογάν, κατ’ επανάληψη, είχε δηλώσει ότι σε περίπτωση συμμετοχής της χώρας του στον ΟΣΣ ως πλήρες μέλος, η Άγκυρα θα έχανε κάθε ενδιαφέρον για την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

• Η διάρρηξη των στενών δεσμών που υπήρχαν μεταξύ Ερντογάν-Πούτιν
υποχρεώνει την Άγκυρα να ενεργεί πλέον ως πιο «συνεπής εταίρος» της Δυτικών σε θέματα αμυντικής πολιτικής και ασφάλειας, καθώς επίσης να αποδέχεται ανεπιφύλακτα όλες τις απαιτήσεις τους, όπως η τουρκο-ισραηλινή προσέγγιση και η ακύρωση της συμφωνίας Τουρκίας-Κίνας για προμήθεια των κινεζικών αντιαεροπορικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς. Ειδικότερα, περιορίζονται οι ελιγμοί και η ανεξαρτησία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας την Άγκυρα στρατηγικό όμηρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τέλος, σε ό,τι έχει να κάνει με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την τουρκική προκλητικότητα και τις διεθνείς συνεργασίες κρίνεται σκόπιμο να γίνει η ακόλουθη επισήμανση: Το διεθνές δίκαιο και η πολιτική σοφία μπορεί να βρίσκονται ή να μη βρίσκονται από την ίδια πλευρά της διαμάχης και της αντιπαλότητας μεταξύ δύο κρατών. Αν δεν ευρίσκονται, η απλή εμμονή στο γράμμα του νόμου θα είναι απρόσφορη για τα εθνικά συμφέροντα και ίσως να καταστεί και ανήθικη (σ.σ. Επιστήμη και πολιτική της ισχύος, Hans Morgenthau, Μετάφραση-Επίμετρο: Πάνος Τσακαλογιάννης, Εκδόσεις Τουρίκη, 2011). Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η επιλεκτική προάσπιση περιορισμένων συμφερόντων σε συγκεκριμένες περιόδους, η οποία όχι μόνο δεν υπηρετεί και βλάπτει το σύνολο των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά δημιουργεί δεδικασμένα με απρόβλεπτες συνέπειες.

*www.geostrategy.gr