Archive for the ‘Ρωσία’ category

Ο σουλτάνος ανάμεσα στον Τραμπ και τον Πούτιν

Φεβρουαρίου 13, 2017

Αυτό το διάστημα, ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας, παίζει ένα πολιτικο-διπλωματικό πόκερ. Ξεκίνησε η εξάσκησή του την επομένη των αμερικανικών εκλογών, καθώς -όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι σ’ όλα τα μέρη του κόσμου- δεν περίμενε τη νίκη του Ντόναλντ Τράμπ.

Όπως οι περισσότεροι διπλωμάτες, έτσι και οι Τούρκοι που κατοικοεδρεύουν στην Ουάσιγκτον ήταν βέβαιοι για τον θρίαμβο της Χίλαρι Κλίντον, η οποία βεβαίως θα ήταν πολύ θετική ως προς τις τουρκικές ανησυχίες. Οι πάντες γνώριζαν ότι η πρώην υπουργός Εξωτερικών θα συνέχιζε την ίδια πολιτική του Μπάρακ Ομπάμα, υπέρ της Τουρκίας και εις βάρος του Ισραήλ, και βεβαίως είχε τοποθετηθεί επανειλημμένα απέναντι στα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.

Ο εθνικιστής πρόεδρος της Τουρκίας βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Σχεδίασε την πολιτική του σταδιοδρομία έχοντας ως στόχο να αναδειχθεί στον ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Όνειρο απατηλό είναι ο στόχος αυτός, αλλά όλοι έχουμε δικαίωμα σε ένα κόσμο φανταστικό. Την ίδια στιγμή είναι υποχρεωμένος να κάνει συμβιβασμούς. Δέχθηκε την ταπείνωση στη Συρία και την αλλαγή της πολιτικής του αναφορικά με το μέλλον του Προέδρου Άσαντ, διότι είχε εγκλωβιστεί στον συριακό «εμφύλιο» από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος πέτυχε το απόλυτο 10 (στα δέκα) στον οικονομικό πόλεμο που του κήρυξε, μετά την πτώση του ρωσικού αεροπλάνου από τουρκικά πυρά.

Η σχέση του με τον Πρόεδρο της Ρωσίας είναι εντελώς συμφεροντολογική, ειδικά από την πλευρά του τελευταίου, ο οποίος εδραίωσε την επιρροή του στη Συρία στην πλάτη του Ερντογάν. Η σχέση αυτή, δύο αυταρχικών ανθρώπων, είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει. Θα το δούμε σύντομα. Ο Πούτιν αναζητεί την ευκαιρία να εκδικηθεί τον θάνατο του πρέσβη του, ο οποίος έπεσε νεκρός από τα πυρά του Τούρκου εθνικιστή αστυνομικού, και ο Ερντογάν, στο τρικυμισμένο του μυαλό, είναι βέβαιος πως τα ρωσικά μαχητικά δεν έκαναν λάθος κτυπώντας την Παρασκευή τους Τούρκους στρατιώτες. Σκότωσαν τρεις, τραυμάτισαν άλλους 11.

Ο Ταγίπ Ερντογάν αποδείχθηκε ότι είναι ένας δειλός άνθρωπος. Ενώ εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο διαμαρτυρήθηκαν για την συμπεριφορά του Προέδρου Τραμπ εναντίον των μουσουλμάνων, ο ίδιος που σε παρόμοιες περιπτώσεις αστράφτει και βροντά, σιώπησε. Προσέξτε. Πρόκειται για τον πολιτικό που υποτίθεται ότι θα ηγηθεί και θα ενώσει τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο. Δεν φώναξε, δεν απείλησε, δεν κούνησε το δακτυλάκι του, διότι παρακαλούσε για το τηλεφώνημα του Αμερικανού Προέδρου. Έβγαλε το θυμό του εναντίον της Άγγελας Μέρκελ όταν αυτή ορθά μίλησε για ισλαμιστική τρομοκρατία.

Ο Λευκός Οίκος διευθέτησε το προεδρικό τηλεφώνημα με τον Ερντογάν να έρθει αργά. Μίλησε με άλλους λιγότερο …σημαντικούς ξένους ηγέτες και τον πρόεδρο της Τουρκίας τον άφησε τελευταίο από το υποτιθέμενο «Κλαμπ των Δυνατών». Πως πήγε η συνομιλία αυτή;

Από την πλευρά του Λευκού Οίκου η πληροφόρηση ήταν λιτή και βασικά επαναλήφθηκε το τετριμμένο περί παραδοσιακών φίλων και συμμάχων. Αν σκεφθεί κανείς ότι απαιτείτο και μετάφραση, η συνομιλία πρέπει να κράτησε κανένα δεκαπεντάλεπτο… Στην ανακοίνωση των τεσσάρων γραμμών δεν αναφέρεται ότι ο Τραμπ κάλεσε τον Ερντογάν στον Λευκό Οίκο.

Από την πλευρά των Τούρκων διπλωματών στην Ουάσιγκτον, η ενημέρωση είχε και χαρακτηριστικά ψευδο-παλληκαρισμού. Του τα είπε, (του Τραμπ εννοείται) για τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση να εξοπλίσει. Και τι απάντησε ο Αμερικανός Πρόεδρος, σύμφωνα με τους Τούρκους διπλωμάτες; Θα το σκεφθεί… Θα το πράξει, όμως; Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι ο Τραμπ θα βαδίσει στα βήματα του Μπάρακ Ομπάμα και θα συνεχίσει τον εξοπλισμό των Κούρδων, οι οποίοι αποδείχθηκαν οι πλέον πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στον αγώνα εναντίον των τζιχαντιστών, όταν η Τουρκία τους εξυπηρετούσε και αρνείτο να τους πολεμήσει, μέχρις ότου λάβει οικονομικά και πολιτικά οφέλη.

Στις πρώτες 20 μέρες της διακυβέρνησης Τράμπ, ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας επέλεξε την τακτική του καλού παιδιού, ελπίζοντας ότι αυτή θα εκτιμηθεί από τον νέο πλανητάρχη. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι είναι παίκτης καθαρών λύσεων και πραγματικά εννοεί το δόγμα «αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας».

Οι παροικούντες στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι αυτοί οι δύο πολύ αυταρχικοί άνθρωποι δεν θα τα πάνε καθόλου καλά. Και δεν βάζουν καν στην κουβέντα το θέμα των θρησκειών και το γεγονός ότι στο νέο Λευκό Οίκο είναι αναγκαία η …πρωινή προσευχή. Και μπορεί μερικοί να το λένε για …πλάκα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι βασικοί παίκτες του Αμερικανού Προέδρου από τον Ελληνοαμερικανό Πρίμπους μέχρι τον ακροδεξιό Στηβ Μπάνον, πιστεύουν ότι ήταν θέλημα Θεού η εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ. Ορκίζομαι, το άκουσα με τ’ αυτιά μου… Και καλά να είναι κανείς θρήσκος, με γεια του και χαρά του. Αλλά όλοι τούτοι που περιτριγυρίζουν τον νέο Πρόεδρο, εκτός του γαμπρού του και μερικών άλλων, είναι και φανατικοί αντιμουσουλμάνοι. Και το δείχνουν, μερικές φορές, με χυδαίο τρόπο…

Είμαι, λοιπόν, από αυτούς που πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Ταγίπ Ερντογάν μας επιφυλάσσουν πολλά επεισόδια και κρίσεις, που αν μη τι άλλο θα μας διασκεδάσουν…

Πηγή MIgnatiou

«Κύμα» θανάτων υψηλόβαθμων αξιωματούχων

Ιανουαρίου 30, 2017

Νεκρός ο Ρώσος πρέσβης στην Ινδία
Η Ρωσία μετρά την απώλεια του 5ου -κατά σειρά- διπλωμάτη της που πεθαίνει αιφνιδιαστικά ή δολοφονείται σε διεθνές ή μη έδαφος.
Πρόκειται για τον Ρώσο πρέσβη στην Ινδία, Alexander Kadakin, ο οποίος πέθανε προχθές, με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας να επιβεβαιώνει τη δυσάρεστη είδηση.

Διπλωματική πηγή επιβεβαίωσε ότι ο «πρέσβης πέθανε στις 8 πμ την Πέμπτη, λόγω καρδιακής αρρυθμίας».

«Με βαθιά λύπη και θλίψη, η πρεσβεία της Ρωσίας στην Ινδία μας πληροφόρησε ότι ο Alexander Kadakin, πέθανε σε νοσοκομείο στο Νέο Δελχί».

Ο Kadakin γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1949 στο Κισινάου, Μολδαβία. Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ρωσίας στην Ινδία από το 1999 μέχρι το 2004 και ξανατοποθετήθηκε στη θέση αυτή το 2009.

Οι 4+1 υποθέσεις

«Κύμα» θανάτων υψηλόβαθμων αξιωματούχων, Ρώσων και μη, παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε Βέλγιο, Τουρκία, Ελλάδα και Ρωσία.

Εν ψυχρώ δολοφονίες, ατυχήματα αλλά και… καρδιακές προσβολές πρώην και νυν αξιωματούχων μυστικών υπηρεσιών, διπλωματών, στρατιωτικών, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα…

Τέλη Δεκεμβρίου βρέθηκε νεκρός ο πρώην υψηλόβαθμος πράκτορας της ομοσπονδιακής υπηρεσίας ασφαλείας (FSB) και επικεφαλής του ρωσικού πετρελαϊκού κολοσσού «Rosneft», Oleg Erovinkin. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή.

Το σώμα του 61χρονου Erovinkin βρέθηκε σε αυτοκίνητο στο κέντρο της ΜόσχαςΤα τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι το σώμα του 61χρονου Erovinkin βρέθηκε σε αυτοκίνητο στο κέντρο της Μόσχας. Μια πηγή είπε ότι το σώμα του Erovinkin «βρέθηκε σε ένα μαύρο Lexus στην λεωφόρο Kitaygorodskiy (στο κέντρο της Μόσχας). Σύμφωνα μετά την αρχική έρευνα, φέρεται να υπέστη μια ξαφνική καρδιακή προσβολή. Το σώμα του αξιωματούχου εστάλη στο νεκροτομείο της FSB για περαιτέρω έρευνες.

Ο επικεφαλής της Rosneft υπηρέτησε μεταξύ 1974 και 1976, στις ένοπλες δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1976 έως το 1994, εργάστηκε στο σώμα της ασφάλειας του κράτους.

Ο θάνατος του Erovinkin έρχεται την ώρα που οι σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας δοκιμάζονται σε όλα τα επίπεδαΜεταξύ του 1994 και 1996, υπηρέτησε ως αναπληρωτής προϊστάμενος ελέγχου σε σχέση με την προστασία των κρατικών μυστικών της διοίκησης του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.Το 1997-1998, υπηρέτησε ως επικεφαλής του ιδιαίτερου γραφείου της Προεδρικής Διοίκησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μεταξύ των ετών 2004 και 2008, εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής Πληροφοριών και Υποστήριξης του Ρώσου προέδρου.Την 22η Μαΐου του 2008, ο Erovinkin διορίστηκε ως επικεφαλής της γραμματείας του αναπληρωτή πρωθυπουργού Igor Sechin, μέχρι τον Μάιο του 2012.

Ο θάνατος του Erovinkin ήρθε σε μια ταραγμένη εποχή που οι σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί. Μην ξεχνάμε και τον πρέσβη της Ρωσίας στην Τουρκία, Andrey Karlov, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Άγκυρα.

Οι συγκυρίες και τα απανωτά χτυπήματα «της μοίρας» σε πολλούς Ρώσους αξιωματούχους οδήγησαν τον Βλαντίμιρ Πούτιν στο να θέσει σε ύψιστη ετοιμότητα όλες τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Ένας άλλος Ρώσος διπλωμάτης, ο Petr Polshikov, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στη Μόσχα τον περασμένο μήνα.

Μία σοβαρή υπόθεση, με διπλωματικές προεκτάσεις, κλήθηκαν να διερευνήσουν οι αστυνομικοί του τμήματος Δίωξης Εγκλημάτων κατά της Ζωής και της Ασφάλειας.

Πρόκειται για την υπόθεση του Ρώσου πρόξενου στην Ελλάδα, Andrei Malanin, ο οποίος στις αρχές του Γενάρη βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα της ρωσικής πρεσβείας επί της οδού Ηρώδου Αττικού.

Ο διπλωμάτης δεν είχε δώσει το παρών στο γραφείο του, με αποτέλεσμα οι συνάδελφοί του και υπάλληλοι της πρεσβείας να ανησυχήσουν και να μεταβούν στο διαμέρισμα 5ου ορόφου της πρεσβείας στον αριθμό 7 της Ηρώδου Αττικού, της πιο ακριβής οδού της Αθήνας, εκεί όπου βρίσκονται το Προεδρικό Μέγαρο και το Μαξίμου.

Οι συνεργάτες του ειδοποίησαν την αστυνομία και εισήλθαν στο διαμέρισμα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρήκαν τον 55χρονο πρόξενο νεκρό. Ήταν πεσμένος στο πάτωμα σε ύπτια θέση, ενώ τα κλειδιά του σπιτιού ήταν πίσω από την πόρτα. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ο θάνατος του διπλωμάτη οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

Ο Yves Chandelon, επικεφαλής ελεγκτής του ΝΑΤΟ στον τομέα της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, βρέθηκε επίσης νεκρός στο αυτοκίνητό του. Το περιστατικό έχει επίσης εγείρει υποψίες.

Μην ξεχνάμε και την ένοπλη επίθεση που δέχθηκε στις 14 Ιανουαρίου η πρεσβεία της Ρωσίας στην πόλη Σανάα στην Υεμένη. Μάλιστα, αραβικά ΜΜΕ μετέδιδαν ότι Ρώσος πρέσβης Βλαντιμίρ Ντεντούσκιν έπεσε νεκρός από τις σφαίρες των ενόπλων, ωστόσο το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών διέψευσε την πληροφορία.

Ο κατάλογος μακραίνει και πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν έχουν αποκαλυφθεί περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες θανάτου των αξιωματούχων και τα στόματα παραμένουν ερμητικά κλειστά…

Περίεργες συμπτώσεις που χρήζουν σοβαρής διερεύνησης.

Ο κύβος ερρίφθη και η Τουρκία…

Ιανουαρίου 13, 2016

Το κείμενο, δημοσιευμένο στις 5 Ιανουαρίου 2016, περιγράφει με ακρίβεια την παρούσα διάταξη των αντίπαλων δυνάμεων στο βόρεια και βορειοανατολικό μέτωπο του πολέμου στη Συρία.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Η ανάλυσή του Balanche καταδεικνύει:

α) την σαφή υποχώρηση του “Ισλαμικού Κράτους” κάτω από τα συνδυασμένα κτυπήματα των Κούρδων του PYD, του συριακού στρατού, της ρωσικής αεροπορίας,

β) την ορατή πλέον δυνατότητα των Κούρδων να ελέγξουν όλη σχεδόν τη συνοριακή περιοχή με τη Τουρκία, ενώνοντας τα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν,

γ) την αδυναμία της Τουρκίας να επιβάλλει τους όρους της, λόγω της στρατηγικής σημασίας των Κούρδων μαχητών στον πόλεμο κατά του ΙΚ,

δ) την απρόθυμη αλλά αναγκαία στήριξη της Δύσης προς τους Κούρδους της Συρίας, τόσο για να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά των ισλαμιστών, όσο κυρίως για να μην περάσουν ολοκληρωτικά στη ρωσική επιρροή, η οποία έτσι κι αλλιώς υφίσταται.

Να σημειωθεί τέλος, ότι από την ημέρα της δημοσίευσης του κειμένου, παρά τις επιφυλάξεις του συγγραφέα του για την πιθανότητα εκδήλωσης του εγχειρήματος, ο συριακός στρατός και οι «Τίγρεις», οι ειδικές δυνάμεις της πολιτοφυλακής, έχουν εξαπολύσει συντονισμένη επίθεση εναντίον του ΙΚ, βόρεια της βάσης Kuwaires, και προωθούνται προς την πόλη al-Bab.

Του Fabrice Balanche

Από τον Οκτώβριο, οι δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους» στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας του Χαλεπιού βρίσκεται υπό πίεση και εξαναγκάζεται σε διάφορα μέτωπα: εναντίον του «Κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης» (PYD) και των Αράβων συμμάχων του κοντά στο μεγάλο φράγμα Tishrim∙ ενάντια στο συριακό στρατό και τη ρωσική αεροπορία γύρω από το στρατιωτικό αεροδρόμιο Kuwaires και τη λίμνη al-Jaboul∙ εναντίον των ανταρτών της «Jaish al-Fatah» (που ελέγχεται από την «Ahrar al Sham» και το παρακλάδι της Αλ-Κάιντα «Jabhat al-Nusra») στον διάδρομο Azaz, μεταξύ του Χαλεπιού και των τουρκικών συνόρων∙ εναντίον του ντόπιου πληθυσμού στην πόλη Manbji (στμ. 30 χλ. δυτικά από τον Ευφράτη), προς την οποία το PYD και οι σύμμαχοί του προελαύνουν.

Το PYD έχοντας καταλάβει, την μοναδική για πολλά εκατοντάδες μίλια, άθικτη γέφυρα κατά μήκος του Ευφράτη και με τον συριακό στρατό να κινείται δυναμικά είτε βόρεια είτε δυτικά, μια μεγάλη ομάδα μαχητών του ΙΚ στην περιοχή του Χαλεπιού θα μπορούσε να χάσει την πρόσβασή της στην πρωτεύουσα τους Ράκκα. Αυτή η προοπτική εγείρει το ερώτημα: ποιος θα μπορούσε να ωφεληθεί από την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους σε αυτό το μέτωπο και πώς;

ΜΙΑ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΙΣΧΥΡΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αν και ο πληθυσμός στην επαρχία του ανατολικού Χαλεπιού είναι σήμερα σχεδόν εξ ολοκλήρου σουνιτικός, εντούτοις, διαιρείται μεταξύ διαφόρων εθνικών ομάδων και σε ακόμη περισσότερες υποδιαιρέσεις φυλών και γενών που δημιουργούν ένα δίκτυο βασικής αλληλεγγύης στην επαρχία και στις πόλεις. Οι Άραβες είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού αλλά πολλές κουρδικές και τουρκομανικές μειονοτικές ομάδες έχουν αντισταθεί στον εξαραβισμό.

Οι Κιρκάσιοι παρ’ όλα αυτά, έχουν αφομοιωθεί: η ταυτότητά τους έχει σταδιακά εξασθενήσει από την εποχή που μεταφέρθηκαν από τους Οθωμανούς στην περιοχή αυτή, πριν από 150 χρόνια Οι Χριστιανοί αν και πολυάριθμοι στις συνοριακές πόλεις της Jarabulus, στο Κομπάνι και στην Αζάζ έως και την δεκαετία του 1950, έπειτα με τα χρόνια μετακινήθηκαν προς το Χαλέπι και τη Δαμασκό.

Η περιοχή είναι σχεδόν αποκλειστικά αγροτική, με το δεύτερο χαμηλότερο δείκτη επιπέδου ανθρώπινης ανάπτυξης μετά από αυτής της κοιλάδας του Ευφράδη. Έχει καταγράψει επί χρόνια υψηλή δημογραφική αύξηση, με μέσο ετήσιο ποσοστό, έως και πριν τον εμφύλιο πόλεμο, 3%. Η περιοχή έχει τρία αστικά κέντρα: την Al-Bab, το Manbji και την Jarabulus. Η μοναδική βιομηχανία της περιοχής είναι η τσιμεντοβιομηχανία που κτίστηκε το 2008-2010 από την ευρωπαϊκή εταιρεία Lafarge.

«ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΟΥΡΔΙΚΗ»

Οι Κούρδοι θεωρούν μεγάλα τμήματα αυτής της περιοχής ως δικά τους, συμπεριλαμβανομένης της μακράς ζώνης στα τουρκικά σύνορα –όχι μόνον το ελεγχόμενο από τους Κούρδους καντόνι του Αφρίν στα δυτικά και του Κομπάνι στα ανατολικά, αλλά επίσης και τους τομείς που βρίσκονται ανάμεσά τους και στην παρούσα φάση ελέγχονται από τους αντάρτες ή το ΙΚ. Οι Κούρδοι έχουν παρόμοιες απόψεις για το Manbij, που βρίσκεται αρκετά νοτιότερα από τα σύνορα. Ακόμη κι εάν ο πληθυσμός είναι σε αρκετές από τις περιοχές κυρίως αραβικός, το PYD ωστόσο τις θεωρεί ως «ιστορικά κουρδικές», βασίζοντας προφανώς τα επιχειρήματά του στο Μεσαίωνα και στον Σαλαδίνο.

Κατά συνέπεια, το PYD σκοπεύει να εξασφαλίσει την εδαφική συνέχεια μεταξύ του καντονιού Αφρίν και της υπόλοιπης αυτοανακηρυγμένης Κουρδικής περιοχής (Ροτζάβα). Η ομάδα έχει ήδη προσαρτήσει το κυρίως αραβικό διαμέρισμα του Tal Abyad προς ανατολάς, αλλά θα είναι δύσκολο να επαναλάβει αυτή την επιτυχία σε πιο πολυπληθείς περιοχές, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι κατοικούσαν έως το 2010 στις διεκδικούμενες περιοχές της Αζάζ, της Αλ-Μπαμπ, του Manbij και της Jarabulus, συγκρινόμενες με τους 130.000 ανθρώπους στην Tal Abyad. Αν και εκατοντάδες χιλιάδες έχουν καταφύγει στη Τουρκία, οι Κούρδοι θα αντιμετώπιζαν σίγουρα την πρόκληση της ενσωμάτωσης ενός μεγάλου αραβικού πληθυσμού στη Ροτζάβα, για να μην αναφέρουμε τη τοπική μειονότητα των Τουρκομάνων που είναι κάτω από την προστασία της Άγκυρας.

Πράγματι, η Τουρκία αρνείται να αφήσει τον έλεγχο όλων των συνόρων στους Κούρδους και έχει προειδοποιήσει αρκετές φορές ότι θα επιτεθεί εάν θα περάσουν τον Ευφράτη, όπως έκανε τον Ιούλιο που βομβάρδισε θέσεις του PYD κοντά στην Jarabulus. Στις 26 Δεκεμβρίου, οι «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (μια ομάδα που συμμετέχουν το PYD και οι Άραβες σύμμαχοί του) κατέκτησαν το φράγμα Tishrin, έπειτα, τρεις μέρες αργότερα, πήραν και το χωριό Abu Qiliqil στην άλλη πλευρά του ποταμού, και βρέθηκαν μόνον 12 χιλιόμετρα από το Manbij. Αν και η πόλη είναι εκτός του βεληνεκούς του τουρκικού πυροβολικού, η Άγκυρα θα μπορούσε να κτυπήσει τις δυνάμεις του PYD με άλλα όπλα.

Το να το κάνει αυτό μπορεί να είναι πολύ δύσκολο σε μια στιγμή που οι Κούρδοι πολεμούν το ΙΚ στα νότια σύνορα της Τουρκίας και όταν η συνοριακή περιοχή που το PYD προσπαθεί να ελέγξει είναι κι ο μοναδικός διάδρομος για τους τρομοκράτες του ΙΚ για να περνούν βόρεια προς την Ευρώπη και για τους εθελοντές που έρχονται νότια για να ενταχθούν στο στρατό του στη Συρία. Εντούτοις, η Άγκυρα θα μπορούσε ακόμη να δοκιμάσει να δικαιολογήσει τα κτυπήματα εναντίον των Κούρδων δεδομένων των στενών δεσμών του με το ΡΚΚ. Πράγματι, αν δεν υπάρξει εκεχειρία με την Άγκυρα, η Τουρκία το πιο πιθανό είναι να δράσει προς υπονόμευση των όποιων κουρδικών κερδών στη Συρία.

Ακόμη κι έτσι, όμως, το βασικό εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων του PYD είναι η πρόκληση της κατάκτησης και η διατήρηση μια τόσο μεγάλης αραβικής και τουρκομανικής περιοχής. Θα αποδεχθεί ο τοπικός πληθυσμός την άφιξη των Κούρδων μαχητών; Η κατάσταση μεταξύ Αράβων και Κούρδων στα ανατολικά της επαρχίας του Χαλεπιού είναι σαφώς λιγότερο συγκρουσιακή από ότι στην βορειοανατολική Συρία.

Οι πληθυσμός είναι πιο αναμιγμένος στα ανατολικά, και οι μεικτοί γάμοι είναι συχνοί. Επιπλέον το PYD έχει δημιουργήσει μια συμμαχία με τις αραβικές πολιτοφυλακές, έτσι οι τοπικές φυλές μπορεί να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον κυρίαρχο πολιτικό παίκτη, με τον τρόπο που το έκαναν προς το Ισλαμικό Κράτος με γνώμονα το συμφέρον της φυλής.

ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΠΑΓΙΔΕΥΘΕΙ;

Όταν το PYD και οι σύμμαχοί του πήραν το Abu Qilqil, κάποιες πηγές υπέδειξαν ότι το ΙΚ μπορεί να εγκαταλείψει και το Manbij, κυρίως επειδή αντιμετωπίζει μεγάλη εχθρότητα από τους ντόπιους και έτσι θα ήταν αδύνατο να κρατήσει την πόλη εμπρός στην προέλαση των Κούρδων. Στις 12 Νοεμβρίου, οι κάτοικοι του Manbij διαμαρτυρήθηκαν για τη βίαιη στρατολόγηση των νέων στο Ισλαμικό Κράτος στο μέτωπο της Azaz. Και στις 19 Δεκεμβρίου οι ισλαμιστές εκτέλεσαν 14 πολίτες από το φόβο μια εξέγερσης που σιγόβραζε.

Εν τω μεταξύ η επίθεση του PYD έχει υποστηριχθεί από τα κτυπήματα του συνασπισμού, δείχνοντας ότι οι κινήσεις του, μερικώς τουλάχιστον, συντονίζονται από τις ΗΠΑ και δεν ήταν μονομερείς αποφάσεις του PYD. Υπό αυτή την οπτική η προέλαση προς το Manbij θα μπορούσε να είναι τμήμα της στρατηγικής να κερδηθεί ξανά η Ράκκα. Εάν το Manbij πέσει, η πρωτεύουσα του «Χαλιφάτου» θα μπορούσε τελικώς να απομονωθεί από τα υπόλοιπα εδάφη του ΙΚ στη Συρία.

Όλες οι γέφυρες στον Ευφράτη από τα τουρκικά σύνορα νοτίως έως τη λίμνη Άσσαντ έχουν καταστραφεί ή έχουν ελεγχθεί από τους Κούρδους. Αν το PYD συνεχίσει την προέλασή του προς το νότο και ο συριακός στρατός ξεκίνησει μια επίθεση προς την Al-Bab (στμ. φαίνεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει) ή την λίμνη Άσσαντ, μεγάλο πλήθος μελών του ΙΚ θα εγκλωβιστεί στην ανατολική επαρχία του Χαλεπιού.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΠΩΦΕΛΗΘΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;

Προς τα δυτικά οι δυνάμεις των ανταρτών που ελέγχουν τον διάδρομο της Azaz είναι αυτή τη στιγμή σε θέση άμυνας έναντι του ΙΚ, το οποίο έχει καταλάβει από τον Σεπτέμβριο μερικά χωριά στην περιοχή και κινείται αργά προς την Azaz. Η προτεραιότητα της «Jaish al-Fatah», που υποστηρίζεται από τους Σαουδάραβες και τη Τουρκία, είναι να υπερασπιστεί την οδό ανεφοδιασμού, προς το ανατολικό Χαλέπι, στα δυτικά ενάντια στους Κούρδους και στο νότο ενάντια στο συριακό στρατό.

Ωστόσο, η ρωσική αεροπορία έχει πολλαπλασιάσει τις επιθέσεις της στο διάδρομο Azaz και έχει αποδυναμώσει τους αντάρτες, ιδιαίτερα κοντά στο συνοριακό πέρασμα του Bab al-Salam, κι αν χαθεί αυτός ο δρόμος θα αφήσει τις ανταρτικές μονάδες στις ανατολικές περιοχές σχεδόν απόλυτα περικυκλωμένες από τις δυνάμεις του καθεστώτος. Κάποια βοήθεια θα μπορούσε να εισρεύσει από το δυτικό συνοριακό πέρασμα Bab al-Hawa, αλλά η προέλαση του συριακού στρατού γύρω από το Χαλέπι απειλεί κι αυτόν τον δρόμο.

Ως εκ τούτου, οι αντάρτες δεν θα είναι οι βασικοί ωφελημένοι από μια υποχώρηση του ΙΚ στην επαρχία του Χαλεπιού, εκτός και τους επιτραπεί να διεξάγουν επιθέσεις από την Τουρκία. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί να επέμβει ευθέως στη Συρία, αλλά θα μπορούσε να επιτρέψει σε αντάρτες-πληρεξούσιους να χρησιμοποιήσουν το τουρκικό έδαφος για επιχειρήσεις ενάντια στο ΙΚ στη Jarabulus, για παράδειγμα, με έμμεσο στόχο να εμποδίσουν τους Κούρδους να καταλάβουν όλα τα σύνορα.

Βεβαίως, κάθε τέτοια στρατηγική εξαρτάται από το εάν οι αντάρτες είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν το ΙΚ, αλλά και εάν είναι ικανοί να το κάνουν αποτελεσματικά. Εν τω μεταξύ, η πρόσφατη επίθεση του συριακού στρατού στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Kuwaires είχε σκοπό να διασώσει τη φρουρά από τη σφαγή που την περίμενε από το ΙΚ, όπως συνέβη στην Tabqa, και να εξασφαλίσει τον δρόμο Χαλεπιού-Σαλαμίγια που απειλείτο από τις επιδρομές του ΙΚ. Έως τώρα, ωστόσο, ο στρατός δεν έχει πρόθεση να εξαπολύσει μια ευρύτερη επίθεση για την ανακατάληψη των ανατολικών περιοχών που έχει απολέσει.

Η προτεραιότητά του είναι να εξοντώσει τις ανταρτικές ομάδες μέσα και γύρω από το Χαλέπι. Ο Άσσαντ και ο Πούτιν κατάλαβαν ότι δεν θα έπρεπε να ανταγωνισθούν με τους Κούρδους στην κατάκτηση άλλων περιοχών, τουλάχιστον προσωρινά. Αντιθέτως έχουν διευκολύνει τις κουρδικές προσπάθειες βομβαρδίζοντας τους αντάρτες στο διάδρομο του Azaz. Αλλά εάν η πρόσφατη επίθεση των Κούρδων πετύχει αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τη συριακή, ρωσική και ιρανική στρατηγική στην περιοχή. Φτάνοντας στο Manbij, οι Κούρδοι θα μπορούσαν να παρακινήσουν το συριακό στρατό να επιτεθεί εναντίον του Al-Bab νοτιο-ανατολικά του Χαλεπιού.

Οι δύο δυνάμεις θα μπορούσαν τελικώς να συναντηθούν, παγιδεύοντας τις δυνάμεις του ΙΚ όπως περιγράφηκε παραπάνω. Αν και ούτε ο Άσαντ, ούτε οι αντάρτες δείχνουν να είναι σε τέτοια θέση και να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος από το ΙΚ, ανατολικά από το Χαλέπι, ο τοπικός αραβικός πληθυσμός θα μπορούσε να είναι πιο δεκτικός σε αυτούς παρά στους Κούρδους.

ΛΙΓΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΣΗ

Από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι, οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι η διαδρομή από τη Τουρκία προς το Ισλαμικό Κράτος και αντιστρόφως πρέπει να κλείσει. Εν τη απουσία μετριοπαθούς Αραβικής σουνιτικής δύναμης ικανής να αναλάβει αυτή την απαίτηση, η Δύση θα προτιμούσε αυτός ο διάδρομος να κλείσει από τους Κούρδους παρά από οργανώσεις που συνδέονται με την «Αλ Κάιντα», όπως η «Ahrar al-Sham» ή η «Jabhat al-Nusra».

Οι Κούρδοι είναι πρόθυμοι να εκπληρώσουν το όνειρό τους για μια ενωμένη Ροτζάβα κατά μήκος των βορείων συνόρων και το να τους αρνηθούμε έστω κάποια πρόοδο προς αυτό το στόχο θα είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει ο μόνος αποτελεσματικός μας σύμμαχος ενάντια στο ΙΚ στη βόρεια Συρία. Εάν η Δύση δεν δουλέψει μαζί τους επί αυτού του στόχου, θα τους σπρώξει στην αγκαλιά της Μόσχας, η οποία έχει ξεκαθαρίσει στο PYD ότι είναι εντελώς πρόθυμη να το βοηθήσει. Στην πραγματικότητα, ήδη υπάρχει κανονικός συντονισμός των Κούρδων με τις ρωσικές δυνάμεις στις βόρειες επαρχίες του Χαλεπιού.

Την ίδια ώρα, το να επιτραπεί στο PYD να καταλάβει όλη τη συνοριακή γραμμή είναι κάτι απαράδεκτο για τη Τουρκία, και η Δύση χρειάζεται τη βοήθεια της Άγκυρας σε διάφορα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων του προσφυγικού και του αγώνα κατά του ΙΚ. Επομένως, εάν η επίθεση του PYD συνεχιστεί προς το Manbij, και ίσως ακόμη πιο πέρα από την κόκκινη γραμμή της Τουρκίας στον Ευφράτη, οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους στο συνασπισμό θα χρειαστεί να είναι προσεκτικοί καθορίζοντας εάν και πως θα στηρίξουν την προέλαση και τι θα πουν ως απάντηση στις τουρκικές διαμαρτυρίες.

Από την πλευρά της η Άγκυρα, θα πρέπει να αποφασίσει πόσο μακριά είναι έτοιμη να πάει υπερασπίζοντας την «κόκκινη γραμμή» της, δεδομένων των πολιτικών και διπλωματικών κινδύνων μιας βαθύτερης επέμβασης, επιτιθέμενη μάλιστα στην μοναδική επίγεια δύναμη που έχει επιτυχία έναντι του ΙΚ στη Συρία. Υπ’ αυτή την έννοια, η επίθεση του PYD είναι τόσο ξεκάθαρη σημειολογικά όσο και η διάβαση του Ρουβίκωνα από τον Καίσαρα: ο κύβος ερρίφθη.

* Ο Fabrice Balanche, είναι αναπληρωτής καθηγητής και διευθυντής έρευνας στο Πανεπιστήμιο 2 της Λυών, και επισκέπτης καθηγητής στο Washington Institute.

Πηγή Σωτήριος Δημόπουλος

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ερντογάν-Νταβούτογλου «αποκαθηλώνουν» τον Κεμάλ – Που το πάνε το 2016

Ιανουαρίου 13, 2016
Image
Του Χρήστου Μηνάγια*

Το 2015 ήταν μια πολύ δυσμενής χρονιά για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Τούτο, κατά βάση, οφείλεται τόσο στις λανθασμένες εκτιμήσεις, όσο και στο λανθασμένο σχεδιασμό της τουρκικής στρατηγικής. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι η φαντασιόπληκτη πολιτική «των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του δόγματος Νταβούτογλου είχε ως συνέπεια την αποδυνάμωση του ρόλου της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή δεδομένου ότι: α. Η Τουρκία όχι μόνο δεν μπόρεσε να αναδειχθεί ως η χώρα που θα αποτελούσε μέρος της λύσης των προβλημάτων της εν λόγω περιοχής, αλλά μετατράπηκε σε μέρος των προβλημάτων της. β. Το καθεστώς Ερντογάν απομονώθηκε από τα τεκταινόμενα στο Ιράκ και τη Συρία και μείωσε σε σημαντικό βαθμό τη διαπραγματευτική ισχύ της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ, το Ισραήλ, καθώς επίσης στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Οι πέντε αρχές του Ατατούρκ για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας

Στις 30-12-2015, ο Τούρκος αρθρογράφος Güneri Cıvaoğlu, στην εφημερίδα Bugün, ανέφερε τις πέντε αρχές του Ατατούρκ για την τουρκική εξωτερική πολιτική, οι οποίες εάν υιοθετούντο από τον Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία πιθανόν να μην αντιμετώπιζε την επικίνδυνη απομόνωση των τελευταίων μηνών.

Στο άρθρο του ο Cıvaoğlu, αρχικά, παραθέτει τις εν λόγω αρχές.
1η Αρχή: Μην υπεισέρχεσθε (παρεμβαίνετε) στα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων σας.
2η Αρχή: Μην προκαλείτε τη Ρωσία και μην προβαίνετε σε προβοκάτσιες εις βάρος της.
3η Αρχή: Με τις αραβικές χώρες αναπτύξτε ιστορικές, κοινωνικές και πολιτιστικές σχέσεις και μην εμπλέκεστε στις διαμάχες που υπάρχουν μεταξύ τους.
4η Αρχή: Μην επιδιώξετε να συμβουλεύσετε κάποιον, εάν πρώτα δεν τον ρωτήσετε.
5η Αρχή: Ενστερνισθείτε το δυτικό πολιτισμό, ωστόσο μην γίνετε όργανο των ιμπεριαλιστικών οραμάτων των χωρών της Δύσης.

Στη συνέχεια, με την ίδια διαδικασία σκέψης ο Τούρκος αρθρογράφος περιγράφει τις ενέργειες που έκανε η Τουρκία του Ερντογάν, οι οποίες αντιτίθεται και αμφισβητούν πλήρως την κεμαλική στρατηγική. Ειδικότερα, ο Τούρκος πρόεδρος προέβη στις εξής ενέργειες:

• Παρενέβη στα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων της, όπως η Συρία ακόμη και η Αίγυπτος (σ.σ. Οι Τούρκοι θεωρούν την Αίγυπτο ως γειτονικό κράτος, λόγω της επιρροής του Κάιρου στον αραβικό κόσμο).
• Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους αποτελεί μια καταφανή πρόκληση κατά της Μόσχας.
• Ενεπλάκη στη διαμάχη που υπάρχει μεταξύ των αραβικών χωρών.
• Επιδίωξε να συμβουλεύσει τις αραβικές χώρες χωρίς να τις ρωτήσει (και όχι μόνο μια αλλά πολλές φορές).
• Η προβολή του «Νεοοθωμανικού Οράματος», του Ερντογάν ως «Ηγέτη της Περιοχής» και της Τουρκίας ως «ο Μεγάλος Αδελφός» ενόχλησε και προκάλεσε ανησυχία στις αραβικές χώρες.
• Παρά τις μεγάλες μεταπτώσεις, η Τουρκία φαίνεται υποτυπωδώς να ενστερνίζεται το δυτικό πολιτισμό, τους δυτικούς μηχανισμούς και τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, δεν προβάλει καμία αντίσταση στο να μην γίνει όργανο των μεγάλων ιμπεριαλιστικών παιγνίων στη Μέση Ανατολή.

Εκτιμήσεις για το 2016

Ενώ λοιπόν όλα δείχνουν ότι, η Τουρκία διανύει μια πολύ κρίσιμη περίοδο εσωτερικών συγκρούσεων και εξωτερικών απειλών κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν οι ακόλουθες εκτιμήσεις για το 2016:

• Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές του Ερντογάν, διαπιστώνουμε ότι αυτές στηρίχθηκαν στην αρχή: «ΚΕΡΔΙΖΩ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ». Εξάλλου, η τακτική αυτή, σε συνδυασμό με την ισλαμο-εθνικιστική προπαγάνδα, καθώς επίσης τον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας και κλιμάκωσης της οικονομικής κρίσης, έτυχε για ακόμη μια φορά της ανταπόκρισης μεγάλου τμήματος ισλαμιστών και εθνικιστών ψηφοφόρων, καθώς επίσης ψηφοφόρων μικρότερων κομμάτων, αφού το κόμμα ΑΚΡ πέτυχε μια σημαντική νίκη στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 2015. Συνεπώς, το θέμα του «Ηγέτη Ερντογάν» θα συνεχίσει να βρίσκεται στην τουρκική επικαιρότητα για να αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω το ειδικό βάρος του και να μπορέσει ο Τούρκος πρόεδρος να αλλάξει το πολίτευμα της χώρας από προεδρευόμενη σε μια μορφή προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας. Επειδή όμως, το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, με τις 317 έδρες του, δεν έχει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να αλλάξει το Σύνταγμα (σ.σ. απαιτούνται 367 έδρες) ή να διεξαχθεί σχετικό δημοψήφισμα (σ.σ. απαιτούνται 330 έδρες) θα επιδιωχθεί η αποστασία βουλευτών από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων βουλευτικών εκλογών, εφόσον οι δημοσκοπήσεις θα συνηγορήσουν υπέρ της αλλαγής του πολιτεύματος. Ήδη προς το παρόν, μόνο το 40% της τουρκικής κοινής γνώμης συμφωνεί με την αλλαγή του πολιτεύματος. Για το λόγο αυτό, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε την πραγματοποίηση σχετικών ημερίδων και συνεδρίων σε όλη τη χώρα, προκειμένου η τουρκική κοινωνία να αλλάξει άποψη.

• Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ενεργώντας ως ασκούμενος πρωθυπουργός ή κομπάρσος του Ταγίπ Ερντογάν, δεν θα έχει την τύχη να αναδειχθεί σε νέο ηγέτη και θα συναγωνίζεται τον Τούρκο Πρόεδρο, με συνέπεια το υπουργικό συμβούλιο να τελεί υπό τον πλήρη έλεγχο του προεδρικού μεγάρου.

• Η ενδεχόμενη δημιουργία μια νέας πολιτικής κίνησης από τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ παρατείνεται επ’ αόριστον.

• Θα συνεχίσει η επιθετική πολιτική του Ερντογάν εναντίον του Φετουλάχ Γκιουλέν με σκοπό την οικονομική κατάρρευση των μηχανισμών του εν λόγω ιμάμη. Επίσης, η επιλογή του Ερντογάν να εξαρθρώσει το παρακράτος του εν λόγω ιμάμη, όχι μέσω των δημοκρατικών και θεσμικών δομών αλλά με τη χρησιμοποίηση «παράλληλων-παράνομων» οργανώσεων αφύπνισε το βαθύ κράτος στην Τουρκία που βρισκόταν εν υπνώσει λόγω των πληγμάτων που αυτό υπέστη από τις δίκες Εργκένεκον και Βαριοπούλας. Σημειωτέον ότι, ήδη άρχισαν οι δολοφονίες Κούρδων στην νοτιοανατολική Τουρκία και στο εγγύς μέλλον θα γίνουμε μάρτυρες σταδιακά αυξανόμενων σφαγών και δολοφονιών.

• Αναφορικά με τις σχέσεις Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας-Ηνωμένων Πολιτειών, η Άγκυρα θα εφαρμόσει μια πολιτική ρήξης και προσέγγισης ταυτόχρονα.Σε ό,τι αφορά στο πρόβλημα των προσφύγων και παράτυπων μεταναστών, η Άγκυρα δεν προβλέπεται να αποδεχθεί οποιαδήποτε συμφωνία που δεν θα συνάδει με τα τουρκικά συμφέροντα. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι, η τουρκική κυβέρνηση ανέθεσε σε Κέντρα Στρατηγικών Αναλύσεων τη διενέργεια σχετικών μελετών και τα συμπεράσματα που εξήχθησαν συγκλίνουν στην άποψη ότι η παραμονή προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία δημιουργεί πολυδιάστατα προβλήματα, τα οποία θα οξύνονται με την πάροδο του χρόνου και έχουν σχέση με: α. Την εσωτερική ασφάλεια. β. Τη στέγαση, απασχόληση και ένταξη των προσφύγων στην τουρκική κοινωνία. γ. Την εκπαίδευση. δ. Την υγεία. ε. Την οικονομία.

• O πρόεδρος Ερντογάν, αλλάζοντας τις τακτικές του κινήσεις, θα επιδιώξει να μετατρέψει τη μεγάλη στήριξη της τουρκικής κοινωνίας κατά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου σε πλεονέκτημα, σε ό,τι έχει να κάνει με την προσπάθεια του να ανατρέψει την απομόνωση της χώρας του σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

• Η μακρόχρονη εμπόλεμη κατάσταση με το ΡΚΚ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα τόσο στους οικονομικούς δείκτες της Τουρκίας, όσο στις σχέσεις της Άγκυρας σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο. Μάλιστα, το ΡΚΚ δημιουργεί την εντύπωση ότι αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση διοίκησης της νοτιανατολικής Τουρκίας, ξεσηκώνοντας τον κουρδικό πληθυσμό σε συγκεκριμένες περιοχές, προκειμένου αυτές να αποκτήσουν την αυτονομία τους. Επίσης, οι εξελίξεις στο Ιράκ, οι εξελίξεις στη Συρία και οι δρομολογούμενες περιφερειακές αλλαγές στη Μέση Ανατολή δημιούργησαν προσδοκίες στο ΡΚΚ, προκειμένου αυτό να επιτύχει τους στρατηγικούς στόχους του, μέσω ένοπλου αγώνα στα αστικά κέντρα (αντάρτικο πόλεων) και στα βουνά ταυτόχρονα. Για το λόγο αυτό, ο Τούρκος πρόεδρος θα επιδιώξει ένα νέο άνοιγμα προς τους Κούρδους, φυσικά από θέση ισχύος, με αβέβαια αποτελέσματα λόγω της βαθιάς ρήξης που έχει δημιουργηθεί τους τελευταίους μήνες. Υπόψη ότι, η παρούσα τουρκική στρατηγική έχει ως στόχο να μετατρέψει σε πλεονεκτήματα, υπέρ αυτής, τα τρωτά σημεία των Κούρδων ανταρτών, χρησιμοποιώντας κατασταλτικά, ψυχολογικά και διπλωματικά μέτρα. Πρώτον, με τα κατασταλτικά μέτρα οι Τούρκοι προσβάλουν το σύστημα διοίκησης και λογιστικής υποστήριξης του ΡΚΚ τόσο εντός της τουρκικής επικράτειας όσο και εντός του βορείου Ιράκ, προκείμενου να αποδιοργανώσουν πλήρως τις ανταρτικές δομές. Δεύτερον, τα ψυχολογικά μέτρα έχουν να κάνουν με τη επικήρυξη ηγετικών στελεχών του ΡΚΚ, την ποινικοποίηση Κούρδων πολιτικών, τις δολοφονίες προβεβλημένων Κούρδων, την προσπάθεια χειραγώγησης του τοπικού πληθυσμού για την αποτροπή μιας ενδεχόμενης πολιτικής απειθαρχίας, την καταπάτηση της ελευθερίας του τύπου και την προβολή του ΡΚΚ ως μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία δεν αναγνωρίζει την κυριαρχία του κουρδικού κόμματος HDP και έχει σαν σκοπό οι Κούρδοι να απορρίψουν το Ισλάμ και να γίνουν άθεοι. Αναφορικά με την επικήρυξη στελεχών του ΡΚΚ, το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών γνωστοποίησε ότι έχουν δεσμευθεί 149 εκατ. ΕΥΡΩ, τα οποία επρόκειτο να διατεθούν για την κατασκευή 200 σχολείων 24 αιθουσών έκαστο και 20 νοσοκομείων 200 κλινών έκαστο. Και τρίτον, τα διπλωματικά μέτρα, τα οποία έχουν ως στόχο είτε την ανοχή είτε τη νομιμοποίηση από τη διεθνή κοινότητα των τουρκικών επιθετικών επιχειρήσεων εναντίον του ΡΚΚ.

• Οι στρατιωτικές επιτυχίες των Κουρδικών Δυνάμεων PYD, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ανέτρεψαν τις τουρκικές επιδιώξεις στη Συρία και προκάλεσαν σοβαρές ανησυχίες στην Άγκυρα, η οποία θεωρεί ότι, η νέα διαφοροποίηση των χαρτών στη Συρία και το Ιράκ θα έχει ως συνέπεια την απώλεια τουρκικού εδάφους και την αλλαγή συνόρων στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, αφενός ο Ταγίπ Ερντογάν απειλεί συνεχώς τους Κούρδους ότι δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία, αφετέρου έχουν ολοκληρωθεί οι προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη δημιουργία μιας Ασφαλούς Περιοχής (Güvenli Bölgesi) εντός του συριακού εδάφους από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Ας σημειωθεί ακόμη ότι, σύμφωνα με δήλωση του Ντογού Περιντσέκ, προέδρου του κόμματος Vatan Partisi, ο Ερντογάν και ο Πούτιν είχαν συμφωνήσει για τη διεξαγωγή επιθετικής επιχείρησης από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή Cerablus της βόρειας Συρίας, η οποία όμως ακυρώθηκε λόγω της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους. Συγκεκριμένα, ο Περιντσέκ επικαλείται κυβερνητικές πηγές που του ανέφεραν ότι, είχαν συνταχθεί τα σχετικά σχέδια, είχαν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες και αναμενόταν η διαταγή εκτελέσεως της επιχείρησης.

• Η τουρκική στρατηγική για τη Συρία εστιάζει κυρίως την προσοχή της στα εξής:
πρώτον στη δημιουργία ασφαλών περιοχών για τους αμάχους εντός του συριακού εδάφους, αρχικά με τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων και στη συνέχεια διεξαγωγή αντίστοιχης χερσαίας επιχείρησης. Και δεύτερον, στη συγκρότηση Τοπικών Συμβουλίων Διοίκησης με βάση την εθνική πλειοψηφία. Φυσικά, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, η επιδίωξη των Τούρκων έχει ως στόχο τόσο τη διάσπαση της ενότητας μεταξύ των κουρδικών καντονιών και της διεθνοποιημένης ηγεμονίας τους στη βόρεια Συρία, όσο τη νομιμοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Τουρκμένων και την αποκατάσταση τους λόγω των διώξεων που υπέστησαν. Ωστόσο, η ψυχολογία της απομόνωσης που διακατέχει την τουρκική ηγεσία, λόγω των λανθασμένων επιλογών της, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο τους επόμενους μήνες η Άγκυρα να επιδιώξει την δημιουργία επαφών με τη Δαμασκό.

• Στις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών που μάχονται εναντίον του Άσαντ έχουν ενταχθεί περίπου 5.000 Ουιγούροι, οι οποίοι ανήκουν στο Ισλαμικό Κόμμα Τουρκιστάν [Türkistan İslam Partisi (TİP)] και στο μέλλον αυτοί θα αποτελέσουν μια σοβαρότατη εσωτερική απειλή για την Κίνα. (σ.σ. Οι Ουιγούροι είναι μια τουρκογενής εθνική ομάδα που ζει κυρίως στην αυτόνομη επαρχία Σιντζιάνκ της Κίνας και έχουν συγκροτήσει το ΤΙΡ, το οποίο υποκινείται από την Τουρκία εναντίον του κινεζικού κράτους). Υπόψη ότι, οι εν λόγω Ουιγούροι εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία και κατόπιν προωθήθηκαν στο συριακό έδαφος. Για το λόγο αυτό, η Κίνα αποφάσισε να αποστείλει στη Συρία μια δύναμη 5.000 ανδρών περίπου, οι οποίοι ανήκουν στις ειδικές δυνάμεις των κινεζικών χερσαίων δυνάμεων και θα συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις εναντίον του ισλαμικού κράτους και των αντικαθεστωτικών.

• Η απόφαση του Πούτιν να εμπλέξει «άμεσα» τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία εναντίον του ισλαμικού κράτους και των αντικαθεστωτικών οφείλεται σε τέσσερεις λόγους: πρώτον, θα αποπροσανατολισθεί η κοινή γνώμη της Ρωσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως έγινε και με την Ουκρανία. Δεύτερον, θα σταματήσει η διεθνής απομόνωση της Ρωσίας μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία και η Μόσχα θα αποκτήσει ενεργό ρόλο στα «διεθνή παίγνια». Τρίτον, η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή θα αποτρέψει την έτι περαιτέρω πτώση της τιμής του πετρελαίου. Και τέταρτον, οι στρατιωτικές επιτυχίες της Μόσχας στη Συρία θα έχει ως αποτέλεσμα τη ρωσική προβολή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο με σημαντικές χερσαίες, αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις.

• Η προβολή της ρωσικής αεροπορικής ισχύος στη Συρία αποτελεί κίνδυνο για τα τουρκικά συμφέροντα δεδομένου ότι, αποφεύγεται μια ανεξέλεγκτη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα αποσταθεροποιείται η δυναμική παρουσία των τζιχαντιστών και των λοιπών αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Παράλληλα, η ανάληψη του ελέγχου του συριακού εναερίου χώρου από τη Ρωσία και η ανάπτυξη των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 και S-400 στη Συρία αποδυναμώνει το αίτημα των Τούρκων προς τους Αμερικανούς για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, κάτι που δεν επιθυμούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

• Η πολιτική του δίδυμου Ερντογάν-Νταβούτογλου για τη Συρία έσυρε την Τουρκία σε μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί πότε και πώς αυτή θα τελειώσει. Επιπρόσθετα, η πρόσφατη κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους αποτέλεσε την πιο σημαντική κρίση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής το 2015, όχι μόνο λόγω των διπλωματικών, πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών προβλημάτων που ακολούθησαν, αλλά διότι αφενός μειώθηκαν σημαντικά οι περιφερειακές πρωτοβουλίες της Τουρκίας, αφετέρου κατέρρευσε μια πολυετής προσπάθεια (σ.σ. άρχισε το 2003) οικοδόμησης σχέσεων φιλίας και συνεργασίας μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας. Συγχρόνως, θα αποδυναμωθεί ο ευρασιατικός προσανατολισμός της Τουρκίας ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την επιδίωξη της για συμμετοχή σε διάφορους οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ), πλήρη μέλη του οποίου είναι η Ρωσία και η Κίνα. Σημειωτέον ότι, στο παρελθόν ο Ερντογάν, κατ’ επανάληψη, είχε δηλώσει ότι σε περίπτωση συμμετοχής της χώρας του στον ΟΣΣ ως πλήρες μέλος, η Άγκυρα θα έχανε κάθε ενδιαφέρον για την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

• Η διάρρηξη των στενών δεσμών που υπήρχαν μεταξύ Ερντογάν-Πούτιν
υποχρεώνει την Άγκυρα να ενεργεί πλέον ως πιο «συνεπής εταίρος» της Δυτικών σε θέματα αμυντικής πολιτικής και ασφάλειας, καθώς επίσης να αποδέχεται ανεπιφύλακτα όλες τις απαιτήσεις τους, όπως η τουρκο-ισραηλινή προσέγγιση και η ακύρωση της συμφωνίας Τουρκίας-Κίνας για προμήθεια των κινεζικών αντιαεροπορικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς. Ειδικότερα, περιορίζονται οι ελιγμοί και η ανεξαρτησία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας την Άγκυρα στρατηγικό όμηρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τέλος, σε ό,τι έχει να κάνει με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την τουρκική προκλητικότητα και τις διεθνείς συνεργασίες κρίνεται σκόπιμο να γίνει η ακόλουθη επισήμανση: Το διεθνές δίκαιο και η πολιτική σοφία μπορεί να βρίσκονται ή να μη βρίσκονται από την ίδια πλευρά της διαμάχης και της αντιπαλότητας μεταξύ δύο κρατών. Αν δεν ευρίσκονται, η απλή εμμονή στο γράμμα του νόμου θα είναι απρόσφορη για τα εθνικά συμφέροντα και ίσως να καταστεί και ανήθικη (σ.σ. Επιστήμη και πολιτική της ισχύος, Hans Morgenthau, Μετάφραση-Επίμετρο: Πάνος Τσακαλογιάννης, Εκδόσεις Τουρίκη, 2011). Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η επιλεκτική προάσπιση περιορισμένων συμφερόντων σε συγκεκριμένες περιόδους, η οποία όχι μόνο δεν υπηρετεί και βλάπτει το σύνολο των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά δημιουργεί δεδικασμένα με απρόβλεπτες συνέπειες.

*www.geostrategy.gr

Φραγκούλης Φράγκος στο ρωσικό RGRU: «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την επανάληψη θερμών επεισοδίων τύπου Ιμίων και στο μέλλον»

Ιανουαρίου 13, 2016

Με συνέντευξη του πρώην Αρχηγού ΓΕΣ στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου τα ρωσικά ΜΜΕ φέρνουν ξανά στη δημοσιότητα την υπόθεση των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο και την αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και την προκλητικότητα της Άγκυρας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Μάλιστα, ο κ. Φράγκος δεν αποκλείει την επανάληψη ενός θερμού επεισοδίου τύπου Ιμίων στο Αιγαίο, αλλά ταυτόχρονα τονίζει πώς οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι έτοιμες να καταρρίψουν τουρκικά μαχητικά αν απαιτηθεί. 

Μετά τις δηλώσεις του Ρώσου υπουργού  Εξωτερικών Sergey Lavrov, μια ημέρα μετά την κατάρριψη του Su-24 από τουρκικά μαχητικά στις οποίες αναφέρθηκε στις 1500 και πλέον παραβιάσεις της τουρκικής Αεροπορίας στο Αιγαίο τα δημοσιεύματα του κρατικού ειδησεογραφικού δικτύου Sputnik (το οποίο μάλιστα επικαλέστηκε σχετικές αναρτήσεις του pronews.gr), τώρα ακόμη ένα ρωσικό ΜΜΕ το RGRU φέρνει το θέμα στη δημοσιότητα.

Και το φέρνει με την συνέντευξη του στρατηγού Φράγκου η θέση και η εμπειρία του οποίου στα Εθνικά θέματα είναι ξεχωριστή. Το ρωσικό δίκτυο αναφέρει τις 2244 παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου το 2014 και τις 1300 το 2015 (εκ των οποίων οι 31 πάνω από ελληνικό έδαφος) διερωτάται που μπορεί να οφείλεται αυτή η τουρκική προκλητικότητα και επιθετική συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας.

Διαβάστε την συνέντευξη:

RGRU: Κάθε χρόνο ο αριθμός των παραβιάσεων και παραβάσεων των οπλισμένων τουρκικών μαχητικών ανέρχεται σε χιλιάδες, ενώ επίσης συχνά τουρκικά πλοία πλέουν όχι μόνο κοντά στα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο αλλά και στην ηπειρωτική χώρα. Γιατί η τουρκία συμπεριφέρεται τόσο προκλητικά απέναντι στην Ελλάδα;

Φραγκούλης Φράγκος: Στρατηγικός στόχος των Τούρκων είναι η αλλαγή των συνόρων στο Αιγαίο. Στην τελευταία της μυστική συνεδρίαση, που έγινε στις 28 Ιανουαρίου 1920, η Οθωμανική Βουλή των Αντιπροσώπων έκανε δεκτό ένα κείμενο έξι άρθρων, το οποίο έμεινε γνωστό στην ιστορία ως ‘Εθνικός Όρκος’ (Misak-ı Millî).

Εκεί γινόταν αναφορά για τον ‘εθνικο-απελευθερωτικό’ πόλεμο. Ανάμεσα στις περιοχές που υπήρχαν προς «απελευθέρωση» και υπαγωγής τους στον εθνικό κορμό της Τουρκίας, ήταν όλη η βόρεια Ελλάδα μέχρι τη Θεσσαλονίκη, η Κύπρος και το Αιγαίο, το οποίο αφενός έπρεπε να «ξαναμοιραστεί» και αφετέρου να μετατραπεί μια «ανοικτή θάλασσα».

Στην πραγματικότητα η Τουρκία αυτό που επιθυμεί η ανασύσταση της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Αυτή είναι η κύρια αιτία για την διαρκή αστάθεια και προκλητικότητα που βιώνουμε στο Αιγαίο από την Τουρκία. Τυπικά τα τουρκικά πολεμικά πλοία χρησιμοποιούν τα διεθνή ύδατα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι συμπεριφέρονται εντελώς επιθετικά προκαλώντας συνεχώς το ΠΝ, ενώ τα τουρκικά αεροσκάφη παραβιάζουν συνεχώς τον εναέριο χώρο μας.

Όλα αυτά στοχεύουν στη δημιουργία μιας «γκρίζας ζώνης» με την Άγκυρα να κάνει ξεκάθαρο ότι δεν αναγνωρίζει τα ισχύοντα θαλάσσια σύνορα στην Α. Μεσόγειο. Για τον ίδιο η χώρα αυτή αρνείται να υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

RGRU: Το 1996 μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας παραλίγο να ξεσπάσει γενική πολεμική σύρραξη. Πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν η Τουρκία κατέρριψε ένα ελληνικό ελικόπτερο κοντά στα Ίμια, ενώ η επίσημη εκδοχή είναι ότι κατέπεσε από μηχανική βλάβη, σκοτώνοντας τρία άτομα. Είναι έτσι;

Φραγκούλης Φράγκος: Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς έγινε εκείνη τη νύχτα.

Από την έρευνα όμως που διεξήχθη από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας  δεν βρήκαμε κάποιο στοιχείο που να αποδίδει την πτώση του ελικοπτέρου σε εχθρική ενέργεια.

Παρόλα αυτά κανείς δεν θα διαφωνήσει με το γεγονός ότι η αιτία για το θάνατο των πιλότων του ΠΝ ήταν οι ενέργειες της Τουρκίας. Τα ελληνικά σύνορα είχαν παραβιαστεί σε εκεί νη την περίπτωση. Επιπρόσθετα οι Τούρκοι ήξεραν πολύ καλά ότι σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες τα νησιά ανήκαν στην Ελλάδα.

Παρόμοια σοβαρά συμβάντα σε μπορούν να αποκλειστούν στο μέλλον.

Από την πλευρά μας τον κυριότερο ρόλο παίζει η Πολεμική Αεροπορία και ο επαγγελματισμός των πιλότων και του προσωπικού της. Όταν ήμουν Αρχηγός του Στρατού, έτυχε να πραγματοποιήσουμε κοινές αεροπορικές ασκήσεις με το Ισραήλ. Τέτοιες ασκήσεις είχε πραγματοποιήσει το Ισραήλ και με την Τουρκία στο παρελθόν. Σύμφωνα με ισραηλινή μελέτη οι οποίες ήρθε αργότερα εν γνώσει μου σε περίπτωση ελληνοτουρκικού πολέμου η ΠΑ θα έχει καταστρέψει την τουρκική Αεροπορία εντός 48 ωρών. Και αυτό δεν το λέμε εμείςαλλά οι Ισραηλινοί.

RGRU: Σε μια από τις πρόσφατες δηλώσεις στα ελληνικά ΜΜΕ είπατε ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης της έντασης στην περιοχή γύρω από την Τουρκία και σε περίπτωση που η Τουρκία επικαλεστεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ περί συλλογικής άμυνας η Ελλάδα θα πρέπει να αρνηθεί. Είναι κάτι τέτοιο δυνατό μέσα στις δομές του ΝΑΤΟ:

Φραγκούλης Φράγκος:  Εάν το ΝΑΤΟ μας ζητήσει να υποστηρίξουμε την Τουρκία στο πλαίσιο του Άρθρου 5 της Συμμαχίας, η Ελλάδα με δυσκολία θα συμφωνήσει.

Αλλά γιατί πρέπει να το κάνουμε αυτό; Πρέπει να σκεφτούμε πάνω από όλα το εθνικό μας συμφέρον. Ο καθένας γνωρίζει ότι οι τούρκοι παραβιάζουν τα εναέρια σύνορά μας και τα θαλάσσια επίσης. Μάλιστα στα τέλη Δεκεμβρίου η Άγκυρα εξέδωσε ΝΟΤΑΜ για ασκήσεις γύρω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο.

 Η Τουρκία τα τελευταία 100 χρόνια ακολουθεί επιθετική πολιτική έναντι της Ελλάδας. Το Σεπτέμβριο του 1955 χιλιάδες Έλληνες εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη και άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας. Το 40% σχεδόν της Κύπρου βρίσκεται κάτω από τουρκική κατοχή και σήμερα ζούμε υπό το καθεστώς των συνεχών παραβιάσεων. Παρόλα αυτά τα γεγονότα ούτε το ΝΑΤΟ αλλά ούτε και η ΕΕ θέλουν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν την Ελλάδα.

Η Συμμαχία, μέλη της οποία αποτελούν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος, αρνείται να πάρει θέση. Όταν διαμαρτυρόμαστε σε επίσημο επίπεδο για την συμπεριφορά των γειτόνων μας παίρνουμε την απάντηση «βρείτε τη λύση μεταξύ σας».

Τι σημαίνει αυτό; Αν ιαι το ΝΑΤΟ θέλει να παρουσιάζεται ως ένας «μονολιθικός» οργανισμός στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Κάποια μέλη της έχουν πρόβλημα από τις συμπεριφορές κάποιων άλλων μελώ της όπως συμβαίνει με την Ελλάδα και την Τουρκία. Σε οποιαδήποτε στιγμή τα μέλη του ΝΑΤΟ μπορούν να ασκήσουν πίεση στην Άγκυρα αλλά αυτό δεν συμβαίνει.

Η ΕΕ από την πλευρά της ασκεί πολιτική σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου με το να συνεχίζει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, μια χώρα που αμφισβητεί ανοικτά τα σύνορα της Ελλάδας και υποστηρίζει την κατοχή της βόρειας Κύπρου.

RGRU: Ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι της Τουρκίας στην Συρία από την στρατιωτική οπτική της Ελλάδας;

Φραγκούλης Φράγκος:  Αυτό που κυρίως φοβάται η Άγκυρα είναι η δημιουργία μιας εκτεταμένης κουρδικής αυτονομίας.

Έτσι προσπαθούν να «φλερτάρουν» με ορισμένες οργανώσεις των Κούρδων. Το παρόν διάστημα οι τούρκοι έχουν δημιουργήσει καλές σχέσεις με τον πρόεδρο του ιρακινού Κουρδιστάν Massoud Barzani και δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με την ISIS.

Οι Τούρκοι δεν αγοράζουν πετρέλαιο μόνο από την ISIS αλλά και από τον Barzani.

Τελευταία απαράδεκτο περιστατικό αυτό της τουρκικής εισβολής στο βόρειο Ιράκ Στην Άγκυρα επικαλούνται το λόγο της εισβολής ότι το έκαναν για να βοηθήσουν του Κούρδους για να πολεμήσουν την ISIS.

Αλλά το ερώτημα είναι: Γιατί να στείλεις μαζί με τους υποτιθέμενους εκπαιδευτές και βαρύ υλικό συμπεριλαμβανομένων αρμάτων μάχης; Αυτό που στην πραγματικότητα θέλουν οι Τούρκοι είναι να διασφαλίσουν μόνιμη δυνατότητα πρόσβασης στα πετρέλαια της Μοσούλης. Στα πετρέλαια του Ιράκ. Αυτός είναι ο στόχος τους. Ταυτόχρονα θέλουν να δημιουργήσουν μια «γκρίζα ζώνη» ανάμεσα στα σύνορα του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας. 

Ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι πλέον μια διαμάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Μπασάρ Αλά Άσσαντ και στους αντικαθεστωτικούς. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι μάχονται εναντίον όλων. Ο Άσσαντ, η Χεζμπολά,  το FSA, η ISIS, οι Κούρδοι, οι Τούρκοι, το Ιράν και η διεθνής συμμαχία. Επιπρόσθετα η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία χρησιμοποιούν τους ισλαμιστές και τους Κούρδους εναντίον του Άσσαντ.

RGRU: Τον περασμένο χρόνο η Ρωσία ήρθε αντιμέτωπη με μια κραυγαλέα και επιθετική συμπεριφορά από την Άγκυρα με την κατάρριψη του Su-24. Η Μόσχα μετέβαλλε δραματικά την πολιτική της έναντι της Τουρκίας και επέβαλλε οικονομικές κυρώσεις. Πως αξιολογείτε το μέλλον της Ρωσο-τουρκικής αυτής αντιπαράθεσης;

Φραγκούλης Φράγκος:  Η πολιτική της Τουρκίας πάντα έμοιαζε με την συμπεριφορά των αλεπούδων.

Εάν η Ρωσία τηρήσει σκληρή γραμμή απέναντι στην Τουρκία, η τελευταία θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε συμβιβασμούς. Για παράδειγμα προσφέρθηκε να πληρώσει αποζημίωση για το καταρριφθέν αεροσκάφος κ.α.

Μέχρι και πρόσφατα η Ρωσία εκλάβανε την Τουρκία ως ένα εταίρο, αλλά αυτό ήταν λάθος. «Δεν μπορεί να εμπιστεύεσαι τους Τούρκους», έλεγε ο παππούς μου, τα ίχνη του οποίου αγνοούνται από την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής όταν ήταν ενταγμένος στα λεγόμενα τάγματα εργασίας.

Αυτό πού έχει γίνει, είναι το αδιέξοδο της πολιτικής της Άγκυρας. Έχει διαταράξει τις σχέσεις της με όλα τα γειτονικά της κράτη, ξεκινώντας από την Ελλάδα, τη Συρία, και τελειώνοντας με το Ισραήλ και το Ιράν.  Αυτό οδηγεί τους Τούρκους σε απομόνωση. Αλλά η πολιτική του Ερντογάν με τα ισλαμικά ερείσματα την οδηγεί κατευθείαν στην καταστροφή και πιστεύω ότι δεν είναι ανάγκη κανείς να αναμιχθεί σε αυτό.

RGRU: Το 2016 είναι έτος της Ρωσίας στην Ελλάδα και έτος της Ελλάδας στη Ρωσία. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας από την περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών;

Φραγκούλης Φράγκος:  Οι χώρες μας μοιράζονται την ορθοδοξία, τον πολιτισμό, και κοινές αξίες. Ο ελληνισμός έχει παίξει ένα σημαντικότατο και πρωταγωνιστικό ρόλο με την διάδοση της Χριστιανικής θρησκείας και η Ρωσία έστειλε στην Ελλάδα αμέσως μετά την επανάσταση τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, οι οποίοι αναζωογόνησαν τον Ελληνισμό. Θα ήταν ίσως λάθος να πω ότι οι δύο χώρες μας μοιράζονται ένα κοινό εχθρό. Θα μπορούσα να πω όμως ότι αντιμετωπίζουμε μια μη φιλική χώρα και η Ελλάδα προβλέπει πάντα σε μια ρωσική στήριξη καθώς η Τουρκία είναι μια πραγματική απειλή για την ασφάλειά μας.

Αλλά για να επιβιώσει η Ελλάς, χρειαζόμαστε ένα ισχυρό στράτευμα. Και για να έχουμε ένα ισχυρό στράτευμα χρειαζόμαστε μια εξίσου ισχυρή οικονομία. Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα έχει περιέλθει κάτω από τον πλήρη έλεγχο της «Τρόικα» οι οποίοι θέλουν να εμποδίσουν την δημιουργία μιας αυτάρκους πορείας  της ελληνικής οικονομίας.

Η Ρωσία θα μπορούσε να στηρίξει την Ελλάδα, για παράδειγμα μέσω της άρσης του εμπάργκο που έχει επιβάλλει στην ε.ε. σε ότι αφορά τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα, έτσι ώστε οι αγρότες μας να μπορούν να εξάγουν τα προϊόντα τους στην ρωσική αγορά.

Άλλωστε οι αγρότες μας έχουν υποφέρει εξαιτίας της αντι-ρωσικής πολιτικής της Ε.Ε. με την οποία και δεν συμφωνούν. Επιπρόσθετα εάν λάβουμε υπόψη τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τον ρωσικό τουρισμό, αυτός θα μπορούσε να ανακατευθυνθεί προς την Ελλάδα  και αυτό θα είχε θετικές επιπτώσεις για την οικονομία μας.

Σε ότι αφορά την πολιτική στήριξη, αναμφισβήτητα η Αθήνα περιμένει την υποστήριξη της Μόσχας στις ελληνο-τουρκικές διαφορές τόσο στην Κύπρο όσο και στο θέμα του Αιγαίου.

RGRU: Η Ελλάδα σήμερα αντιμετωπίζει εκτός από οικονομικά προβλήματα και ένα τεράστιο κύμα μεταναστών. Ποιος είναι ο ρόλος της Τουρκίας σε αυτή την κρίση και ποιους λόγους βλέπετε να συμβαίνει όλο αυτό;

Φραγκούλης Φράγκος:  Η χώρα μου η Ελλάδα όσο και το σύνολο της Ευρώπης αντιμετωπίζει ένα άνευ προηγουμένου κύμα προσφύγων. Μόνο μέσω της Ελλάδας πέρασαν 850.000 αλλοδαποί. Πολλοί α΄πο αυτούς θέλουν μόνο να επιβιώσουν και υποφέρουν. Πρέπει να το λάβουμε αυτό υπόψη και να τους βοηθήσουμε.

Αυτό όμως εγείρει πολλά ερωτήματα όπως γιατί η ΕΕ πιέζει μόνο την Αθήνα μεταθέτοντας σε αυτή την ευθύνη για τα εξωτερικά σύνορα της Σένγκεν και την ίδια ώρα δίνει 3 δισ. € στην Τουρκία που δεν κάνει τίποτα για τον περιορισμό των εισόδων.

Όσο για τις αιτίες γιατί συμβαίνει αυτό ο καταλληλότερος για να απαντήσει είναι οι ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί πρέπει να κατανοήσουν τα λήθη που έκαναν στην περιοχή Σαντάμ, Καντάφι, Μουμπάρακ, Άσσαντ, για να αναφέρω μερικά από αυτά. Αυτπο που δημιούργησαν είναι μια «σταθερή αστάθεια» στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική, από την υποφέρουν όλοι και η Ελλάδα μεταξύ αυτών.

– See more at: http://www.pronews.gr/portal/20160112/defencenet

Το τέλος του Ερντογάν ή το τέλος της Τουρκίας;

Οκτώβριος 15, 2015

Erdogan flowers bombing Ankara

Ο λαός μας έχει μια παροιμία που αφορά γκλίτσες, τσοπάνηδες και τριψίματα την οποία όποιος δεν την λαμβάνει σοβαρά υπόψη συνήθως καταλήγει στην άλλη παροιμία με τις μαρμάγκες που γευματίζουν.

Η Τουρκία φαίνεται ότι δεν έλαβε υπόψη την παραπάνω παροιμία και εδώ και πολλά χρόνια επιδόθηκε σε παρατεταμένο «τρίψιμο» πάνω στην γκλίτσα των ΗΠΑ και πολλών άλλων τσοπάνηδων γιατί είχε και την τάση να μην κάθεται σε ένα μαντρί αλλά να γυροφέρνει με απώτερο στόχο να ανοίξει το δικό της μαντρί με μιναρέδες.

Ήρθε λοιπόν η ώρα που οι τσοπάνηδες κουράστηκαν, μαζεύτηκαν και αποφάσισαν ότι κάτι πρέπει να γίνει με το απολωλός πρόβατο που λέγεται Τουρκία και από τις μέχρι τώρα εξελίξεις αρχίζει να διαγράφεται ότι η Τουρκία θα είναι το μεγάλο θύμα αυτής της συμφωνίας ανάμεσα στην Δύση και την Ρωσία που εκτυλίσσεται τις τελευταίες μέρες στην Συρία.

Τα σημάδια που οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα είναι τα παρακάτω:

Α) Η απρόσμενη και χωρίς κάποιο σημαντικό λόγο απομάκρυνση των Αμερικανικών και Γερμανικών Patriot από το έδαφος της Τουρκίας λίγο πριν την Ρωσική εμπλοκή στη Συρία. Η κίνηση αυτή από μόνη της πρέπει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα της συνεργασίας των δύο μεγάλων δυνάμεων και όχι της «έκπληξης» που παρουσιάζει ο διεθνής, μη ειδικός, τύπος.

Β) Οι όλο και αυξανόμενες αναφορές στον διεθνή Τύπο για την αποτυχία της πολιτικής υποστήριξης της Συριακής αντιπολίτευσης και των ομάδων που προετοίμαζε η Τουρκία με την βοήθεια των ΗΠΑ για να ανατρέψουν τον Άσαντ και να πολεμήσουν το ΙΚ. Πολλές πηγές μάλιστα πλέον αναφέρουν ανοιχτά τον ύποπτο ρόλο της Τουρκίας στην υποστήριξη του ΙΚ, στην ενίσχυση του με υλικό που προοριζόταν για άλλες ομάδες, στην παροχή διευκολύνσεων στην μετακίνηση από και προς το ΙΚ, και τέλος στην ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών (και πιθανότατα και Τζιχαντιστών) προς την Δύση.

Γ) Η πριν λίγες μέρες αλλαγή στην πολιτική παροχής βοήθειας προς τις Συριακές ομάδες από τις ΗΠΑ που βάζει στο παιχνίδια μια νέα ομάδα που ακούει στο όνομα «Syrian Arab Coalition» (SAC) αλλά που όλες οι αναφορές στα διεθνή μέσα την φέρουν σαν μέρος ενός μεγαλύτερου συνασπισμού υπό την ηγεσία των Κούρδων της Συρίας (YPG, YPJ). Πιθανότατα λοιπόν οι ΗΠΑ υποστηρίζουν κεκαλυμμένα τους Κούρδους προβάλλοντας μια ασήμαντη μέχρι χθες οργάνωση για λόγους τακτικής ή και προειδοποίησης προς την Τουρκία ενόψει των επικείμενων εκλογών.

Δ) Το άτυπο και σιωπηλό εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ κατά της Τουρκίας. Αρχίζει λοιπόν σιγά σιγά να διαμορφώνεται ένα σενάριο που οδηγεί στο «άδειασμα» της Τουρκίας από τις ΗΠΑ παράλληλα με μια στροφή προς τους Κούρδους με χρήση της Ρωσίας σαν καταλύτη των εξελίξεων (και πιθανώς και βολικό «ένοχο» έτσι ώστε οι ΗΠΑ να διατηρούν ακόμα κάποιες ισορροπίες με τις μέχρι τώρα συμμαχίες τους συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας).

Οι δρόμοι που ανοίγονται πλέον για την Τουρκία είναι δύο. Είτε αλλαγή καθεστώτος σε κάτι πιο φιλοδυτικό και κοσμικό με την απομάκρυνση του Ερντογάν, είτε ο διαμελισμός της σε δύο ή περισσότερα τμήματα με ένα από αυτά να ανήκει στους Κούρδους. Πιθανώς και συνδυασμός των δύο παραπάνω, παρότι όχι άμεσα σε μια τέτοια περίπτωση.

Το μεγάλο ερωτηματικό λοιπόν είναι η στάση του Ερντογάν από εδώ και πέρα. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν πρέπει να εξεταστεί και η πρόσφατη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, καθώς και η στοχοποίηση του ΙΚ σαν υπεύθυνου για αυτήν (η εμπλοκή του οποίου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη αν όντως υπήρχαν βομβιστές αυτοκτονίας).

Η επίθεση αυτή είναι το τελευταίο χαρτί της κυβέρνησης Ερντογάν-Νταβούτογλου για παραμονή στην εξουσία είτε μέσω της πόλωσης του Τουρκικού πληθυσμού ενόψει των εκλογών, είτε σαν άλλοθι για «κατ’ ανάγκη» παραμονή σε περίπτωση αποτυχίας νίκης στις εκλογές. Είναι επίσης και το τελευταίο χαρτί του ΙΚ για την διάσωση της πολύτιμης συνεργασίας με την Τουρκία, για αυτό και δεν πρέπει να μας ξενίζει η πιθανότητα συνεργασίας των δυο με χρήση βομβιστών αυτοκτονίας που προέρχονταν από το ΙΚ.

Αν η πόλωση με τους Κούρδους πετύχει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της «κοσμικής» αντιπολίτευσης γύρω από τον Ερντογάν τότε η Τουρκία θα οδηγηθεί σε ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με τους Κούρδους όχι μόνο γιατί η Δύση έχει χάσει κάθε πίστη απέναντι στην κυβέρνηση Ερντογάν και τον Ισλαμικό προσανατολισμό της, αλλά και για να μπορέσει ο ίδιος ο Ερντογάν να ελέγξει της ανατρεπτικές δυνάμεις εντός της Τουρκίας και να αποφύγει ένα πραξικόπημα από τον στρατό. Παράλληλα, με αυτόν τον τρόπο αποδυναμώνει τους Κούρδους που αποτελούν και την σοβαρότερη απειλή για το ΙΚ στο έδαφος.

Αν οι εκλογές από την άλλη οδηγήσουν σε ήττα και απώλεια της εξουσίας, τότε η Τουρκία έχει τη «νομιμοποίηση» μετά από αυτή την επίθεση (ή πιθανώς και μια νέα αμέσως μετά τις εκλογές) να επέμβει στο έδαφος της Συρίας εναντίον του ΙΚ και να οδηγήσει όλες τις εκεί επιχειρήσεις σε πολύ διαφορετικό δρόμο και με απρόβλεπτες συνέπειες για όλα τα μέρη.

Το τελευταίο αυτό σενάριο πιθανότατα δεν θα έχει καλό τέλος για την Τουρκία αλλά μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε σύγκρουση με την Ρωσία, να ανακατέψει την τράπουλα στο ΝΑΤΟ και να εκθέσει την όποια στρατηγική έχουν καταστρώσει οι ΗΠΑ μαζί με την Ρωσία και την ΕΕ για την διαμάχη στην Συρία και τον πόλεμο ενάντια στο ΙΚ.

Θα δώσει επίσης τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα στην Τουρκία τον πλήρη έλεγχο στο έδαφος και κατά συνέπεια μεγάλα περιθώρια ελιγμών στο ΙΚ για διαφυγή και μεταφορά του πολέμου στην Δύση.

Ας ελπίσουμε ότι έχουν γνώση οι φύλακες και ότι δεν θα δούμε κάποια πραγματική έκπληξη στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής.

defence-point

«Οι Τούρκοι είναι η χειρότερη μάστιγα της ανθρωπότητας» – Διαβάστε τι γράφουν τα σχολικά βιβλία των χωρών που υπέστησαν τουρκική κατοχή

Μαΐου 22, 2014

image

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


Την ίδια περίοδο που εδώ στην Ελλάδα… κάποιοι «εθελότυφλοι» και «ραγιαδόφρονες» επιμένουν να επιβάλουν στα σχολικά μας βιβλία μια εξωραϊσμένη και εξωπραγματική εικόνα για την παρουσία των Τούρκων στην ελληνική ιστορία… την ίδια περίοδο που τα ελληνικά μεγάλα κανάλια προβάλουν με μανία κάποια εξωπραγματικά τουρκικά σήριαλ καλλιεργώντας στο ελληνικό κοινό μια απατηλή εικόνα για την σύγχρονη Τουρκία, στην ιδία την Τουρκία έχει προκαλέσει σοκ η δημοσίευση πριν από καιρό μιας αποκαλυπτικότατης έρευνας του ίδιου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου σχετικά με την εικόνα που έχουν για τους Τούρκους, πολίτες άλλων χωρών.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα αυτή, σε 27 χώρες η εικόνα της Τουρκίας και των Τούρκων, όπως παρουσιάζεται στα σχολικά βιβλία της ιστορίας, είναι το λιγότερο θα έλεγε κανείς αρνητική και φτάνει μέχρι του σημείου να χαρακτηριστούν σαν η χειρότερη μάστιγα της ανθρωπότητας.

Μερικά από τα «κοσμητικά επίθετα με τα οποία στολίζουν τους Τούρκους και το πέρασμα τους στην ιστορία είναι πολύ χαρακτηριστικά : « Στρατός του διαβόλου», «Απατεώνες», «Ύπουλοι», «Κηφήνες», «Παράσιτα», «Βιαστές», «Εισβολείς», «Αρπάγες», «Πλιατσικολόγοι», «Βάρβαροι του Αττίλα», «Τύραννοι», είναι μόνο λίγα από τα χαρακτηριστικά επίθετα με τα οποία «κοσμείται» η λέξη Τούρκος. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια σειρά χωρών από την Μέση Ανατολή μέχρι ακόμα και την Φιλανδία, οι Τούρκοι κατέχουν το ρεκόρ των αρνητικών χαρακτηρισμών σε σημείο να παρομοιάζονται με την μεγαλύτερη συμφορά για τους λαούς των χωρών αυτών. Το εντυπωσιακό δε είναι ότι τέτοιοι χαρακτηρισμοί εμφανίζονται σε σχολικά βιβλία ακόμα και μουσουλμανικών χωρών, ακόμα και χωρών που σήμερα συνδέονται με φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Τουρκία.

turkish-genocide

Συγκεκριμένα στην Αλβανία, στην όγδοη τάξη της στοιχειώδης εκπαίδευσης, πάντα σύμφωνα με την επίσημη έκθεση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, αναφέρετε ότι από όπου πέρασαν οι Τούρκοι έπεσε μαύρη σκλαβιά, οι μάνες βιάστηκαν, οι άντρες πουλήθηκαν σαν δούλοι και σκλάβοι. Στην Βοσνία Ερζεγοβίνη, επίσης μουσουλμανική χώρα που βοηθήθηκε πολύ από την Τουρκία, στην εβδόμη τάξη της στοιχειώδης εκπαίδευσης οι Τούρκοι χαρακτηρίζονται σαν κλεφτές, βιαστές, ληστές, και παράσιτα και προστίθεται πως εξ αιτίας της σκλαβιάς στους Τούρκους οι λαοί των σκλαβωμένων χωρών υπέστησαν μεγάλη καθυστέρηση στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη και έμειναν πολύ πίσω σε σύγκριση με τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Στα Σκόπια, άλλη μια πολύ φιλότουρκη χώρα, στην πρώτη τάξη του Λυκείου αναφέρετε πως οι Τούρκοι βασάνιζαν, κρέμαγαν τους αγωνιστές του λαού, τους κάρφωναν πάνω σε πασσάλους, τους έγδερναν με τον χειρότερο τρόπο. Αλλά και εκτός των Βαλκανίων υπάρχουν επίσης πολύ επικριτικές αναφορές για το πέρασμα των Τούρκων. 

Έτσι στην Ουκρανία, στην εβδόμη τάξη της στοιχειώδους εκπαίδευσης αναφέρετε ότι ο Χασάν πασάς μετά την εξέγερση της Κριμαίας έφερε στην Πόλη τριακοσίους σκλάβους ουκρανικής καταγωγής που τους πούλησε στο σκλαβοπάζαρο, ( από αυτούς προέρχεται και η περίφημη Χιουρέμ σουλτάνα στην αρχή σκλάβα στο χαρέμι και στην συνέχεια σύζυγος του περίφημου σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή) . Όπως αναφέρουν τα σχολικά βιβλία της Ουκρανίας, «Εκεί χωρίστηκε η μάνα από το παιδί της και ο γιος από τον πατέρα, μέσα από ένα ανεπανάληπτο θρήνο των δύστυχων σκλάβων». Είναι γνωστή βέβαια η θέση της Αρμενίας όπου στα σχολικά της βιβλία καυτηριάζεται με πολύ έντονο τρόπο όλη η ιστορική διαδρομή των Τούρκων και φυσικά δίνετε μεγάλη έμφαση στην γενοκτονία που έγινε σε βάρος του αρμενικού λαού. Επίσης στα σχολικά βιβλία της Γερμανίας αναφέρετε με έντονα επικριτικό για τους Τούρκους ύφος η καταπίεση των Κούρδων, ενώ η ίδια η Τουρκία χαρακτηρίζετε σαν ένα ακραίο εθνικιστικό κράτος και ότι ο τουρκικός στρατός χαρακτηρίζεται σαν στρατός βασανιστηρίων. Ακόμα και στα σχολικά βιβλία της μακρινής Φιλανδίας υπάρχουν άκρως υποτιμητικές για τους Τούρκους αναφορές. Συγκεκριμένα αναφέρετε ότι στην Τουρκία απαγορεύετε η χρήση της μητρικής γλώσσας για τους Κούρδους, ότι γίνονται βασανιστήρια σε άτομα των μειονοτήτων και ότι από το 1984 το ΡΚΚ, που χαρακτηρίζετε σαν απελευθερωτικό κίνημα, έχει αρχίσει ένοπλο αγώνα κατά της τουρκικής καταπίεσης. 

Οι έντονα επικριτικές για την Τουρκία και τους Τούρκους αναφορές σε βιβλία της σχολικής εκπαίδευσης επεκτείνονται και σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία, Γαλλία, Ρωσία, ακόμα και στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ίδια την Τουρκία, στην γειτονική Συρία έχουν καταγραφεί 92, (οι περισσότερες), επικριτικές αναφορές για το πέρασμα των Οθωμανών και των Τούρκων από την χώρα τους, στην Κυπριακή Δημοκρατία 65, στην Βουλγαρία 50 και 43 στην Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Ένα άλλο μεγάλο ιστορικό-πολιτικό σοκ που υπέστησαν πρόσφατα οι Τούρκοι είναι ότι πριν από δυο χρόνια για πρώτη φορά η Βουλγαρία ανακοίνωσε με τον τότε πρωθυπουργό , Μπόικο Μπορίσοφ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ίδιου του τουρκικού τύπου, ότι θα διεκδικήσει αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Βούλγαροι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα από τους Τούρκους, με τις σφαγές που έγιναν τότε σε πολλές βουλγαρικές επαρχίες. Άλλη μια δηλαδή γενοκτονία από τους Τούρκους που αναζητά την ιστορική της δικαίωση. Σύμφωνα με τις τότε δημοσιογραφικές πληροφορίες που έφταναν από την Σόφια, ο τότε Βούλγαρος πρωθυπουργός φέρονταν να είχε δηλώσει στον Βούλγαρο δημοσιογράφο, Γεώργκι Κοριτάρωφ, πως η Βουλγαρία έχει το δικαίωμα της απαίτησης της ιστορικής δικαίωσης. Η δήλωση αυτή τάραξε τα τουρκικά ΜΜΕ, ενώ πολλοί την Άγκυρα τόνιζαν ότι αυτό γίνεται κατόπιν πιέσεων του γνωστού ακροδεξιού βουλγαρικού κόμματος, ΑΤΑΚΑ. Το ΑΤΑΚΑ και στο παρελθόν είχε καταφερθεί έντονα κατά της Τουρκίας και την είχε κατηγορήσει ότι υποκινεί την τουρκόφωνη μουσουλμανική μειονότητα της Βουλγαρίας για να εξυπηρετήσει τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή. Συχνά έχει διοργανώσει μεγάλες διαδηλώσεις στα σύνορα Τουρκίας Βουλγαρίας, με έντονα αντιτουρκικό χαρακτήρα προσπαθώντας να εμποδίσει τα καραβάνια των τουρκόφωνων ψηφοφόρων που έρχονται οργανωμένοι από την Τουρκία όπου μένουν τα τελευταία χρόνια, για να ψηφήσουν σε βουλγαρικές εκλογές. 

Να σημειωθεί ότι το ΑΤΑΚΑ έχει πρωτοστατήσει στο παρελθόν στο βουλγαρικό κοινοβούλιο για την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας και μάλιστα το 2006 είχε φέρει σχετικό νομοσχέδιο στην βουλγαρική βουλή αλλά τελικά το νομοσχέδιο είχε απορριφθεί κατόπιν έντονων αντιδράσεων της Τουρκίας, αλλά και των εκπροσώπων της τουρκόφωνης μειονότητας στην βουλγαρική βουλή.

Η σύγχρονη Τουρκία καβαλάει επάνω της το βάρος της γενοκτονίας εκατομμυρίων Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Αράβων χριστιανών της Μικράς Ασίας. Σήμερα, ένα αιώνα σχεδόν μετά την διάπραξη αυτών των φρικτών εγκλημάτων, κάποιοι τουρκολάγνοι επιδιώκουν να μας κάνουν όχι μόνο να διαγράψουμε την ιστορία αλλά να αποδεχτούμε ένα ήπιο στην αρχή και στη συνέχεια επιβαλλόμενο εξισλαμισμό της χώρας μας, προς χάριν της υποτιθεμένης «δημοκρατίας» τους, γεμίζοντας με μιναρέδες και μουσουλμανικά ιδρύματα τις ελληνικές πόλεις. Αν τους αφήσουμε και δεν αντιδράσουμε θα είμαστε όλοι εμείς υπεύθυνοι για το κατάντημα μας!