Archive for the ‘Πολιτική’ category

Ξετυλίγεται η εθνική προδοσία στην δίκη της ΕΛΣΤΑΤ – Ζωή Γεωργαντά: «Το 2009 το έλλειμμα ήταν μόλις 4-5%»!

Ιουλίου 19, 2017

«Άμεσο δόλο» απέδωσε η πανεπιστημιακός και πρώην μέλος του ΔΣ της Αρχής, Ζωή Γεωργαντά, στον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που δικάζεται σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, σχετικά με την πλαστογράφηση του ελλείμματος του 2009, προκειμένου να μπει η χώρα στο Μνημόνιο το 2010.

Ο Α.Γεωργίου, δικάζεται ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου, σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση υπέρ του νόμου, που άσκησε η Εισαγγελία στην αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.

Η κατηγορία που αποδίδεται σε βάρος του, αφορά καταγγελίες της κ. Γεωργαντά και άλλων μελών της Αρχής, ότι διατήρησε για ορισμένους μήνες, από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 2010, παράλληλα με την ιδιότητα του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ και εκείνη του υπαλλήλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Καθόλου τυχαίο, βέβαια!

Ο Γ.Παπανδρέου (πρωθυπουργός) και ο Γ.Παπακωνσταντίνουμ (υπουργός Οικονομικών), έχοντας προαποφασίσει να θέσουν την χώρα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ, τοποθέτησαν στην ΕΛΣΤΑΤ τον υπάλληλο του ΔΝΤ, προκειμένου να εμφανίσει πλαστό έλλειμμα-μοχλό για να δημιουργηθεί τεχνική αφορμή πρόκλησης ελληνικής προσφυγής στο Μνημόνιο και στο ΔΝΤ!

Επιπλέον, του καταλογίζεται ότι δεν συγκαλούσε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ, αν και είχε σχετική υποχρέωση βάσει του νόμου, με αποτέλεσμα να λάβει όλες τις αποφάσεις για τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα του 2009, βάσει των οποίων η χώρα τέθηκε σε καθεστώς Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων μελών της ανεξάρτητης αρχής.

Η δίκη διεξάγεται απόντος του κατηγορούμενου, ο οποίος εκπροσωπείται από τους συνηγόρους του. Εντός του δικαστηρίου βρίσκονται δεκάδες πολίτες που πολλές φορές «παρεμβαίνουν» με συνθήματα και σχόλια στην διαδικασία, με αποτέλεσμα σήμερα, η πρόεδρος να ζητήσει να αποχωρήσουν κάποιοι από αυτούς.

Στην κατάθεσή της η κ. Γεωργαντά υποστήριξε πως ο Ανδρέας Γεωργίου παρέβη το νόμο, έχοντας «άμεσο δόλο» και πως «είχε σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ηθικό και υλικό όφελος».

Η πανεπιστημιακός επέμεινε στις καταγγελίες της σχετικά με την διατήρηση από τον κ. Γεωργίου της θέσης του ως υπαλλήλου του ΔΝΤ και του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, ότι ο κατηγορούμενος «ήρθε με εντεταλμένη υπηρεσία» και τόνισε πως «αν το είχε πει στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής δεν θα επιλεγόταν ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά ούτε καν ως μέλος, διότι δεν είχε θέση καθηγητού».

Η καθηγήτρια υποστήριξε πως από τα στοιχεία που μπορεί να γνωρίζει, θεωρεί πως το έλλειμμα του 2009 ήταν γύρω στο 4 με 5%, τοποθέτηση που πυροδότησε την αντίδραση του κοινού που άρχισε να χειροκροτεί και να φωνάζει: «Προδότες», «κρεμάλα στο Σύνταγμα», «όλοι μέσα» και άλλα, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της προέδρου, η οποία προσπαθούσε να επιβάλει την τάξη.

Η μάρτυρας συνέχισε τον συλλογισμό της, υποστηρίζοντας πως η χώρα είχε ένα από τα χαμηλότερα ελλείμματα «αλλά μπορούσαμε και πληρώναμε τα χρέη μας γιατί είχαμε οικονομική δραστηριότητα. Ο Γεωργίου οδήγησε σε παρατεταμένη ύφεση» είπε χαρακτηριστικά η κ. Γεωργαντά, προκαλώντας νέα ξεσπάσματα από το ακροατήριο και εκνευρισμό στην πρόεδρο, που άρχισε να ζητά από κάποιους να βγουν από την αίθουσα.

Μάλιστα, αποχωρώντας, ένας από αυτούς που τους ζητήθηκε από Έδρας να βγουν, είπε: «Η διεφθαρμένη χώρα αποχωρεί». Η πρόεδρος αμέσως ζήτησε να της πει τι εννοεί.

Πρόεδρος: Αυτό πού το λέτε; Στο δικαστήριο;
Κοινό: Όχι το λέω στον πρώην πρωθυπουργό, κύριο Παπανδρέου.
Πρόεδρος: Περάστε έξω!

Στο δικαστήριο κατέθεσαν και άλλα πρώην στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς και ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της Αρχής.

Μεταξύ αυτών είναι  ο οικονομολόγος και πρώην διευθυντής της ΤτΕ Γεώργιος Συμιγιάννης. Οι ερωτήσεις των δικαστών προς τον μάρτυρα επικεντρώθηκαν    για το εάν υπήρξε μελέτη για να ενταχθούν οι 17 ΔΕΚΟ στο έλλειμμα του 2009.

Πρόεδρος : Τις μελέτες τις είδατε; Ξέρετε αν ολοκληρώθηκαν; Μπορεί και να δικαίωναν τον κ. Γεωργίου! Κοιτάξατε να δείτε αν ολοκληρώθηκαν;
Μάρτυρας : Όχι, δεν είχαμε την δυνατότητα.
Πρόεδρος : Ποια δυνατότητα; Μέλη του ΔΣ ήσασταν όχι διακοσμητικά στοιχεία. Να πάτε στα γραφεία των υπαλλήλων και να τα ζητήσετε! Μήπως δεν είχατε την αρμοδιότητα και την είχε μόνο ο πρόεδρος; Λέτε δηλαδή ότι είχανε τα στοιχεία οι υπάλληλοι και δεν τα είχατε εσείς;

Σε αυτό το σημείο παρενέβη το πρώην μέλος του ΔΣ, Νίκος Λογοθέτης εξηγώντας : «Δεν μας επέτρεπε ο Γεωργίου να δούμε οποιοδήποτε υπάλληλο. Αυτό έγινε από τον Σεπτέμβριο του 2010 και μετά. Δεν υπήρχαν πουθενά μελέτες.

Από τον Αύγουστο του 2013 που λάβαμε γνώση της δικογραφίας είχαμε περισσότερα στοιχεία».

Ακόμη, ο   κ. Συμιγιάννης επισήμανε  ότι «η Ελλάδα είναι στα στατιστικά στοιχεία χωρίς καμία υποσημείωση από το τη Eurostat από τον Οκτώβριο του 2010, για 14 συνεχείς φορές επί επτά συναπτά χρόνια», προσθέτοντας: «Είμαι επαναπαυμένος ότι δόθηκαν τα σωστά στοιχεία γιατί και ο νέος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την ίδια μεθοδολογία».

Στην συνέχεια   ο εκπρόσωπος των εργαζομένων Κωνσταντίνος Σκορδάς τόνισε, απαντώντας σε ερώτηση της πρόεδρου σχετικά με το εάν τα στοιχεία για το έλλειμμα έπρεπε να περάσουν από το ΔΣ, «σαφέστατα έπρεπε! Πουθενά δεν ανέφερε ο νόμος ότι ο πρόεδρος αποφασίζει μόνος του και χωρίς το επταμελές συμβούλιο», ενώ επισήμανε ότι ποτέ δεν του δόθηκε η δυνατότητα να διαπιστώσει εάν η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν σωστή.
Τέλος,  η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017 ενώ σημειώνεται πως αύριο λήγει η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο όσο αφορά το απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών για τον Ανδρέα Γεωργίου και για άλλα δύο στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ που βαρύνονταν με την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης.

Η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017..

Ευχαριστούμε κύριοι Έρντογαν και Τσαβούσογλου που βοηθήσατε την Κύπρο

Ιουλίου 17, 2017

Η Τουρκία είχε την καλοσύνη να παράσχει δύο πολύτιμες υπηρεσίες αυτή την εβδομάδα στην Κύπρο, επομένως και στην Ελλάδα. Ο κ. Έρντοαν οδήγησε σε ναυάγιο τις συνομιλίες στο Μόν Πελεράν και ο υπουργός του των Εξωτερικών δήλωσε ότι στα υποθαλάσσια κοιτάσματα της Κύπρου έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι. Και για τις δύο τοποθετήσεις Ελλάδα και Κύπρος θα έπρεπε να ευχαριστούν θερμά την Άγκυρα.

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Φυσικά και έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι στα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Ως Τουρκοκύπριοι. Ενταγμένοι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στα σπίτια τους στα χωριά και στις πόλεις που ζούσαν. Ως αυτό που ήταν πάντα δηλαδή. Όχι ως παράνομο κράτος που κατέχει παράνομα έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το σφετερίζεται οικονομικά και πολιτικά.

Ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου έβαλε το θέμα στη σωστή του βάση. Έχουν και οι Τουρκοκύπριοι ως Κύπριοι δικαιώματα στον πιθανώς τεράστιο ενεργειακό πλούτο της χώρας. Δεν έχουν ως Τούρκοι. Δεν έχουν ως υπερασπιστές μιας άλλης χώρας, η οποία μάλιστα επιβουλεύεται την Κυπριακή Δημοκρατία επί πολλές δεκαετίες.

Ο Τούρκος υπουργός άνοιξε την πόρτα στην μοιρολατρικά κινούμενη Κυπριακή Δημοκρατία να δει ποια είναι η πολιτική που έπρεπε να ακολουθεί αταλάντευτα επί χρόνια. Και η οποία τελικώς συμφέρει και τους Τουρκοκύπριους.

Αν οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να συμμετάσχουν στον κυπριακό πλούτο, όπως έχουν δικαίωμα, δεν έχουν παρά να επανενταχτούν στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε ως κράτος, ούτε ως συνομοσπονδία, ούτε ως ομόσπονδο μόρφωμα. Ως πολίτες με τα μειοψηφικά θρησκευτικά δικαιώματα που έχουν όλες οι μειοψηφικές κοινότητες στον κόσμο. Χωρίς εθνικά άλλα εκτός από την κυπριακή ταυτότητα. Δεν υπήρξαν ποτέ διαφορετικό έθνος, παρά μόνο θύλακες απομεινάρια μιας οθωμανικής κατοχής. Απορροφημένα στη συντριπτική τους πλειονότητα και ενσωματωμένα στον ελληνικό πληθυσμό. Ως Κύπριοι. Οι ίδιοι το ομολογούν.

Η περίοδος που οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν τους τουρκόφωνους Κύπριους για να σπάσουν τον αγώνα των Κυπρίων για Ανεξαρτησία και Ένωση με την Ελλάδα έχει περάσει προ πολλού. Γιατί αυτή ήταν η αιτία της σύγκρουσης Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Η Κύπρος έχει ανάγκη να επανενωθεί. Όχι να διχοτομηθεί και επίσημα, όπως διαπραγματεύονται οι κυπριακές κυβερνήσεις από το 2006 μέχρι σήμερα.

Και εδώ ερχόμαστε στις ευχαριστίες προς τον Έρντοαν. Ο Τούρκος πρόεδρος είχε την καλοσύνη να τινάξει στον αέρα τις πρόσφατες συνομιλίες για το κυπριακό, που δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να επισημοποιούν την ύπαρξη ξεχωριστού τουρκοκυπριακού κράτους και μάλιστα με ίσα δικαιώματα με την συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκύπριων!

Το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν 2 εξίσωνε το 20% με το 80% στα δικαιώματα άσκησης της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας με έναν τρόπο που έδινε ταυτόχρονα το δικαίωμα του επιδιαιτητή κυβερνήτη σε ξένες δυνάμεις ως τάχα εξισορροπιστές!

Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες του σχεδίου Ανάν 2, που το έχουμε αναλύσει στο παρελθόν διεξοδικά. Θα σταθώ μόνο στην επικίνδυνη στάση των δύο τελευταίων προέδρων, που διαπραγματεύονται με μια Τουρκία, ξέροντας ότι η Άγκυρα δεν θα δεχτεί ποτέ να αποσύρει τον Αττίλα από την Κύπρο και να πάψει να παριστάνει την εγγυήτρια δύναμη.

Επιπλέον, όλοι οι πρόεδροι ξέρουν- όπως και τα μωρά παιδιά- ότι η Τουρκία δεν τηρεί καμιά συνθήκη που έχει υπογράψει με οποιονδήποτε αν η συνθήκη σταματήσει να τη συμφέρει. Όποιος συναλλάσσεται με την Τουρκία ξέρει ότι η λέξη και η έννοια της μπέσας, δηλαδή της τιμής στο λόγο είναι άγνωστα.

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται μόνο δύο γλώσσες: Της ισχύος και της εξαγοράς. Καμιά άλλη. Το έχει αποδείξει διαχρονικά. Η Κυπριακή Δημοκρατία απειλείται άμεσα από κάθε σχέδιο Ανάν και από κάθε πολιτική που δεν στηρίζεται εκεί που έχει δικαιωθεί με αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και με την σύμφωνη γνώμη μεγάλων δυνάμεων σαν τη Ρωσία, την Κίνα, τη Γαλλία: Το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής. Κάθε άλλη τοποθέτηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε διχοτομική λύση και μάλιστα με μειωμένη την ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο κ Έρντοαν με την αδιαλλαξία του έσωσε πρακτικά την Κύπρο από τα χειρότερα. Επειδή αυτά που συζητούσε στο τραπέζι η Ανεξάρτητη και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κυπριακή Δημοκρατία με τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμες κοινότητες (!) δεν ήταν απλώς εξευτελιστικό. Ήταν τα παρακάτω χειρότερα της πρότασης Αναστασιάδη:

– Η αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας.

– Η παραχώρηση του πρώτου λόγου στους παράνομους χρήστες των περιουσιών των προσφύγων, σε μελλοντική υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση περιοχή.

– Η αποδοχή Βέτο για τους Τουρκοκύπριους μέσω της διάταξης για απαραίτητη θετική τουρκοκυπριακή ψήφο για όλες τις αποφάσεις.

– Η παραχώρηση στα 80 εκατομμύρια Τούρκων πολιτών ελεύθερης έλευσης και διαμονής, αρκεί να δηλώνουν εργάτες, τουρίστες ή φοιτητές.

– Η ύπαρξη Τούρκων αστυνομικών στην πολυεθνική δύναμη, που θα παραμείνει στο διηνεκές στην Κύπρο.

– Η αποδοχή παραμονής απροσδιόριστου αριθμού τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ακόμα και μετά την έναρξη εφαρμογής της Συμφωνίας και ενώ θα έχουν αποκτήσει δικαιώματα βέτο οι Τουρκοκύπριοι.

Από αυτά απάλλαξε την Κυπριακή Δημοκρατία ο κ Έρντοαν και η αδηφάγος διάθεσή του να κρατάει τη Μεγαλόνησο αιχμάλωτη της Τουρκίας μέχρι να της δοθεί στο μέλλον η ευκαιρία να την καταπιεί.

Η στάση του κ Έρνοαν και οι δηλώσεις Τσαβούσογλου ανοίγουν ένα παράθυρο στην Κυπριακή και την Ελληνική Δημοκρατία να βάλουν το Κυπριακό στις αληθινές του βάσεις. Κι αυτές δεν είναι άλλες από τις αυτονόητες:

Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής.

Κάθε λύση δεν μπορεί παρά να είναι η επιστροφή στο status quo ante.

Συνέχιση της διχοτόμησης και της κατοχής εδάφους από άλλο στρατό και άλλο πληθυσμό, ξένο προς τον τουρκοκυπριακό δεν νοείται.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ως πλήρες και κυρίαρχο μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης παρέχει de jure και de facto τις εγγυήσεις για ομαλή δημοκρατική συμβίωση των μειονοτήτων στο έδαφός της. Κάθε άλλη άποψη είναι προσχηματική.

Οι πληθυσμοί θα επιστρέψουν στις εστίες τους και στις περιουσίες τους. Διχασμός πληθυσμών σε μορφή διχοτομικής οντότητας δεν νοείται. Κάθε κίνηση θα ξεκινάει από την κατοίκηση προ του 1974. Πρόγραμμα αποζημιώσεων θα αναπτυχθεί για τις περιουσίες και για όσους επιλέξουν άλλη εγκατάσταση.

Στράτευση και αστυνόμευση θα είναι κοινή και αναλογική, όπως στο Λίβανο. Όλοι με όλους χωρίς διακρίσεις στην υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ξένοι στρατοί δεν νοούνται.

Δυνάμεις του ΟΗΕ θα μπορούν να επιτηρούν για συγκεκριμένο χρόνο την τήρηση και ομαλή λειτουργία των συμφωνημένων.

Ο πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήκει ισομερώς σε όλους τους Κύπριους. (για να μην ξεχνιόμαστε, κάποιοι πάντα θα είναι πιο ίσοι από τους άλλους! Αλλά σε επίπεδο κεφαλαίου. Όχι εθνότητας).

Ένα διαβατήριο, μία εθνικότητα, πολλές θρησκείες απαρτίζουν τη Δημοκρατία.

Ένα Σύνταγμα, μία Βουλή, μια κοινή Δικαιοσύνη και η αρχή της πλειοψηφίας καθορίζουν την κοινοβουλευτική Δημοκρατία με προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Κάθε άλλη οπτική είναι εξευτελισμός της έννοιας της δημοκρατίας και λύσεις μη βιώσιμες.

Αυτές τις βασικές και αυτονόητες αρχές, τις έχει εγκαταλείψει η πολιτική πλειοψηφία της Κύπρου, με την αιτιολογία ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ η Τουρκία! Λες και η Τουρκία θα συμφωνήσει σε ο,τιδήποτε δημιουργεί μια Ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς Αττίλα και χωρίς εισβολή εποίκων!

Είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος; Φυσικά. Και χρονοβόρος. Αλλά, είναι ο μόνος που έχει βάσεις αναμφισβήτητου Δικαίου, που δεν μπορεί κανείς διεθνής παράγοντας να αμφισβητήσει. Πολύ περισσότερο που η υπόθεση μυρίζει τρισεκατομμύρια. Ποιος θα τα διαχειριστεί; Ο Έρντοαν ή οι Τουρκοκύπριοι;

Κύπρος και Ελλάδα χρωστάνε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ταϊπ Έρντοαν και στον κ. Τσαβούσογλου. Ο μεν πρώτος με την αδιαλλαξία του γλίτωσε την Κύπρο από νέες επικίνδυνες παραχωρήσεις, ο δε δεύτερος θύμισε ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι κι αυτοί Κύπριοι πολίτες και έχουν δικαιώματα στον πλούτο της Μεγαλονήσου. Καλώς να ορίσουν λοιπόν. Ως Κύπριοι πολίτες και όχι ως τουρκοκύπριοι πολίτες ενός άλλου, διχοτομικού κράτους. Ως Κύπριοι ενός ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους. Χωρίς εσωτερικά σύνορα και ξένους στρατούς. Με ίσα δικαιώματα.

Ιδού η Κύπρος ιδού και το πήδημα.

Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης
Πηγή Liberal

50 χρόνια κατοχής των συριακών υψιπέδων του Γκολάν

Ιουλίου 12, 2017

50 ans d’occupation du Golan syrien

Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί την 50η επέτειο της κατοχής του συριακού Γκολάν – περίοδος που είχε καταστροφικές συνέπειες στις ζωές του πληθυσμού ων Σύρων ιθαγενών.

Μετά την ισραηλινή κατοχή το 1967, πάνω από 130.000 Σύρους αυτόχθονες κατοίκους- περίπου το 95% του πληθυσμού – έχουν μεταφερθεί ή εκτοπιστεί διά της βίας από τα σπίτια τους.

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε μια τεράστια εκστρατεία κατεδάφισης των σπιτιών τους, καταστρέφοντας 340 χωριά και αγροκτήματα. Αντικαταστάθηκαν από ισραηλινούς αγροτικούς οικισμούς – ο πρώτο εγκαταστάθηκε λιγότερο από ένα μήνα μετά τον πόλεμο του 1967 – χρησιμοποιώντας συχνά τις ίδιες πέτρες από τα καταστρεμμένα χωριά και αγροκτήματα.

Το 1981, το Ισραήλ θέσπισε το νόμο των Υψωμάτων του Γκολάν, που αφορούσε την προσάρτηση των εδαφών στο κράτος του Ισραήλ, παράνομη ενέργεια που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως «άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα στο διεθνές επίπεδο».

 

Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 23.000 Ισραηλινοί έποικοι στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν, που ζουν σε 34 παράνομους οικισμούς.

Με το στρατό και τις ισραηλινές αρχές, ελέγχουν το 95% της γης.

υπόλοιπο των Σύρων ιθαγενών του πληθυσμού είναι περίπου 25 000 άτομα που ζουν σε πέντε χωριά στο βόρειο άκρο του κατεχόμενου συριακού Γκολάν και ελέγχουν μόνο το 5% της γης.

Ωστόσο, όσοι έχουν εκτοπιστεί δια της βίας ή μεταφέρθηκαν από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και οι απόγονοί τους είναι περίπου 500.000 που ζουν κυρίως στα προάστια της Δαμασκού και στη νότια πόλη της Νταράα. Δεδομένης της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Συρία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γίνει εσωτερικά εκτοπισμένα ατόμα (IDP) για δεύτερη φορά στη ζωή τους, ή πρόσφυγες.

Λόγω της ισραηλινής κατοχής, ο συριακός πληθυσμός που παρέμεινε στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν υποφέρουν καθημερινά με παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Οι πολιτικές διάκρισης για τη γη και τη στέγαση σημαίνουν ότι τα παραμένοντα πέντε συριακά χωριά είναι σοβαρά υπερπλήρη, δεδομένου ότι η επέκταση στο περιβάλλοντα έδαφος σπάνια επιτρέπεται. Η κατασκευή χωρίς άδεια μπορεί να οδηγήσει σε βαριά πρόστιμα ή την ολική ή μερική κατεδάφιση του κτιρίου.

Αυτή η πολιτική δεν έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις στις επιλογές στέγασης, αλλά απαγορεύει αυστηρά τη βελτίωση των οδικών δικτύων περισυλλογής σκουπιδιών και υπονόμων, την κατασκευή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή για την υγεία και το πολιτισμό, και τη δημιουργία υποδομής για βιομηχανικές ζώνες.

Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης του συριακού πληθυσμού απειλούνται ακόμη περισσότερο από την παρουσία ναρκών και συριακών στρατιωτικών βάσεων στις συριακές κατοικημένες περιοχές – συχνά μόνο λίγα μέτρα από τα σπίτια των ανθρώπων και όπου παίζουν τα παιδιά τους. Από το 1967, υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 66 Σύριοι ήταν θύματα των ναρκών στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Στον αριθμό, 16 έχασαν τη ζωή τους, οι μισοί από τους οποίους ήταν παιδιά.

Παρά τις προσπάθειες να επιβληθεί η ισραηλινή υπηκοότητα στο εγχώριο συριακό πληθυσμό που παρέμεινε μετά την υποτιθέμενη προσάρτηση του κατεχόμενου συριακού Γκολάν, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των Σύρων συνεχίζει να αρνείται την ισραηλινή υπηκοότητα.

Αντ ‘αυτού, έχουν στην κατοχή τους μια κάρτα με το καθεστώς του μόνιμου κατοίκου, ενώ η ιθαγένειά τους εμπίπτει στην κατηγορία «επ’ αόριστον». Αυτή η κατάσταση προκαλεί αβεβαιότητα και σημαντικές δυσκολίες. Μπορεί να ανακληθεί εάν το «κέντρο ζωής» ενός μεμονωμένου ατόμου αλλάζει ή αποκτά την ιθαγένεια άλλης χώρας. Από το 1982, περίπου 100 Σύροι έχασαν το καθεστώς της μόνιμης παραμονής τους μετά από ταξίδι ή διαμονή στο εξωτερικό. Αυτό το καθεστώς σημαίνει ότι οι Σύροι δεν έχουν παρά μόνο δικαίωμα σε ένα ισραηλινό «Laissez-Passer», γεγονός που δημιουργεί περιορισμούς και υψηλό κόστος για κάθε ταξίδι στο εξωτερικό.

Ωστόσο, οι ισραηλινές αρχές, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι ιδιωτικές εταιρείες – ισραηλινές και ξένες – ωφελούνται παράνομα από τους φυσικούς πόρους στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Το γόνιμο έδαφος τους και οι υδάτινοι πόροι τους επέτρεψαν την ανάπτυξη μιας συνεκτικής ισραηλινής αποικιακής βιομηχανίας που περιλαμβάνει την παραγωγή βοοειδών, λαχανικών, φρούτων, κρασιού και μεταλλικού νερού. Τουλάχιστον 14 οινοποιεία δραστηριοποιούνται στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν και πολλά αμπέλια παρέχουν σταφύλια στα κελάρια του Ισραήλ.

Περαιτέρω, από το 2013, μια ισραηλινή εταιρεία Afek Oil & Gas έκανε έρευνες για πετρέλαιο στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν, δηλώνοντας με υπερηφάνεια ότι η περιοχή διαθέτει δισεκατομμύρια βαρέλια ισραηλινού πετρελαίου. Η Afek ανήκει στη Genie Energy, μια αμερικανική εταιρεία που έχει στο συμβουλευτικό συμβούλιο της τους Rupert Murdoch, Ντικ Τσένι και τον James Wolsey.

Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση, χρησιμοποιεί τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία για να εδραιώσει περαιτέρω τον κλοιό της γύρω από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν – με πληθωριστική τάση του λόγου που συνδέεται με την αποικιακή επέκταση και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Την περασμένη Τρίτη, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, μιλώντας σε συνέδριο σε παράνομο οικισμό στο κατεχόμενο συριακό υψίπεδα Γκολάν, δήλωσε

«Τα Υψώματα του Γκολάν θα παραμείνουν για πάντα υπό ισραηλινή κυριαρχία. Εμείς ποτέ δεν θα αφήσουμε τα Υψίπεδα του Γκολάν. Είναι δικά μας». 

Ο ηγέτης των κύριων κομμάτων της αντιπολίτευσης, Ισαάκ Χερζόγκ, επίσης παρών στο συνέδριο, έκανε παρόμοιες δηλώσεις.

Μετά από 50 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, είναι επιτακτική ανάγκη η διεθνής κοινότητα, όχι μόνο να απορρίπτει αυτό το είδος ομιλίας, αλλά να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων του συριακού πληθυσμού υπό κατοχή.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει σαφώς ότι το κατεχόμενο συριακό Γκολάν αποτελεί τμήμα της Συρίας. Το Ισραήλ πρέπει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς αποφάσεις σχετικά με τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και του ανθρωπιστικού δικαίου. Ουσιαστικά, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση όλων των Σύρων που κατάγονται από το Γκολάν – τόσο εκείνοι υπό κατοχή και όσο και εκείνοι που αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και οι απόγονοί τους-  θα πρέπει να τηρούνται ώστε μόνο εκείνοι να μπορούν μόνοι τους να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Μετάφραση από τα αραβικά σε γαλλικά: J. Ch για το πρακτορείο ειδήσεων Media Palestine.

Πηγή:  Al-Marsad (Αραβικό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Γκολάν)

μέσω:  http://www.agencemediapalestine.fr/blog/2017/06/12/50-ans-doccupation-du-golan-syrien/

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/07/50.html

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: Περιφερειακή Υπερδύναμη ή Απατηλή Ονείρωξη;

Ιουλίου 12, 2017

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: Περιφερειακή Υπερδύναμη ή Απατηλή Ονείρωξη;Η Τουρκία σήμερα επιχειρεί ένα άλμα.

 Επιχειρεί και επιδιώκει να αλλάξει επίπεδο, να ανέβει κατηγορία, να γίνει μια ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη η οποία θα έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει η ίδια και να επιλέγει τους προσανατολισμούς που ταυτίζονται με τα συμφέροντά της, χωρίς να ρωτάει το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Και έχει κάμει σημαντικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Έχει πετύχει σπουδαία πρόοδο στην οικονομική ανάπτυξη γενικώς, στην πρωτογενή και στην δευτερογενή παραγωγή και στο εξαγωγικό εμπόριο και επίσης στην ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας.

Αυτά είναι βήματα τα οποία δικαιολογούν έναν τέτοιο στόχο, να ανέβει δηλαδή κατηγορία.

Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ενδογενή προβλήματα, όπως προβλήματα εθνικής συνοχής αφού το δόγμα ένα έθνος ένα κράτος μία γλώσσα μια θρησκεία δεν μπορεί να συνεχίσει να ισχύει, γιατί στην Τουρκία υπάρχουν πολλοί λαοί και κυρίως υπάρχει ο τουρκικός λαός και ο κουρδικός λαός.

Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα που συνδυάζοντας το με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στο υπογάστριο της Τουρκίας ανατρέπει τις επιδιώξεις της.

Έτσι, ενώ η Τουρκία προσπαθεί να ανέβει κατηγορία, υπάρχουν οι εξελίξεις κυρίως στη Συρία και στο Ιράκ, όπου ο αμερικανικός παράγοντας φαίνεται να έχει επιλέξει αυτό που θέλει. Και έχει επιλέξει τους Κούρδους ως βασικούς συμμάχους τους για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.

Το θέμα «Τουρκία» είναι ένα σύνθετο θέμα. Από τη μια μεριά υπάρχουν σημαντικά στοιχεία και έχουν γίνει βήματα ώστε η Τουρκία να μπορεί να έχει στόχο να ανέβει κατηγορία και από την άλλη υπάρχουν ζητήματα και παθογένειες που οδηγούν την Τουρκία να κατεβεί κατηγορία.

Και αυτό επιτείνεται από τα προβλήματα συνοχής που έχει η χώρα, τα πολιτισμικά αλλά και το πολιτικό Ισλάμ που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει ο Ερντογάν.

Εδώ, υπάρχει η αντίφαση, διότι το πολιτικό Ισλάμ δεν είναι μία πολιτική ιδεολογία του 21ου αιώνα. Είναι του 18ου του 19ου.

Αυτά τα εσωτερικά προβλήματα που έχει η Τουρκία, επιδεινώνονται από τις εξελίξεις στη γύρω περιοχή.

Στην Συρία, επιχειρείται, η ίδρυση ενός δεύτερου ομόσπονδου κουρδικού κράτους, όπως συμβαίνει με το κουρδικό κράτος του Ιράκ.

Αυτή η εξέλιξη έχει τις εξής ιδιαιτερότητες.

Η μία είναι ότι οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχονται από το PKK και η άλλη ιδιαιτερότητα είναι ότι το δεύτερο κουρδικό κράτος, αυτό στη Συρία, ιδρύεται, με την υποστήριξη των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας.

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό;

Ότι ένα κράτος στο Ιράκ, ομόσπονδο κουρδικό, δεύτερο στη Συρία.

Μπαίνει όμως και η Τουρκία στην αναμονή των χωρών που θα ομοσπονδοποιηθούν και έτσι θα ιδρυθεί το τρίτο κουρδικό κράτος.

Και εδώ, το άλμα του Ερντογάν προς τα εμπρός, να αποκτήσει η Τουρκία μία ενιαία εξουσία αποτελεί ονείρωξη, για να αποτρέψει τις εξελίξεις που είναι αμείλικτες για την Τουρκία, δηλαδή την ομοσπονδοποίησή της και την ίδρυση του τρίτου κουρδικού κράτους.

Αυτό είναι, η κυριότερη και σημαντικότερη γεωπολιτική εξέλιξη που είναι στο προσκήνιο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό θα αλλάξει τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή. Είναι ένα ζήτημα, που αλλάζοντας τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, εκ των πραγμάτων, αγγίζει και την Κύπρο και την Ελλάδα.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Υπάρχει η θεωρία ότι, η αποτυχία στο νοτιοανατολικό υπογάστριο της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ, μπορεί να επηρεάσει το Κυπριακό και την Ελλάδα, με μια πιθανή εκτόνωση της πίεσης που δέχεται η Τουρκία προς το Αιγαίο και με ανταλλάγματα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτως ώστε να χρειάζεται υψηλότατο επίπεδο εγρήγορσης από την Ελλάδα.

Αυτό είναι μια θεωρεία και ένα σενάριο που περιλαμβάνεται και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο.

Η θεωρία αυτή κυκλοφορείς ευρέως.

Αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να δικαιολογούν αυτή τη θεωρία και αυτό το σενάριο.

Αν όμως υπάρχουν πληροφορίες, των ελληνικών υπηρεσιών, ότι η Τουρκία σχεδιάζει κάτι τέτοιο ας τις αξιοποιήσουμε και ας δούμε πως θα τις χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά.

Εάν όχι, και φαίνεται ότι δεν υπάρχουν, μάλλον όλα αυτά τα σενάρια, με ένα πολύ έντεχνο τρόπο διοχετεύονται στη ελληνική πλευρά.

Αυτά τα σενάρια δεν απασχολούν κανέναν στην Τουρκία.

Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές, δεν υπάρχουν στη Τουρκία, ούτε ως στοιχείο αντιπαράθεσης, παρόμοια σενάρια.

Τα ελληνοτουρκικά με ποια λογική είναι πρώτο θέμα στην Ελλάδα;

Μήπως δημιουργούμε μόνοι μας ένα θέμα;

Οι προκλήσεις της Τουρκίας είναι ζητήματα τα οποία δεν βγήκαν σήμερα.

Το ότι η Τουρκία προκαλεί την Ελλάδα και προσπαθεί να ασκήσει πιέσεις για να εκδώσουμε τους 8 ή για να εκκενώσουμε τα 18 νησιά που ισχυρίζεται ότι επανδρώσαμε με στρατιωτική ισχύ, αυτό θα συνεχιστεί.

Άλλο ζήτημα οι προκλήσεις της Τουρκίας και άλλο η θεωρία του θερμού επεισοδίου.

Αυτοί που την επικαλούνται πού στηρίζονται;

Σε ποια στοιχεία στηρίζονται και έχει γίνει αυτή η φιλολογία πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις εκπομπές…

Οι προκλήσεις της Τουρκίας υπάρχουν, και οι ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες, στρατός, ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι πάντα σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε επεισόδιο ήθελε προκύψει οπουδήποτε.

Όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα και άλλο να συζητάμε συνέχεια εκεί που δεν υπάρχουν αντικειμενικά δεδομένα, και να δημιουργούμε όλη αυτή τη δυναμική.

Στο τέλος, λέγε λέγε, μπορεί να προκύψει και κανένα θερμό επεισόδιο.

Λέγεται, από πολλούς, ότι η Τουρκία, τουλάχιστον το τμήμα της αεροπορίας ευρίσκεται σε μία κατάσταση αν όχι διαλυμένη, πολύ επισφαλή.

Το μεγάλο πρόβλημα των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας, είναι η αξιοπιστία τους, απέναντι στην ίδια την κυβέρνηση.

Αν είναι αλήθεια αυτά που βγαίνουν προς τα έξω από διάφορες πηγές, ότι δηλαδή είναι κλειδωμένα τα πυρομαχικά, ότι έχουν βγάλει τα κλείστρα από τα τεθωρακισμένα ότι δεν επιτρέπουν στα επιθετικά ελικόπτερα να μπαίνουν ρουκέτες για να μη στραφούνε εναντίον του Ερντογάν στο προεδρικό μέγαρο, αν λοιπόν είναι αλήθεια όλα αυτά, και μαζί με το γεγονός, ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ειδικών δυνάμεων και βατραχανθρώπων βρίσκονται στη Συρία και στο Κουρδιστάν πολεμώντας το PKK, υπάρχει ζήτημα που σχετίζεται με την επιχειρησιακή δυνατότητα, αλλά και με την δυνατότητα μιας πολεμικής μηχανής να πετύχει ένα νικηφόρο αποτέλεσμα.

Και βέβαια δε λέω, με την πιο πάνω αναφορά, ότι η Ελλάδα έχει μια σχετική υπεροχή στον αέρα σε περίπτωση κάποιας σύγκρουσης στο Αιγαίο…

Αυτά τα ζητήματα να τα αφήσουμε τελείως στην άκρη, να είμαστε σε ετοιμότητα, και η κοινωνία και οι ένοπλες δυνάμεις, αλλά να μη δημιουργούμε εμείς μια δυναμική που μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε μια σύγκρουση που δε θα υπάρχει νικητής, θα καταστραφεί και η Τουρκία και η Ελλάδα.

Θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει πλέον πετύχει τη μετατροπή του ανατολικού Αιγαίου σε μια τεράστια γκρίζα ζώνη στην οποία η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει de facto ένα ειδικό καθεστώς διεθνούς επικυριαρχίας.

Γαβριήλ Μανωλάτος

Πανεπιστημιακός
http://www.tribune.gr/

Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα

Ιουνίου 30, 2017

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας, για δεκαετίες τώρα, βλέπει στον ύπνο του τον χάρτη που δημοσιεύω και ξυπνάει ιδρωμένος διότι αυτόν το χάρτη δεν τον δημιούργησε κάποιος Έλληνας, αλλά η αμερικανική εταιρία General Dynamics που έχει εδρεύει στη πόλη Χέρντον, ένα προάστιο της Ουάσιγκτον. Αυτός ο χάρτης δημιουργήθηκε βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 (UNCLOS) και η οριοθέτηση έγινε βασισμένη στην αρχή της ίσης απόστασης (μέσης γραμμής). Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA Ο εφιάλτης, βέβαια, της Τουρκίας ξεκίνησε, πριν 35 χρόνια, στην έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, όταν, το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, η Τουρκία ήταν μια από τέσσερις χώρες που καταψήφισαν το UNCLOS και ακόμα δεν έχει συνέλθει από αυτή τη μεγάλη ήττα της μια και η ΑΟΖ και τα δικαιώματα νησιών σε ΑΟΖ δημιούργησαν μια αφόρητη πίεση από την οποίαν δεν έχει συνέλθει ακόμα. Η Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982, είναι ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός. Είναι το σύμβολο και αγγελιοφόρος μιας νέας εποχής στην ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου, της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας και της διεθνούς κοινωνίας. Αυτή η Σύμβαση αποτελεί μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία των ιδεών της διεθνούς κοινωνίας. Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα γιατί όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις δεν αναφέρονται ποτέ στις τρείς λέξεις «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» αλλά επιμένουν να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα. Προκαλεί, βέβαια, εντύπωση το γεγονός ότι και στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα επιστημόνων που συμφωνούν με τους Τούρκους και αναφέρουν ότι η μοναδική διαφορά μας με του Τούρκους στο Αιγαίο είναι η υφαλοκρηπίδα. Έτσι, η Τουρκία, για πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα, συνεχίζει να αρνείται την ύπαρξη του Συντάγματος των Ωκεανών και Θαλασσών που δημιούργησε η παγκόσμια κοινότητα εκείνη την αλησμόνητη Παρασκευή στη Νέα Υόρκη. Ακόμα θυμάμαι το βλοσυρό, πένθιμο ύφος της Τουρκικής Αντιπροσωπείας στην ψηφοφορία της 30ης Απριλίου 1982. Οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι συνδεμένες με οικονομικά συμφέροντα που έχουν σχέση με τα θέματα της αλιείας και των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία, μονότονα αρνείται την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Η Τουρκία χρησιμοποιεί δυο επιχειρήματα. Κατά πρώτον λόγο, τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ έχουν μόνο οι ηπειρωτικές ακτές και κατά δεύτερον λόγο και αν ακόμα δεχτούμε ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, τότε σίγουρα θα ισχύει η αρχή των «ειδικών περιστάσεων» και επομένως η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στενή λωρίδα που βρίσκεται ανατολικά των ελληνικών νησιών. Αιγαίο Αρχιπέλαγος Η καλύτερη ανάλυση και παρουσίαση των τουρκικών θέσεων έχει γίνει από τον Τούρκο νομικό και διεθνολόγο Yucel Acer στο βιβλίο του «The Aegean Maritime Disputes and International Law» Υποστηρίζει τις θέσεις της Τουρκίας αναφέροντας τα ακόλουθα: Α. Σήμερα, το 43,5% του Αιγαίου Πελάγους ανήκει στην Ελλάδα, το 7,5% στην Τουρκία και το υπόλοιπο 49% ανήκει στην ανοιχτή θάλασσα. Με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. θα δώσει στην Ελλάδα 71,5% ενώ της Τουρκίας θα αυξηθεί μόνο κατά 1,3% και θα φτάσει μόνο στο 8,8% και η ανοιχτή θάλασσα θα κατέχει 19,7%. Β. Όταν δημιουργηθεί ΑΟΖ, η Τουρκία θα χάσει και ένα ποσοστό που της ανήκει για εξερεύνηση και εκμετάλλευση και θα μειωθεί από το 16,3% (28.126 χλμ2) στο 8,27% (14.240 χλμ2) όταν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Όταν κάποιος μελετήσει προσεκτικά τον παραπάνω χάρτη της ΑΟΖ της Τουρκίας, που βασίζεται στο UNCLOS του 1982, αντιλαμβάνεται τον εφιάλτη του Ερντογάν που βλέπει πόσο περιορισμένη είναι η ΑΟΖ της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία θα λάβει μόνο 7,5% της συνολικής έκτασης του Αιγαίου. Αλλά, μια και το Διεθνές Δικαστήριο, με τις τελευταίες αποφάσεις του, έχει δώσει έμφαση στις αρχές της ευθυδικίας (equity) η περιοχή που θα λάβει η Τουρκία θα είναι περίπου 10-12% του συνόλου της ΑΟΖ του Αιγαίου, υποθέτοντας βέβαια ότι τα ελληνικά νησιά δικαιούνται μια ζώνης 12 ναυτικών μιλίων. Ιδιαίτερο πρόβλημα προκύπτει όμως όσον αφορά το σύμπλεγμα του Καστελόριζου που περιλαμβάνει την Ρω και την Στρογγύλη, που βρίσκονται εκτός του Αιγαίου Πελάγους και δη στην Ανατολική Μεσόγειο – με βάση σχετικό φυλλάδιο του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού περί ορίου θαλασσών – για τα οποία η Τουρκία κατά πάγια τακτική όπως και για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου δεν δέχεται ότι έχουν δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ ως εμπίπτοντα σε “ειδικές περιστάσεις”. Με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (εφαρμογή μεθόδου μέσης γραμμής) αν ληφθεί υπόψη η νήσος Στρογγύλη προκύπτουν θαλάσσια σύνορα Ελλάδος – Κύπρου μήκους 27 ν.μ. Χωρίς την επίδραση της Στρογγύλης, ακόμη και με λήψη υπόψη των νήσων Κρήτης, Ρόδου, και Καρπάθου δεν μπορεί να έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο, κάτι αρκετά αρνητικό από στρατηγικής και οικονομικής άποψης για την χώρα μας και την Κύπρο. Μαύρη Θάλασσα Ένα από τα πιο σημαντικά λάθη της Τουρκίας, έλαβε χώρα το 1986, όταν από πίεση της τότε Σοβιετικής Ένωσης, δέχθηκε να ανακηρύξει και να οριοθετήσει ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα. Οι Σοβιετικοί, εκείνη την περίοδο, αποφάσισαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στην περιοχή. Έτσι η Τουρκία έκανε μια τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, που δεν προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” που τόσο απεχθάνεται. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν παρόμοιες οριοθετήσεις στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί πιο “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα” από το Αιγαίο Πέλαγος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας με βάση τη μέση γραμμή. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. Τέλος, η Τουρκία έχασε και το επιχείρημα ότι η οριοθέτηση στο Αιγαίο Πέλαγος πρέπει να γίνει βάσει της ευθυδικίας και όχι της μέσης γραμμής διότι η Μαύρη Θάλασσα είναι περισσότερο ημίκλειστη από το Αιγαίο Πέλαγος. Το λάθος αυτό θα το πληρώσει ακριβά μια μέρα η Τουρκία.

Πηγή: Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα http://mignatiou.com/2017/06/o-efialtis-tou-erntogan-i-aoz-tis-tourkias-ke-to-lathos-tou-tagip-me-ti-mavri-thalassa/

ZİRAAT BANKASI, (ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ), ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ιουνίου 30, 2017

Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η τουρκική Ziraat Bankası, δηλαδή η Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας, με την παρουσία της πρώτα στην Θράκη και μετά και σε άλλα μέρη, θα εκμεταλλεύονταν με τον καλύτερο τρόπο την οικονομική κρίση στην Ελλάδα για να αγοράζει ιδιοκτησίες και να προωθεί την τουρκοοθωμανική παρουσία στην χώρα μας.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί την τράπεζα Ziraat ως «Δούρειο Ίππο» προκειμένου να εισβάλει στην Ελλάδα και να «καταλάβει» ελληνικά εδάφη. Ήδη, μετά από οκτώ χρόνια δραστηριοποίησης της στη χώρα μας και συγκεκριμένα στη Θράκη και τα Δωδεκάνησα προχωρά στη δεύτερη φάση του «βρώμικου» σχεδίου της βγάζοντας στο σφυρί ακίνητο Έλληνα επιχειρηματία στη Ρόδο.

Χθες, στο ειρηνοδικείο της Ρόδου, έγινε ο πρώτος πλειστηριασμός ελληνικής περιουσίας από την τουρκική κρατική αγροτική τράπεζα Ziraat, που πλέον λειτουργεί ανεξέλεγκτα και υποβοηθούμενη από το προξενείο της Κομοτηνής, ενώ κάποιοι συνδέουν τη δράση της στην Ελλάδα και με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Το ακίνητο ήταν ένα αγροτεμάχιο τεσσάρων στρεμμάτων στο χωριό Κοσκινού, το οποίο μεταξύ άλλων είχε βάλει υποθήκη ο επιχειρηματίας της Ρόδου για να πάρει δάνειο από το υποκατάστημα της τουρκικής τράπεζας στο νησί ύψους 242.983 ευρώ. Το δάνειο δεν μπόρεσε να το εξυπηρετήσει λόγω της οικονομικής κρίσης και η Ziraat το έβγαλε σε πλειστηριασμό με τιμή πρώτης εκκίνησης τις 135.000 ευρώ. Τελικώς ο πλειστηριασμός έγινε.

Κι αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι το αγροτεμάχιο αυτό να περάσει στα χέρια κάποιοι μουσουλμάνου της Ρόδου, αφού η Ziraat χρηματοδοτεί αφειδώς και με σχεδόν μηδενικά επιτόκια τους μουσουλμάνους να λαμβάνουν δάνεια και να αγοράζουν περιουσίες Ελλήνων που είτε βγαίνουν στο «σφυρί», είτε αναγκάζονται να τις πουλήσουν αδυνατώντας να ανταποκριθούν στις αυξημένες οικονομικές ανάγκες.

Άλλο ένα επίτευγμα του ΕΝΦΙΑ και της σκληρής φορολογίας ακινήτων που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Όταν πρόκειται για τη Θράκη και τη Ρόδο ανακύπτουν και λόγοι εθνικού συμφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ziraat δραστηριοποιείται στην Ξάνθη, την Κομοτηνή και την Ρόδο (η έδρα της είναι στην Ερμού 2 στο Σύνταγμα), όπου υπάρχει έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο και κυριαρχούν τάσεις, με την στήριξη της Άγκυρας, «αυτονόμησης».

Πώς στήνει την φάκα η Ziraat για να προσεγγίσει πελάτες και να βάλει στο χέρι περιουσία Ελλήνων στις ευαίσθητες αυτές περιοχές; Χρησιμοποιεί ως τυράκι το πολύ χαμηλό επιτόκιο και βεβαίως τη δυνατότητα που έχει να δίνει ακόμη και σήμερα δάνεια, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν οι ελληνικές τράπεζες που λόγω της επιβολής των μνημονίων και της αναχρηματοδότησης έκλεισαν σχεδόν εντελώς τις στρόφιγγες των δανείων προς τους πολίτες και τους επιχειρηματίες.

Η Ziraat χορηγεί δάνεια με επιτόκιο, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες της τάξεως του 3%, όταν οι ελληνικές τράπεζας αν και εφόσον χορηγήσουν δάνειο θα είναι τουλάχιστον το διπλάσιο. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν πώς στα υποκαταστήματα της τουρκικής τράπεζας έχουν πάει ως πελάτες και Έλληνες στρατιωτικοί, αφού μετά την κατάρρευση της Γενικής Τράπεζας, έπαυσαν να ισχύουν κάποιοι ευνοϊκοί όροι που υπήρχαν για τους ένστολους.

Η τουρκική λοιπόν τράπεζα αποκτά και προσωπικά δεδομένα που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα χρησιμοποιηθούν αργότερα, αφού μεταξύ της Ziraat, του προξενείου της Κομοτηνής και των μυστικών υπηρεσιών υπάρχει… on line διασύνδεση.

Με τα χαμηλότοκα επιτόκια η τουρκική τράπεζα προσεγγίζει Έλληνες πελάτες και ποντάρει στη συνέχεια, λόγω της οικονομικής κρίσης, στις δυσκολίες που θα προκύψουν έτσι ώστε να κάνει χρήση της υποθήκης που έχουν βάλει οι δανειολήπτες για να περάσει σε τουρκική κατοχή κάποιο ελληνικό ακίνητο. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η Ziraat δίνει δάνειο με εγγύηση ακινήτου. Αυτό δηλαδή που θα ήθελε να πετύχει με το Στρατό η Άγκυρα το πετυχαίνει σιγά σιγά με τη δύναμη του οικονομικού «όπλου».

Πέραν δε των δανείων, η Ziraat παρέχει ελκυστικούς όρους και για τις καταθέσεις μετρητών, ειδικά γι’ αυτές που γίνονται σε τουρκικές λίρες. Πρόκειται για ένα ακόμη κίνητρο που παρέχει στους μουσουλμάνους της Θράκης και της Δωδεκανήσου σε μία προσπάθεια να ενισχύσει το έργο του προξενείου της Κομοτηνής για «τουρκοποίηση» της μειονότητας και την αυτονομίας του.

Δυστυχώς, τόσο η Τράπεζα της Ελλάδας που έχει υπό την επίβλεψη της τη Ziraat όσο και οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν αφήσει τους Τούρκους «πράκτορες» να δρουν ανεξέλεγκτα στις ευαίσθητες αυτές περιοχές.

Πηγή : Πενταπόσταγμα
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.nikosxeiladakis.gr

Τα εμπόδια σε Ιράκ – Συρία και η διέξοδος στο Αιγαίο

Ιουνίου 14, 2017

Related image

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Αν και προς το παρόν ο Ερντογάν αποφεύγει να υπερβεί ένα όριο οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίζονται με συστηματικότητα και συνέπεια. Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφονται οι δεσμεύσεις μεγάλων θαλάσσιων περιοχών αφενός για στρατιωτικές ασκήσεις, αφετέρου για «επιστημονικές» έρευνες. Στόχος είναι να εμπεδωθεί στο διεθνές σύστημα ότι το Αιγαίο -από την άποψη του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς πρακτικής- είναι μία προβληματική θάλασσα. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας συντελείται ένα είδος γεωπολιτικής ρευστοποίησης. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι κλιμακώνουν τη στρατιωτική εμπλοκή τους, επειδή ακριβώς επιδιώκουν να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου χάρτη της περιοχής.

Κεντρικός παίκτης σ’ αυτή τη στρατιωτική-διπλωματική διελκυστίνδα είναι ο κουρδικός παράγοντας. Οι μεν Κούρδοι του Ιράκ έχουν δημιουργήσει το δικό τους άτυπο κράτος και το Σεπτέμβριο προγραμματίζουν δημοψήφισμα με σκοπό την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Οι δε Κούρδοι της Συρίας, στους οποίους κυριαρχεί πολιτικά το τοπικό παρακλάδι του PKK, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο.

Η Άγκυρα βιώνει αυτές τις εξελίξεις σαν γεωπολιτικό εφιάλτη, λόγω του κουρδικού “καρκίνου” που έχει στους κόλπους της. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Ερντογάν θεώρησε ότι στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή μεθοδεύεται όχι μόνο η δική του εξόντωση, αλλά και ο ακρωτηριασμός της Τουρκίας. Τα γεγονότα αυτά τον εξώθησαν να εμπλέξει στρατιωτικά τη χώρα του και στα δύο μέτωπα. Έστειλε στρατό και στο βόρειο Ιράκ και στη βόρειο Συρία.

Εκτός νυμφώνος σε Ιράκ και Συρία

Στο βόρειο Ιράκ ούτε οι Κούρδοι, ούτε η Βαγδάτη ήθελαν την Τουρκία να συμμετάσχει στον συνασπισμό που πολιορκεί τη Μοσούλη, επειδή ακριβώς γνωρίζουν τις επεκτατικές προθέσεις της. Έτσι, οι Αμερικανοί την απέκλεισαν. Αυτό σημαίνει ότι οι νεοοθωμανοί θα μείνουν χωρίς καρέκλα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων που θα διαμορφώσει το χάρτη της περιοχής.

Και όχι μόνο αυτό. Η άρνηση των Τούρκων να αποσυρθούν από την ιρακινή επικράτεια, οδήγησε τη Βαγδάτη όχι μόνο να νομιμοποιήσει μία ελεγχόμενη από το ΡΚΚ πολιτοφυλακή Κούρδων Γεζίντι, αλλά και να τους εξοπλίσει με κρατικούς πόρους. Το ίδιο κάνουν και οι Αμερικανοί.

Εξίσου προβληματική είναι και η κατάσταση των Τούρκων στη Συρία. Όπως είναι γνωστό, μία τουρκική δύναμη, επικουρούμενη από ισλαμικές πολιτοφυλακές, έχει εισβάλει στη βόρειο Συρία με την ανοχή και των Αμερικανών και των Ρώσων με σκοπό να δημιουργήσει μία συνοριακή ζώνη.

Υποτίθεται ότι η επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” θα στρεφόταν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, κύριος στόχος της επιχείρησης ήταν η στρατιωτική εξουδετέρωση των Κούρδων και η αποτροπή της εδραίωσης μίας κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρειο Συρία. Και σ’ αυτό μέτωπο, όμως, η Ουάσιγκτον έθεσε όρια στην Άγκυρα.

Και στο συριακό μέτωπο οι ΗΠΑ «άδειασαν» την Τουρκία. Την απέκλεισαν από το συνασπισμό που πολιορκεί την πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους Ράκα. Τον πρώτο ρόλο σ’ αυτή την επιχείρηση έχουν οι Κούρδοι της Συρίας, οι οποίοι και γι’ αυτό τον σκοπό εκπαιδεύονται και εξοπλίζονται μαζικά από τους Αμερικανούς.

Στο μεσανατολικό βάλτο

Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει εισέλθει στον μεσανατολικό βάλτο. Επιπροσθέτως, επιβεβαιώνεται το δόγμα πως εάν η Τουρκία δεν έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον την ανοχή των Αμερικανών ή των Ρώσων δεν τολμάει να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τον Ερντογάν να ανοίγει τη βεντάλια των διεκδικήσεών του, αναζωπυρώνοντας το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων.

Μέτρο της ρητορικής του, άλλωστε, είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και όχι η Τουρκική Δημοκρατία. Προφανώς, δεν έχει στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θέτοντας, όμως, τόσο ψηλά τον πήχη, προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση του εν όψει των διαπραγματεύσεων για τις νέες εδαφικές διευθετήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Όπως ο ίδιος είπε προ καιρού στους υπουργούς του, «η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί για να κερδίσει εδάφη.

Εδώ είναι που όλα τα ανωτέρω συνδέονται τόσο με την προβολή αναθεωρητικών-επεκτατικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο όσο και με το Κυπριακό. Ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη από έστω και συμβολικές νίκες. Στην Άγκυρα, μάλιστα, τείνει να επικρατήσει η επικίνδυνη αντίληψη ότι ναι μεν στο Ιράκ και στη Συρία υπάρχουν αμερικανικά και ρωσικά εμπόδια, αλλά δεν ισχύει το ίδιο στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, τείνει να επικρατήσει η αντίληψη ότι στα δύο αυτά μέτωπα με τον Ελληνισμό υπάρχουν περιθώρια για εύκολα γεωπολιτικά κέρδη.

Αντανακλάσεις στο Αιγαίο

Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο το έδαφος είναι στρωμένο. Από το 1973 που διεκδίκησε την υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου, η Άγκυρα οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις. Εμφάνιζε τη νησιώτικη αλυσίδα από τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο να “κάθεται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλεται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Τότε, για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων.

Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί την άσκηση στρατιωτικής πίεσης σαν διπλωματικό όπλο.

Η ιστορία διδάσκει πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού. Η ευθεία αμφισβήτηση της Λωζάννης από τον Ερντογάν ειπώθηκε για να μπει στο τραπέζι.

Η υπόθεση των Ιμίων κατέστη ζωτικής σημασίας, επειδή χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά για την προώθηση της θεωρίας των “γκρίζων ζωνών”. Το τουρκικό διάβημα (29-1-1996) ήγειρε ευρύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Στόχος των Τούρκων δεν ήταν να επεκτείνουν κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα σύνορα, αλλά να μετατρέψουν σε “γκρίζα ζώνη” ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου.

Η σημασία του Αιγαίου

Η Άγκυρα προσπαθεί να εμφανίσει το Αιγαίο σαν ένα πέλαγος που παρεμβάλλεται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Επειδή δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη των νησιών, ισχυρίζεται ότι ναι μεν έχουν χωρικά ύδατα, αλλά δεν οριοθετούν τη θαλάσσια συνοριακή γραμμή των δύο χωρών.

Το Αιγαίο, όμως, δεν είναι μία θάλασσα που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο παράκτιων χωρών. Η μισή περίπου έκτασή του είναι ελληνικός εθνικός χώρος. Και ο υπόλοιπος είναι διεθνής χώρος, ο οποίος, όμως, συνδέει ελληνικά νησιά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η θάλασσα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία για τις δύο χώρες. Γι’ αυτό και τα –εκτός διεθνούς δικαίου– μέτρα που τις εξισώνουν λειτουργούν προς όφελος της Τουρκίας.

Είναι προφανές ότι, εάν η Τουρκία αποκτούσε την κυριαρχία έστω και μίας μόνο βραχονησίδας δυτικά της αλυσίδας Σαμοθράκη-Λήμνος-Λέσβος-Χίος-Σάμος-Κάλυμνος-Κως- Ρόδος-Καστελλόριζο, όχι μόνο θα ανέτρεπε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, αλλά και θα άλλαζε ριζικά τον χαρακτήρα του Αιγαίου. Η δήλωση της πρωθυπουργού Τσιλέρ εκείνη την εποχή στην εφημερίδα Χουριέτ ήταν σαφέστατη: «Μέχρι τώρα η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».

Ελάχιστες ημέρες μετά την κρίση (3-2-1996) η Τσιλέρ είχε δηλώσει ότι θα φέρει στο διεθνές προσκήνιο το καθεστώς 1.000 περίπου νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν τουρκικό έδαφος! Το 1998, ο τότε Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ (δήλωση στη Χουριέτ) είχε κατεβάσει τον αριθμό, ισχυριζόμενος ότι 132 νησίδες ανήκουν στην Τουρκία! Έτσι έφθασαν στο σημείο να διεκδικούν και τη Γαύδο!

Η Άγκυρα πάτησε στο προηγούμενο των Ιμίων για να αποσταθεροποιήσει την ελληνική κυριαρχία και σε κατοικημένες νησίδες. Στις 29-1-1996, η Άγκυρα είχε ονομαστικά αναφέρει σαν “γκρίζες ζώνες” όχι μόνο τα Ίμια, αλλά και τα κατοικημένα νησιά Ψέριμο και Φούρνους! Από τη δεκαετία του 2000, η Τουρκία συμπεριφέρεται σαν το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι να είναι δικό της έδαφος. Η διεκδίκηση έχει μετεξελιχθεί από θεωρητική σε έμπρακτη. Εδώ και καιρό αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τη νησίδα Παναγιά και τις Οινούσσες, κοντά στη Χίο.

Η πλειοδοσία των κεμαλιστών

Είναι αξιοσημείωτο ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης και αντιτίθεται στις στρατιωτικές περιπέτειες του Ερντογάν στο Ιράκ και στη Συρία, πλειοδοτεί σε εθνικισμό-επεκτατισμό έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Ο αρχηγός της Κιλιντσάρογλουδεν έχει δηλώσει ότι 18 τουρκικές νησίδες είναι υπό ελληνική κατοχή(!) και η νεοοθωμανική κυβέρνηση αδιαφορεί. Πριν ένα χρόνο περίπου είχε δηλώσει: «Ας κοιτάξει (ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»!

Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα κατοικημένα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί “γκρίζες ζώνες”. Ουσιαστικά τον καλεί να αναλάβει δράση. Στην πραγματικότητα, οι νεοοθωμανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές. Στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είχε από νωρίς επέλθει μία όσμωση μεταξύ των δύο βασικών τουρκικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων.

Για χρόνια, όμως, ο Ερντογάν εμφανιζόταν πιο ευέλικτος και λιγότερο επιθετικός. Η αιτία ήταν πως προτεραιότητά του ήταν ο εσωτερικός πόλεμος με το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Μία κρίση με την Ελλάδα θα έδινε στους αντιπάλους του χώρο και ευκαιρία να τον ανατρέψουν.

Αυτή η αναστολή σήμερα υφίσταται με άλλη μορφή. Ο Τούρκος πρόεδρος ακόμα και μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις δεν έχει εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Φοβάται ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Ελλάδα θα στραφούν εναντίον του. Γι’ αυτό και θέτει ένα όριο στις τουρκικές προκλήσεις.

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορεί να εδραιωθεί ως εθνικός ηγέτης μόνο με καταστολή και εκκαθαρίσεις. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα. Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο κοινός παρονομαστής, καθότι αποτελεί τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας.

Πηγή «Σταύρος Λυγερός»