Archive for the ‘ΣΚΟΠΙΑ – ΓΕΝΕΣΙΣ’ category

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΚΟΠΙΑ: Τα σχολικά βιβλία του μίσους και της διαστρέβλωσης

Ιανουαρίου 25, 2018

Related imageΡΕΠΟΡΤΑΖ23.1.2018 | 17:57

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ || xenikol@hotmail.com

Συζητώντας κανείς με τους Σκοπιανούς αντιλαμβάνεται ότι ζουν σε μία απίστευτη πλάνη, την οποία φυσικά και δεν παραδέχονται, κάτι που κάνει αυτήν την πλάνη πραγματικά ακατανίκητη σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Στην προσπάθειά μου να βρω πού εδράζεται η πλάνη αυτή, κατέφυγα στα σχολικά βιβλία. Με ιδιαίτερη δυσκολία, είναι η αλήθεια, κατάφερα να προμηθευτώ τα δύο βασικά σχολικά βιβλία Ιστορίας, ένα για το βασικό σχολείο (δημοτικό) και ένα για το Γυμνάσιο.

Με τη βοήθεια του φίλου Άρη Γεωργόπουλου, που είναι σλαβολόγος, εντόπισα τα βασικά στοιχεία «ιστορίας» του «Μακεδονικού Αφηγήματος», με τα οποία η νεολαία της γειτονικής χώρας διαπλάθει την ιστορική της συνείδηση. Και διαμορφώνει, εδώ και δεκαετίες, μία πεποίθηση, πάνω στην οποία εδράζεται όλη τους η πολιτική συμπεριφορά στο θέμα του ονόματος… Όπως σημειώνει και ο κ. Γεωργόπουλος, «στα βιβλία αυτά υπάρχει μία απίστευτη διαστρέβλωση γεγονότων και πηγών, με την οποία γίνεται μία τρομερή σύνδεση ασύνδετων πραγμάτων, προκειμένου να δομηθεί μία ιστορική συνέχεια, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι το σήμερα, ούτως ώστε να αποδειχθεί η συνέχεια του μακεδονικού έθνους».

 

 

Όλα ξεκινούν από την αρχαία Μακεδονία. Εκεί οι σχολικοί συγγραφείς πασχίζουν να πείσουν ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, αποκρύβοντας μεθοδικά όλα εκείνα τα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν το αντίθετο. Για τους «επιστήμονες» των Σκοπίων δεν υπήρχε πουθενά το «όλοι οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων», ούτε η γραφή τους, που, όπως φαίνεται ακόμη και στα εκθέματα του παλιού αρχαιολογικού μουσείου των Σκοπίων, ήταν η ελληνική.

Οι συγγραφείς κάνουν τσαλαβουτήματα στην Ιστορία. Το γεγονός ότι οι Μακεδόνες ακολουθούσαν την ελληνική Παιδεία το δικαιολογούν γράφοντας ότι αυτή ήταν η συνήθεια της εποχής! Ξεπερνούν με απίστευτη ελαφρότητα το γεγονός ότι ποτέ δεν βρέθηκε καμία επιγραφή στη «Μακεδονική» γλώσσα, που υποτίθεται ότι ήταν διαφορετική από την ελληνική, γράφοντας απλώς ότι «δεν βρέθηκαν μέχρι τώρα ευρήματα». Πουθενά δεν γράφουν ότι ελόγιζαν τους εαυτούς τους ως Έλληνες, ότι λάτρευαν τους θεούς του Ολύμπου, όπως και οι Έλληνες, και πάντα αφιέρωναν τις ηρωικές τους πράξεις στην Ελλάδα!

Οι συγγραφείς δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν την ελληνιστική ως «μακεδονική» περίοδο της Ιστορίας! Μάλιστα, σε ένα σημείο, που σηκώνει πολύ γέλιο, γράφουν ότι κύρια χαρακτηριστικά της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι ότι στο εσωτερικό της συνυπήρχαν οι Μακεδόνες ως στρατιωτικοί κατακτητές και οι Έλληνες ως κυρίαρχοι του πνεύματος!

Σύμφωνα με το αφήγημά τους, στη Μακεδονία αναπτύχθηκε ήδη από τον 5ο αιώνα ένα νέο έθνος, που εκσλαβίστηκε σταδιακά και επειδή αποτελούνταν από τοπικούς πληθυσμούς ονομάστηκε μακεδονικό. Αυτό το έθνος συνεχίζει να υφίσταται ως σήμερα και διατηρεί τα ιστορικά του στοιχεία, από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σύμφωνα με τους ιστορικούς συγγραφείς! Φυσικά, ακόμη και οι Θεσσαλονικείς αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος βαφτίζονται με χαρακτηριστική ευκολία «Μακεδόνες», για να μη διαταραχθεί η «ιστορική συνέχεια» στα χρόνια του Βυζαντίου!

Οι Σκοπιανοί δεν διαστρεβλώνουν μόνο τα γεγονότα που αφορούν την Ελλάδα, αλλά το κάνουν και με σημαίνοντα πρόσωπα της βουλγαρικής Ιστορίας, όπως με τον Τσάρο Σαμουήλ. Σύμφωνα με τα σχολικά εγχειρίδια των Σκοπίων, ο Σαμουήλ ήταν ο πρώτος Μακεδόνας ηγεμόνας! Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος ζήτησε ο ίδιος να γραφεί στον τάφο του ως «Βούλγαρος» αποκρύπτεται μεθοδικά, καθώς δεν βολεύει τη στήριξη του αφηγήματος…

Τα βιβλία

Απολύτως ενδεικτικά είναι τα παρακάτω αποσπάσματα:

Βιβλίο Ιστορίας Δ’ Τάξης Δημοτικού, συγγραφέας Σφέτοζαρ Ναουμόβσκι- εκδόθηκε το 2000

Σελ. 41
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

(…) παράλληλα στη Μακεδονία ζούσαν οι Παίονες και οι Πελαγόνιοι και άλλα φύλα και λαοί. Αυτά τα φύλα και οι λαοί αναμείχθηκαν μεταξύ τους και διαμόρφωσαν έναν λαό με κοινή γλώσσα, τη μακεδονική, η οποία πήρε το όνομά της από την περιοχή στην οποία κατοικούσαν. Εκεί κατοίκησαν οι αρχαίοι Μακεδόνες, που αποτέλεσαν ένα ξεχωριστό έθνος και διέφεραν από τους υπόλοιπους λαούς της Βαλκανικής Χερσονήσου. Οι κάτοικοι της αρχαίας Μακεδονίας μιλούσαν μία γλώσσα, που διέφερε από τις γλώσσες των λαών της Βαλκανικής.

Σελ 47
«Το Μακεδονικό κράτος στην εποχή του Αλεξάνδρου του Γ’ του Μακεδόνα».

Ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας για να διατηρήσει την εσωτερική συνοχή στο αχανές κράτος του, το οποίο συμπεριελάμβανε πολλά έθνη, έλαβε κάποια συγκεκριμένα μέτρα: έτσι, πριν την εκστρατεία του στην Ινδία επέλεξε για πρωτεύουσα του κράτους του τη Βαβυλώνα (έως τότε πρωτεύουσα ήταν η μακεδονική πόλη Πέλλα).
Στόχος του Αλέξανδρου ήταν η μίξη των υποταγμένων ανατολικών λαών με τους Μακεδόνες και τους Έλληνες.

Σελ 95
«Ευρώπη και Βαλκάνια κατά τον Μεσαίωνα»

Κατά τη διάρκεια του 6ου και 7ου αιώνα, μετά από μακρά διαμάχη του Βυζαντίου και των ντόπιων πληθυσμών, οι νότιοι Σλάβοι κατοίκησαν τη Βαλκανική χερσόνησο. Ένα τμήμα από τα πολυπληθή σλαβικά φύλα κατοίκησε στις γαίες της Μακεδονίας. (…) Οι Σλάβοι της Βαλκανικής αναμείχθηκαν με τους ντόπιους κατοίκους όπως Κέλτες, Ιλλύριους, Θράκες, Μακεδόνες και άλλους, οι οποίοι είχαν εκλατινιστεί και εξελληνιστεί. Έτσι σταδιακά και ειρηνικά, οι παλαιοί κάτοικοι αφομοιώθηκαν και έχασαν την εθνική τους ταυτότητα γενόμενοι σλαβικό έθνος (εκσλαβισμός).

Βιβλίο Ιστορίας Α΄έτους Γυμνασίου (πέντε συγγραφέων), εκδόθηκε το 2009

Σελ. 83
Γλώσσα και Πολιτισμός

Οι Μακεδόνες είχαν τη δική τους ξεχωριστή γλώσσα, που διέφερε από τις γλώσσες των υπόλοιπων γειτονικών λαών, Ελλήνων, Ιλλυρίων και Θρακών. Έως σήμερα δεν έχουν βρεθεί γραπτές πηγές ή επιγραφές στη γλώσσα των Μακεδόνων. Έχουν διασωθεί όμως περίπου 140 αποσπάσματα γραπτών κειμένων.  Ωστόσο, πολλοί αρχαίοι συγγραφείς μαρτυρούν ότι οι Μακεδόνες είχαν τη δική τους γλώσσα. Έτσι ο Αλέξανδρος ο Γ’ ο Μακεδών πριν την εκστρατεία του κατά των Περσών απευθύνθηκε στους Μακεδόνες στρατιώτες στη μακεδονική γλώσσα.

Οι αρχαίοι Μακεδόνες είχαν διαφορετικό ημερολόγιο απ’ αυτό των Ελλήνων, με 12 μήνες και το έτος να αρχίζει τον Οκτώβριο. Αριθμούσαν την χρονολογία ανάλογα με τη βασιλεία του κάθε μονάρχη. Από την εποχή του Αρχέλαου οι Μακεδόνες διοργάνωναν τους δικούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Δίον, που διαρκούσαν εννέα μήνες.

Οι Μακεδόνες ήταν ξεχωριστό έθνος που διέφερε από τα γειτονικά του κατά τον τρόπο της ζωής τους, τις παραδόσεις, την ενδυμασία, τα σύμβολα, το στράτευμα και άλλα.
Οι Μακεδόνες βασιλείς και αριστοκράτες απέδιδαν μεγάλη σημασία στον πολιτισμό και την παιδεία των παιδιών τους. Καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, ποιητές και άνθρωποι του πνεύματος προσκαλούνταν στις αυλές των βασιλέων και αριστοκρατών. Είναι γνωστή η παρουσία του Ευριπίδη, του Αριστοτέλη και άλλων. Αυτοί είχαν καθήκον τους τη διαπαιδαγώγηση των αρρένων παιδιών των βασιλέων και των αριστοκρατών και την εκπαίδευσή τους σε συγκεκριμένους τομείς της επιστήμης και της τέχνης.

Σελ 113
«Η δημιουργία της σλαβικής γραμματείας»

Οι δημιουργοί του πρώτου σλαβικού αλφαβήτου (γλαγολητικού) και οι θεμελιωτές της σλαβικής γραμματείας και πολιτισμού ήταν οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος. Αυτοί γεννήθηκαν στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του 9ου αιώνος και ήταν πιθανότατα σλαβικής καταγωγής.

Σελ 87
«Η Μακεδονική Περίοδος»

Η περίοδος μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μέχρι την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους ονομάζεται «ελληνιστική» ή «μακεδονική» περίοδος. Αυτή αποτελεί ουσιαστικά τη σύνθεση του πολιτισμού των Μακεδόνων ως κατακτητών και των Ελλήνων ως φορέων της γλώσσας, της γραμματείας, της φιλοσοφίας και του πολιτισμού στην Αίγυπτο, την Περσία και τους λαούς της Εγγύς Ανατολής.

Σελ 103
«Τα μεσαιωνικά χρόνια»

Με τον θάνατο, το 976 μ.Χ. ,του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή, οι τέσσερις αδελφοί, Δαυίδ, Ααρών, Μωυσής και Σαμουήλ ηγούνται της επανάστασης της Μακεδονίας κατά του Βυζαντίου. Αυτή η δεύτερη επανάσταση στέφθηκε με επιτυχία. Έτσι, το 976 εγκαθιδρύεται το ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. (…) Ο Σαμουήλ γίνεται ο πρώτος ηγεμόνας του Μακεδονικού Κράτους. Από τη στιγμή που εδραιώθηκε στον θρόνο του, θέλησε να απελευθερώσει ολόκληρη τη Μακεδονία.

Τα σύμβολα του διχασμού…

Το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει όταν ακούς έναν Σκοπιανό να μιλά στη γλώσσα του είναι ότι κάθε περίπου πέντε λέξεις, χρησιμοποιεί τον όρο «Μακεδονία», «μακεδονικό» κλπ. Κατά έναν παράξενο τρόπο, οι Σκοπιανοί έχουν ουσιαστικά αφαιρέσει από τη γλώσσα τους τις λέξεις «κράτος», «χώρα» αλλά και όλα όσα σε όλες τις γλώσσες και διαλέκτους του πλανήτη περιγράφουν μία εθνοτική και κρατική συλλογικότητα! Παράλληλα, έχουν καθιερώσει την απίστευτη συνήθεια να βάζουν τον προσδιορισμό «μακεδονικός» όποτε αναφέρονται σε οποιαδήποτε κρατική ή δική τους οντότητα.

Εκεί που ένας τυπικός πολίτης θα έλεγε «θα απευθυνθώ στο υπουργείο, που είναι αρμόδιο για τις συγκοινωνίες στην πόλη» ο τυπικός Σκοπιανός θα πει «θα απευθυνθώ στο υπουργείο της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας που είναι αρμόδιο για τις συγκοινωνίες στα Σκόπια, την μακεδονική πρωτεύουσα»! Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι το «Δημοκρατία της Μακεδονίας»  γράφεται παντού, ακόμη και στα κουτάκια της CocaCola. Όπως βλέπουμε σε κάποιες συσκευασίες «Ελληνικό προϊόν», έτσι εδώ στα Σκόπια γράφουν σε κάθε προϊόν ότι «παράγεται στη Δημοκρατία της Μακεδονίας»!  Ρώτησα πολλούς ανθρώπους γιατί το κάνουν αυτό…

Κανένας δεν το είχε αντιληφθεί ότι το κάνει! Κανένας τους δεν ήξερε το γιατί. «Συνήθεια», «έτσι μιλάνε όλοι» ήταν οι πειστικότερες απαντήσεις που πήρα. Για μένα, αυτή η συνήθεια μαρτυρά ανασφάλεια και επιβολή. Η κρατική δομή στα Σκόπια, ήδη από το 1944, χρησιμοποίησε όλους τους τρόπους για να βάλει στην καθημερινότητα των πολιτών αυτό το «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ακόμη κι αν γι’ αυτό χρειάστηκε να αξιοποιήσει μέχρι και τα κουτάκια της CocaCola!

Στο ίδιο πλαίσιο, βλέπουμε ότι οι Σκοπιανοί ονόμασαν το αεροδρόμιο των Σκοπίων «Μέγας Αλέξανδρος», όπως ακριβώς έκαναν και με τον οδικό άξονα που συνδέει τους Ευζώνους, στα ελληνικά σύνορα με τα τα σερβικά, στο Κουμάνοβο… Η στόχευση είναι διπλή: αφορά τόσο τους ντόπιους όσο και τους χιλιάδες ταξιδιώτες που τον χρησιμοποιούν. Το αεροδρόμιο και ο οδικός άξονας θα είναι τα πρώτα που θα αλλάξουν όνομα, σχολιάζουν κυβερνητικοί κύκλοι. Θα μπουν στη ζυγαριά της διαπραγμάτευσης και θα εμφανιστούν ως «υποχωρήσεις» έναντι της Ελλάδας! Αν και θυμίζουν περισσότερο τούρκικο παζάρι: μόλις στριμωχτώ, κάνω μία χοντροκομμένη αυθαιρεσία, την οποία για να την αποσύρω ζητώ ανταλλάγματα. Ακριβώς έτσι έγινε και με την πρώτη σημαία του κράτους, αυτήν με το αστέρι της Βεργίνας, την οποία απέσυραν οι Σκοπιανοί το 1995, στο πλαίσιο της ενδιάμεσης συμφωνίας! Θα αποσυρθούν και κάποια από τα κιτσάτα αγάλματα του Γκρούεφσκι, άλλωστε οι Σκοπιανοί δεν τα θέλουν, αλλά θα το παρουσιάσουν κι αυτό ως υποχώρηση…

«Η διαπραγμάτευση» 

Όποιος έρθει εδώ και «τριφτεί» για να κάνει το ρεπορτάζ, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι για τους Σκοπιανούς διαπραγμάτευση με τους Έλληνες για το όνομα σημαίνει συζητώ ή περιμένω μέχρις ότου οι Έλληνες αναγνωρίσουν τη χώρα ως «Μακεδονία» μαζί με κάτι ακόμη (Άνω, Βόρεια ή Νέα). Κανείς τους δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει ονομασία χωρίς το «Μακεδονία»! Και μάλιστα, θεωρούν ότι συμβιβάζονται, ότι κάνουν πίσω και ότι συνεισφέρουν σημαντικά βάζοντας ένα συνθετικό! Απίθανα πράγματα… Η κυβέρνηση Ζάεβ εξομάλυνε λίγο την κατάσταση, ενώ η κοινωνία παρουσιάζει μία κόπωση για τον «Μακεδονισμό», τον οποίο έχει ταυτίσει με το καθεστώς Γκρούεφσκι, που αμαυρώθηκε από σοβαρά οικονομικά σκάνδαλα. Η κοινή γνώμη μοιάζει πρόθυμη να συμβιβαστεί, προκειμένου να διασφαλίσει το μέλλον της στο ΝΑΤΟ. Και εκεί προκύπτουν τα περιθώρια για την ελληνική διπλωματία…

Από το φύλλο της THESSNEWS #89 (20/01/2018-21/01/2018)

Advertisements

Σλαβομακεδόνες, Σλαβόφωνοι Μακεδόνες και μειονότητες

Οκτώβριος 16, 2017
Οι Σλαβόφωνοι Μακεδόνες (όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομα) είναι Μακεδόνες (Έλληνες δηλαδή) που όμως ομιλούν ένα σλαβικό ιδίωμα. Στην Δυτική Μακεδονία υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που μιλούν ακόμα και σήμερα στις καθημερινές συναναστροφές τους ένα σλαβικό ιδίωμα, το οποίο έμαθαν επί Τουρκοκρατίας λόγω της σλαβικής διεισδύσεως και της βίαιης επιβολής τους στους ως τότε Ελληνόφωνους κατοίκους της Δυτικής και Άνω Μακεδονίας.

Το σλαβοβουλγαρικό αυτό ιδίωμα είναι το μόνο απομεινάρι της βουλγαρικής τρομοκρατίας που κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα,ιδίως μετά την προκλητικά ευνοϊκή συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), που ίδρυε απαράδεκτα μία «Μεγάλη Βουλγαρία» σε βάρος της Μακεδονίας, της Θράκης και της Σερβίας. Διότι οι Δυτικοί πληθυσμοί της Δυτικής και Άνω Μακεδονίας διατήρησαν με κάθε κίνδυνο την ελληνική συνείδηση τους και την προσήλωση τους στο Πατριαρχείο, παρά τις άγριες διώξεις, τις σφαγές, τις λεηλασίες και την τρομοκρατία. Με την οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908), που με την βοήθεια και των Ελλήνων αξιωματικών από την Νότια Ελλάδα, κατόρθωσαν να αποκρούσουν τους επιδρομείς, και λίγα χρόνια μετά, με τον Β’Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, απελευθέρωσαν την Μακεδονία από την βουλγαρική κατοχή και τρομοκρατία.

Παρόλο που σαν ονομασία είναι παραπλήσια, οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με τους Σλαβόφωνους Μακεδόνες, καθώς οι πρώτοι είναι σλαβικής καταγωγής ενώ οι δεύτεροι είναι ελληνικής.

Σλαβομακεδόνες ονομάστηκαν τα βουλγαρικά πληθυσμιακά απομεινάρια στον γεωγραφικό χώρο της Ελληνικής Μακεδονίας μετά το 1913 και την Συνθήκη του Νεϊγύ. Από τους αρχικούς εκείνους Σλαβομακεδόνες, ελάχιστα ίχνη παρέμειναν στην Δυτική Μακεδονία και σήμερα αριθμούν 2.000-3.000 άτομα μόνο. Ένας τόσο μικρός αριθμός ατόμων δεν λέγεται καν μειονότητα.
Αυτοί οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με τους καθαρά ελληνικούς πληθυσμούς που εγκλωβίστηκαν στην Σερβία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και εκσλαβίστηκαν ή απλώς ομιλούν την σλαβική και έχουν στην ψυχή τους ελληνική εθνική συνείδηση, αποτελώντας την ελληνική εθνική μειονότητα στο κρατίδιο των Σκοπίων και αριθμώντας τουλάχιστον 100.000 άτομα.
Το ίδιο ισχύει και για τους Σλαβόφωνους Έλληνες της ΒΔ. Μακεδονίας (Κιλκίς, Έδεσσας – Φλώρινας – Καστοριάς), που (250.000 το 1912 και 25-30.000 σήμερα) μιλούν βέβαια το σλαβικό ιδίωμα- που τους επιβλήθηκε διά της βίας επί Τουρκοκρατίας με τις επιδρομές και την τρομοκρατία των Βουλγάρων κομιτατζήδων – είναι όμως γνήσιοι Έλληνες, όχι μόνο στην καταγωγή αλλά και στο φρόνημα και το απέδειξαν αυτό με τους αγώνες τους κατά του σλαβισμού, ιδίως στον Μακεδονικό Αγώνα και τον Εμφύλιο. Είναι απλώς δίγλωσσοι Έλληνες, όπως κάποτε οι τουρκόφωνοι Έλληνες,οι Αλβανόφωνοι,κ.α.

Πρέπει να αναφερθεί ότι το σλαβικό ιδίωμα δεν επιβλήθηκε μόνο διά της βίας.
Το ιδίωμα αυτό περιέχει ελληνικές (κυρίως ομηρικές),τουρκικές, λατινικές, ιλλυρικές και σλαβικές ρίζες. Άρα κάθε άλλο παρά σλαβικό θα μπορούσε να ονομαστεί.

Ο Άγγλος γλωσσολόγος και γεωγράφος Stanford γράφει στο έργο του το 1877:
«Το Μακεδονικό ιδίωμα έχει στενότατη σχέση με την ελληνική γλώσσα, σχετίζεται με τα ήθη και τα έθιμα των ομιλούντων τούτου,με την δημώδη ποίηση τους, την ιδιοσυγκρασία τους και τα χαρακτηριστικά τους, αποδεικνύει οτι αυτοί είναι επί των πλείστον Ελληνικής καταγωγής».

Την γλώσσα αυτή ανέλαβε το Πανσλαβικό Κομιτάτο μέσω των σχολείων, να την καλλιεργήσει και να την φέρει πλησιέστερα προς την Βουλγαρική, οπότε και αποφασίστηκε, ότι εφόσον ομιλείται το σλαβικό ιδίωμα, άρα οι κάτοικοι είναι όλοι Βούλγαροι. Αρχή τελείως εσφαλμένη διότι δεν είναι μόνο η γλώσσα ο δείκτης της Εθνικότητας, αλλά κυρίως η εθνική συνείδηση των ατόμων.

Στη περίπτωση αυτή την απάντηση την έδωσαν οι Σλαβόφωνοι Μακεδόνες. Όταν κατά τον Μακεδονικό Αγώνα το Βουλγαρικό μαχαίρι τους έπαιρνε την τελευταία πνοή με υπερηφάνεια δήλωναν:
«Είμαστε Έλληνες και Έλληνες θέλουμε να πεθάνουμε».

Το μεγαλύτερο μέρος των αγωνιστών της Ελληνικής ιδέας κατά των Σλαβικών Μακεδονικών Κομιτάτων την περίοδο 1904-1908 ομιλεί την διάλεκτο αυτή π.χ. Καπετάν Βαγγέλης εκ Στρεμπένου, Καπετάν Κώστας Νταλίπης εκ Γάβρου, Μητρούσης εκ Σερρών, Παύλος Κύρου εξ’ Ανταρτικού,κλπ.

Οι ίδιοι οι Βούλγαροι αποκαλούν τους Μακεδόνες «Γκραικομανείς» και απειλούσαν με βασανιστήρια και θάνατο αυτούς που θα έπεφταν στα χέρια τους.
Ο επιθεωρητής των Βουλγαρικών δημοτικών σχολείων στην Μακεδονία Κήτσεφ, στη διάλεξή του στη Σόφια το 1899 ενώ αφενός δηλώνει ότι το σλαβικό ιδίωμα ομιλείται από άκρη σε άκρη στη Μακεδονία (μέγα ψεύδος), αφετέρου ομολογεί ότι υπάρχουν 450.000 Έλληνες στην Μακεδονία τους οποίους χαρακτηρίζει ως γραικομανούς.

Ιδού όμως τι έγραψε ο Γάλλος δημοσιογράφος Παγιάρες από τις εντυπώσεις του από την Μακεδονία το 1907:
«Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι ότι πάντες οι Μακεδόνες ανεξαρτήτως γλώσσας που ομιλούν, προτιμούν να σταυρωθούν από τους Βούλγαρους παρά να απαρνηθούν τον Ελληνισμό τους.
Δεν χρειάζομαι άλλες αποδείξεις για να πειστώ ότι οι ήρωες αυτοί είναι Έλλληνες και υποκλίνομαι στο μεγαλείο του ηρωισμού τους».

Κατά την εποχή της Ελληνικής Επαναστάσεως η πλειοψηφία των Μακεδόνων όντως ομιλούν το ιδίωμα αυτό.
Η Μακεδονική φάλαγγα, η οποία μετά την κατάπνιξη της Επαναστάσεως στην Μακεδονία,διέφυγε προς το Νότο και συνέχισε τους αγώνες της μέχρι τέλους στο Πήλιο, Εύβοια, Στερεά Ελλάδα και Πελοππόνησο αποτελούταν κατά μεγάλο μέρος από ομιλούντες του σλαβικού ιδιώματος.
Ποιός όμως διαννοήθηκε να αμφισβητήσει τον Ελληνισμό τους;

Όλοι οι Έλληνες της Κεντρικής Μ.Ασίας που εσφάγησαν απο τους Τούρκους ή εκδιώχθηκαν στην Ελλάδα και οι οποίοι είχαν ξεχάσει την ελληνική γλώσσα λόγω ελλειψης ελληνικών σχολείων και μιλούσαν τουρκικά ήσαν Τούρκοι; Ασφαλώς όχι.

Μπορεί να αμφισβητήθει ο Ελληνισμός των Αλβανοφώνων της Αττικής και του Αιγαίου;
Μπορεί να αφισβητηθεί ο πατριωτισμός των κατοίκων των παραμεθωρίων χωριών της Δυτικής Μακεδονίας (Κρατερό, Ανταρτικό, Ηρωικό, Εθνικό, κλπ) οι οποίοι εν τούτοις μιλούσαν το ιδίωμα αυτό;
Και επειδή βρέθηκαν και Ευρωπαίοι συνήγοροιτης Σλαβικής θεωρίας, ας αναρωτηθούν τι θα έλεγαν αν οι Γερμανοί διεκδικούσαν την Ελβετία οπού κατά 80% ομιλείται η γερμανική γλώσσα;
Οι μαύροι της Αμερικής που ομιλούν την Αγγλική ειναι Αγγλοσάξονες;
Οι Φιλιππίνοι που ομιλούν την ισπανική είναι Ισπανοί;

Ποιοί είναι όμως επιπλέον οι λόγοι εξάπλωσης του Σλαβικού ιδιώματος;

1) Βούλγαροι (ελεύθεροι και αιχμάλωτοι) οι οποίοι ζητούσαν εργασία εγκαταστάθηκαν υπό των Βυζαντινών κατά καιρούς στη ύπαιθρο της Μακεδονίας για την εξάσκηση χειρωνακτικών εππαγγελμάτων.
Ομοίως κατά την διάρκεια βουλγαρικών επιδρομών κατά της Μακεδονίας μικρός αριθμός Βουλγάρων δεν συμμετέχει στους διωγμούς αλλά παρέμεινε στην ερημωμένη ύπαιθρο. Η συμβίωση των Ελλήνων της υπαίθρου με τους τελευταίους υπήρξε φιλική με αποτέλεσμα ακόμα και τις επιμιξίες. Λόγω του χαμηλού πνευματικού επιπέδου αυτών των Βουλγάρων, οι εξελληνισμένοι από αυτούς όχι μόνο δεν έχασαν την επαφή με την γλώσσα τους, αλλά και οι συμβιούντες με αυτούς Έλληνες έμαθαν το ιδίωμα αυτό ώστε με τον χρόνο να καταστούν δίγλωσσοι. Αυτό το ομολογεί ο Βούλγαρος διπλωμάτης με το ψευδώνυμο «Brankof» το 1905 στο σύγγραμμα του «La Macedoine et la population chretienne», όπου γράφει ότι οι πόλεις της Βουλγαρίας πριν τον 19ο αιώνα κατοικούντο από Έλληνες οι οποίοι λόγω της εμπορικής προς τους αμόρφωτους χωρικούς επικοινωνίας τους αναγκάζονταν να μάθουν και να μιλούν το σλαβικό ιδίωμα.
Επίσης ο Ρώσος ιστορικός Goloubisky γράφει:
«Κατά το 1830 ακόμη ουδείς των κατοίκων των πόλεων της Βουλγαρίας και Ανατολικής Ρωμυλίας θεωρεί τον εαυτό του Βούλγαρο,ούτε ήθελε να μιλήσει την Βουλγαρική,απεναντίας μισούσαν ο,τι βουλγαρικό».

2) Η παντελής έλλειψη ελληνικών σχολείων στην ύπαιθρο μέχρι τέλους του 18ου αι., καθιστά ευκολότερα την εκμάθηση του σλαβικού ιδώματος, το οποίο ως πρωτόγονη γλώσσα είναι φτωχή, απλούστατη και ευκολότερη της ελληνικής.Γι’αυτό η εξάπλωση του ιδιώματος παρατηρείται μόνο στην ύπαιθρο.
Μεχρι το 1760 μόνο 40 ελληνικά σχολεία υπήρχαν στην Μακεδονία και στην Θράκη.Από το 1760 μέχρι το 1779 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σαμουήλ ιδρύει Νοτίως του Αίμου χώρας και την κυρίως Ελλάδα 40 κλασσικές σχολές και 300 Δημοτικά σχολεία. Έτσι δίνει την πρώτη ώθηση των ελληνικών σχολείων. Πολλοί όμως ομογενείς πλούσιοι τον μιμούνται και αυξάνει ο αριθμός των σχολείων.

3) Οι Τούρκοι μόνο μεταξύ των Ελλήνων διενεργούσαν το παιδωμάζωμα λόγω των αρετών της φύλης μας.Οι Έλληνες για να αποφύγουν αυτή την γενοκτονία μεταχειρίστηκαν διάφορα τεχνάσματα, μεταξύ των οποίων να μαθαίνουν αυτοί και τα παιδιά τους το σλαβικό ιδίωμα, το οποίο ομιλούν κατά τις περιόδους του παιδομαζώματος για να προσποιήθουν ότι ήσαν Σλάβοι. Αυτό δεν κινούσε υποψίες καθώς υπήρχαν κατεσπαρμένοι βουλγαρικοί συνοικισμοί και η επαφή μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων ηταν εύκολη.
Το τέχνασμα αυτό επαναλαμβανόταν για να αποφύγει η φυλή μας τις σφαγές των Τούρκων. Όλη η μανία των Οθωμανών και το μίσος τους στρεφόταν κατά των Ελλήνων διότι αυτούς θεωρούσαν εκπροσώπους του Χριστιανισμού και εχθρους του Ισλάμ. Τους Βούλγαρους, όχι μόνο δεν τους ενόχλησαν, αλλά συνεργάστηκαν μαζί τους για να καταδυναστεύουν ευκολότερα τον Ελληνισμό.

4) Η επί 75 χρόνια πολύμορφη δράση του Πανσλαβιστικού Κομιτάτου της Μακεδονίας, κατά την οποία εκατοντάδες ελληνικά σχολεία εκλεισαν δια της βίας ενώ αντιστρόφως εκατοντάδες βουλγαρικών ιδρύθηκαν, στα οποία πλουσιοπαρόχως και εντελώς δωρεάν εκπαιδεύτηκαν δια βίας μη Σλαβόφωνοι και Σλαβόφωνοι Έλληνες. Τα κύματα των δολοφονιών εναντίον εκείνων που αντιστέκονταν στον εκβουλγαρισμό των Ελλήνων και η μέχρι του 1904 αδράνεια του επίσημου ελληνικού κράτους συνετέλεσαν στο να επεκταθεί το ιδίωμα αυτό στην Μακεδονία.
Όταν το 1905 ο Μακεδονομάχος Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μαζαράκης επισκέφθηκε ένα χωριό κοντά στα Γιαννιτσά, σε μία οικογένεια γνώρισε τον παππού να ομιλεί ελληνικά, τον γιο να μιλά και ελληνικά και το σλαβικό ιδίωμα και τον εγγονό να ομιλεί μόνο το σλαβικό ιδίωμα. Παρ’όλα αυτά ήσαν ακραιφνείς Έλληνες. Η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει την επίδραση της προπαγάνδας και των εκβιασμών του Σλαβικού κομιτάτου κατά των Ελληνοφώνων ακόμη κατοίκων της Μακεδονίας.
Ο Ρώσος συγγραφέας Δουρδόνωφ σε επιστημονικό του σύγγραμμα το 1905 με τίτλο
«Έχουν οι Βούλγαροι ιστορικά δικαιώματα σε Μακεδονία-Θράκη και Παλαιά Σερβία;» αναφέρει:
«Οι κτήσεις των Βουλγάρων σε Θράκη και Μακεδονία είχαν πάντα χαρακτήρα παροδικών αρπαγών».
Και τέλος ο Βούλγαρος Αντιστράτηγος Ν. Ιβάνωφ διοικητής της βουλγαρικής Στρατιάς, η οποία έδρασε κατά των Ελλήνων το 1913 στο σύγγραμμά του «ο Βαλκανικός πόλεμος 1913» ομολόγησε προς τους Βουλγάρους ότι:
«Το γλωσσικό Μακεδονικό ιδίωμα δεν αποτελεί κριτήριο της εθνικής συνείδησης των Σλαβοφώνων πληθυσμών όπως νομίζαμε και γι αυτό απογοητευθήκαμε από την συμπεριφορά των Βουλγαροφώνων Μακεδόνων προς εμάς».

Οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν ότι ο περισσότεροι των καπεταναίων και των ανταρτών του Μακεδονικού Αγώνα ήσαν Έλληνες Σλαβόφωνοι, οι οποίοι για τους γνωστούς λόγους δεν γνώριζαν την Ελληνική. Γνώριζαν όμως πολύ καλά ότι ήσαν γνήσιοι Έλληνες Μακεδόνες, απόγονοι του Μ.Αλεξάνδρου ανεξαρτήτως αν οι Ρώσοι και οι Βούλγαροι διά της βίας είχαν υποχρεώσει τους παππούδες τους και τους πατέρες τους να μάθουν τα τέκνα τους βουλγαρικά. Οι ηρωικές πράξεις των σλαβοφώνων αυτών, η υβριστική εκ μέρους των Βουλγάρων ονομασία των Γραικομανών και το άφθονο αίμα το οποίοι έχυσαν για την Ελληνική ιδέα αποτελούν τις τρανότερες αποδείξεις για την αλήθεια των ανωτέρω.

Μεταναστεύσεις Σλαβοφώνων από την Ελλάδα στην Βουλγαρία

Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης του Νεϊγύ (29/11/1919) μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, οι Σλαβόφωνοι στην Ελλάδα που θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βουλγάρους, μπορούσαν μέχρι το 1924 να μεταναστεύσουν στην Βουλγαρία με αποζημίωση από το Ελληνικό κράτος. Επειδή μέχρι το 1924 ο αριθμός των αρνηθέντων της Ελληνικής εθνικότητας ήταν μικρός, η Βουλγαρία ζήτησε παράταση μέχρι το 1932 και την πήρε.

Το σύνολο των μεταναστών σύμφωνα με στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών (πρόδρομος του ΟΗΕ) ήταν 66.126 άτομα από τους εξής νομούς και τις εξής επαρχίες:
Φλώρινας : 1290
Καστοριάς :4090
Έδεσσας : 1800
Καϊλαρίων: 600
Ενωτίας: 106
Γιαννιτσών 6.670
Βέρροιας: 30
Ηγουμενίτσας :7500
Κιλκίς: 5.000
Θεσ/νίκης: 2.590
Σιδ/κάστρου: 9.640
Σερρών : 10.400
Ζίχνης :175
Πραβίου :20
Δράμας :16.050
Καβάλας : 165

Όλοι οι απομείναντες στην Ελλάδα δήλωσαν Ελληνική Εθνικότητα αποκρούωντας την Σλαβική. Επομένως από της εποχής εκείνης έπαυσε πλέον να υφίσταται θέμα Σλαβικής (σήμερα δήθεν «μακεδονικής») μειονότητας στην Μακεδονία.

Πηγή: Η φυλετική συνέχεια των Ελλήνων, συγγραφέας: Αλέξανδρος Αγγέλης
Πηγή: «Η εναντίον της Μακεδονίας βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή», Συγγραφέας: Γ.Α.Λ
Γ.Μ.

ΣΚΟΠΙΑΝΗ ΚΩΜΩΔΙΑ Η … ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ!!

Φεβρουαρίου 11, 2013

Από παλιά οι Σκοπιανοί είχαν εγείρει αξιώσεις σε βάρος των Πομάκων της Ελληνικής Θράκης, ισχυριζόμενοι ότι οι τελευταίοι είναι εξισλαμισμένοι «Μακεδόνες». Με την έκδοση όμως της «Μακεδονικής Εγκυκλοπαίδειας» από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (MANU) της Π.Γ.Δ.Μ. τον Σεπτέμβριο του 2009, η υπόθεση έγινε πιο σοβαρή. Δυστυχώς για τους Σκοπιανούς, η δίτομη εγκυκλοπαίδεια, δεν έτυχε θερμής υποδοχής ούτε από τους Αλβανούς ούτε από τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς, οι οποίοι εξέδωσαν ανακοινώσεις εκφράζοντας την απογοήτευσή τους καθώς στην εγκυκλοπαίδεια αναφερόταν ότι οι αντάρτες του UCKA εκπαιδεύτηκαν από Αμερικανούς και Βρετανούς αξιωματικούς. Παράλληλα, το «Ινστιτούτο Αλβανολογίας» στα Τίρανα σε ανακοίνωση του, εκτός από τις διαμαρτυρίες του για την εγκυκλοπαίδεια, κάνει αναφορά και στην αρχαία Μακεδονία λέγοντας χαρακτηριστικά : «Η αποκαλούμενη σημερινή ΄΄Μακεδονία΄΄ δεν έχει καμία σχέση με τον αρχαία Μακεδονία, ο πληθυσμός της οποίας ήταν μεικτός και αποτελείτο από Έλληνες, Θρακιώτες και Ιλλυριούς».

Έτσι, στις αρχές Οκτωβρίου 2009, η εγκυκλοπαίδεια αποσύρθηκε από όλα τα βιβλιοπωλεία και τα σημεία πώλησης στην Π.Γ.Δ.Μ, με την υπόσχεση να επανακυκλοφορήσει, αφού γίνουν κάποιες διορθώσεις…Είμαστε βέβαιοι ότι τα σημεία στα οποία αναφέρονται οι Πομάκοι και οι Τορμπέσοι (πληθυσμός μέσα στην ΠΓΔΜ με όμοια χαρακτηριστικά με τους Πομάκους) δεν θα αλλάξουν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την εθνολογική έρευνα των Σκοπιανών, οι Τορμπέσοι (άρα και οι Πομάκοι) προέρχονται από τον λαό των «Μιγιάτσι». Αυτό, κατά την άποψή τους, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι «Τορμπέσοι» (Πομάκοι) είναι Μακεδονικός πληθυσμός με κοιτίδα τα δυτικά Βαλκάνια, στο τρίγωνο μεταξύ Αλβανίας – Κοσσυφοπεδίου – ποταμού Τσερμένκα, που μετοίκησαν αργότερα σε διάφορα σημεία των Βαλκανίων (και στην σημερινή Ελληνική Θράκη). Τα χαρακτηριστικά τους, έχουν αλλάξει τους τελευταίους αιώνες και γι αυτό θεωρήθηκαν ως μια ξεχωριστή εθνότητα.

Με την μετοίκηση των «Τορμπέσι» στην Τουρκία τον 20ο αι., άνοιξε ο δρόμος για να μετοικήσουν και στην δυτική «Μακεδονία» Αλβανοί από το Κοσσυφοπέδιο οι οποίοι προσπάθησαν να Αλβανοποιήσουν τους «Τορμπέσι», που είχαν παραμείνει εκεί και μιλούσαν ως μητρική την «Μακεδονική» γλώσσα.

Συνεχίζοντας αναφέρει ότι οι Μακεδόνες στην Ελλάδα όσον αφορά το θρήσκευμα διακρίνονται σε χριστιανούς ορθόδοξους και σε αυτούς που ασπάστηκαν το ισλάμ. Οι τελευταίοι είναι οι αποκαλούμενοι Πομάκοι και είναι συγκεντρωμένοι στα σύνορα της Ελλάδας, στην περιοχή της Θράκης.

Η Σκοπιανή φαντασία καλπάζει αχαλίνωτη και μάλλον είναι δύσκολο να την παρακολουθήσουμε. Αν οι Σκοπιανοί νομίζουν ότι μπορούν να διεκδικούν όποιους θέλουν στη Χερσόνησο του Αίμου κάνουν μεγάλο λάθος. Εμείς θα αντιστρέψουμε τα επιχειρήματά τους και θα πούμε ότι δεν είναι οι Πομάκοι Σκοπιανοί, αλλά ότι οι Σκοπιανοί είναι Πομάκοι…Όσο για τους αυτοαποκαλούμενους Μακεδόνες της Ελλάδας, τους προτρέπουμε να συνεχίσουν να συνεργάζονται με τους Τούρκους γενοκτόνους μας στη Θράκη (συλλόγους, επιτροπές, δημοσιογράφους) και θα δουν σύντομα τα αγαθά της φασιστικής αυτής συνεργασίας που στηρίζεται μόνο και μόνο στο κοινό μίσος κατά της Ελλάδας.

Οι δε συντάκτες της εγκυκλοπαίδειας καλό θα είναι να ξαναδιαβάσουν τις δηλώσεις του πρώτου προέδρου των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ (εφημ. Το Πρώτο Θέμα, 25/10/2009, σελ. 44), όπου δίνει την καλύτερη απάντηση που δόθηκε ποτέ «Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στην περιοχή…σοβαροί ιστορικοί γελούν με όσα συμβαίνουν στην χώρα μου…έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί ότι και ο παράδεισος είναι Μακεδονικός…»

(Ηλεκτρονική αναδημοσίευση του άρθρου από το http://zagalisa.gr/content/kato-ta-xeria-apo-toys-pomakoys 2009)