Archive for the ‘Πολιτική’ category

Γόρδιος δεσμός και γκρίζες ζώνες της ΑΟΖ με την Αίγυπτο…(Χάρτες)

24 Ιουνίου, 2020

21/6/2020

του Γιάννου Χαραλαμπίδη*

-Ποιες επιπτώσεις από μερική συμφωνία χωρίς το Καστελόριζο και η προσφορά της Άγκυρας

-Γιατί η συμφωνία με το Κάιρο δημιουργεί θετικές συνθήκες, αλλά ρυθμιστής του ζητήματος είναι η τουρκική απειλή και ισχύς και ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου

-Το νήμα του γόρδιου δεσμού με την αιγυπτιακή ΑΟΖ επιχειρεί να αρπάξει η Ελλάδα, αντιλαμβανόμενη, όμως, ότι υπάρχουν κίνδυνοι, που αφορούν στην τμηματική συμφωνία, καθότι δημιουργεί εκ των πραγμάτων γκρίζα ζώνη (υπό διεκδίκηση ζώνη) μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και νέο γόρδιο δεσμό.

-Η επιμονή του Νετανιάχου στον EastMed και η συμμαχία με το Ισραήλ

-Το σενάριο της κρίσης και η μεταφορά του θέματος στο ΝΑΤΟ

-Πιθανές κυρώσεις της ΕΕ στην Τουρκία: Μπορούν να έχουν αποτέλεσμα;

Σενάρια και διεκδικήσεις

Υπάρχουν τεχνοκράτες στο ελληνικό ΥΠΕΞ, που συζητούν το θέμα της μερική συμφωνίας με την Αίγυπτο, το οποίο, όμως, δεν επιλύει το πρόβλημα με την Τουρκία. Το σενάριο αυτό προϋποθέτει ότι το Καστελόριζο δεν έχει ΑΟΖ ή μειωμένη επήρεια. Στην περίπτωση που υιοθετηθεί ένα τέτοιο σενάριο, θα συμβούν τα εξής:

1) Α. Επιλογή πρώτη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο, αφήνοντας έξω το Καστελόριζο.

    Β. Επιλογή δεύτερη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο με ρήτρα που θα αφήνει ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου.

Όπως δείχνει ο σχετικός χάρτης (1) και στη μία και στην άλλη περίπτωση δημιουργείται μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου μια γκρίζα ζώνη, που είναι υπό διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου, αλλά και Τουρκίας – Αιγύπτου και Ελλάδας, Τουρκίας, Αιγύπτου, ενώ στο παιχνίδι είναι και η Κύπρος.

2) Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας, η Ελλάδα καλύπτει τη λωρίδα της περιοχής του μνημονίου Λιβύης – Τουρκίας. Το πρόβλημα όμως δεν επιλύεται, διότι η Τουρκία και η Λιβύη δεν θα δεχθούν τη μερική συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου ως ισχύουσα. Η Άγκυρα δεν θα αμφισβητήσει την ΑΟΖ της Αιγύπτου, αλλά της Ελλάδας στην περιοχή της Κρήτης και ευρύτερα, όπου θεωρεί, με βάση και τα όσα δηλώνει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ (δες χάρτη αριθμός 2), καθώς και το τουρκικό ΥπΕξ της χώρας του, ότι είναι δική τους ΑΟΖ. Μάλιστα, η Άγκυρα προσφέρει από την ΑΟΖ της Ελλάδας ένα τμήμα στην Αίγυπτο για να τη δελεάσει, ώστε να υπογράψει μαζί της συμφωνία αντί με την Ελλάδα (βλέπε χάρτη 1).

Εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, δεν κερδίζει από την ελληνική ΑΟΖ προς την περιοχή της Κρήτης και της Λιβύης, όπως είναι η τουρκική προσφορά. Για να κερδίσει η Αίγυπτος, πρέπει να υπογράψει συμφωνία με την Άγκυρα. Από την άλλη, εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, αλλά αφεθεί ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου, τότε τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, όπως αυτή καθορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο και αποτυπώνεται στον χάρτη 1, γίνεται γκρίζο και τίθεται υπό διεκδίκηση.

Χάρτης 1. Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας με την Ελλάδα πλην του Καστελορίζου δημιουργεί μια γκρίζα υπό διεκδίκηση ζώνη μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που με βάση το Διεθνές Δίκαιο ανήκει στην Ελλάδα, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η επιλογή αυτή προσφέρει στην Ελλάδα τον θαλάσσιο χώρο που καλύπτει το μνημόνιο Λιβύης – Τουρκίας. Επί της ουσίας, βεβαίως, η Άγκυρα θα επιμένει στο μνημόνιο, οπότε το παιχνίδι με ή χωρίς συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου θα καθοριστεί, σύμφωνα με την Άγκυρα, από τους κανόνες ισχύος. Τομέας στον οποίο εκτιμά, όπως έχει πει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, ότι η χώρα του υπερέχει μαθηματικά.

Χάρτης 2. Εδώ αποτυπώνεται η ΑΟΖ της Τουρκίας, που στηρίζεται στην αντίληψη ότι τα νησιά δεν έχουν δική τους ΑΟΖ. Με αυτήν την αντίληψη η Άγκυρα προσφέρει στην Αίγυπτο τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ (βλέπε χάρτη 1) και κερδίζει τα υπόλοιπα και δη την περιοχή πέραν του σημείου Α προς την Κρήτη (τα σημεία Α και Β αφορούν τη συμφωνία με τη Λιβύη. Αυτή η μέση γραμμή προεκτείνεται και προς την Κρήτη, αλλά και προς την άλλη πλευρά, φτάνοντας ώς την Κύπρο).

Υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο και ισχύς

Εκτός των ανωτέρω, υπάρχει ακόμη ένα σενάριο: Να προχωρήσει η Ελλάδα με την Αίγυπτο σε μερική συμφωνία και ταυτοχρόνως να καθορίσει η Ελλάδα τα όρια της υφαλοκρηπίδας της με την Κύπρο, έχοντας τη σιωπηρή αποδοχή του Καΐρου (δες χάρτη αριθμός 3).

Σε όλα τα σενάρια το κλειδί δεν είναι μόνο εάν θα καθοριστεί ή όχι ΑΟΖ με την Αίγυπτο και πώς, αλλά εάν η Ελλάδα έχει πρόθεση και ισχύ να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Γιατί; Διότι η Τουρκία δεν θα υποχωρήσει και θα θεωρεί ότι το σύμφωνο με τη Λιβύη ισχύει και ότι η Ελλάδα με την Αίγυπτο τελούν εν αδίκω. Εάν, δε, προχωρήσει σε μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και προσπαθήσει να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μην κλιμακώσει η Τουρκία τις προκλήσεις της εντός της περιοχής της Κρήτης, του Αιγαίου και της Κύπρου;

Με ή χωρίς συμφωνίες, καθολικές ή μερικές, το ερώτημα είναι το ίδιο: Είναι η Ελλάδα έτοιμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Μπορεί και θέλει να υπερασπιστεί την Κύπρο εάν η κρίση διαχυθεί στο νησί; Βεβαίως, υπάρχει και ο ισχυρισμός ότι, επειδή δεν έχουμε ναυτικό και αεροπορία, η Άγκυρα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει κρίση στη θάλασσα. Προκαλεί, όμως, τετελεσμένα. Εάν η Τουρκία επιθυμεί να προκαλέσει κρίση, θα το πράξει στη γραμμή αντιπαράταξης! Εκεί είναι ο αδύναμος κρίκος, η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού. Από την Κύπρο θα εκβιάσει η Άγκυρα την Αθήνα.

Χάρτης 3. Υπάρχει και αυτή η επιλογή. Να υπογράψει η Ελλάδα μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και ταυτοχρόνως να συμφωνήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία για την υφαλοκρηπίδα και να καλύψει την γκρίζα ζώνη, που αφήνει πίσω της η μερική συμφωνία με την Αίγυπτο, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο. Η περίπτωση της υφαλοκρηπίδας είναι ipso facto, καθορίζεται και μονομερώς, ενώ η ΑΟΖ θέλει τουλάχιστον δυο. Το σενάριο αυτό θα ήταν ευκολότερο να τεθεί σε εφαρμογή εάν είχε τη σιωπηρή αποδοχή της Αιγύπτου. Σίγουρα όμως θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας, οπόταν και σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να ζυγίσει η Ελλάδα το σενάριο κρίσης.

Υπεύθυνη και ανεύθυνη πολιτική…

Επί των ανωτέρω θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής υπό τη μορφή προβληματισμού:

Α. Επειδή δεν έχουμε αεροπορία και ναυτικό στη θάλασσα όπου αλωνίζει η Τουρκία, θα πρέπει να κλείσουμε και την Εθνική Φρουρά για να μην υπάρχει πρόβλημα κρίσης στη γραμμή αντιπαράταξης; Για όνομα του Θεού!

Β. Είμαστε έτοιμοι, ως ένοπλες δυνάμεις και ως κοινωνία, για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή κρίσης, ή θα καταρρεύσουν τα πάντα με την πρώτη τουφεκιά; Η ΕΣΟ η μία κατατάσσεται Ιούλιο και η άλλη απολύεται. Εάν, όπως λέγεται από ελληνικής πλευράς, περί το τέλος Σεπτεμβρίου αρχές Οκτωβρίου δημιουργηθεί κρίση, λόγω του ότι η Τουρκία θα στείλει ερευνητικά σκάφη στην ελληνική υφαλοκρηπίδα πλησίον της Κρήτης, πόσο έτοιμη θα είναι η Εθνική Φρουρά για ν’ αντεπεξέλθει σε περίπτωση διάχυσης του προβλήματος; Εδώ, δεν γνωρίζουν οι έφεδροι πού θα αφήσουν τις οικογένειές τους και πώς οι άμαχοι θα προστατευθούν. Θεωρούμε ανεύθυνο να προβάλλουν οι πολιτικοί, και δη υπουργοί, τον εξής ισχυρισμό:

Αν θα γίνει κρίση θα συμβεί στα ανοικτά της Κρήτης ή στο Αιγαίο, οπότε εμάς δεν μας αφορά και δεν θα μας αγγίξει… Ακόμη και αν θα είναι έτσι τα πράγματα, οι υπεύθυνοι πολιτικοί και η υπεύθυνη Κυβέρνηση εργάζονται με σοβαρότητα επί του χειρότερου σεναρίου για να δημιουργήσουν συνθήκες αποτροπής και να μην αφήσουν τους πολίτες και την πολιτεία στο έλεος του εχθρού. Όσοι δεν τα βλέπουν έτσι τα πράγματα, θα φέρουν την ευθύνη του χειρίστου σεναρίου. Η πρωτοβουλία κινήσεων δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από τον επιτιθέμενο. Από την Τουρκία. Θα εξαρτάται και από εμάς μόνο εάν υπάρχει αξιόπιστη αποτροπή. Όταν, δηλαδή, θα γνωρίζει η Τουρκία ότι το κόστος από τη δράση της μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Αλλιώς, η Άγκυρα, σε περίπτωση κρίσης με την Ελλάδα, θα παίζει και την Αθήνα και εμάς όπως η γάτα το ποντίκι…

Η ΕΕ, το κόστος και το όφελος

Επί τη βάσει της τουρκικής επιθετικότητας γίνεται αναφορά στην πρωτοβουλία Μπορέλ, ο οποίος θα επισκεφθεί Ελλάδα, Κύπρο, Τουρκία για να αποκλιμακωθεί η ένταση. Και γιατί η Τουρκία να υποχωρήσει; Επειδή θα μεσολαβήσει ο Μπορέλ εκ μέρους της ΕΕ; Και αν δεν ακούσει ο Ερντογάν τις συστάσεις του Μπορέλ, τι θα κάνει η ΕΕ; Θα επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία, και ποιες; Είναι έτοιμοι οι εταίροι μας να πληρώσουν κόστος για εμάς όταν εμείς με κάθε ευκαιρία λέμε ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε σε νέο Κραν Μοντανά; Δηλαδή να τα σπάσει η Ευρώπη με την Τουρκία και να πάμε εμείς με την Άγκυρα μήνα του μέλιτος;

Ωραία, και ας υποθέσουμε ότι ο Ερντογάν λέει στον Μπορέλ, εντάξει πάμε σε διάλογο, ποια θα είναι η βάση του διαλόγου; Και ποιος χάνει σε τέτοιες περιπτώσεις; Αυτός που έχει τα δικαιώματα ή αυτός που αμφισβητεί τα δικαιώματα του δικαιούχου; Διάλογος σημαίνει πάρε-δώσε; Τι θα δώσει η Ελλάδα; Τμήμα της κυριαρχίας της; Ή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι Τούρκοι είναι αφελείς; Για να πάνε σε διάλογο, είναι σαφής η θέση τους: μορατόριουμ και πάγωμα των ενεργειακών προγραμμάτων και της Ελλάδας και της Κύπρου. Είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Ως προς το θέμα των οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, αυτές δεν θα αποδώσουν εάν η Άγκυρα πιστεύει ότι, από μια νικηφόρα κρίση, το όφελος που θα έχει σε βάθος χρόνου θα είναι μεγαλύτερο από το προσωρινό κόστος. Όταν εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, οι ΗΠΑ τής επέβαλαν εμπάργκο, το οποίο εν συνεχεία ήρθη, αλλά η κατοχή της Κύπρου έμεινε και διευρύνεται… μέσω γκρίζων ζωνών. Και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Η παρέμβαση του ΝΑΤΟ

Και στην περίπτωση της όποιας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, όπως και στην περίπτωση της συμφωνίας με την Αίγυπτο, το κλειδί είναι η ισχύς και η αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία έχει καθορίσει το πεδίο των εξελίξεων. Και επιλέγει αυτό της ισχύος, στο οποίο θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα. Και αν δεν έχει έναντι της Ελλάδας, η οποία έχει αποτροπή, αποκτά το πλεονέκτημα αυτό μέσω Κύπρου, όπου δεν υπάρχει αποτροπή. Εκτός της ΕΕ, πολύ πιο αποτελεσματική θα μπορούσε να ήταν η παρέμβαση του ΝΑΤΟ, στο οποίο ανήκουν και η Ελλάδα και η Τουρκία. Καθοριστική είναι και η θέση των ΗΠΑ. Και κατά πόσον θα επέμβουν πριν από μια κρίση ή μετά από αυτήν, καθώς και πώς θα το πράξουν. Συνεπώς, από τώρα και με τον πιο επίσημο τρόπο, η Αθήνα θα πρέπει να θέσει το θέμα στο ΝΑΤΟ, εκθέτοντάς το στη βάση της επικίνδυνης πολιτικής της Τουρκίας, που θα οδηγήσει σε κρίση στο επόμενο διάστημα και θα θέσει σε κίνδυνο τη συνοχή της Συμμαχίας. Εφόσον, δε, οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει και ανακοινώσεις ότι η πολιτική της Άγκυρας είναι προκλητική και ότι σέβονται τα κυριαρχικά, καθώς και τα ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και της Ελλάδας, ας στείλουν τον 6ο Αμερικανικό Στόλο να μπει στη μέση. Από τώρα πρέπει να ξέρουμε πού πατούμε και με τους Ευρωπαίους και με τους Αμερικανούς. Αν και δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις… Διότι, όταν δεν έχεις επαρκή αποτροπή και όταν ακόμη και τώρα ακούς στη Λευκωσία ότι αν γίνει κρίση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα μας αγγίξει, είναι πρόδηλο ότι έχουμε πρόβλημα αντίληψης της πραγματικότητας. Του χειρότερου σεναρίου, που είναι η βάση για την οικοδόμηση αξιόπιστης αποτροπής.

Η επιμονή Νετανιάχου

Η Ελλάδα πρόσεχε επιμελώς να μη θεωρηθούν οι πολιτικές της ως προκλήσεις που θα έδιναν λαβές στην Τουρκία, η οποία, όμως, δημιουργεί προκλήσεις τις οποίες φορτώνει στην Ελλάδα! Ακόμη και στην Κύπρο. Εάν διαβάσει κάποιος τον τουρκικό Τύπο, διαπιστώνει ότι γίνονται αναφορές περί ελληνικής πρόθεσης να κάνει πόλεμο με την Τουρκία. Θετική εξέλιξη είναι η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ, που είχε πολυεπίπεδες συμφωνίες και δη στρατιωτικές. Ελπίζουμε ότι θα προκύψουν ανάλογα αποτελέσματα και με την Κύπρο. Πάντως, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου έδωσε στήριξη στις ελληνικές θέσεις και υποστήριξε με σαφήνεια τον EastMed, σβήνοντας τις όποιες σκιές είχαν δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα διά δημοσιευμάτων. Είπε συγκεκριμένα:

«Έχουμε βρει σημαντικά υπεράκτια κοιτάσματα αερίου, όπως και η Κύπρος. Και το σημαντικότερο έργο μας -το οποίο συζητήσαμε επί μακρόν και θα συνεχίσουμε να συζητάμε στη διάρκεια του γεύματος- είναι η διαδρομή του αγωγού αερίου EastMed, που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου, μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας, με την Ευρώπη. Θα είναι ο μεγαλύτερου μήκους υποθαλάσσιος αγωγός στον κόσμο και είμαστε αποφασισμένοι, όπως συζητήσαμε, να προχωρήσει». Το Ισραήλ είναι! Εμείς είμαστε;

Εάν οι τριμερείς μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είχαν λάβει μορφή αμυντικής στρατιωτικής συμμαχίας με κανόνες εμπλοκής, η αποτροπή μας θα ήταν στα ύψη. Και η Τουρκία δεν θα μας εκβίαζε με κρίσεις… εάν ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

 

*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2020/6/21/gordios-desmos-kai-gkrizes-zones-tes-aoz-me-ten-aigupto/

Πίστη και νομιμοφροσύνη στο τουρκικό κράτος

21 Μαΐου, 2020

Μάρκος Τρούλης

21 Μάιος 2020, 09:03

34ytf5u

Η Τουρκία έχει συγκροτηθεί επί ενός μωσαϊκού εθνοτήτων, στοιχείο που ιστορικά έχει αναδειχθεί ιδίως μέσω του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Ωστόσο, είναι εκπληκτικό ότι, παρά του ότι πρόκειται για συνονθύλευμα ετεροτήτων, το τουρκικό πολιτικό σύστημα εκφράζεται ενιαία όσον αφορά τις στοχεύσεις στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και της εσωτερικής όταν αυτή αφορά ζητήματα μη μουσουλμανικών μειονοτήτων. Άλλωστε, όπως έχει αναλυθεί από τον Ιωάννη Μάζη: «Σ’ ένα ισλαμικό κράτος ίσως να υπάρχουν και μη μουσουλμάνοι: εάν υπάρχουν, τότε ναι μεν τους παρέχεται ένα καθεστώς προστασίας (dhimmi) αλλά δεν έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα μέλη της Umma. Αποτελούν υποτελείς του κράτους, αλλά όχι μέλη της πολιτικής κοινότητος».

Η μόνη διαφορά προκύπτει ως προς τον αριθμό των νησιών που ο καθένας επιθυμεί, αλλά η γενική κατεύθυνση της αναθεώρησης των συνθηκών και της εδαφικής επέκτασης είναι ίδια.

Οι αιτίες δύναται να εντοπιστούν στο ιστορικό κεκτημένο της διαδρομής του πολιτικού συστήματος της χώρας, το οποίο συνάδει με την ισλαμική «συγκολλητική ουσία». Ήδη από την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της κεμαλικής προσπάθειας κινητοποίησης των πληθυσμών υπό τη σκέπη της θρησκείας, το Ισλάμ επιτέλεσε το ρόλο της εξασφάλισης της πίστης και της νομιμοφροσύνης, όπως επιδίωκε η νέα ελίτ. Αργότερα, εξοβελίστηκε από τη δημόσια σφαίρα κατά την κεμαλική περίοδο, αλλά η επίκλησή του πάντοτε εξυπηρετούσε τους σκοπούς εθνικοποίησης των κρατικών δομών και κυρίως της ανθρωπογεωγραφίας της Ανατολίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που ακόμη και το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα, το οποίο αποτελούσε ακραιφνή θιασώτη του κεμαλικού κεκτημένου, υιοθέτησε από την πρώτη στιγμή τις τρεις ημισελήνους ως κομματικό έμβλημα. Το Ισλάμ είχε εμπεδωθεί δεσποτικά μέσω μιας άνωθεν επιβολής πολιτισμικής ταυτότητας και αποτελούσε τη λύση στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε ιδεολογίας δεν ήταν αμιγώς συναρτημένη με το τουρκικό εθνικό αφήγημα. Έτσι, ήδη από τη δεκαετία του 1960 και με αποκορύφωμα τη δημιουργία της «Εστίας των Πεφωτισμένων», οι θεωρητικοί της στρατογραφειοκρατίας αναζήτησαν τρόπους προστασίας και εδραίωσης του εθνικού αφηγήματος έναντι της ανόδου της Αριστεράς.

Με το σύνταγμα του 1982, Ισλάμ και τουρκισμός άρχισαν πλέον να πορεύονται μαζί και στο επίπεδο της δημόσιας σφαίρας, γεγονός που συνέστησε το επιστέγασμα της «νίκης» τους εναντίον της Αριστεράς. Είναι δε βασικό ότι η εν λόγω διαδικασία της τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης, η οποία συνέστησε και τη βάση της ανάδυσης του νεοοθωμανισμού, ενθαρρύνθηκε ιδιαιτέρως από τις ΗΠΑ, καθώς βρισκόμασταν εν τω μέσω του Ψυχρού Πολέμου και κάθε δυνατότητα σοβιετικής επιρροής σε κομβικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά και σε άλλους συμμάχους των Αμερικανών για παράδειγμα στην Ασία, έπρεπε να ανακοπεί.

Πυρήνας της συμπόρευσης ισλαμιστών και κεμαλιστών, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις, υπήρξε το (δεσποτικό) κράτος, το οποίο καθίσταται αντιληπτό ως το μέσο εμπέδωσης της εθνικής ενότητας.

Στην Τουρκία δημιουργήθηκε έθνος ακριβώς επειδή υπήρχε ένα ισχυρό κράτος, και γι’ αυτό η ασφάλεια και η ισχυροποίηση του κράτους αποτελεί μέριμνα όλων. Επί παραδείγματι, στην Ελλάδα το κράτος ειδώθηκε ως ένας θεσμός ξένος προς το ιστορικό κεκτημένο των Ελλήνων και την κοινοτική παράδοσή τους, ενώ το έθνος προϋπάρχει και δεν χρειάζεται κάποιο συγκεντρωτικό θεσμό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Αντιθέτως, στην Τουρκία το έθνος σημαίνει κράτος, και το κράτος, για να επιτύχει την εθνική ενότητα, επιστρατεύει το Ισλάμ ως την κυρίαρχη ομογενοποιητική συνταγή.

Καθότι η είσοδος του Ισλάμ στη δημόσια σφαίρα και η σύνθεσή του με τον τουρκικό εθνικισμό υπήρξε το υπόβαθρο άρθρωσης του νεοοθωμανισμού, η ισλαμική ενότητα του τουρκικού πολιτικού συστήματος δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα. Η ισλαμική ενότητα απολήγει μετέπειτα στη συναντίληψη των πολιτικών κομμάτων όσον αφορά τις νεοοθωμανικές στοχεύσεις, ακριβώς επειδή ο νεοοθωμανισμός –ως σύγχρονη εκδοχή του οθωμανισμού του 19ου αιώνα– εμπεριέχει και επικαλείται ταυτόχρονα τις δύο ταυτοτικές διαστάσεις, ήτοι την εθνική και την ισλαμική. Πρακτικό αντίκρισμα αυτού είναι η «ρυθμική διπλωματία», όπως την ονομάζει ο Νταβούτογλου, δηλαδή η μαξιμαλιστική στρατηγική κατά την προσέγγιση άλλων κρατών ή υποεθνικών ομάδων, με την επίκληση είτε της τουρκικότητας είτε του Ισλάμ, αναλόγως με το τι εξυπηρετεί τον τελικό στόχο της Άγκυρας.

Συνεπώς, το Ισλάμ –διά του νεοοθωμανισμού– επιτελεί τον ιστορικό ομογενοποιητικό ρόλο του και εξασφαλίζει την πίστη και τη νομιμοφροσύνη του συνόλου των υποκείμενων φορέων στο εσωτερικό της Τουρκίας. Παρέχει ένα ισχυρό εθνικό αφήγημα, το οποίο εν τοις πράγμασι τεκμαίρεται ως κρατικό αφήγημα.

http://www.pontos-news.gr/

Εκεί που τρυπά η Τουρκία δεν υπάρχει φυσικό αέριο

9 Δεκεμβρίου, 2019

Η Τουρκία με τις επιθετικές της κινήσεις και ενέργειες προετοιμάζεται για τις διαπραγματεύσεις που κάποτε θα έρθουν, υποστηρίζει ο διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

«Γιατί τις κάνει;»

«Εκεί όπου η Τουρκία διενεργεί γεωτρήσεις στην Κύπρο, εκτός του ότι παρανομεί, δεν υπάρχει φυσικό αέριο. Γιατί τις κάνει τότε; Για να τα διεκδικήσει όταν θα μπουν τα θέματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» ισχυρίζεται ο κ. Ελληνας.

Μιλώντας στον Πολίτη της Κύπρου, ο κ. Ελληνας τονίζει ότι η συμφωνία με τη Λιβύη δεν έχει γίνει επίσημη – η λιβυκή Βουλή δεν την έχει εγκρίνει – αλλά αυτό δεν έχει σημασία για την Τουρκία, διότι την αρκεί αυτό το χαρτί το υπογεγραμμένο με τη συμφωνημένη γραμμή, δηλαδή την ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.

«Και θα μπει σε διαπραγματεύσεις με αυτές τις διεκδικήσεις. Εάν δεν γίνουν διαπραγματεύσεις, θα κάνει ό,τι κάνει και στην Κύπρο, δηλαδή γεωτρήσεις που μπορεί να μην βασίζονται πάνω σε πραγματικά γεωλογικά δεδομένα, αλλά δημιουργούνται τετελεσμένα» είπε.

O διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

Οπως εξηγεί ο Χαράλαμπος Ελληνας, το φυσικό αέριο στην Κύπρο δεν βρίσκεται στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία. «Το φυσικό αέριο στην Κύπρο είναι κοντά στη γραμμή που διαχωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ με την αιγυπτιακή, καθώς και κοντά στην Κρήτη – όχι στην περιοχή που διεκδικεί η Τουρκία μέσω της συμφωνίας με τη Λιβύη. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν οι μεγαλύτερες πιθανότητες να ανακαλυφθεί φυσικό αέριο» διευκρίνισε.

Η ίδια δικαιολογία

Ο ίδιος αναφέρει ότι η συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας επηρεάζει έμμεσα και την Κύπρο, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί την ίδια δικαιολογία για να οριοθετήσει την «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» της στη Μεσόγειο.

«Στην πραγματικότητα, αυτή η συμφωνία αγνοεί το δικαίωμα των νησιών σε ΑΟΖ, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και της Κρήτης. Η Τουρκία ορίζει ότι η ‘ΑΟΖ’ της θα πρέπει να συνυπάρχει με την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της, βασιζόμενη στις σχετικές διαστάσεις παρακείμενων ακτών, πράγμα που πλήττει πλήρως τα νησιά.

»Είναι μια περίεργη ερμηνεία που δεν αναφέρεται από καμία άλλη χώρα και δεν είναι σύμφωνη με τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία κυρώθηκε από 167 χώρες αλλά όχι την Τουρκία.

»Η Τουρκία φαίνεται να επιλέγει αυτά που τη συμφέρουν, καθώς έχει χρησιμοποιήσει τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, για να οριοθετήσει την ‘ΑΟΖ’ της στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά δεν τις δέχεται στη Μεσόγειο. Αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί στο πλαίσιο του εθιμικού διεθνούς δικαίου» συμπληρώνει ο κ. Έλληνας, ο οποίος διετέλεσε και εκτελεστικός πρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΚΡΕΤΥΚ).

Θέση ισχύος

Ερωτηθείς γιατί η Τουρκία προχώρησε στη συμφωνία με τη Λιβύη μετά τις επιθετικές ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου, ο κ. Ελληνας αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα η Αγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει μία θέση ισχύος από την οποία τελικά θα αρχίσει διαπραγματεύσεις.

«Αλλά και ως αντίδραση στην ολοένα και επεκτεινόμενη συνεργασία ανάμεσα σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θέλει να μείνει έξω από το ενεργειακό παιγνίδι της περιοχής. Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας δεν έχουν διεθνώς αναγνωρισμένη νομική βάση» προσθέτει.

Και επισημαίνει πως, «δεδομένου ότι η UNCLOS δεν επιβάλλεται νομικά έναντι κράτους που δεν την έχει υπογράψει και δεν την έχει επικυρώσει, ο τρόπος επίλυσης των διαφορών μπορεί τελικά να γίνει μέσω διαπραγματεύσεων ή διαιτησίας, βάσει διεθνώς αναγνωρισμένου νόμου και δικαστηρίων, και όχι με επιθετικές ενέργειες όπως επιδιώκει η Τουρκία».

Η Ελλάδα συμφωνεί;

Αναφορικά με την απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στη Χάγη εναντίον της Τουρκίας, ο ίδιος θεωρεί μεν ορθή την απόφαση, ωστόσο διερωτάται κατά πόσον είναι σύμφωνη η Ελλάδα με αυτήν την κίνηση. «Στα διεθνή δικαστήρια οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται μόνο βάσει νομικών και γεωλογικών σημείων, αλλά και βάσει πολιτικών συσχετισμών. Και η Ελλάδα φοβάται μήπως πάρει δικαιώματα η Τουρκία στο Αιγαίο» εξηγεί ο διεθνής εμπειρογνώμονας.

Το γωτρητικό πρόγραμμα

Στην ερώτηση εάν θα συνεχιστεί το γεωτρητικό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Ελληνας απαντά ότι «εφόσον οι γεωτρήσεις θα γίνονται σε περιοχές που δεν διεκδικεί η Τουρκία, οι γεωτρήσεις θα συνεχιστούν. H ExxonMobil δεν έχει πρόβλημα, διότι στο δικό της θαλάσσιο τεμάχιο η Τουρκία δεν έχει καμία διεκδίκηση, πιστεύει ότι ανήκει στην Αίγυπτο.

»Η ΤΟΤΑL και η ΕΝΙ, εάν δοκιμάσουν να κάνουν γεώτρηση στο «7», κοντά στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία, θα έχουν προβλήματα. Για παράδειγμα, στο «3» αποκλείεται να γίνει γεώτρηση, διότι εάν δοκιμάσουμε θα επέμβει η Τουρκία όπως έχει ξαναγίνει. Ομως, τα καλά μπλοκ είναι εκείνα που δεν διεκδικεί η Τουρκία, όπως το «10» της ExxonMobil. Γενικά, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία δεν θα δυσκολέψει τις γεωτρήσεις, αλλά δεν πιστεύω ότι θα επέμβει».

Σε ό,τι αφορά τα σχέδια της Τουρκίας για την κυπριακή ΑΟΖ και το φυσικό αέριο της περιοχής, ο κ. Ελληνας παρατηρεί πως «η Τουρκία το έχει κάνει ξεκάθαρο ότι ασχέτως με το πού βρίσκονται τα θαλάσσια τεμάχια, το φυσικό αέριο της κυπριακής ΑΟΖ ανήκει και στους Τουρκοκύπριους.

»Επομένως, ακόμα και να χωριστεί η Κύπρος σε δύο κράτη, η Τουρκία δεν θα δεχθεί λύση που θα λέει ότι η ΑΟΖ στον νότο ανήκει στους Ελληνοκύπριους και η ΑΟΖ στον βορρά στους Τουρκοκύπριους. Δεν υπάρχει φυσικό αέριο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και το ξέρει».

«Να μας πάρει τί;»

»Επιπλέον, η Τουρκία παρακολουθεί τις εξελίξεις και κάνει μακροχρόνιους σχεδιασμούς. Ξέρει ότι αυτή τη στιγμή οι αγορές φυσικού αερίου είναι προβληματικές. Εμείς νομίζουμε ότι θέλει να έρθει να μας πάρει το φυσικό μας αέριο. Να μας πάρει τι; Αμα δεν αξίζει σχεδόν τίποτε, τι να μας πάρει;

»Ακόμα και αυτό που συζητείται για αγωγό φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Τουρκία, μετά τη λύση του Κυπριακού, δεν είμαι σίγουρος ότι η Αγκυρα θα θέλει να αγοράσει κυπριακό φυσικό αέριο, διότι έχει φθηνό ρωσικό. Δεν πρόκειται η Τουρκία να αγοράσει ακριβότερο φυσικό αέριο, μόνο και μόνο επειδή βρήκαμε λύση του Κυπριακού.

»Θα το αγοράσει εάν της συμφέρει οικονομικά. Και υπάρχει μια ερώτηση για εμάς, αλλά και για την Ελλάδα. Τούτα που κάνουμε αξίζουν τον κόπο; Δηλαδή, μπαίνουμε σε αντιπαραθέσεις, αλλά ποιος είναι ο σκοπός;

»Διότι εάν το φυσικό αέριο, όπως λέω εγώ, δυσκολευόμαστε να το πουλήσουμε, ή ακόμα και εάν το πουλήσουμε οι τιμές θα είναι χαμηλές, άρα και τα κέρδη μας θα είναι χαμηλά, δεν θα γίνουμε πλούσιοι. Γιατί, λοιπόν, κάνουμε αυτά που κάνουμε, και δεν έχουμε το Κυπριακό ως προτεραιότητα, δεν βρίσκουμε μια λύση, χωρίς το φυσικό αέριο στη μέση;».

https://www.in.gr/2019/12/09/politics/ekei-pou-trypa-tourkia-den-yparxei-fysiko-aerio/

 

Κριτική ανάλυση συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος – FYROM

18 Ιουνίου, 2018

Σύνοψη: Γενική διαπίστωση:

1. Η συμφωνία εμφανίζει στοιχεία προχειρότητος, με γραφή κατά το μάλλον ή ήττον ερασιτεχνική, χωρίς επαρκή επεξεργασία και ανάλυση. Δίδει την εντύπωση στους Διπλωμάτες που την ανέλυσαν ότι γράφτηκε βιαστικά και αφήνει πολλά «ανοίγματα» για μελλοντικές στρεβλώσεις, μεθοδεύσεις, και παραβιάσεις. Εκχωρούνται απροκάλυπτα και κεκαλυμμένα ζωτικά δικαιώματα χωρίς ανταλλάγματα και σοβαρές διασφαλίσεις.

2. Η μετάφραση σε συγκεκριμένο σημείο κομβικής σημασίας δεν είναι ακριβής, σκόπιμα.

3. Επιχειρείται με επίκληση του Δικαίου της Θαλάσσης, που δεν είχε κανένα λόγο να περιληφθεί στην Συμφωνία, να εκχωρηθούν Ζωτικής Σημασίας Εθνικά Δικαιώματα, όπως αυτό της Υφαλοκρηπίδος και της Ζώνης Αποκλειστικής εκμετάλλευσης.

4. Επαναφέρονται με κεκαλυμμένη μορφή επιδιώξεις επεκτατικού κράτους που πρωτοεμφανίσθηκαν στα τέλη του 19ου Αιώνος, υποδαύλισε το Ίλιντεν και τους Κομιτατζήδες μέσω της στήριξης της Βουλγαρίας, προκάλεσε δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τώρα επιχειρεί, μέσω του ελέγχου της FYROM, να ξαναεπιδιώξει την έξοδο της στο Αιγαίο και την κτήση των υποθαλάσσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων και την δημιουργία πλωτού διαύλου μέσω του Αξιού και Δουνάβεως.

5. Δεν αναγνωρίζεται απλά Βόρειο Μακεδονικό Κράτος και Μακεδονική Γλώσσα αλλά με τον συνδυασμό των δύο αναγνωρίζεται ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ.

Αναλυτικά:

1. Τίτλος: … Μεταφράζεται ως «ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ» το «STRATEGIC PARTNERSHIP», αντί του Στρατηγικής Συνεργασίας. Δίδεται έτσι η εντύπωση δημιουργίας εταιρείας / Συνεταιρισμού για κάτι! Το ίδιο αναφέρεται και στην τελευταία παράγραφο του προοιμίου.

2. Πουθενά δεν αναγράφεται το Σλαβικό όνομα “Severna Macedonija” το οποίο αναφέρονταν σωρηδόν στις τοποθετήσεις του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος και αναφέρθηκε στο διάγγελμα του Πρωθυπουργού της Χώρας, κ. Τσίπρα, ο οποίος ψευδώς βεβαίωσε την χώρα ότι «»συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντονίγια),» και παρακάτω προσέθετε «ότι η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ότι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό».

3. Άρθρο 1 , παρ 3α: Αντί αυτού το όνομα είναι Republic of North Macedonia (Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας) ή εν συντομία North Macedonia (Βόρεια Μακεδονία). Το Ψεύδος αυτό αποδεικνύει την Μεθόδευση , τόσο του Υπουργού Εξωτερικών όσο και του Πρωθυπουργού και αποκαλύφθηκε, αρχικά από το διάγγελμα του Προέδρου Ζάεφ το οποίο παρακολουθήσαμε ζωντανά και μεταφράσθηκε άμεσα από την ομάδα μας και αναρτήθηκε στο Facebook του Εκπροσώπου μας και ακολούθως διεσπάρη στα μέσα ενημέρωσης και στους διάφορους φορείς. Ακολούθως όταν ο Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησε το κείμενο της συμφωνίας στα Αγγλικά και διενεμήθη στον τύπο, φροντίσαμε να το λάβουμε και μέσω Σκοπίων, να το αντιπαραβάλλουμε και στην συνέχεια να το αντιπαραβάλλουμε με την Ελληνική Μετάφραση όπου διαπιστώσαμε τις ανακρίβειες.

4. Στο άρθρο1, παρ3β εσκεμμένα μεταφράζεται το «Nationality Macedonian» αντί ως «Εθνικότητα Μακεδονική» σε «Ιθαγένεια Μακεδονική» . Ο όρος Ιθαγένεια αντιστοιχίζεται με τον Αγγλικό όρο Citizen / Citizenship. Μάλιστα , στο Αγγλικό κείμενο γράφουν : «Nationality Macedonian / Citizen of Republic of North Macedonia as it will be registered in all travel documents” Κάνουν δηλαδή σαφή διάκριση μεταξύ Nationality και Citizenship στο Αγγλικό κείμενο! Είναι εμφανής η εκ δόλου μετάφραση στο Ελληνικό κείμενο, δεδομένου ότι έτι χειρότερα, ο Υφυπουργός Εξωτερικών, (καθ Πανεπιστημίου Θράκης !) επιχείρησε να πείσει ότι με τον όρο Macedonian Nationality δεν αναγνωρίζεται η Μακεδονική Εθνικότητα άρα και το Έθνος, αλλά η… Ιθαγένεια !!!

5. Αποτελεί , λίαν επιεικώς ασυγχώρητη ανικανότητα, και ερασιτεχνισμό το να μην θέλεις να αναγνωρίσεις την ανύπαρκτη Μακεδονική εθνότητα και να γράφεις ένα τέτοιο κείμενο διεθνούς συνθήκης. Είναι όμως , δυστυχώς , πολύ χειρότερη η πραγματικότητα. Όπως αβίαστα προκύπτει από την Ψευδή δήλωση του Πρωθυπουργού περί ονόματος Severna Macedonija , την ανόητη τοποθέτηση του Υφυπουργού Εξωτερικών στην Βουλή αλλά και την εσκεμμένη παραποίηση της μετάφρασης του όρου Nationality, τα πάντα έγινα με γνώση και πρόθεση!

6. Όπως προκύπτει από τα επόμενα άρθρα, τα οποία αναπέμπουν σε απώτερο χρόνο την ολοκλήρωση της αποκατάστασης των αλυτρωτικών στοιχείων , το erga omnes, έχει μόνο ρητορική σημασία , και ουχί διασφαλισμένη και πρακτική. Εάν επιθυμείς το δεύτερο η Συμφωνία δεν κυρούται ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ (διεθνής πρακτική Συντάξεως Συνθηκών)

7. Άρθρο 1, παρ 3c. Εδώ αναγνωρίζεται η ανύπαρκτη Μακεδονική Γλώσσα. Αναφέρεται επιπρόσθετα όπως αναγνωρίσθηκε από τον ΟΗΕ το 1977 κλπ.
a. Εάν επρόκειτο περί αναγνωρισμένης γλώσσας δεν υπήρχε κανένας λόγος να μνημονευθεί το ανωτέρω στο κείμενο. Προς τι;
b. Δεν υπήρξε καμμία τέτοια αναγνώριση γλώσσας από Ελληνική Κυβέρνηση, την Ελληνική Βουλή και τον ΟΗΕ. Αυτό στο οποίο αναφέρονται είναι ένα Συνέδριο του 1977 για την μεταγραφή των ονομάτων στο Λατινικό αλφάβητο μεταξύ των οποίων ήταν και οι Επαρχίες της τότε Γιουγκοσλαβίας μία εκ των οποίων αποκαλείτο Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν τέθηκε θέμα γλωσσικής αναγνώρισης αλλά μεταγραφής των τοπωνυμίων στα Λατινικά
c. Είναι εμφανές ότι αναφέρεται σε μία προσπάθεια να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο. Η αναγνώριση μίας Νοτιοσλαβικής γλώσσας σε ανύπαρκτη Εθνική γλώσσα ενός ανύπαρκτου Έθνους. Διότι η γλώσσα είναι απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξη Έθνους! Για τούτο όλη αυτή η δόλια μεθόδευση και η χρήση αβάσιμων δικαιολογιών που μόνο θυμηδία προκαλούν σε κάθε μορφωμένο Έλληνα. Επιπρόσθετα οι εν ζωή ευρισκόμενοι μετέχοντες της τότε επιτροπής (Πρέσβεις επί τιμή και καθ Μπαμπινιώτης) απέρριψαν πολύ πριν, αυτήν την δικαιολογία του Υπ. Εξωτερικών, με την οποία προσπάθησε να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη αυτή ενέργεια.
d. Ο Πρωθυπουργός Ζάεφ στο διάγγελμά του ανέφερε χαρακτηριστικά ότι: «επισημαίνεται ότι η συμφωνία αποτελεί επιβεβαίωση της Μακεδονικής Γλώσσας στα Ηνωμένα Έθνη». Διαψεύδει επομένως ότι η γλώσσα ήταν αναγνωρισμένη! (τέταρτη παράγραφος διαγγέλματος- ανάρτηση Σλαβικού και μεταφρασμένου στο Facebook του εκπροσώπου μας.

8. Άρθρο 1, παρ 3ε: Αλλάζουν μόνο την Εθνική συντομογραφία τους στις πινακίδες αυτοκινήτων από ΜΚ σε ΝΜ και ΝΜΚ. (Σημειώνεται ότι για πολλά χρόνια οι πινακίδες αυτοκινήτων του νομού Φλώρινας ήταν ΝΜ + αριθμός). Σε όλες τις άλλες χρήσεις παραμένει το ΜΚ . Δηλαδή MaKedonia Ήτοι σκέτο Μακεδονία. Αυτό μαρτυρεί την πρόθεση του τι θα επακολουθήσει. Θα κοπεί το North και θα παραμείνει το Macedonia σκέτο. Αποδεικνύονται δηλαδή οι συντάκτες πονηροί, αλλά όχι έξυπνοι. Θα αλλάξουμε τις πινακίδες που βλέπουν οι Έλληνες όταν κατεβαίνουν για μπάνια για να μην εντοπίζουν την λαθροχειρία, αλλά στα άλλα πάλι… σκέτο Μακεδονία θα είναι!

9. Άρθρο 1, παρ 3η: Δεν αναγράφεται σαφώς ότι η τροποποίηση του Συντάγματος πρέπει να γίνει πριν την υπογραφή της συμφωνίας!

10. Άρθρο 1, παρ 3θ: Δεν καθορίζονται σαφώς τα της χρήσης του ονόματος στο Εμπόριο και το σημαντικό αυτό θέμα αναπέμπεται στις καλένδες χωρίς διασφαλίσεις. Η επιτροπή υπό την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί εγγύηση, δεδομένης της γνωστής μεροληπτικής στήριξης της FYROM.

11. Άρθρο 2, παρ4β. Η έναρξη ενταξιακών διαδικασιών στην ΕΕ θα γίνει μετά την κύρωση της συμφωνίας από το Κοινοβούλιο των Σκοπίων και όχι μετά την κύρωση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Αυτό , δηλαδή θα γίνει πριν το δημοψήφισμα των Σκοπίων και την τροποποίηση του Συντάγματος. Ενώ για την είσοδο στο ΝΑΤΟ λαμβάνεται σαφής πρόνοια για την κύρωση της εισόδου μετά την κύρωση της συμφωνίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο!

12. Άρθρο 13: Αποτελεί συγκεκαλυμμένη εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας με τον τρόπο που γράφεται. Ως γνωστόν οι περίκλειστες χώρες , σύμφωνα με την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ τεκμηριώνουν απαιτήσεις επί της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Το άρθρο αυτό δεν τέθηκε τυχαία και αποτελεί «Δάκτυλο» κράτους που πιέζει για την συμφωνία και που επιθυμεί διακαώς την έξοδο στο Αιγαίο όπως αναφέρεται στην Γενική διαπίστωση. Επ΄ αυτού ήδη έχουν τοποθετηθεί Έλληνες εμπειρογνώμονες κρούοντες τον κώδωνα του ανωτέρω Κινδύνου. Θα πρέπει να απαλειφθεί άμεσα από την Συμφωνία.

13. Άρθρο 14 παρ 4. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η μέριμνα του άρθρου που αφορά τους αγωγούς αερίου και πετρελαίου (!) ενδεικτική της βίας να ολοκληρωθεί η συμφωνία.

14. Άρθρο 14 παρ 5. Στο άρθρο αυτό περιλαμβάνεται μέριμνα συνεργασίας εκτός των άλλων και στις Θαλάσσιες συγκοινωνίες! «Κουμπώνει» με τα προαναφερθέντα στη παρ 12 του κειμένου μας. Επιπρόσθετα δένει με το παλαιό Γερμανικό όνειρο του πλωτού Αξιού το οποίο απερρίφθη στο παρελθόν από Ελληνικές κυβερνήσεις διότι θα αποτελέσει τεράστιο πλήγμα στην Ελληνική Ναυτιλία.

15. Άρθρο 15 παρ 4. Αναφέρεται στον τομέα συνεργασίας της Υγείας «συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής περίθαλψης» Αυτό μπορεί να εκληφθεί ως υποχρέωση περίθαλψης σε Ελληνικά νοσηλευτικά ιδρύματα, γεγονός που θα φορτίσει περαιτέρω τα ήδη ανεπαρκούντα Ελληνικά νοσοκομεία .

16. Άρθρο 19 , παρ 3. Θα έπρεπε να απαλοιφθεί η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο σε περίπτωση διαφοράς, όπως ισχύει με την Τουρκία. Με αυτό το άρθρο ανοίγεται η δυνατότητα διεκδίκησης θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου όπως προαναφέρθηκε. Πρέπει να ζητηθεί η γνώμη εξειδικευμένων Νομικών επί αυτού του θέματος.

17. Άρθρο 20 , παρ 9. Με αυτό δένεται κάθε μελλοντική Κυβέρνηση ώστε να μην μπορεί να τροποποιήσει την συμφωνία όσον αφορά τα επίμαχα άρθρα 1(3) και 1(4), δηλαδή τα αφορώντα το όνομα, γλώσσα, εθνότητα και την διαδικασία αναγνώρισης!

Ομάδα Ανάλυσης. Εκπρόσωπος κ. Δημήτριος Μ. Γάκης
Ισχύς

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΘΥΜΗΣΟΥΜΕ

18 Ιουνίου, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επίζηλος 18/6/2018

14 ψέματα για τη συμφωνία Ζάεφ – Τσίπρα

18 Ιουνίου, 2018
Μέσα σε γέλια και αγκαλιές δύο πρωθυπουργών και των αμερικανοευρωπαίων αφεντικών τους, αλλά και με έναν οχετό ύβρεων, ψεμάτων και αφορισμών πεζοδρομιακής νοοτροπίας μέσα στο Κοινοβούλιο, η κυβέρνηση της Ηρώδου του Αττικού έβαλε την υπογραφή της στο δεύτερο στάδιο μιας εθνικής προδοσίας. Γιατί το να ωραιοποιείς το έγκλημα είναι έγκλημα.

Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Εξωτερικών, με τη σύμπραξη των σχολιαστών όλων σχεδόν των τηλεοπτικών καναλιών σε απ ευθείας μετάδοση, που πανηγύριζαν το μεγάλο γεγονός και αγνοούσαν εντελώς τους διαδηλωτές που δέρνονταν από τα ΜΑΤ την ίδια ώρα λίγο πιο κεί (!), έβαλαν την υπογραφή τους στη νομιμοποίηση και οικοδόμηση αυτού που ονειρεύονταν οι σλαβομακεδόνες εθνικιστές εδώ και 150 χρόνια:

Αναγνώρισαν ΜΙΑ μακεδονική ταυτότητα, αυτή των σλαβομακεδόνων και ΜΙΑ μακεδονική γλώσσα, αυτή των σλαβομακεδόνων. Επειδή, είτε η αμορφωσιά, είτε η δουλικότητα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, είτε η εμφυλιακή τους πίστη στον μακεδονισμό, για τον οποίο συμπολέμησαν τα ινδάλματά τους με τους σλαβομακεδόνες εθνικιστές από το 1943 μέχρι το 1949, δεν τους επέτρεψαν να δούν το προφανές:

Ότι οι σλαβομακεδόνες δεν θα ονομάζονται βορειομακεδόνες, όπως ώφειλαν να τους υποχρεώσουν οι κυβερνήτες της Ηρώδου του Αττικού. Θα ονομάζονται και θα καταγράφονται παντού στην υφήλιο όπως σήμερα: Μακεδόνες. Αλλά, από σήμερα, με την άδεια του επίσημου ελληνικού κράτους!
Κι εδώ αρχίζουν τα ψέματα της κυβέρνησης.

Ψέμα πρώτο: Λέει η κυβέρνηση: Έτσι κι αλλιώς μέχρι σήμερα οι σλαβομακεδόνες έμπαιναν στη χώρα με διαβατήρια που τους ωνόμαζαν Μακεδόνες.
Η αλήθεια. Όλες οι ελληνικές υπηρεσίες σφράγιζαν κάθε τι που ονομαζόταν μακεδονικό με τη σφραγίδα «άκυρο». Και με πάγια επίσημη εντολή δεν αναγνωριζόταν από το ελληνικό κράτος η υπηκοότητα Μακεδόνας, ούτε η ονομασία Μακεδονία στα διαβατήρια. Το κυριότερο: Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν αναγνώριζε μακεδονική ταυτότητα. Τώρα θα αναγνωρίζει επίσημα!

Ψέμα δεύτερο: Λέει η κυβέρνηση: Ο ΟΗΕ έχει αναγνωρίσει από το 1977 μακεδονική γλώσσα χωρίς την αντίρρηση της Ελλάδας.
Η αλήθεια: Δεν υπάρχει αναγνώριση αλλά καταγραφή των γλωσσών των Βαλκανίων. Από επιτροπές γλωσσολόγων και όχι εκπροσώπους κρατών. Με την επισήμανση ότι η καταγραμμένη μακεδονική είναι σλαβογενές και βουλγαρικό ιδίωμα. Και το επίσημο ελληνικό κράτος δεν αναγνώρισε ποτέ την μακεδονική αυτή καταγραφή. Κάθε δύο χρόνια, με ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών επαναλαμβάνει αυτή την άρνηση αναγνώρισης! Και επί υπουργίας Κοτζιά! Τώρα αναγνωρίζει επίσημα αυτά τα σλάβικα ως μακεδονικά.

Ψέμα τρίτο: Λέει η κυβέρνηση: Η συμφωνία λύνει το θέμα του αλυτρωτισμού των Σκοπίων.
Η αλήθεια: Οι μέχρι τώρα συμφωνίες (1995) πρόβλεπαν ρήτρες έναντι του αλυτρωτισμού των Σκοπίων. Γιατί από κει ξεκινάει το πρόβλημα. Με τη συμφωνία η κυβέρνηση αναγνωρίζει για πρώτη φορά ότι υπάρχει ελληνικός αλυτρωτισμός έναντι των Σκοπίων! Ότι δηλαδή το επίσημο ελληνικό κράτος και οι δομές του επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα των γειτόνων!
Η αλήθεια: Τα άρθρα του σκοπιανού συντάγματος και οι νόμοι, που έχουν αλυτρωτικές βλέψεις επί της Ελλάδας είναι πολλά. Τόσα, που θα χρειαστούν χρόνια στον νομοθέτη της γείτονας να τα αλλάξει. Και δεν θα αλλάξει παρά τα εξόφθαλμα ελάχιστα του συντάγματος.
Η αλήθεια: Από την άλλη, σύμφωνα με τα υπογραφέντα, οι σλαβομακεδόνες αποκτούν δικαιώματα για το πώς θα διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία τα ιστορικά γεγονότα, που αφορούν στα Βαλκάνια!

Ψέμα τέταρτο: Η συμφωνία αποδυναμώνει τους εθνικισμούς και προωθεί τη φιλία των λαών.
Η αλήθεια: Με δεδομένη τη διαφωνία του 70% των Ελλήνων και άγνωστου ποσοσού σλαβομακεδόνων, το μόνο που κάνει η συμφωνία είναι να πυροδοτεί τον εθνικισμό και να μετατρέπει ακόμα και μετριοπαθείς πολίτες σε ακραίους. Και τους ακραίους σε επικίνδυνους. Γιατί το ξεπούλημα ιστορίας, γλώσσας και εθνότητας αυτό κάνει.

Ψέμα πέμπτο: Λέει η κυβέρνησηΗ συμφωνία διαχωρίζει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά των σλαβομακεδόνων από την αρχαία ελληνική.
Η αλήθεια: Η συμφωνία ξεχωρίζει ότι οι σλαβομακεδόνες έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Πράγμα που δεν διασφαλίζει τον αρχαίο μακεδονικό πολιτισμό! Δεδομένου ότι οι σκοπιανοί δεν θεωρούν ότι ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνες! Αλλά, ότι κατέκτησαν τους Έλληνες Θηβαίους, Αθηναίους και λοιπούς. Επομένως, θεωρούν τους αρχαίους Μακεδόνες κοινή κληρονομιά! Και μάλιστα κληρονομιά για εκμετάλλευση σε παγκόσμιο επίπεδο! Κι ας μην είχε υποψιαστεί ο Αλέξανδρος και ο Περδίκας ότι τα όριά τους ήταν στα σύνορα του Βαρδάρη!
Αυτό που ήθελε να αποτρέψει η πάγια ελληνική εξωτερική πολιτική σε επίπεδο ονόματος και σε επίπεδο πολιτισμού, το παρέδωσε στο κράτος των Σκοπίων αυτή η κυβέρνηση!

Ψέμα έκτο: Λέει η κυβέρνηση: Η συμφωνία διασφαλίζει τη διαφορά μεταξύ σκοπιανής και ελληνικής Μακεδονίας, με το «Βόρεια Μακεδονία».
Η αλήθεια: Κάθε πολίτης της γης γνωρίζει και θα γνωρίζει τη χώρα Μακεδονία, γιατί σαν κράτος επαναλαμβάνεται εκατοντάδες χιλιάδες φορές κάθε μέρα σε ποικίλες εκφράσεις της πολιτικής, γεωγραφικής, πολιτιστικής ή άλλης ζωής. Η ελληνική Μακεδονία, σαν επαρχία εσωτερική του κράτους Ελλάδα, ελάχιστα απαντάται κάθε μέρα. Και μάλιστα έξω από τη χώρα. Και καθένας που ακούει ή διαβάζει για κάθε τι ελληνικό που προέρχεται από τη Μακεδονία έχει τη βεβαιότητα ότι προέρχεται από το κράτος της Μακεδονίας. Και θα την έχει με ελληνική βούλα!
Η αλήθεια: Το Βόρεια Μακεδονία θα εμφανίζεται στα ταμπελάκια και στα σηματάκια σε παγκόσμιο επίπεδο. Και παντού θα γράφεται σκέτο Μακεδονία. Και όλοι οι λαοί θα την ονομάζουν Μακεδονία. Είναι εύκολο, βολικό, γρήγορο. Όπως και σήμερα. Μόνο που από τώρα αυτό θα γίνεται με την ελληνική αναγνώριση.
Η αλήθεια: κανείς από την ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται να κυνηγάει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να διαμαρτυρηθεί και να απαιτήσει διόρθωση στα χιλιάδες κανάλια και στους δεκάδες ανά τον κόσμο κάθε μέρα, που θα σπηκάρουν τη Βόρεια Μακεδονία ως σκέτο Μακεδονία.
Η αλήθεια: Ο κόσμος θα ξέρει ότι υπάρχει ένα κράτος Μακεδονία. Και το 70% της Μακεδονίας που είναι η ελληνική θα υποστεί τις συνέπειας του δεύτερου και καταϊδρωμένου φτωχού συγγενή. «Μπα! Υπάρχει και στην Ελλάδα Μακεδονία;»

Ψέμα έβδομο: Λέει η κυβέρνηση: Η συμφωνία θα ευνοήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις και θα οδηγήσει στην ανάπτυξη την ελληνική Μακεδονία.

Η αλήθεια: Η συμφωνία θα πλήξει περισσότερες από 3.400 ελληνικές μακεδονικές επιχειρήσεις, που παράγουν ή εμπορεύονται αυτή τη στιγμή προϊόντα με ονομασίες «μακεδονικό». Οι οποίες θα υποχρεωθούν όχι μόνο να αποκτήσουν έναν αθέμιτο ανταγωνιστή, αλλά θα υποχρεωθούν σε αλλαγές ονομάτων και σε νέες δυσμενέστερες συνθήκες εξαγωγών. Ένα μπερδεμένο κουβάρι.
Η αλήθεια: Η συμφωνία προβλέπει ότι όλο αυτό το τεράστιο και μείζον θέμα θα λυθεί από… ανεξάρτητες επιτροπές ομιχλώδους σύνθεσης και χρονικού ορίζοντα! Χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις στον αέρα από μια συμφωνία του ποδαριου!

Ψέμα όγδοο: Λέει η κυβέρνηση: Κανείς δεν μας πίεσε να προχωρήσουμε στη συμφωνία.
Η αλήθεια. Από την αλληλογραφία των αμερικανών, του Νίμιτς και των γερμανων με τις πρεσβείες τους γίνεται ολοφάνερο ότι εδώ και καιρό και οι δύο πίεζαν την ελληνική κυβέρνηση για λύση. Θέλοντας εναγωνίως να προλάβουν τη διάρκεια ζωής της. Μη και χάσουν τους πρόθυμους να υπογράφουν τα πάντα!
Η αλήθεια: Σύμφωνα με γερμανικές δημοσιογραφικές πληροφορίες, που είδαν το φως της δημοσιότητας, το δέλεαρ της Γερμανίας στους εδώ πρόθυμους ήταν μέτρα για το χρέος, που θε ευνοούσαν την κυβερνητική προπαγάνδα στους Έλληνες πολίτες.

Ψέμα ένατο: Λέει η κυβέρνηση: Δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε τους γείτονες να αλλάξουν όνομα εθνότητας γιατί έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμου.
Η αλήθεια: Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι μια καραμέλα που πιπιλάει η ελληνική νεοαριστερά του ΣΥΡΙΖΑ ως άλλοθι για να μην προσδιορίζεται σε τίποτε και να δηλώνει ό,τι θέλει την ώρα που τη βολεύει για ό,τιδήποτε! Η ευελιξία του χάους! Από τη συλλογιστική λείπει το πιο σημαντικό: Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού το έχει κανείς όταν δεν βλάπτει μ’ αυτό τα συμφέροντα ή τον προσδιορισμό κάποιου άλλου.
Η αλήθεια: Δεν μας είπε η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ τι γίνεται όταν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των σλαβομακεδόνων ως σκέτων Μακεδόνων βλάπτει το δικαίωμα των Ελλήνων να προσδιορίζονται ως Μακεδόνες! Και τι έχει προβλέψει γι αυτό στη συμφωνία. Η αλήθεια: Τίποτε δεν έχει προβλέψει! Γιατί νοιάζεται για τους σκοπιανούς περισσότερο από όσο για τους Έλληνες.

Ψέμα δέκατο: Λέει η κυβέρνηση: Η ολοκλήρωση της συμφωνίας εξαρτάται από την εκπλήρωση των όρων από τη σκοπιανή πλευρά και από την έγκρισή της από την ελληνική Βουλή.
Η αλήθεια: Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και η πρόσκληση συμμετοχής στο ΝΑΤΟ θα προχωρήσουν χωρίς να ερωτηθεί η ελληνική Βουλή. Η οποία θα κληθεί να επικυρώσει εκ των υστέρων όσα θα έχουν ήδη δρομολογηθεί.

Ψέμα ενδέκατο: Λέει η κυβέρνηση: Η συμφωνία βάζει τα θεμέλια για μια παρατεταμένη ειρήνη στα Βαλκάνια.
Η αλήθεια: Η συμφωνία εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε σκοπιανή κυβέρνηση- ακόμα και αυτή- μπορεί πλέον να εγείρει νομικά ζητήματα αναγνώρισης ιδιοκτησιών εδαφών, όπως οι Τσάμηδες. Μπορεί να διεκδικήσει στο μέλλον ΜΙΑ ενιαία Μακεδονία, στα χνάρια των τουρκοκύπριων, που δεν ήταν παρά το 18%. Μπορεί να διεκδικήσει απαιτήσεις και αντιρρήσεις επί ο,τιδήποτε αφορά στην ελληνική Μακεδονία. Δεδομένου ότι η συμφωνία δεν προβλέπει πουθενά ότι διασφαλίζει πως η ελληνική Μακεδονία θα λέγεται Μακεδονία και δεν θα υποχρεωθεί σε Νότια Μακεδονία για να μην … ανταγωνίζεται τους γείτονες.
Η αλήθεια: Η συμφωνία, με την αναγνώριση Μακεδόνων και μακεδονικής γλώσσας, χωρίς να διασφαλίζει τα συμφέροντα της ελληνικής Μακεδονίας ανοίγει τον ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια.
Η αλήθεια: Η επικυριαρχία των Γερμανών στη Βαλκανική- όνειρο 2 αιώνων των Ράιχ- και η ταυτόχρονη επιβολή του αμερικανικού ΝΑΤΟ θα περιπλέξουν ακόμα περισσότερο την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Σε μεγάλο και δηλωμένο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Χάριν του οποίου οδηγήθηκαν οι πρόθυμοι απάτριδες των Αθηνών σ αυτή την προδοσία.
Η αλήθεια: Οι φιλίες των λαών δεν χτίζονται με παρλαπίπες και ευχολόγια και λόγια του αέρα που θέλει η κουλτούρα της νεοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ. Χτίζεται με αίμα και εκτίμηση σε βάθος χρόνων. Όπως η σχέση των Ελλήνων με τους Σέρβους, με τους Αιγύπτιους και τους άλλους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Ψέμα δωδέκατο: Λέει η κυβέρνηση; Τσίπρας και Κοτζιάς υπερασπίστηκαν την ελληνική αρχαία ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό.
Η αλήθεια: Πότε ακριβώς ανακάλυψε την αρχαία ιστορία και έμαθε για τον πολιτισμό ο αμόρφωτος κοπανατζής καταληψίας των σχολείων και ο άνθρωπος που θεωρούσε τον Αλέξανδρο σφαγέα των λαών και όσους ασχολούνται με την αρχαία ιστορία εθνικιστές; Μαζί με τον ομοϊδεάτη του και επί χρόνια συνεργάτη του αμφιλεγόμενου υποστηρικτή του ΔΝΤ και της αμερικανικής αντιεθνικής ιστοριογραφίας κ Κοτζιά; Όλων των άλλων εκτός από των Αμερικανών! Που έχουν το μοναδικό δικαίωμα να είναι έθνος!

Ψέμα δέκατο τρίτο: Λέει η κυβέρνηση: Την επιτυχία της συμφωνίας την αποδεικνύουν οι δηλώσεις όλων των ξένων παραγόντων που την επικροτούν.
Η αλήθεια: Οι ξένοι παράγοντες έχουν γραμμένα τα συμφέροντα της Ελλάδας εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τα δικά τους συμφέροντα κοιτάζουν στην οικονομική και γεωπολιτική εκμετάλλευση των Βαλκανίων. Αδιαφορώντας για την Ελλάδα. Την Ελλάδα πληρώνονται για να την υπερασπίζονται οι κυβερνήτες της. Όταν πληρώνονται από τον ελληνικό λαό.

Ψέμα δέκατο τέταρτο: Λέει η κυβέρνηση: Η συμφωνία είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και κομπάζει που 27 χρόνια καμιά άλλη δεν έχει κλείσει το θέμα.
Η αλήθεια: Καμιά άλλη κυβέρνηση δεν διανοήθηκε από το 1870 μέχρι χτες να ξεπουλήσει τόσο εύκολα, γρήγορα και στο πόδι ένα εθνικό θέμα όπως αυτή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Καμιά άλλη κυβέρνηση δεν αποτελείτο από ανθρώπους που πίστευαν λιγότερο σε πατρίδα και μάλιστα που λοιδορούσαν όσους πίστευαν σε πατρίδα όπως αυτή η κυβέρνηση. Και καμιά άλλη κυβέρνηση δεν ήταν τόσο πεινασμένη να μείνει στην εξουσία, που να πουλήσει φτηνά την ελληνική Μακεδονία. Μόνο και μόνο για να πληρωθεί από τις «μεγάλες δυνάμεις» σε υποσχέσεις για την παραμονή της στην εξουσία.
Κι αυτή η αλήθεια, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αποδεικνύουν ότι εδώ έχει διαπραχθεί εθνική προδοσία. Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Είτε από ανοησία, είτε από αμάθεια, είτε από δουλικότητα. Έτσι κι αλλιώς, αυτή η κυβέρνηση είναι ο yes man του δυτικού κόσμου. Για μια καρέκλα. Για την οποία υπάρχει και η καρέκλα του δικαστηρίου. Το εδώλιο.

Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης
Liberal

ΕΒΡΑΙΟΙ: «Έχουμε πάρει τη χώρα τους. Κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;» Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους.

17 Μαΐου, 2018
palestine3 map

Βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος: η τελική ουτοπία
Επανάληψη ανάρτησης της 11ης Σεπτεμβρίου 2011 που παρέμεινε δυστυχώς επίκαιρη και σήμερα.
του καθηγητή Chems Eddine Chitour (Αλγέρι)

«Αν ήμουν Άραβας ηγέτης, δεν θα υπέγραφα ποτέ συμφωνία με το Ισραήλ.

Είναι φυσιολογικό, έχουμε πάρει τη χώρα τους. Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους. Ζήσαμε τον αντισημιτισμό, τους Ναζί, τον Χίτλερ, το Άουσβιτς, αλλά ήταν δικό τους λάθος;

Μόνο ένα πράγμα βλέπουν: κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;»

Δαβίδ Μπεν Γκουριόν (Το εβραϊκό Παράδοξο, σ. 121)

Μετά από έντεκα μήνες αδιεξόδων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοίνωσε, με την ελπίδα να βγει από το αδιέξοδο, ότι θα ζητήσει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναγνωριστεί η ανεξαρτησία τους εντός των συνόρων της 1967.
Μέχρι σήμερα, το κράτος της Παλαιστίνης, αναγνωρίζεται από 94 κράτη μέλη του ΟΗΕ επί συνόλου 192. Στο τέλος του 2010, πέντε νοτιοαμερικανικά κράτη, με επικεφαλής τη Βραζιλία, αναγνώρισαν το «Κράτος της Παλαιστίνης με τα σύνορα του 1967».

20 χρόνια διαπραγματεύσεων, για το τίποτα

palestine4 grec

Ο Jean-Claude Lefort, πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύη Γαλλίας – Παλαιστίνης, συνοψίζει εύστοχα τη κατάσταση του παλαιστινιακού μαρτυρίου.
Διαβάζουμε: «Τα μέλη του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή συγκεντρώθηκαν χθες στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τρόπους για την αναβίωση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Το συμπέρασμα αυτής της συνάντησης ήταν τελεσίδικο: πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, λόγω των ισραηλινών θέσεων που απορρίπτουν τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα που υποστηρίζονται «επίσημα» από όλους, δηλαδή, δημιουργία δύο κρατών με την βάση τα σύνορα του 1967.

Ούτε δεν μπορεί να θεωρηθεί, όπως μόλις το έκανε το Κουαρτέτο, ότι από δω και στο εξής «πρέπει τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις». Πρόκειται για καθαρό και αρνητικό πολιτικό μήνυμα που σηματοδοτεί την παραίτηση από το Κουαρτέτο να δράσει και μια ομολογία ηθελημένης αποτυχίας. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στη Μαδρίτη που οδήγησαν στην «ανταλλαγή της γης έναντι της ειρήνης». Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από την υπογραφή στην Ουάσιγκτον της ισραηλοπαλαιστινιακής ενδιάμεσης συμφωνίας γνωστή ως συμφωνία του Όσλο. Ας θυμηθούμε ότι διακήρυττε ότι «οι διαπραγματεύσεις για το μόνιμο καθεστώς θα οδηγήσουν στην εφαρμογή των ψηφισμάτων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Αυτό στηριζε ρητώς την διαπραγμάτευση στο διεθνές δίκαιο και όριζε ένα χρονοδιάγραμμα που θα επέτρεπε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου, παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα του 1967, το αργότερο εντός πέντε ετών .(…)
Η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης αναβλήθηκε επ’ αορίστον. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τον «Οδικό Χάρτη» που θα οδηγούσε στη δημιουργία του εν λόγω κράτους το 2005. Τέσσερα χρόνια από την Ανάπολη που θα οδηγούσε στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους το 2008. (1)

Αναφερόμενος στο ισραηλινό πείσμα, ο κ. Lefort μας περιγράφει το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τον Νετανιάχου: «Τον περασμένο Μάιο, ο Βενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώπιο του Κογκρέσο, τους μεγάλους άξονες του σχεδίου του. Ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνεται με μια σειρά από αρνήσεις: άρνηση των συνόρων του 1967, άρνηση της διάλυσης των οικισμών –που είναι όμως παράνομοι-, άρνηση του παγώματος της οικοδόμησης αποικιακών οικισμών οποιουδήποτε είδους, άρνηση να μοιραστεί η Ιερουσαλήμ και άρνηση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει πράγματι ότι στηρίζει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αλλά με την απαράδεκτη προϋπόθεση να κατονομάσει «Κράτος» μια ακολουθία από μίνι-θύλακες που στερούνται κάθε δικαιώματος και κάθε βιωσιμότητας. (…)
Μετά από τόσες δεκαετίες και εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την κατάτμηση του παλαιστινιακού προτεκτοράτου, το ανεξάρτητο Κράτος της Παλαιστίνης ανεξάρτητο και κυρίαρχο στα σύνορα του 1967 και με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, ανοίγοντας το δρόμο για την πλήρη και ολόκληρη εφαρμογή των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, είναι σήμερα ο μόνος τρόπος για να μετακινηθούν οι γραμμές και για δράση -επιτέλους πράξη- για να εγκατασταθούν δυο κράτη που θα ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια, το ένα δίπλα στο άλλο. Νομοθεσίες περί ειρήνης απαιτεί δράση.
Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να αναγνωρίσει επισήμως το παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του 1967 τον Ιούλιο και τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, είναι ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη (1).

Κανένα σήμα δεν ήλθε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται και στέκεται πίσω από την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα. Πράγματι, ο Αμερικανός Πρόεδρος εκφώνησε την Κυριακή 22 Μαΐου, μια πολυαναμενόμενη ομιλία ενώπιο της AIPAC, το κυριότερο λόμπι υπέρ του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπαράκ Ομπάμα επανέλαβε την υποστήριξή του για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα προ του πόλεμου του 1967.

Ενώπιο της AIPAC, ο Ομπάμα –που χειροκροτήθηκε επανειλημμένα- έδωσε ωστόσο, εγγυήσεις στους Ισραηλινούς και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υποστήριξε ότι «ακόμα κι αν μπορεί να διαφωνούμε μερικές φορές, όπως οι φίλοι μπορεί να είναι, οι δεσμοί μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι αναλλοίωτοι, και η στράτευση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ασφάλεια του Ισραήλ είναι αταλάντευτη». Ο Μπαράκ Ομπάμα υπογράμμισε ότι οι ανταλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε χάραξη των συνόρων διαφορετική από εκείνη που προέκυψε από τη σύγκρουση του 1967. Ο κ. Ομπάμα έκρινε ότι είχαν γίνει «ψευδείς παραστάσεις» από την ομιλία του. Η θέση του προέδρου «σημαίνει ότι τα ίδια τα μέρη, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα διαπραγματευθούν για σύνορα διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν στις 4 Ιουνίου 1967», που θα λάβουν υπόψη τις «δημογραφικές πραγματικότητες επί του εδάφους και τις ανάγκες των δύο μερών» (2).

Είναι πεντακάθαρο, πρόκειται για το 1967 με τα μετέπειτα τετελεσμένα γεγονότα. Θυμηθείτε, ο καθένας έχει στο μυαλό του το πανηγύρι των συζητήσεων το Σεπτέμβριο του 2010 που απέτυχαν τρεις εβδομάδες μετά:, το Ισραήλ έχοντας δηλώσει ότι δεν θα σταματήσει την επέκταση των εποικισμών, ο Ομπάμα δήλωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Ομπάμα εμπόδισε την έρευνα του ΟΗΕ για την ισραηλινή επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» (3).

 

palestine2

Τι λέει το ψήφισμα της 22 Νοεμβρίου 1967;

Διαβάζουμε: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εκφράζοντας τη ανησυχία που συνεχίζει να του προκαλεί η σοβαρή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, δηλώνει ότι η ολοκλήρωση των αρχών του Χάρτη απαιτεί την δημιουργία μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στη Μέση Ανατολή, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή των δύο ακολούθων αρχών: 1) Απόσυρση των ένοπλων δυνάμεων του Ισραήλ από τα εδάφη που κατελήφθησαν στην πρόσφατη σύγκρουση, 2) Τερματισμός όλων των απαιτήσεων ή οποιαδήποτε εχθρικής στάσης, σεβασμός και αναγνώριση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας κάθε κράτους στην περιοχή και του δικαιώματος τους να ζει ειρηνικά μέσα σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα, απαλλαγμένο από απειλές ή πράξεις βίας». Η γαλλική ερμηνεία είναι «από όλα τα εδάφη», στα αγγλικά η ερμηνεία είναι διαφορετική. «Να θυμηθούμε, γράφει ο Πρέσβης Zvi Tenney, ότι το ψήφισμα 242 προβλέπει την απόσυρση των Ισραηλινών from territories, δηλαδή από ορισμένα κατεχόμενα εδάφη και όχι από όλα τα εδάφη που κατέλαβαν στη διάρκεια της σύγκρουσης του 1967». (4)

Η θέση του Ισραήλ

Πρέπει να ξέρετε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ενάντια, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου προειδοποιεί τον Μαχμούτ Αμπάς και του ζητά να επιλέξει μεταξύ της ειρήνης με το Ισραήλ η της ειρήνης με τη Χαμάς.
Η συμβολή του πρέσβη του Ισραήλ στο Παρίσι, είναι ένα μοντέλο της μπερδεμένης ρητορικής όπου τελικά διαπιστώνουμε ότι το Ισραήλ επιμένει και υπογράφει. Διαβάζουμε: «Σας υπόσχομαι ότι το Ισραήλ δεν θα είναι η τελευταία χώρα που θα δεχθεί το παλαιστινιακό κράτος στα Ηνωμένα Έθνη. Θα είναι η πρώτη». Αυτή η δήλωση του ισραηλινού πρωθυπουργού προς το αμερικανικό Κογκρέσο το Μάιο, για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους γεννημένο από συνομιλίες, αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της δέσμευσης του Ισραήλ για την ειρήνη. Το ερώτημα δεν είναι η αρχή, αλλά ο τρόπος για να επιτευχθεί. Το ζήτημα είναι προπαντός να ξέρουμε σε τι θα μοιάζει αυτό το κράτος». (5)

Ο Yossi Gal συνεχίζει: «Η ειρήνη δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων και διαλόγου μεταξύ των δύο μερών που έχουν αποφασίσει να συνδέσουν τη μοίρα τους και να οικοδομήσουν το μέλλον μαζί. Μια μονομερής δράση θα ήταν επίσης αντίθετη με τις αρχές που ορίζονται από το Κουαρτέτο. Έχουμε με τους Παλαιστίνιους ένα κοινό στόχο. Το Ισραήλ έχει αποφασίσει να αποδεχθεί την αρχή των δύο εθνών – κρατών για δύο λαούς. (…) Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν αποφασίσει να θέσουν τέλος στις χρόνιες διαπραγματεύσεις, διεκδικώντας το «δικαίωμα επιστροφής» των προσφύγων τους στο Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να μας εμπνεύσει περισσότερη αμφιβολία για την πραγματική θέληση τους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού. Το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να γίνει, ως το λογικότερο, στα σύνορα του νεοσύστατου παλαιστινιακού κράτους. Σύμφωνα με την παλαιστινιακή λογική, θα υπάρξει ένα νέο ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, αλλά με πρόσφυγες που θα εγκατασταθούν σε «αυτό το άλλο κράτος», το Ισραήλ; (…)»( 5)

Ο Πρέσβης ξέχασε να αναφέρει ότι οι Παλαιστίνιοι διαπραγματεύονται για 20 χρόνια για το τίποτα, σε αντίθεση, αυτό που παραμένει από την αρχική Παλαιστίνη γίνεται σταδιακά και αναπόφευκτα μια στάλα (λιγότερο από το 22%).

Παλαιστινιακό κράτος, τι να το κάνουμε;

Υπενθυμίζεται ότι το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1947, συνιστά χωρισμό της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό κράτος, ένα αραβικό κράτος και μια ζώνη «κάτω από ειδικό διεθνές καθεστώς». 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 558.000 Εβραίους και 405.000 Άραβες για το εβραϊκό κράτος, 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 804.000 Άραβες και 10.000 Εβραίους στο αραβικό κράτος, 106.000 Άραβες και 100.000 Εβραίοι στη διεθνή ζώνη που περιλαμβάνει τους Αγίους Τόπους, την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ. Μεταξύ των δύο κρατών έπρεπε να υπάρξει μια οικονομική, νομισματική και τελωνιακή ένωση.
Το ψήφισμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ και έξι μήνες μετά την ψηφοφορία, στις 15 Μαΐου 1948, ξεκινά ο πρώτος αραβοισραηλινός πόλεμος, μετά από πέντε μήνες παλαιστινοεβραϊκού πόλεμου.

Να σημειώσουμε ότι στο εβραϊκό κράτος, ζούσαν 405.000 Άραβες πριν από τη βίαιη εκδίωξη τους, γεγονός που είναι σε αντίθεση με την εμμονή του Βενιαμίν Νετανιάχου να διαθέτει ένα εβραϊκό κράτος στειρωμένο από τους Άραβες, αρνούμενου το δικαίωμα της επιστροφής στους Άραβες οι οποίοι εκδιώχτηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.
Αν όντως συνέβη αυτό, οι Άραβες του Ισραήλ δεν προορίζονται πλέον να παραμείνουν στο εβραϊκό κράτος, και θα θα διογκωθεί ο αριθμός των κατοίκων στο παλαιστινιακό Μπαντουστάν. Στα ίδια πλαίσια της άρνησης, στις 25 Μαΐου, 2011, το Νομικό Φόρουμ του Ισραήλ και ο πρέσβης Alan Baker, απευθύνθηκαν στο Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν με επιστολή στην οποία ισχυρίζονται τη νομιμότητα του Ισραήλ στα σημερινά σύνορα του επικαλούμενοι ένα ψήφισμα της Κοινωνία των Εθνών του 1922, στο οποίο είχε αποφασιστεί ομόφωνα να δημιουργηθεί μια εθνική πατρίδα του εβραϊκού λαού στον ιστορικό χώρο της Γης του Ισραήλ. Επομένως, το παραπάνω ψήφισμα της Κοινωνίας των Εθνών εξακολουθεί να ισχύει, και οι 650.000 Εβραίοι που κατοικούν στις περιοχές της Ιουδαίας, Σαμάρειας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ζουν εκεί νόμιμα». (6)

Όπως έγραψε ο Ντάνιελ Vanhove, ο οποίος είναι δύσπιστος: «Μπορούμε να χαρούμε;» ακόμα και να υποστηρίξουμε την προσεχή αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους-παρία; Αυτό μου φαίνεται απίθανο. (…)
Ως υπενθύμιση: από τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους και την απεχθή πρακτική του να επεκτείνει τα σύνορά του με ψευδείς ιδεολογίες και δικαιολογίες ασφάλειας, ο συστηματικός διαμελισμός των παλαιστινιακών εδαφών μέσω του αποικισμού θεωρείται «έγκλημα πολέμου» από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και από την Ιστορική Παλαιστίνη, παραμένει μόνο το κατακερματισμένο 15% του εδάφους της, όπως οι Μπαντουστάν της Νότιας Αφρικής σε κάποια εποχή– χωρίς να αναφέρουμε το στρατόπεδο θανάτωσης της Γάζας, όπου ο συσσωρεμένος πληθυσμός ασφυκτιά από ένα από τους χειρότερους αποκλεισμούς που έχει επιβληθεί από κατακτητή και την πολεμική μηχανή του.

Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτό το σχέδιο εγκαθίδρυσης κράτους προβλέπει ότι θα είναι εντός των συνόρων του 1967, το να υιοθετήσεις ένα παλαιστινιακό κράτος σήμερα είναι:

-χωρίς να το λέμε, να συμμετάσχουμε σε μια απαράδεκτη πορεία των γεγονότων
– να εγκρίνουμε το διαχωριστικό τείχος που εισχωρεί βαθιά στο παλαιστινιακό έδαφος – να αναγνωρίσουμε ένα μέρος των εποικισμών, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία είναι μια ντε φάκτο προσάρτηση της πόλης, όμως δηλωμένη ως πρωτεύουσα του μελλοντικού κράτους
– να δεχόμαστε ότι οι πρόσφυγες δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους, όπως κατοχύρωνε το Ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 1948 (…)

θα ήταν ίσως πιο χρήσιμο να αναρωτηθούμε αν το πρώτο πράγμα να κάνουμε δεν θα ήταν να σταματήσει αυτή η απαίσια σφαγή της οποίας μετράμε τις μοιραίες συνέπειες κάθε μέρα για παραπάνω από 63 χρόνια. «(7)

Από την πλευρά του, στα ίδια απόνερα της ματαιότητας της διαδικασίας, ο Fadwa Nassar έγραψε: «Πολλοί είναι οι Παλαιστίνιοι που θέτουν ερωτήσεις σχετικά με την έννοια της διπλωματικής μάχης που ξεκίνησε η Παλαιστινιακή Αρχή για την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη. (…)

Έπειτα, η ιδέα για τη «μονομερή» διακήρυξη ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, θεωρείται από το σιωνιστικό κράτος και τους συμμάχους του ως προσβολή. Είναι αυτονόητο ότι η προσφυγή της Παλαιστινιακής Αρχής για την ανακήρυξη «μονομερούς» ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης στο όργανα του ΟΗΕ, ακολουθεί την αποτυχία των δεκαοκτώ ετών διαπραγματεύσεων. (…)

Το παλαιστινιακό κράτος που «προσφέρεται» από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και γίνεται αποδεκτό από τους Σιωνιστές, σίγουρα δεν είναι το ίδιο με αυτό που διεκδικεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ούτε α φορτιορι ο παλαιστινιακός λαός. (…)

Για πολλές παλαιστινιακές δυνάμεις, είναι απαραίτητο να ενωθούν οι παλαιστινιακές τάξεις πριν από την προσφυγή στον ΟΗΕ, αλλά ο Μαχμούντ Αμπάς έλαβε διαφορετική απόφαση. (…)
Όσο ο Μαχμούντ Αμπάς δεν λαβαίνει υπόψη τους πραγματικούς παράγοντες που του επιτρέπουν να δώσει αυτή τη μάχη στα Ηνωμένα Έθνη, η αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης, στο περίπου 22% της κατεχομένης Παλαιστίνης, θα εξακολουθήσει να αποτελεί μια αναγνώριση στο χαρτί και δεν μπορεί να είναι μοχλός για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την επιστροφή των προσφύγων. Αναγνώριση, ναι, αλλά τι να την κάνουμε; (8)

Πρώην Ευρωπαίοι ηγέτες, με επικεφαλής τον Hubert Vedrine, καλούν τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης, τον Σεπτέμβριο. (…) Σημειώνεται ότι σε αυτά τα καλέσματα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα σύνορα του 1967 και την εφαρμογή του Ψηφίσματος 242. Με καθαρά λόγια, κάνουν το ελάχιστο γνωρίζοντας ότι κατά βάθος, το πρόβλημα παραμένει.

Το βλέπουμε, τίποτα δεν κερδήθηκε.
Προφανώς, μια τέτοια διακήρυξη θα έχει κυρίως πολιτική αξία, δεδομένου ότι δεν θα έθετε τέλος στην ισραηλινή κατοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες οδηγούνται, εκτός από θαύμα, να θέτουν βέτο για το οποίο μπορούμε να αναρωτηθούμε την ορθότητα, με το χρόνο και τις ταχείς μεταβολές στο κόσμο.

Είναι ωστόσο μια μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον παλαιστινιακό λαό που δεν γνώρισε παρά μόνο τον πόλεμο για σχεδόν έναν αιώνα και που δέχεται να ζήσει σε λιγότερο από το 20% της αρχικής Παλαιστίνης.
1. Jean-Claude Lefort:
http://www.lemonde.fr/idees/chronique/2011/07/14/reconnaissance-de-l-etat-palestinien-lettre-ouverte-a-mme-ashton_1548009_3232.html.12.07.11

2. Obama pour un Etat palestinien dans les frontières de 1967 LeMonde.fr 22.05.11

3. C.E.Chitour: Le rêve des peuples épris de justice: Un Etat palestinien. Lundi 2 mai 2011

4. Dr Zvi Tenney: http://www.terredisrael.com/infos/?p=34379 28 avril 2011

5. Yossi Gal: Le Proche-Orient a besoin d’une paix sincère, Le Monde 27.07.11

6. http://www.juif.org/le-mag/405,une-resolution-dans-les-frontieres-de-1967-seraitillegal.php

7. Daniel Vanhove, http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=24640, le 5 mai 2011.
8. Fadwa Nassar, http://www.ism-france.org/analyses/Reconnaitre-l-Etat-palestinien-pour-faire-quoi–article-15906, le 4 août 2011.
Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2011/09/blog-post_9937.html

Με Αμερική, Γαλλία και Ισραήλ – Η κρίσιμη γεωπολιτική επιλογή όταν η Τουρκία απειλεί Αιγαίο και Κύπρο

3 Μαΐου, 2018
eastern_med_satelite-630x400

Κάθε φορά που τα έθνη οδηγούνται σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο ή σε έναν Ψυχρό Πόλεμο, αυξάνεται κάθετα η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και αναθερμαίνονται οι σχέσεις της με τους δυτικούς συμμάχους της.

Δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα φαίνεται ότι μπορεί να ξεσπάσει αν όχι Παγκόσμιος Πόλεμος τουλάχιστον μια μεγάλη πολυετής σύγκρουση στη Μέση Ανατολή η ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, έχουμε νέα γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας.

Και ακριβώς σε αυτή την περίοδο επιβάλλεται η Ελλάδα να φερθεί έξυπνα, να συνάψει στενές συμμαχικές σχέσεις με τις μεγάλες χώρες που την έχουν ανάγκη και να εξασφαλίσει αφενός την άμυνα της, αφετέρου να αναβαθμίσει την οικονομία της και να προχωρήσει σε έξοδο από την κρίση με την βοήθεια τους.

Ποιες είναι αυτές οι χώρες που μας έχουν ανάγκη σε αυτή την κρίσιμη περίοδο; Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Γαλλία.

Το ειδικό βάρος και των τριών χωρών στην παγκόσμια σκακιέρα δεν χρειάζεται ειδικές συστάσεις.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη οικονομία του πλανήτη, η πρώτη στρατιωτική δύναμη και η κορυφαία τεχνολογική δύναμη.

Το Ισραήλ είναι το απόρθητο φρούριο της Δύσης στη Μέση Ανατολή.

Όσο για τη Γαλλία είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ μετά την έξοδο της Βρετανίας και η μόνη πλέον χώρα της που έχει πυρηνικά.

Επιπλέον η κυβέρνηση Τραμπ την έχει αναδείξει σε προνομιακό της σύμμαχο σνομπάροντας ταυτόχρονα τη Γερμανία.

Άρα αν πάμε σε πολυετή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα αναβαθμιστεί εκθετικά και ο πολιτικός ρόλος της Γαλλίας στην ΕΕ και πιθανότατα θα εκθρονίσει τη Γερμανία με τη βοήθεια των ΗΠΑ.

Θα αναφερθώ τώρα στα δύο μεγάλα μέτωπα δυνάμεων που συγκροτήθηκαν πρόσφατα προκειμένου να συγκρουστούν για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.

To πρώτο είναι η Τριμερής Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν με τους ηγέτες των τριών χωρών να συνεδριάζουν στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας στις 22 Νοεμβρίου του 2017.

Η επόμενη συνάντηση του Πούτιν, του Ερντογάν και του Ροχανί έγινε στην Άγκυρα στις 4 Απριλίου.

Σε αυτήν ο Πούτιν δέσμευσε τον Ερντογάν να αγοράσει τους S-400 και παράλληλα ανακοίνωσε ρώσικη επένδυση ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να δημιουργηθεί πυρηνικός σταθμός στο Άκουγιου της Τουρκίας.

Επίσης δήλωσε ότι θα κατευθυνθούν ρώσικες επενδύσεις 50 δισεκατομμυρίων προς το Ιράν ενώ συζητήθηκε το τελευταίο να μπει σε ζώνη ελεύθερης οικονομικής σύνδεσης με την Ευρασιατική Ενωση του Πούτιν.

Απάντηση της Αμερικής στην Τριμερή αυτή ήταν μια μυστική σύσκεψη στην Ουάσιγκτον.

Σε αυτήν συμφωνήθηκε η δημιουργία της Πενταμερούς μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας.

Αυτές οι χώρες συμφώνησαν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους που συμπίπτουν στη Μέση Ανατολή και να εμποδίσουν την επιρροή των χωρών της Τριμερούς.

Σύμμαχοι της Τριμερούς είναι τα συριακά στρατεύματα του Άσαντ, η ιρανοκίνητη Χεζμπολάχ, οι Σιίτες στην Υεμένη και το τουρκόφιλο Κατάρ.

Σύμμαχοι της Πενταμερούς είναι το Ισραήλ, οι Κούρδοι και οι ένοπλοι βραχίονες της συριακής αντιπολίτευσης.

Η Πενταμερής δήλωσε παρούσα στη Συρία μέσω του πρόσφατου βομβαρδισμού που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία.

Ενώ παράλληλα ακούμε ότι ο Τραμπ βρίσκεται σε επαφές για τη δημιουργία πολυεθνικού δυτικόφιλου στρατού που θα δράσει στη Συρία.

Προφανώς από στρατιώτες χωρών της Πενταμερούς ενώ ήδη μαθαίνουμε πως Γάλλοι κομάντος έφτασαν στη Συρία.

Από τη στιγμή που η Τουρκία που απειλεί σε Αιγαίο και Κύπρο είναι με την Τριμερή, τα συμφέροντα της Ελλάδας είναι προφανώς να βρεθεί με την πλευρά της Πενταμερούς.

Όχι φυσικά να παραταχθεί στρατιωτικά μαζί της αλλά να διευκολύνει με τον τρόπο της. Παραδείγματος χάριν, να προσφέρει κρίσιμες βάσεις στους Αμερικάνους.

Και ταυτόχρονα να συσφίξει ακόμη περισσότερο τις συμμαχικές σχέσεις της με το Ισραήλ στα πλαίσια ενδυνάμωσης του μεσογειακού άξονα, Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Ενός άξονα που μπορεί να γίνει στην περιοχή μας το αντίβαρο της επεκτατικότητας της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο. Μαζί με τη βοήθεια Αμερικής και Γαλλίας φυσικά.

Υπάρχουν πολλές αντιδράσεις σε μερίδα του ελληνικού λαού για τη συμμαχία με τους Αμερικάνους που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται σαν φονιάδες των λαών ή με τους Ισραηλινούς που είναι Σιωνιστές και «τυραννούν» τους Παλαιστίνιους.

Δεν σκέφτονται όμως όσοι λειτουργούν με τέτοιες ιδεοληψίες και στερεότυπα πως αν συμβεί ένας σεισμός στον πυρηνικό σταθμό του Άκουγιου που χρηματοδοτούν οι Ρώσοι για τον Ερντογάν θα έχουμε κάποια εκατομμύρια νεκρούς σε Κύπρο, Αιγαίο και Συρία.

Ενώ αντίθετα Αμερική και Ισραήλ δεν θέλουν τον πυρηνικό σταθμό.

Δεν γνωρίζουν επίσης πως η Μουσουλμανική Αδελφότητα που χρηματοδοτεί ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα και τα Βαλκάνια μέσω πυρήνων της σε Βοσνία, Αλβανία και Κόσσοβο.

Και πως θα περικύκλωνε την Ελλάδα αν δεν γινόταν το αμερικανόφιλο-φιλοϊσραηλινό πραξικόπημα του Αλ Σίσι στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τον Μοχάμετ Μόρσι τον Ιούλιο του 2013.

Ο Μόρσι ήταν ηγετικό στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και θα λειτουργούσε ως τσιράκι κυριολεκτικά του Ερντογάν που επίσης είναι μέλος της.

Θα βρισκόταν λοιπόν η Ελλάδα περικυκλωμένη από 80.000.000 Τούρκους και 80.000.000 Αιγύπτιους με ηγέτες που ανήκαν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα αν δεν επενέβαιναν οι «κακοί» Αμερικανοί και Ισραηλινοί στην Αίγυπτο προκειμένου να προωθήσουν τον Αλ Σίσι.

Άλλοι άπιστοι Θωμάδες υποστηρίζουν πως η Ελλάδα δεν παίρνει κάποιες αντιπαροχές προκειμένου να πάει σε στενότερη συμμαχική σχέση με τους Αμερικάνους.

Λοιπόν ουδέν αναληθέστερο τούτου. Ας δούμε αναλυτικά τους λόγους.

α) Οι Αμερικάνοι εισηγήθηκαν το 2016 στο Ισραήλ ο αγωγός East Med να περάσει τελικά μέσω Ελλάδας και όχι μέσω Τουρκίας όπως ήταν ο αρχικός και κατά πολύ φτηνότερος σχεδιασμός. Θυμίζω ότι ο αγωγός East Med θα μεταφέρει φυσικό αέριο του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας στην Ευρώπη. Και πως αναβαθμίζει κάθετα τον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ.

β) Οι Αμερικάνοι σχεδιάζουν το δεύτερο μεγάλο ενεργειακό πρότζεκτ για την τροφοδοσία της Ευρώπης να υλοποιηθεί στην Αλεξανδρούπολη και όχι στην Ανατολική Θράκη. Μιλάω φυσικά για τον σταθμό μετατροπής του LNG.

γ) Οι Αμερικάνοι μέσω του Μπάρακ Ομπάμα βοήθησαν το καλοκαίρι του 2015 τον Τσίπρα να πετύχει να εγγραφεί στο τρίτο μνημόνιο σαν υποχρέωση των δανειστών η ελάφρυνση χρέους. Ενώ από το 2012, οι αμερικάνικες εφημερίδες με επικεφαλής τους New York Times και τον νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν έγραφαν τακτικά για την ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

δ) Οι Αμερικάνοι με τους οίκους αξιολόγησης και τα funds τους οδήγησαν σε κατάρρευση την τούρκικη λίρα. Διόλου τυχαία στην υποβάθμιση της συμμετείχε και η Goldman Sachs. Διόλου επίσης τυχαία ο Ερντογάν κατήγγειλε δυτική οικονομική συνωμοσία κατά της Τουρκίας.

ε) Οι Αμερικάνοι μεταφέρουν τις βάσεις τους από την Τουρκία στην Ελλάδα και από το τουρκόφιλο Κατάρ στην αμερικανόφιλη Σαουδική Αραβία. Σε περίπτωση που η Τουρκία αποχωρήσει η εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ, σενάριο λίαν πιθανό, αυτές οι βάσεις θα ενταχθούν στο αμυντικό σύστημα της χώρας μας.

στ) Οι Αμερικάνοι προωθούν την Ελλάδα σαν ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια τα οποία θέλουν να τα μετατρέψουν σε άπαρτο φρούριο της Δύσης. Η είσοδος βαλκανικών κρατών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για την οποία αγωνίζεται ο Κοτζιάς εξασφαλίζει ότι θα απομακρυνθεί η τούρκικη επιρροή στην περιοχή.

ζ) Οι Αμερικάνοι το τελευταίο διάστημα μέσω ενεργειών του πρέσβη Τζέφρυ Πάιατ έχουν ωθήσει τρεις Ελληνοαμερικάνους επιχειρηματίες να σώσουν τα Ναυπηγεία της Σύρου και να προχωρήσουν σε επενδύσεις στην Κασσιόπη της Κέρκυρας και στα Αφάντου της Ρόδου. Πολύ περισσότερες αμερικάνικες επενδύσεις θα ανακοινωθούν στη φετεινή ΔΕΘ όπου οι ΗΠΑ είναι φέτος ο τιμητικός καλεσμένος.

Να πω και δυό λόγια όμως για τους «κακούς» Σιωνιστές Εβραίους.

Δεν θέλουν να αντιληφθούν οι επικριτές τους από τα δεξιά η αριστερά άκρα ότι το κράτος του Ισραήλ έχει μόνο την έκταση της Πελοποννήσου ενώ μεγάλο μέρος του είναι έρημος.

Και φυσικά ξεχνούν να πουν πως οι «καλοί καταπιεσμένοι» Άραβες εδώ και αιώνες σφετερίστηκαν τα εδάφη πολλών χωρών στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική ενώ η αρχική κοιτίδα τους ήταν μόνο η Σαουδική Αραβία.

Αγνοούν επίσης όσοι θέλουν να τα σπάσουμε με το Ισραήλ ότι έτσι θα το σπρώξουμε στην αγκαλιά της Τουρκίας.

Αγνοούν τέλος ότι τα ενεργειακά συμφέροντα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είναι πλέον κοινά.

Και πως αν θέλει η Ελλάδα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί τα επόμενα κρίσιμα χρόνια, κλειδί είναι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της.

Πώς όμως θα βγουν οι υδρογονάνθρακες σε Λιβυκό, Αιγαίο και Κύπρο χωρίς τη βοήθεια του Ισραήλ, της Αμερικής, της Γαλλίας και της Αιγύπτου;

Ας μην ξεχνάμε ότι η αμερικάνικη Exxon Mobil και η γαλλική Τοtal ήδη έχουν κάνει κοινοπραξία για το Ιόνιο και ενδιαφέρονται και για τις υπόλοιπες περιοχές των κοιτασμάτων της Ελλάδας.

Και ότι για να προστατεύσει την γεώτρηση της Exxon Mobil στην Κύπρο τμήμα του αμερικάνικου 6ου στόλου κατέπλευσε κοντά στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ.

Μετά απ’ αυτό οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τους λεονταρισμούς τους.

Οσο για τη Γαλλία, το γεγονός ότι συμπαρατάχθηκε με την Αμερική, μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα ιστορικό γεγονός.

Σε συνδυασμό πάντα με το ότι η Γερμανία δεν κλήθηκε από τους Αμερικάνους να συμμετάσχει στην Πενταμερή.

Και σε συνδυασμό με την δήλωση Τραμπ ότι προτιμά να συνομιλεί με τη Γαλλία παρά με την ΕΕ σε θέματα εμπορίου.

Η Αμερική λοιπόν έχει κάθε συμφέρον να επιβάλλει τη Γαλλία σαν ηγέτιδα χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και αυτό θα είναι λαχείο για την Ελλάδα που υπέφερε από την τυραννική ηγεμονία της Γερμανίας ενώ έχει τις καλύτερες διαχρονικά σχέσεις με την Γαλλία που τονίζονται με κάθε τρόπο και επί Μακρόν.

Μακάρι να μην έχουμε πολύχρονη πολυεθνική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μακάρι να οδηγήσουν οι εξελίξεις σε μια συνεννόηση Τραμπ με Πούτιν προκειμένου να εξασφαλιστεί η ειρήνη.

Επειδή όμως οι Ρωμαίοι συμβούλευαν, «si vis pacem para bellum», δηλαδή αν επιθυμείς ειρήνη να παρασκευάζεσαι για πόλεμο, η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε στενές συμμαχικές σχέσεις με την Αμερική, το Ισραήλ και τη Γαλλία.

Αυτή η συμμαχία είναι χρήσιμη ακόμη και σε ειρηνική περίοδο σαν αποτρεπτικός παράγοντας των επεκτατικών σχεδίων του Ερντογάν σε Ελλάδα και Κύπρο.

Κώστας Παπαδόπουλος

https://www.tribune.gr/blog/news/article/461692/me-ameriki-gallia-kai-israil-i-krisimi-geopolitiki-epilogi-otan-i-toyrkia-apeilei-aigaio-kai-kypro.html

Τα αέρια δεν φέρνουν πάντα ευτυχία

16 Απριλίου, 2018

Τι έγινε στην Αλεξανδρέττα το 1939 και πώς ο Ερντογάν θέλει να πάρει με τον ίδιο τρόπο εδάφη στη Συρία

23 Φεβρουαρίου, 2018

 Τι έγινε στην περιοχή του Ισκεντερούν επί Κεμάλ Ατατούρκ και η περιοχή ενσωματώθηκε στην Τουρκία αν και ανήκε στη Συρία – Πώς ο Ερντογάν χτίζει σιγά σιγά το ίδιο σχέδιο, εκμεταλλευόμενος την αστάθεια στην περιοχή

Η εισβολή που ξεκίνησε ο τουρκικός στρατός και ο συνασπισμός των Σύρων ανταρτών, εναντίον της Αφρίν, συμπλήρωσε τον πρώτο μήνα. Τις τελευταίες 34 μέρες, η Αφρίν έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης που θα αναδιαμορφώσει όλες τις περιφερειακές ισορροπίες. Η νέα κατάσταση αποτελεί πραγματική απειλή εναντίον όλων των δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στη Συρία και κινδυνεύει να αλλάξει τη δημογραφική δομή -και τον πολιτικό χάρτη- της χώρας.

Σύμφωνα με τους Κούρδους της περιοχής, η απειλή που συνεπάγεται η συνεργασία του τουρκικού κράτους με οργανώσεις που προέρχονται από την Al Qaeda και το ISIS, στους οποίους έχει μπει η ετικέτα FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός) μπορεί να συνοψιστεί σε τρία μέρη. Το πρότζεκτ, «εισβολή, εγκατάσταση, δημοψήφισμα» εν συντομία, είναι γνωστό ως «Iskenderun model» (δηλαδή το πρότυπο της Αλεξανδρέττας).

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε για πρώτη φορά ότι οι επιθέσεις εισβολής αποσκοπούν στη «διασφάλιση της προστασίας των συνόρων», αλλά τις επόμενες ημέρες αποκάλεσε τον συριακό στρατό «δύναμης εισβολής» και δήλωσε ότι «οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της γης θα εγκατασταθούν στην περιοχή». Τα σχόλια του Ερντογάν ήταν η πρώτη ένδειξη περί του «προτύπου της Αλεξανδρέττας», που σύμφωνα με τους Κούρδους, θέλουν να επικαιροποιήσουν και να εφαρμόσουν και θα μπορούσε επιβεβαιωθεί μέσα από τις φράσεις: ο «νέος εθνικός επαναστατικός στρατός» που θα «απελευθερώσει την πατρίδα» από το «εισβάλλον συριακό καθεστώς», κατά τα λεγόμενα των Τούρκων.

Η αρχή έγινε με την «Ασπίδα του Ευφράτη»

Το τουρκικό κράτος εισέβαλε σε μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων, αλ-Μπαμπ, Αζάζ, Ράι και Τζαραμπλούς το 2016, με βιτρίνα την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», σύμφωνα με το κουρδικό πρακτορείο ANFA. Η εισβολή αποσκοπούσε στη διακοπή της σύνδεσης μεταξύ των καντονιών του Τζιζίρε και του Αφρίν, καθώς η Τουρκία όρισε διοικητές και τοπικούς διοικητικούς υπαλλήλους στην περιοχή δημιουργώντας αυτή την de facto κατάσταση. Οι πόλεις διοικούνται από τους αναπληρωτές Διοικητές του Αντέπ, πολλές οικογένειες Τουρκμένων (ή Τουρκομάνων) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και δημιουργήθηκαν πολλά τουρκικά σχολεία.

Ένας άλλος τομέας στον οποίο το τουρκικό κράτος δραστηριοποιείται στο έδαφος της Συρίας μέσω της Αλ Κάιντα,  των σαλαφιστών τζιχαντιστών και των υπολειμμάτων του FSA είναι η Ιντλίμπ. Από τις πρώτες ημέρες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, η Ιντλίμπ μετατράπηκε σε βάση για οργανώσεις που υποστηρίχθηκαν από την Τουρκία και η επαρχία ήταν υπό κατοχή τουρκικού στρατού, από τον Οκτώβριο του 2017 ως μέρος μιας συμφωνίας για «αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες», μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν.

Σύμφωνα με τα όσα λένε οι Κούρδοι, ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να ενεργεί ως ασπίδα για την οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, που δρα υπό το Μέτωπο Αλ-Νούσρα (γνωστό παρακλάδι της αλ-Κάιντα και του ISIS). Αφού ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι «η επιχείρηση θα συνεχιστεί στο Ιντλίμπ καθώς και στην Αφρίν», όταν ο στρατός του καθεστώτος προχώρησε στην Ιντλίμπ, ο τουρκικός στρατός προσπάθησε να αποστείλει τρία κομβόι τεθωρακισμένων οχημάτων στα νότια του Χαλεπίου. Αυτές οι προσπάθειες παρεμποδίστηκαν από τη Ρωσία και το συριακό στρατό, αλλά ο «πόλεμος για ηγεμονία» στο Ιντλίμπ αναμένεται να ενταθεί τις επόμενες ημέρες.

Πρώτα εισβολή μετά δημοψήφισμα

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να «βρει έναν τόπο» για τους 3,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες στην Τουρκία, είναι το ορατό πρόσωπο του σχεδίου για τη δημιουργία ενός «διαδρόμου στη Μεσόγειο» κατά μήκος των πόλεων αλ-Μπαμπ, Τζαραμπλούς, Αζάζ, Αφρίν και Ιντλίμπ, από την πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, στο βουνό των Τουρκμένων στα ανατολικά και στα κουρδικά βουνά στα βόρεια της Λατάκιας. Το σχέδιο «Ερντογάν» που προσπαθούν να υλοποιήσουν σταδιακά συνίσταται στην ένταξη του πυρήνα Ιντλίμπ-Τζαραμπλούς στην Αφρίν, στη συνέχεια, στην εγκατάσταση των προσφύγων περιοχές στις οποίες εισέβαλε ο τουρκικός στρατός και τέλος σε ένα δημοψήφισμα, με το οποίο θα εκβιαστεί η ενσωμάτωση του νέου φιλοτουρκικού θυλάκου στο τουρκικό κράτος

Τι είχε γίνει στην Αλεξανδρέττα το 1938

Μετά την ήττα των Τούρκων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική αυτοκρατορία τεμαχίστηκε και στη Γαλλία δόθηκε η «διακυβέρνηση με εντολή» της Συρίας. Η Τουρκία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αρνήθηκε να δεχτεί το Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας ως μέρος της Εντολής και, σε ομιλία του στις 15 Μαρτίου 1923 στα Άδανα, ο Ατατούρκ υποστήριξε ότι ήταν «τουρκική πατρίδα για 40 αιώνες» και ότι «δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη στα χέρια του εχθρού». Η τουρκική πολιτική αποσκοπούσε στην ενσωμάτωση του Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας όταν η γαλλική εντολή της Συρίας θα έληγε το 1935.

Οι ντόπιοι Τούρκοι ξεκίνησαν μεταρρυθμίσεις στο ύφος του Ατατούρκ, σχημάτισαν διάφορες οργανώσεις και θεσμούς για να προωθήσουν την ιδέα της ένωσης με την Τουρκία. Σε αντίδραση των αραβικών επιδιώξεων για πλήρη αραβοποίηση του Ισκεντερούν, ο Κεμάλ επινόησε τον όρο Χατάι για την ευρύτερη περιοχή, παραπέμποντας στην εποχή των Χετταίων για να υποστηρίξει τα προηγούμενα λεγόμενά του, εγείροντας παράλληλα το «Θέμα του Χατάι». Έπειτα από πίεση στις Μεγάλες Δυνάμεις και προετοιμασία ειδικού συντάγματος, το Νοέμβριο του 1937, το αυτόνομο κράτος του Χατάι, παίρνει σάρκα και οστά, παραμένοντας ωστόσο ενσωματωμένο στη Συρία.

Με αυτό ως ασπίδα, η Τουρκία στέλνει καραβιές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων είτε ως «δυνάμεις ασφαλείας» το 1938, είτε ως μαϊμού-ψηφοφόρους, στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 29 Ιουνίου του 1939, στο οποίο «ο λαός» αποφάσισε την ενσωμάτωση της Αλεξανδρέττας, στο κράτος της Τουρκίας, κάτι που μέχρι σήμερα η Συρία αποκαλεί παρανομία και αρνείται να αναγνωρίσει, σύμφωνα με τα όσα γράφει και ο Βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ στο βιβλίο του σχετικά με το θέμα.

Η αντίσταση των Κούρδων

Οι Κούρδοι και οι συριακοί λαοί δρουν μαζί ενάντια σε αυτό το σχέδιο, όπως αναλύει το πρακτορείο ANFA. Ομάδες συμμοριών με τις ρίζες τους στην Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν και το ISIS, όπως η Al Nusra, η Faylaq Al Sham, η Ahrar Al Sham, η Nureddin Zengi, η Σουλτάν Μουράτ, οι ταξιαρχίες της Σαμαρκάνδης, το Τάγμα Σουλτάνου Μουράτ, το Τάγμα του Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, το Τουρκμενικό Ισλαμικό Κόμμα και η Ταξιαρχία Σελαχεντίν έχουν εισαχθεί από όλο τον κόσμο από την τουρκική MİT και έχουν λάβει εκπαίδευση και εξοπλισμό σε διάφορες επαρχίες της Τουρκίας.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) έχουν εκδώσει εκκλήσεις για υπεράσπιση της εδαφική ακεραιότητα της Συρίας από τις πρώτες ημέρες των επιθέσεων από αυτές τις συμμορίες που παρουσιάστηκαν με τη νεοδημιουργηθείσα «Συριακή ταυτότητα» και το όνομα «Kuvayi Milliye» (Εθνικοί Επαναστάτες) και οι οποίοι έχουν μακρά ιστορία βιασμών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων, απαγωγών, εθνοκάθαρσης, κλοπής και λεηλασίας.