Archive for the ‘Οικονομία’ category

Ξετυλίγεται η εθνική προδοσία στην δίκη της ΕΛΣΤΑΤ – Ζωή Γεωργαντά: «Το 2009 το έλλειμμα ήταν μόλις 4-5%»!

Ιουλίου 19, 2017

«Άμεσο δόλο» απέδωσε η πανεπιστημιακός και πρώην μέλος του ΔΣ της Αρχής, Ζωή Γεωργαντά, στον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που δικάζεται σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, σχετικά με την πλαστογράφηση του ελλείμματος του 2009, προκειμένου να μπει η χώρα στο Μνημόνιο το 2010.

Ο Α.Γεωργίου, δικάζεται ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου, σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση υπέρ του νόμου, που άσκησε η Εισαγγελία στην αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.

Η κατηγορία που αποδίδεται σε βάρος του, αφορά καταγγελίες της κ. Γεωργαντά και άλλων μελών της Αρχής, ότι διατήρησε για ορισμένους μήνες, από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 2010, παράλληλα με την ιδιότητα του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ και εκείνη του υπαλλήλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Καθόλου τυχαίο, βέβαια!

Ο Γ.Παπανδρέου (πρωθυπουργός) και ο Γ.Παπακωνσταντίνουμ (υπουργός Οικονομικών), έχοντας προαποφασίσει να θέσουν την χώρα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ, τοποθέτησαν στην ΕΛΣΤΑΤ τον υπάλληλο του ΔΝΤ, προκειμένου να εμφανίσει πλαστό έλλειμμα-μοχλό για να δημιουργηθεί τεχνική αφορμή πρόκλησης ελληνικής προσφυγής στο Μνημόνιο και στο ΔΝΤ!

Επιπλέον, του καταλογίζεται ότι δεν συγκαλούσε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ, αν και είχε σχετική υποχρέωση βάσει του νόμου, με αποτέλεσμα να λάβει όλες τις αποφάσεις για τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα του 2009, βάσει των οποίων η χώρα τέθηκε σε καθεστώς Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων μελών της ανεξάρτητης αρχής.

Η δίκη διεξάγεται απόντος του κατηγορούμενου, ο οποίος εκπροσωπείται από τους συνηγόρους του. Εντός του δικαστηρίου βρίσκονται δεκάδες πολίτες που πολλές φορές «παρεμβαίνουν» με συνθήματα και σχόλια στην διαδικασία, με αποτέλεσμα σήμερα, η πρόεδρος να ζητήσει να αποχωρήσουν κάποιοι από αυτούς.

Στην κατάθεσή της η κ. Γεωργαντά υποστήριξε πως ο Ανδρέας Γεωργίου παρέβη το νόμο, έχοντας «άμεσο δόλο» και πως «είχε σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ηθικό και υλικό όφελος».

Η πανεπιστημιακός επέμεινε στις καταγγελίες της σχετικά με την διατήρηση από τον κ. Γεωργίου της θέσης του ως υπαλλήλου του ΔΝΤ και του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, ότι ο κατηγορούμενος «ήρθε με εντεταλμένη υπηρεσία» και τόνισε πως «αν το είχε πει στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής δεν θα επιλεγόταν ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά ούτε καν ως μέλος, διότι δεν είχε θέση καθηγητού».

Η καθηγήτρια υποστήριξε πως από τα στοιχεία που μπορεί να γνωρίζει, θεωρεί πως το έλλειμμα του 2009 ήταν γύρω στο 4 με 5%, τοποθέτηση που πυροδότησε την αντίδραση του κοινού που άρχισε να χειροκροτεί και να φωνάζει: «Προδότες», «κρεμάλα στο Σύνταγμα», «όλοι μέσα» και άλλα, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της προέδρου, η οποία προσπαθούσε να επιβάλει την τάξη.

Η μάρτυρας συνέχισε τον συλλογισμό της, υποστηρίζοντας πως η χώρα είχε ένα από τα χαμηλότερα ελλείμματα «αλλά μπορούσαμε και πληρώναμε τα χρέη μας γιατί είχαμε οικονομική δραστηριότητα. Ο Γεωργίου οδήγησε σε παρατεταμένη ύφεση» είπε χαρακτηριστικά η κ. Γεωργαντά, προκαλώντας νέα ξεσπάσματα από το ακροατήριο και εκνευρισμό στην πρόεδρο, που άρχισε να ζητά από κάποιους να βγουν από την αίθουσα.

Μάλιστα, αποχωρώντας, ένας από αυτούς που τους ζητήθηκε από Έδρας να βγουν, είπε: «Η διεφθαρμένη χώρα αποχωρεί». Η πρόεδρος αμέσως ζήτησε να της πει τι εννοεί.

Πρόεδρος: Αυτό πού το λέτε; Στο δικαστήριο;
Κοινό: Όχι το λέω στον πρώην πρωθυπουργό, κύριο Παπανδρέου.
Πρόεδρος: Περάστε έξω!

Στο δικαστήριο κατέθεσαν και άλλα πρώην στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς και ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της Αρχής.

Μεταξύ αυτών είναι  ο οικονομολόγος και πρώην διευθυντής της ΤτΕ Γεώργιος Συμιγιάννης. Οι ερωτήσεις των δικαστών προς τον μάρτυρα επικεντρώθηκαν    για το εάν υπήρξε μελέτη για να ενταχθούν οι 17 ΔΕΚΟ στο έλλειμμα του 2009.

Πρόεδρος : Τις μελέτες τις είδατε; Ξέρετε αν ολοκληρώθηκαν; Μπορεί και να δικαίωναν τον κ. Γεωργίου! Κοιτάξατε να δείτε αν ολοκληρώθηκαν;
Μάρτυρας : Όχι, δεν είχαμε την δυνατότητα.
Πρόεδρος : Ποια δυνατότητα; Μέλη του ΔΣ ήσασταν όχι διακοσμητικά στοιχεία. Να πάτε στα γραφεία των υπαλλήλων και να τα ζητήσετε! Μήπως δεν είχατε την αρμοδιότητα και την είχε μόνο ο πρόεδρος; Λέτε δηλαδή ότι είχανε τα στοιχεία οι υπάλληλοι και δεν τα είχατε εσείς;

Σε αυτό το σημείο παρενέβη το πρώην μέλος του ΔΣ, Νίκος Λογοθέτης εξηγώντας : «Δεν μας επέτρεπε ο Γεωργίου να δούμε οποιοδήποτε υπάλληλο. Αυτό έγινε από τον Σεπτέμβριο του 2010 και μετά. Δεν υπήρχαν πουθενά μελέτες.

Από τον Αύγουστο του 2013 που λάβαμε γνώση της δικογραφίας είχαμε περισσότερα στοιχεία».

Ακόμη, ο   κ. Συμιγιάννης επισήμανε  ότι «η Ελλάδα είναι στα στατιστικά στοιχεία χωρίς καμία υποσημείωση από το τη Eurostat από τον Οκτώβριο του 2010, για 14 συνεχείς φορές επί επτά συναπτά χρόνια», προσθέτοντας: «Είμαι επαναπαυμένος ότι δόθηκαν τα σωστά στοιχεία γιατί και ο νέος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την ίδια μεθοδολογία».

Στην συνέχεια   ο εκπρόσωπος των εργαζομένων Κωνσταντίνος Σκορδάς τόνισε, απαντώντας σε ερώτηση της πρόεδρου σχετικά με το εάν τα στοιχεία για το έλλειμμα έπρεπε να περάσουν από το ΔΣ, «σαφέστατα έπρεπε! Πουθενά δεν ανέφερε ο νόμος ότι ο πρόεδρος αποφασίζει μόνος του και χωρίς το επταμελές συμβούλιο», ενώ επισήμανε ότι ποτέ δεν του δόθηκε η δυνατότητα να διαπιστώσει εάν η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν σωστή.
Τέλος,  η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017 ενώ σημειώνεται πως αύριο λήγει η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο όσο αφορά το απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών για τον Ανδρέα Γεωργίου και για άλλα δύο στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ που βαρύνονταν με την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης.

Η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017..

50 χρόνια κατοχής των συριακών υψιπέδων του Γκολάν

Ιουλίου 12, 2017

50 ans d’occupation du Golan syrien

Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί την 50η επέτειο της κατοχής του συριακού Γκολάν – περίοδος που είχε καταστροφικές συνέπειες στις ζωές του πληθυσμού ων Σύρων ιθαγενών.

Μετά την ισραηλινή κατοχή το 1967, πάνω από 130.000 Σύρους αυτόχθονες κατοίκους- περίπου το 95% του πληθυσμού – έχουν μεταφερθεί ή εκτοπιστεί διά της βίας από τα σπίτια τους.

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε μια τεράστια εκστρατεία κατεδάφισης των σπιτιών τους, καταστρέφοντας 340 χωριά και αγροκτήματα. Αντικαταστάθηκαν από ισραηλινούς αγροτικούς οικισμούς – ο πρώτο εγκαταστάθηκε λιγότερο από ένα μήνα μετά τον πόλεμο του 1967 – χρησιμοποιώντας συχνά τις ίδιες πέτρες από τα καταστρεμμένα χωριά και αγροκτήματα.

Το 1981, το Ισραήλ θέσπισε το νόμο των Υψωμάτων του Γκολάν, που αφορούσε την προσάρτηση των εδαφών στο κράτος του Ισραήλ, παράνομη ενέργεια που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως «άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα στο διεθνές επίπεδο».

 

Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 23.000 Ισραηλινοί έποικοι στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν, που ζουν σε 34 παράνομους οικισμούς.

Με το στρατό και τις ισραηλινές αρχές, ελέγχουν το 95% της γης.

υπόλοιπο των Σύρων ιθαγενών του πληθυσμού είναι περίπου 25 000 άτομα που ζουν σε πέντε χωριά στο βόρειο άκρο του κατεχόμενου συριακού Γκολάν και ελέγχουν μόνο το 5% της γης.

Ωστόσο, όσοι έχουν εκτοπιστεί δια της βίας ή μεταφέρθηκαν από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και οι απόγονοί τους είναι περίπου 500.000 που ζουν κυρίως στα προάστια της Δαμασκού και στη νότια πόλη της Νταράα. Δεδομένης της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Συρία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γίνει εσωτερικά εκτοπισμένα ατόμα (IDP) για δεύτερη φορά στη ζωή τους, ή πρόσφυγες.

Λόγω της ισραηλινής κατοχής, ο συριακός πληθυσμός που παρέμεινε στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν υποφέρουν καθημερινά με παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Οι πολιτικές διάκρισης για τη γη και τη στέγαση σημαίνουν ότι τα παραμένοντα πέντε συριακά χωριά είναι σοβαρά υπερπλήρη, δεδομένου ότι η επέκταση στο περιβάλλοντα έδαφος σπάνια επιτρέπεται. Η κατασκευή χωρίς άδεια μπορεί να οδηγήσει σε βαριά πρόστιμα ή την ολική ή μερική κατεδάφιση του κτιρίου.

Αυτή η πολιτική δεν έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις στις επιλογές στέγασης, αλλά απαγορεύει αυστηρά τη βελτίωση των οδικών δικτύων περισυλλογής σκουπιδιών και υπονόμων, την κατασκευή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή για την υγεία και το πολιτισμό, και τη δημιουργία υποδομής για βιομηχανικές ζώνες.

Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης του συριακού πληθυσμού απειλούνται ακόμη περισσότερο από την παρουσία ναρκών και συριακών στρατιωτικών βάσεων στις συριακές κατοικημένες περιοχές – συχνά μόνο λίγα μέτρα από τα σπίτια των ανθρώπων και όπου παίζουν τα παιδιά τους. Από το 1967, υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 66 Σύριοι ήταν θύματα των ναρκών στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Στον αριθμό, 16 έχασαν τη ζωή τους, οι μισοί από τους οποίους ήταν παιδιά.

Παρά τις προσπάθειες να επιβληθεί η ισραηλινή υπηκοότητα στο εγχώριο συριακό πληθυσμό που παρέμεινε μετά την υποτιθέμενη προσάρτηση του κατεχόμενου συριακού Γκολάν, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των Σύρων συνεχίζει να αρνείται την ισραηλινή υπηκοότητα.

Αντ ‘αυτού, έχουν στην κατοχή τους μια κάρτα με το καθεστώς του μόνιμου κατοίκου, ενώ η ιθαγένειά τους εμπίπτει στην κατηγορία «επ’ αόριστον». Αυτή η κατάσταση προκαλεί αβεβαιότητα και σημαντικές δυσκολίες. Μπορεί να ανακληθεί εάν το «κέντρο ζωής» ενός μεμονωμένου ατόμου αλλάζει ή αποκτά την ιθαγένεια άλλης χώρας. Από το 1982, περίπου 100 Σύροι έχασαν το καθεστώς της μόνιμης παραμονής τους μετά από ταξίδι ή διαμονή στο εξωτερικό. Αυτό το καθεστώς σημαίνει ότι οι Σύροι δεν έχουν παρά μόνο δικαίωμα σε ένα ισραηλινό «Laissez-Passer», γεγονός που δημιουργεί περιορισμούς και υψηλό κόστος για κάθε ταξίδι στο εξωτερικό.

Ωστόσο, οι ισραηλινές αρχές, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι ιδιωτικές εταιρείες – ισραηλινές και ξένες – ωφελούνται παράνομα από τους φυσικούς πόρους στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Το γόνιμο έδαφος τους και οι υδάτινοι πόροι τους επέτρεψαν την ανάπτυξη μιας συνεκτικής ισραηλινής αποικιακής βιομηχανίας που περιλαμβάνει την παραγωγή βοοειδών, λαχανικών, φρούτων, κρασιού και μεταλλικού νερού. Τουλάχιστον 14 οινοποιεία δραστηριοποιούνται στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν και πολλά αμπέλια παρέχουν σταφύλια στα κελάρια του Ισραήλ.

Περαιτέρω, από το 2013, μια ισραηλινή εταιρεία Afek Oil & Gas έκανε έρευνες για πετρέλαιο στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν, δηλώνοντας με υπερηφάνεια ότι η περιοχή διαθέτει δισεκατομμύρια βαρέλια ισραηλινού πετρελαίου. Η Afek ανήκει στη Genie Energy, μια αμερικανική εταιρεία που έχει στο συμβουλευτικό συμβούλιο της τους Rupert Murdoch, Ντικ Τσένι και τον James Wolsey.

Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση, χρησιμοποιεί τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία για να εδραιώσει περαιτέρω τον κλοιό της γύρω από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν – με πληθωριστική τάση του λόγου που συνδέεται με την αποικιακή επέκταση και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Την περασμένη Τρίτη, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, μιλώντας σε συνέδριο σε παράνομο οικισμό στο κατεχόμενο συριακό υψίπεδα Γκολάν, δήλωσε

«Τα Υψώματα του Γκολάν θα παραμείνουν για πάντα υπό ισραηλινή κυριαρχία. Εμείς ποτέ δεν θα αφήσουμε τα Υψίπεδα του Γκολάν. Είναι δικά μας». 

Ο ηγέτης των κύριων κομμάτων της αντιπολίτευσης, Ισαάκ Χερζόγκ, επίσης παρών στο συνέδριο, έκανε παρόμοιες δηλώσεις.

Μετά από 50 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, είναι επιτακτική ανάγκη η διεθνής κοινότητα, όχι μόνο να απορρίπτει αυτό το είδος ομιλίας, αλλά να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων του συριακού πληθυσμού υπό κατοχή.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει σαφώς ότι το κατεχόμενο συριακό Γκολάν αποτελεί τμήμα της Συρίας. Το Ισραήλ πρέπει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς αποφάσεις σχετικά με τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και του ανθρωπιστικού δικαίου. Ουσιαστικά, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση όλων των Σύρων που κατάγονται από το Γκολάν – τόσο εκείνοι υπό κατοχή και όσο και εκείνοι που αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και οι απόγονοί τους-  θα πρέπει να τηρούνται ώστε μόνο εκείνοι να μπορούν μόνοι τους να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Μετάφραση από τα αραβικά σε γαλλικά: J. Ch για το πρακτορείο ειδήσεων Media Palestine.

Πηγή:  Al-Marsad (Αραβικό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Γκολάν)

μέσω:  http://www.agencemediapalestine.fr/blog/2017/06/12/50-ans-doccupation-du-golan-syrien/

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/07/50.html

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΘΑ) ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Ιουνίου 14, 2017
Διάγραμμα 1

Δημόσιο ευρωπαϊκό χρέος 2011-2015

Στο παραπάνω διάγραμμα που προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat, σχετικά με το δημόσιο χρέος των χωρών μελών της Ευρωζώνης (2011-2015), παρατηρούμε ότι μόλις επτά (7) χώρες (Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Λεττονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Εσθονία) από τις δεκαεννέα (19) της Ευρωζώνης πληρούν τις προϋποθέσεις της Συνθήκης του Μάαστριχ (1992), δηλ. το δημόσιος χρέος τους δεν υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους. Οι περισσότερες οικονομίες δεν ικανοποιούν τα κριτήρια που προβλέπονται στην Συνθήκη του Μάαστριχ, ενώ οι οικονομίες που εμφανίζουν καλύτερη δημοσιονομική επίδοση είναι κυρίως αυτές που εισήλθαν πιο πρόσφατα στην ζώνη του κοινού νομίσματος.
Πάντως από τα στοιχεία του πίνακα επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι μεταξύ όλων των οικονομιών η Ελλάδα παρουσιάζει τη πενταετία 2011-2015 το υψηλότερο επίπεδο δημοσίου χρέους στην Ευρωζώνη. Συγκεκριμένα ο μέσος όρος πενταετίας του ελληνικού δημοσίου χρέους διαμορφώνεται στα 173,24 του ΑΕΠ. Ακολουθεί πίσω σχετικά και κοντά η Ιταλία με μέσο όρο 126,6 και η Πορτογαλία με 125,24 του ΑΕΠ. Επίσης Χώρες όπως η Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ισπανία, παρόλο που δεν έχουν τόσο μεγάλο χρέος, αλλά έχουν ξεπεράσει το ποσοστό του χρέους στο ΑΕΠ (σύμφωνα με τα κριτήρια του Μάαστριχ) πέραν του 60%, αναπόφευκτα επιβαρύνουν και το μέσο όρο της Ευρωζώνης που ξεπερνά σε όλα τα έτη το μέσο όρο της συνθήκης του Μάαστριχ (μέσο όρο το 89,86% του ΑΕΠ).

Οι χώρες που έλαβαν βοήθεια και στήριξη από τον Μηχανισμό Στήριξης και Σταθερότητας της Ε.Ε. την τελευταία πενταετία, όπως η Ελλάδα, Πορτογαλία, η Ισπανία, Κύπρος (πλην της Ιρλανδίας) ενώ έπρεπε να ακολουθήσουν προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και οικονομικών μεταρρυθμίσεων και διάρθρωσης για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων τους, δεν απέφυγαν τη διόγκωση του δημοσίου χρέους προκαλώντας τους μεγάλα οικονομικά προβλήματα και εμπόδια.

Η αιτία είναι ότι τα επιπλέον δανειακά κεφάλαια που χορηγήθηκαν για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κατά την τελευταία πενταετία, τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, καθώς και η ύφεση που παρατηρήθηκε επιδείνωσαν τις προσπάθειες των χωρών για μείωση του δημόσιου χρέους τους.
Έχει διαπιστωθεί ότι η δημοσιονομική σπατάλη και η συσσώρευση δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν καταφύγει σε εξωτερική βοήθεια (ΔΝΤ, Ε.Ε. ΤΧΣ) δεν αποτελούν τις αποκλειστικές αιτίες των προβλημάτων τους. Διότι εκτός από τα ενδογενή διαρθρωτικά προβλήματα των χωρών, ένα σημαντικό μέρος των σημερινών προβλημάτων της Ελλάδας και των άλλων οικονομιών της Ευρωζώνης μπορεί να αποδοθεί στη λειτουργία της ίδιας της νομισματικής ένωσης. Δεδομένου ότι οι δημοσιονομικές συνθήκες μεταξύ των χωρών δεν είναι ίδιες, γίνεται αντιληπτό ότι οι αιτίες της τρέχουσας κατάστασης της Ευρωζώνης πρέπει να εντοπιστούν στις ανισορροπίες μέσα σε αυτήν.

Βέβαια τίθεται και το ερώτημα, κατά πόσο μια ενιαία ομοιογενής δημοσιονομική πολιτική μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα στις νότιες και λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες της Ευρωζώνης σε σχέση με τις βόρειες βιομηχανικές και εξωστρεφείς οικονομίες. Καθώς η διάρθρωση της οικονομίας των βορείων και ανεπτυγμένων χωρών είναι πολύ διαφορετική και αντέχουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, από ότι αυτές των νοτίων κρατών.

Μετά την υιοθέτηση του ευρώ, παρατηρήθηκε ότι οι χώρες που ανήκαν στον πυρήνα της Ευρωζώνης παρουσίασαν εκροές κεφαλαίων και τα ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους βελτιώθηκε, ενώ οι περιφερειακές χώρες (περιλαμβανομένου και της Ελλάδας) εμφάνισαν τα μεγαλύτερα προβλήματα σε συνδυασμό με τις εισροές κεφαλαίων, το δημοσιονομικό τους έλλειμμα αυξήθηκε και προκάλεσε επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους. (Πασχαλίδου Λαμπρινή, 2015, σελ. 52-53).
Παρά τη πολύ σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με σκληρά μέτρα λιτότητας μέσα στο πλαίσιο των υποχρεώσεων της Ελλάδας για δημοσιονομική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και των υψηλών μνημονιακών απαιτήσεων που έχουν εγκλωβίσει τη κοινωνία και τη χώρα σε έναν ατέρμονα αγώνα επιβίωσης του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα κινδυνεύει ακόμα και σήμερα με χρεοκοπία, ακόμα και μετά από τόσες θυσίες που έχει κάνει ο ελληνικός λαός,
Συνήθως ο κανόνας είναι ότι για την χρεοκοπία μίας χώρας, όπως και μίας επιχείρησης, φταίει αναμφίβολα ο εκάστοτε διαχειριστής – στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η πολιτική ηγεσία. Όμως, το σφάλμα και οι παθογένειες έρχονται από το παρελθόν, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν λήφθηκαν τα απαιτούμενα μέτρα αποφυγής της κρίσης, ενώ η χώρα μας υπερχρεώθηκε. Τα σημαντικότερα αίτια της σημερινής μας κατάστασης και το γεγονός ότι κινδυνεύει η χώρα μόνιμα από χρεοκοπία, είναι:

(α) Το ελλειμματικό ισοζύγιο μας (οι εισαγωγές μας είναι κατά πολύ υψηλότερες από τις εξαγωγές, καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε), το οποίο επιδεινώθηκε μετά την είσοδο μας στην Ευρωζώνη.

(β) Οι τόκοι, σε συνδυασμό με το υψηλό δημόσιο χρέος μας, το οποίο αυξήθηκε επειδή μπορούσαμε να δανειζόμαστε ευκολότερα, ως κράτος-μέλος της Ευρωζώνης . Εάν δεν επιβαρυνόμασταν με τόκους, το έλλειμμα μας θα ήταν σύντομα κάτω του 3% του ΑΕΠ μας. Ενώ και τα επιτόκια, αν ήταν χαμηλότερα κατά 2-3%, τότε το έλλειμμα μας θα ήταν απόλυτα διαχειρίσιμο.

(γ) Η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας, για την οποία ευθυνόμαστε όλοι μας – ειδικά όμως το κράτος, αφού το μεγαλύτερο πρόβλημα μας δεν είναι η μειωμένη ανταγωνιστικότητα μας, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ή το φορολογικό περιβάλλον, αλλά η σχεδόν ανύπαρκτη λειτουργικότητα των κρατικών υπηρεσιών μας (γραφειοκρατία, διαφθορά, διαπλοκή, εμπόδια στο άνοιγμα/κλείσιμο εταιριών κλπ.) .
Παρακάτω βλέπουμε την εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής στην Ευρώπη από το 2000 έως το 2012 και την πτωτική τάση που σημείωσαν μετά την εκδήλωση της κρίσης στην Ε.Ε.

Γράφημα 1Εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και της Ελλάδας μετά το ξεκίνημα της Ευρωζώνης (σκούρα πράσινη καμπύλη), σε σύγκριση με τις άλλες χώρες της ΕΕ και τις Η.Π.Α. – με την Ελλάδα (κίτρινη) την Ισπανία (κόκκινη) την Ιταλία και τη Βρετανία να καταρρέουν, καθώς επίσης με τη Γαλλία σε αρνητικά επίπεδα (όλες κάτω του 100, άρα σε χειρότερη θέση από το 2000, όταν η Γερμανία έχει εκτοξευθεί στο 120).

Υπάρχουν κι άλλες χώρες του μεγέθους της Ελλάδας ακόμα και μεγαλύτερες σε έκταση και με μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από το ελληνικό (π.χ. Ιταλία, Ισπανία κ.α.), αλλά αυτό όμως δεν τους εμποδίζει στην εξυπηρέτηση του χρέους τους, διότι απλά το ΑΕΠ τους είναι αρκετά μεγάλο (π.χ. μπορεί να είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πλεονασματικό και να αυξάνει το ΑΕΠ τους, όπως η Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία κτλ). Οπότε διαπιστώνουμε ότι το πρόβλημα εδώ, είναι πως μπορεί να αυξηθεί το ΑΕΠ με κάποια πλεονάσματα, χωρίς να αυξάνεται παράλληλα και το χρέος. Αν υπάρχουν αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης και ελλείμματα τότε το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Μόνο ιδιωτικές επενδύσεις και απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας απαλλαγμένη από την παθογένεια του κρατισμού μπορούν να δώσουν λύσεις και ώθηση στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.

Νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που ελήφθησαν στο πλαίσιο νέων συμφωνιών χρηματοδοτικής διευκόλυνσης και κρίθηκαν αναγκαία προκειμένου να επιτευχθούν οι αναθεωρημένοι δημοσιονομικοί στόχοι, δοκίμασαν τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας και του εγχώριου τραπεζικού συστήματος με τις ατελέσφορες διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς προκαλώντας αναζωπύρωση της αβεβαιότητας και συρρίκνωση του ΑΕΠ .
Παράλληλα, όμως η μη τήρηση των δεσμεύσεων των Ευρωπαίων εταίρων όσον αφορά την υλοποίηση των αποφάσεων των Eurogroup (κυρίως από το 2012 και μετά) για την ελάφρυνση του χρέους, αλλά και το γεγονός ότι σε κάθε καθυστέρηση στη διαπραγμάτευση, ακόμη και για τεχνικά ζητήματα, αιωρούνταν ως απειλή από ορισμένους από τους εταίρους ο κίνδυνος της χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ, με ανάλογα αποτελέσματα στις αγορές, επέτειναν την αβεβαιότητα και επηρέασαν αρνητικά το οικονομικό κλίμα στη χώρα.

Ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχτηκε πολλαπλώς, ότι η συνταγή που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια στην ελληνική οικονομία ήταν αποτυχημένη και ότι το ελληνικό χρέος χωρίς κούρεμα δεν είναι βιώσιμο , ακόμη κι αν η Ελλάδα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018, οι πιθανότητες να το διατηρήσει για άλλα 15 χρόνια είναι ουσιαστικά μηδέν .

Τελικά, δεν υπάρχει τρόπος το χρέος της Ελλάδας να γίνει βιώσιμο χωρίς επιπλέον ελάφρυνση χρέους, είτε αυτό σημαίνει κούρεμα είτε σημαντικές αλλαγές στους όρους των επίσημων δανείων . Διότι μείωση των χρεολυσίων και απελευθέρωση ρευστότητας σε αναπτυξιακά έργα μπορεί να δώσει ώθηση σε επενδυτικά έργα εμπιστοσύνης και έξοδο της χώρας στις αγορές ομολόγων με λογικά επιτόκια.

Γ.Χ.Κ. epizhlos@gmail.com

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
1. Πασχαλίδου Λαμπρινή, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ, 2015, Msc.
2. Τι θα μας συμβεί, εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Ο οικονομολόγος, Β. Βιλιάρδος, (23-06-2013) https://simatoros.wordpress.com/2013/06/23/%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB-2/ (πρόσβαση 25/4/2017)
3. Ομιλία του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γιάννη Στουρνάρα, στο Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος «Η Ελληνική Οικονομία: Εξελίξεις, Ευκαιρίες και Προοπτικές» (13/05/2016). http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Bank/News/Speeches/DispItem.aspx?Item_ID=349&List_ID=b2e9402e-db05-4166-9f09-e1b26a1c6f1b (πρόσβαση 25/4/2017)
4. Mη βιώσιμο το ελληνικό χρέος, σύμφωνα με το ΔΝΤ (27/01/2017). http://www.kathimerini.gr/893523/article/epikairothta/politikh/mh-viwsimo-to-ellhniko-xreos-symfwna-me-to-dnt (πρόσβαση 27/4/2017)
5. Οι «απίθανες» πιθανότητες της Ελλάδας https://www.sofokleous10.gr/index.php/top-stories/item/80901-2017-04-20-14-03-46 (πρόσβαση 28/4/2017)
6. Ελληνικό χρέος: Αναδιάρθρωση και βιωσιμότητα (1/8/2015). http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=727027 (πρόσβαση 29/4/2017)

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ (31/8 – 25/10/1913) ΚΑΙ ΑΓΩΓΟΙ

Μαΐου 4, 2017

Υπήρχε τέτοιο κράτος και είχε τη δικιά του σημαία και εθνικό ύμνο.

H Αυτόνομη Κυβέρνηση της Δυτικής Θράκης (τουρ. Batı Trakya Bağımsız Hükümeti) ήταν ένα μικρό, προσωρινό κράτος που ιδρύθηκε στην Δυτική Θράκη από τις 31 Αυγούστου έως τις 25 Οκτωβρίου του 1913. Η επίσημη ονομασία της ήταν αρχικά Προσωρινή Κυβέρνηση Δυτικής Θράκης (Οθωμανική Τουρκική غربی تراقیا حكومت موقتهسی – τουρ. Garbi Trakya Hükûmet-i Muvakkatesi) και αργότερα Αυτόνομη Κυβέρνηση Δυτικής Θράκης (Οθωμανική Τουρκική غربی تراقیا حكومت مستقلهسی – τουρ. Garbi Trakya Hükûmet-i Müstakilesi), η οποία προτιμήθηκε για να αποφευχθεί τυχόν σύγχυση ή ανασφάλεια στον πληθυσμό. Το κράτος περιλάμβανε όλη την Δυτική Θράκη, από τον Έβρο μέχρι τον Νέστο ποταμό, συμπεριλαμβανομένης της βουλγαρικής Ροδόπης στα βόρεια και στα νότια έφτανε στο Αιγαίο Πέλαγος. Η συνολική έκταση του ξεπερνούσε τα 8.600 χλμ². Ο πληθυσμός του κρατιδίου ήταν 500.000 εκ των οποίων το 50% (250.000) ήταν Έλληνες και οι υπόλοιποι ήταν Τούρκοι, Πομάκοι, Τσιγγάνοι, Αρμένιοι, Εβραίοι και λίγοι Βούλγαροι[1], αν και κατά άλλες εκτιμήσεις οι μουσουλμάνοι έφταναν το 75%[2].

Αφορμή για την προσπάθεια αυτονόμησης της Δυτικής Θράκης στάθηκε η υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου σύμφωνα με την οποία η Δυτική Θράκη θα γινόταν μέρος της Βουλγαρίας. Η απελπισία σε αυτή την προοπτική οδήγησε μερίδα Ελλήνων και Μουσουλμάνων να επαναστατήσουν διεκδικώντας την αυτονόμηση της περιοχής τους. Ζητήθηκε μάλιστα βοήθεια από την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πρώτη δεν μπόρεσε να βοηθήσει καθώς είχε υπογράψει την Συνθήκη ενώ η δεύτερη, η οποία δεν είχε κληθεί στο Βουκουρέστι, προσέφερε βοήθεια στέλνοντας αντάρτικες ομάδες και στρατιώτες μεταμφιεσμένους σε χωρικούς να καταλάβουν την Κομοτηνή και την Ξάνθη, το οποίο και πέτυχαν. Προκειμένου να ξεκινήσουν επίσημες συζητήσεις για την αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης στάλθηκε αντιπροσωπεία Ελλήνων, Εβραίων, Μουσουλμάνων και Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, όπου μαζί με τον Γάλλο πρέσβη έφτιαξαν καταστατικό χάρτη αυτονόμησης, σύμφωνα με τον οποίο η Δυτική Θράκη θα χωριζόταν σε τρία μέρη, εκ των οποίων στα δύο θα ήταν Έλληνας πρόεδρος και στο ένα Μουσουλμάνος.

Η Μεγάλη Βρετανία, η Αυστρία και η Ρωσία αρνήθηκαν όμως να συζητήσουν το θέμα ασκώντας πιέσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία να αποσύρει την υποστήριξή της από τους αυτονομιστές. Η Πύλη απέσυρε την υποστήριξή της προκαλώντας την αγανάκτηση των αυτονομιστών, οι οποίο κήρυξαν την αυτονομία της Δυτικής Θράκης αγνοώντας τις συμβουλές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περί του αντιθέτου. Η Ελλάδα αμέσως μετά την κήρυξη της αυτονομίας προσφέρθηκε να ενισχύσει την πρωτοβουλία, η υποστήριξη όμως δεν κράτησε πολύ καθώς μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης μεταξύ Βουλγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία αναγνώριζε τα σύνορα και την Δυτική Θράκη ως βουλγαρική δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια βοήθειας.

1) Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος (2004). Ιστορία της Μείζονος Θράκης, από την πρώιμη Οθωμανοκρατία μέχρι τις μέρες μας. Θεσσαλονίκη: Εκδοτικός Οίκος Αντώνιου Σταμούλη, σελ. 282. ISBN960-8353-45-9.
2) Katrin Boeckh Von den Balkankriegen zum Ersten Weltkrieg — Kleinstaatenpolitik und ethnische Selbstbestimmung am Balkan, München 1996, ISBN 3-486-56173-1, S. 77: Boeckh übernimmt die Zahlen einer türkischen Statistik von 1910 und gibt an, dass diese Zahlen in etwa den Zahlen einer griechischen Statistik von 1912 entsprechen. Die Statistiken übernimmt sie aus den Seiten 31f. aus Dimitri Pentzopoulos The Balkan Exchange of Minorities
3) Λένα Διβάνη (2000). Η εδαφική ολοκλήρωση της Ελλάδας (1830 – 1947). Αθήνα: Καστανιώτης, σελ. 584-587. ISBN 978-960-03-2902-5.

Δείτε και αυτό:
Η ‘ΕΚΔΟΣΗ «ΜΟΥΧΤΑΡΙΕΤ» ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ (1913)
http://www.cangelaris.com/gr_exmuh.htm

Γκιουμουλτζίνας Δημοκρατία (1913) (νεοελληνική εποχή)
Garbi Trakya Hükümet -i Muvakattesi (1913), Προσωρινή Kυβέρνηση Δυτικής Θράκης (1913)

ΠOΛITIKH IΣTOPIA – XPONOΛOΓIO: Ως συνέπεια του δεύτερου Bαλκανικού Πολέμου (βουλγαρικές στρατιωτικές ήττες) και με έμμεση ελληνοοθωμανική παρέμβαση εκδηλώθηκε στη Δυτική Θράκη επαναστατικό κίνημα εναντίον της βουλγαρικής κυριαρχίας. Tο κίνημα εκδηλώθηκε στα βόρεια τμήματα του παλαιού Σαντζακίου Γκιουμουλτζίνας, στον Kαζά Oρτάκιοϊ και στον πρώην Kαζά Kίρτζαλι (που σήμερα ανήκουν στη Bουλγαρία), δηλαδή στις περιοχές Kοσούκαβακ (Kosukavak, σημ. Krumovgrad), Mαστανλή (Mastanli, Mestanli, σημ. Momcilgrad) και Kίρτζαλι (Kircali, σημ. Kardjali) μεταξύ 16 και 19 Aυγούστου 1913. Oι κινηματίες κατέλαβαν την Γκιουμουλτζίνα (Kομοτηνή) στις 31 Aυγούστου και την Ξάνθη την 1η Σεπτεμβρίου 1913. Aμέσως μετά, ίδρυσαν με κέντρο την Γκιουμουλτζίνα την Προσωρινή Kυβέρνηση Δυτικής Θράκης (Garbi Trakya Hükümet -i Muvakkatesi). H Kυβέρνηση αυτή ήλεγχε όλόκληρο σχεδόν το παλαιό Σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας και από τις 2 Oκτωβρίου και το λιμάνι του Δεδέαγατς (σημ. Aλεξανδρούπολη). H βουλγαροοθωμανική Συνθήκη της Kωνσταντινούπολης που μεσολάβησε εν τω μεταξύ (29 Σεπτεμβρίου 1913), άφησε ακάλυπτους τους κινηματίες από την πλευρά της οθωμανικής Kυβέρνησης, η οποία αποδέχθηκε την παράδοση της περιοχής στο βουλγαρικό στρατό ως τις 25 Oκτωβρίου. Tελικά η κατάληψη της Δυτικής Θράκης από τις βουλγαρικές αρχές ολοκληρώθηκε στις 30 Oκτωβρίου 1913. Kατά τη σύντομη διακυβέρνηση της περιοχής από τις αρχές της «Δημοκρατίας της Γκιουμουλτζίνας», φαίνεται ότι διατηρήθηκε στις περιοχές που ήλεγχε το παλαιό (1878 – 1912) οθωμανικό διοικητικό σύστημα και στους Kαζάδες Kοσούκαβακ, Ξάνθης, Δαρί Δερέ, Eγρί Δερέ και, Oρτάκιοϊ διορίστηκαν «Προσωρινοί Kυβερνητικοί Διοικητές» (Muvakkat Hulkumet Reisleri), ενώ στο Δεδέαγατς (Aλεξανδρούπολη) έλληνας Δήμαρχος. Σε έγγραφα της εποχής γίνεται λόγος επί παραδείγματι για «Λιβά (Σαντζάκι) Γκιουμουλτζίνας» (Liva -i Gumulcine) Kατ’ άλλες πληροφορίες, η περιοχή διαιρέθηκε σε τρεις τομείς (ίσως πρόκειται για Σαντζάκια (Λιβάδες) : Γκιουμουλτζίνας, Δεδέαγατς και Σουφλίου – συνόρων. Στις δύο τελευταίες – πάντα κατά τις ίδιες πληροφορίες – υπήρχαν έλληνες διοικητές.
Συγγραφέας: Παρασκευάς Kονόρτας

http://www.xanthi.ilsp.gr/thraki/history/his.asp?perioxhid=N0143

Λόγοι Δημιουργίας της «Ανεξάρτητης Θράκης»

Η Τουρκία, δεν έχει σκοπό να «παρέμβει» με τους παρακρατικούς της μηχανισμούς στην Ελληνική Θράκη. Στόχος της Τουρκίας είναι να δημιουργήσει μείζον θέμα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία, μέσω του οποίου θα μπορέσει να εξασφαλίσει την ολοκλήρωση του ενεργειακού διαδρόμου που επιθυμούν οι δυτικοί της προστάτες.

Αυτός ο εναλλακτικός διάδρομος (αυτή τη στιγμή η βόρεια Ελλάδα θεωρείται ως πρώτη λύση διέλευσης των διηπειρωτικών αγωγών ενέργειας), που απαιτείται προκειμένου να εξασφαλισθεί η απρόσκοπτη ενεργειακή τροφοδότηση της Ευρώπης (από αμερικανικές πηγές ενέργειας στην Ανατολή), μπορεί να υλοποιηθεί μόνον εάν υπάρξει ένα «ανεξάρτητο κράτος» (τύπου Βοσνίας), χωρίς οικονομική επιφάνεια, άμεσα εξαρτώμενο από κάποιους ισχυρούς προστάτες που θα διασφαλίζουν την συνέχιση της ύπαρξής του.


Στη νότια Βουλγαρία, τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται η τουρκική εξωτερική πολιτική, με περισσότερη ένταση από ότι συμβαίνει στην Ελληνική Θράκη. Μάλιστα, εκμεταλλευόμενη την μεγάλη φτώχεια, των γηγενών μουσουλμάνων, έχει κατορθωθεί από την πλευρά της Τουρκίας, η δημιουργία σχετικά μεγάλων γεωγραφικών θυλάκων όπου κατοικούν αποκλειστικά τουρκόφρονες μουσουλμάνοι, οι οποίοι μετέχουν και στην πολιτική της Βουλγαρίας, με ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα.

Εσχάτως, η Τουρκία κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα δεύτερο «κεντρί» στην Βουλγαρία (η οποία βρίσκεται υπό την άμεση επιρροή της Δύσης, και διαθέτει στρατιωτική βάση στο ΝΑΤΟ), με την δημιουργία ενός κόμματος Πομάκων, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Βουλγαρικό Γκίρτζαλι, έδρα των σκληροπυρηνικών τουρκοφρόνων της νότιας Βουλγαρίας, προσφέροντας έτσι ιδιαίτερα χρήσιμους -αν και λίαν επικίνδυνους- συνειρμούς. Κι ενώ το μουσουλμανικό κόμμα στοχεύει καθαρά στο εσωτερικό της Βουλγαρίας, το «Πομακικό κόμμα» είναι σαφές πως στοχεύει και πέρα από τα νότια σύνορά της, μέσα στην Ελλάδα, προκειμένου να εξασφαλίσει έναν μεγαλύτερο γεωγραφικά ενιαίο χώρο, μία ογκωδέστερη (έστω και τύποις) κρίσιμη ανθρώπινη μάζα, όπου το κόμμα αυτό θα εμφανιστεί να βρίσκει την δική του έκφραση, στηριζόμενο κυρίως στην ύπαρξη θυλάκων τουρκοφρόνων (Κένταυρος, Εχίνος κ.α.) που ζούνε στα ορεινά της Ελληνικής Θράκης.

Η «Ανεξάρτητη Θράκη» όπως θέλει να την κάνει σήμερα η Τουρκία. Τμήμα της Ελληνικής Θράκης (ορεινά τμήματα του όγκου της Ροδόπης που βρίσκονται εντός της Ελλάδας,είναι με σκούρο πράσινο χρώμα, ενώ η νότια Βουλγαρία σχεδόν ολόκληρη συμπεριλαμβάνεται στο «ανεξάρτητο κράτος» και τέλος το νοτιο-ανατολικό τμήμα της ΠΓΔΜ (Σκόπια) στο οποίο κατοικούν Βουλγαρικής καταγωγής, μεν, τουρκόφρονες Πομάκοι. Η σύνδεση με την Αδριατική ακολουθεί μέσα από «φίλια εδάφη» στο αλβανόφωνο τμήμα της ΠΓΔΜ και φυσικά μέσα από την Αλβανία και το σκληροπυρηνικό μουσουλμανικό της τμήμα. Είναι η εναλλακτική πρόταση της Άγκυρας για έναν παράλληλο δρόμο αγωγών ενέργειας

Εάν επιχειρήσουμε να χαράξουμε στον χάρτη την περιοχή που δημιουργεί μία τέτοια «σύζευξη» μουσουλμάνων και Πομάκων (υπό τον απόλυτο έλεγχο της Τουρκίας), τότε διαπιστώνουμε πως δημιουργείται ο επιθυμητός «διάδρομος» που θα προσφέρει η Τουρκία στους ισχυρούς της Δύσης (και φυσικά στον ευρωπαίο εκπρόσωπό τους, την Γερμανία) ως εναλλακτικό ασφαλές ενεργειακό δρόμο προς την Ευρώπη. Έτσι, ενώ η Τουρκία αρχικά εργάστηκε μέσα στα πλαίσια μίας επέκτασής της στα Βαλκάνια (με σαφή διαλυτικά χαρακτηριστικά στους τόπους όπου λειτούργησαν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες), γρήγορα προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και έτρεξε να προλάβει για να κάνει τη δική της «προσφορά», με τα σχετικά, φυσικά, ανταλλάγματα.
Αυτός είναι ο ορατός κίνδυνος για την Ελληνική Θράκη του σήμερα. Η οποία είτε θα λειτουργήσει ως μοχλός άσκησης πίεσης προς την Ελλάδα για πιθανές απαιτήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, είτε θα απειληθεί με μερική (υπό συνθήκες και ελαφρώς διευρυμένη) απώλεια του γεωγραφικού της χώρου (απώλεια Ελληνικού εδάφους), προκειμένου να δημιουργηθεί ένα μουσουλμανικό κράτος υπό την σκέπη – προστασία και εγγύηση της Τουρκίας (δηλαδή των άμεσα ενδιαφερόμενων ισχυρών δυτικών χωρών).

https://elladasimera.blogspot.gr/2014/03/blog-post_1852.html

Προκλητικό τουρκικό δημοσίευμα: Εμφανίζουν ΑΟΖ έως την Κρήτη

Μαΐου 3, 2017
ΑΟΖ - ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/05/2015, 17:31
Τελευταία ενημέρωση: 28/05/2015, 17:35

Μία ανάρτηση στην πιο αναγνώσιμη τουρκική ιστοσελίδα περιοδικού στρατιωτικών θεμάτων στη γείτονα χώρα, του «C4Defence», το οποίο όμως επικαλείται πηγές του υπουργείου Άμυνας και δύο πανεπιστημιακών ερευνητικών ιδρυμάτων, ανάμεσά τους και του Τμήματος Υδρογεωγραφίας της Σμύρνης, ανοίγει εκ νέου το θέμα της ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Μάλιστα, μέσω χαρτών που παραθέτει, οι συντάκτες του «εξαφανίζουν» το Καστελόριζο και το ρόλο-«κλειδί» του νησιωτικού του συμπλέγματος για την επαφή Ελληνικής και Κυπριακής ΑΟΖ, απαιτώντας έτσι για την Τουρκία ΑΟΖ έως την ανατολική Κρήτη και την Κύπρο μέχρι του σημείου και εντός περιοχών που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη ανακηρύξει την ΑΟΖ της!

Οι Τούρκοι, συνεχίζοντας την «οδό» της συνεχούς προκλητικότητας, του εκφοβισμού και των παράλογων απαιτήσεων, διεκδικούν ΑΟΖ από την Ελλάδα μεταξύ των περιοχών Κρήτης και Κύπρου, σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα το οποίο διαθέτει και χάρτη.


«Δίκαιες»

Τις αιτιάσεις αυτές τις έχουν ενδύσει μάλιστα με το μανδύα των «δίκαιων» νομικών διεκδικήσεων, απαιτώντας νομική λύση, χωρίς να μας πουν από ποιο ακριβώς δικαστήριο και με βάση ποια λογική του Δικαίου της Θάλασσας.

Όπως γίνεται αντιληπτό, το Καστελόριζο «εξαφανίζεται» ως διά μαγείας από την περιοχή, και απλά για την Τουρκία «δεν υπάρχει», διότι έτσι διευκολύνονται καλύτερα τα σχέδιά τους.

Το προκλητικότατο δημοσίευμα αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος Θάλασσα είναι μια «ημίκλειστη θάλασσα» με υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), με πολλούς περιορισμούς, οι οποίοι κανονικά θα πρέπει να καθορίζονται από όλα τα παράκτια κράτη της περιοχής (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας), βάσει συμφωνίας και με βάση τις αρχές της ισότητας.

Εδώ οι Τούρκοι συντάκτες, σύμφωνα με το κείμενο, δε ζητούν αλλά απαιτούν «σκιαγραφώντας» τις κινήσεις τους για το επόμενο διάστημα.

«Η Τουρκία, αν και το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην ανατολική Μεσόγειο», τονίζει το δημοσίευμα, «αποκλείεται από ορισμένες πραγματικές εφαρμογές, επειδή η πλειοψηφία των χωρών της περιοχής της αρνούνται τις δικαιοδοσίες αυτές».

«Η Τουρκία θα κινηθεί σύμφωνα με τους αναγκαίους νομικούς, πολιτικούς και οι τεχνικούς κανονισμούς ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ το νόμιμο μερίδιο του υποβρύχιου πλούτου» της περιοχής, καταλήγουν οι Τούρκοι. Δηλαδή, ξεκινούν νομικό αγώνα για τη διεκδίκηση ΑΟΖ έως κάτω από την Κρήτη και ανατολικά της μέχρι και την Κύπρο, ενώ συγχρόνως προετοιμάζονται με όλα τα μέσα, ΠΡΩΤΑ να το «επιβάλουν» σε όλες τις παράκτιες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος.
Και άρθρο Τούρκου πλοιάρχου

Μάλιστα σε άλλο άρθρο που δημοσιεύεται ταυτόχρονα σε ιστοσελίδα κορυφαίου κέντρου στρατηγικών μελετών της Τουρκίας, ο άλλοτε πλοίαρχος και γεωστρατηγικός αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών «BILGESAM» Dr. Cihat Yayci αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος ιστορικά, στρατηγικά και οικονομικά διαθέτει μια σημασία η οποία προσδιορίζεται με βάση την Κύπρο.

Τα παρόχθια κράτη, όπως αναλύει, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, δικαιούνται να συμμετέχουν στην κατανομή των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Το διεθνές νομικό πλαίσιο προσδιορίζει ότι η Τουρκία, η Αίγυπτος, η κατεχόμενη Κύπρος (την οποία μάλιστα εμφανίζει με τη σημαία του ψευδοκράτους στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα) και όχι η Συρία, η Λιβύη, το Ισραήλ και η Γάζα, θα πρέπει να έχουν αμοιβαία ΑΟΖ με το Λίβανο. Στους χάρτες αυτούς μάλιστα εμφανίζονται κυριαχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας να «σφάζονται» ή να είναι επίδικα για την Τουρκία που εμφανίζει ΑΟΖ με το ψευδοκράτος στο βόρειο τμήμα των κατεχομένων της Κύπρου.

Οι συμφωνίες για τη θαλάσσια δικαιοδοσία επιμερισμού θα πρέπει να αναθεωρηθούν, τονίζει ο δόκτωρ Yayci. Στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία αποκτά νέα διεθνή δικαιώματα και νόμιμα συμφέροντα στις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου, με θαλάσσια δικαιοδοσία σύμφωνα με το χάρτη. Οι χάρτες που επικαλείται εμφανίζουν Κρήτη και Δωδεκάννησα να γειτνιάζουν με την τουρκική ΑΟΖ ή με προέκταση της ΑΟΖ των κατεχομένων της Κύπρου, έχοντας «ακρωτηριάσει» την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, «εξαφανίσει» το Καστελόριζο και παραβιάζοντας κατά το δοκούν την υφαλοκρηπίδα σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κάσο, φτάνοντας την τουρκική ΑΟΖ ανατολικά της Σητείας και νότια στο ύψος της Ιεράπετρας, περιοχές που, όπως έχει αποκαλύψει ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος, είναι «ύποπτες» για πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

http://www.neakriti.gr/files/AOZXARTESTOYRKIASnew/AOZXARTESTOYRKIASnew.pdf

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ
Έτοιμη για διεκδικήσεις…

Σύμφωνα με ανάλυση έμπειρων Ελλήνων ειδικών στη γεωστρατηγική, η Τουρκία προετοιμάζεται για διεκδικήσεις επίσημα πλέον σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα. Με την ισχυρή ναυτική παρουσία φρεγατών, υποβρυχίων, θα προσπαθήσουν να επιβάλουν ΑΟΖ εντός ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς «παιχνίδι» θα παίξουν οι Τούρκοι για να το επιτύχουν, σημασία έχει ότι θέλουν ΑΟΖ και συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Οι κινήσεις Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου δείχνουν άλλωστε ότι οι εξελίξεις επιταχύνονται στην περιοχή μας.

Του Γιώργου Σαχίνη

Η Νέα Τάξη του Σόρος σχεδίαζε τη μετατροπή της Ελλάδας σε μουσουλμανική χώρα

Ιανουαρίου 31, 2017
Αυτό προκύπτει από την ψύχραιμη μελέτη των αμείλικτων στατιστικών στοιχείων και δεδομένων σχετικά με τις γεννήσεις, τους θανάτους, τη μαζική μετανάστευση ελληνόπουλων στο εξωτερικό και τη μαζική είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών από τα ανατολικά σύνορα.

Ο ελληνικός πληθυσμός με τη συγκεκριμένη ιστορική πολιτισμική ταυτότητα, μαστίζεται τα τελευταία χρόνια από υψηλή γήρανση και βαρύτατη υπογεννητικότητα, με αυξανόμενες σχετικές τάσεις τα τελευταία χρόνια λόγω της βαριάς οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, το 2015 καταγράφηκαν 92.984 γεννήσεις (92.149 το 2014) και 121.785 θάνατοι (113.740 το 2014), με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του πληθυσμού κατά 28.801 άτομα.

Η Ελληνίδα μητέρα γεννά 1,2 παιδιά κατά μέσο όρο, γεγονός που δεν αρκεί για την αναπλήρωση των γενεών, αφού για το σκοπό αυτό πρέπει να έχουμε 2,1 γεννήσεις ανά μητέρα.

Αντίθετα, η μουσουλμάνα μητέρα γεννά 5 παιδιά κατά μέσο όρο, με αυτονόητο το δυναμικό πολλαπλασιασμό τους.

Επί πλέον, η υπεροχή των θανάτων κατά περίπου 29.000 έναντι των γεννήσεων, αφορά ολοένα με αυξανόμενους ρυθμούς περισσότερους Ελληνογενείς από μουσουλμάνους, λόγω της υψηλής γήρανσης των πρώτων και της νεανικότητας των δεύτερων.

Σήμερα, στο σύνολο των γεννήσεων στην Ελλάδα, το 25% περίπου είναι μουσουλμάνοι.

Το ποσοστό αυτό αυξάνεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια, έτσι που σχετικά σύντομα, οι γεννήσεις από μουσουλμάνες μητέρες θα φτάσουν το 50% του συνόλου.

Μαζί με τους 130.000 μουσουλμάνους που ζουν στη Δυτική Θράκη, στη Ρόδο, στην Κω, στην Αθήνα και σε διάφορες περιοχές, ο συνολικός αριθμός των νόμιμων, υπό νομιμοποίηση και παράνομων μουσουλμάνων κατοίκων της χώρας, υπολογίζεται ότι ανέρχεται σήμερα σε 1,5 εκ., σε σύνολο 11 εκ. περίπου συνολικού πληθυσμού.

Σήμερα δηλ., οι μουσουλμάνοι που κατοικούν στη χώρα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι, έναντι των γερασμένων Ελληνογενών, ανέρχεται περίπου στο 14% του συνολικού πληθυσμού.

Στους αριθμούς αυτούς και στα αντίστοιχα ποσοστά, δεν περιλαμβάνονται οι καταγεγραμμένοι ως μουσουλμάνοι με προέλευση από την Αλβανία, επειδή χαρακτηρίζονται από μειωμένη θρησκευτική ιδεοληψία και είναι αφομοιώσιμοι με μικτούς γάμους με τον ελληνικό πληθυσμό.

Αντίθετα, οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης και οι αφικνούμενοι από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, δεν είναι αφομοιώσιμοι, αφού κάτι τέτοιο αποκλείεται εντελώς από την πολιτιμισμική τους ταυτότητα.

Αυτό έχει αποδειχτεί όχι μόνο στη χώρα μας και στην Κύπρο, αλλά και από τα γκέτο των μουσουλμάνων στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κλπ, αλλά και στις ίδιες τις χώρες προέλευσής τους όπου δεν αναμειγνύονται με αλλόθρησκους πληθυσμούς.

Η μουσουλμανική ταυτότητα είναι ιδιαίτερα ισχυρή-και μπράβο της.

Πέρα από το θρησκευτικό της χαρακτήρα, εμπεριέχει και πολιτισμική και πολιτική ιδιαιτερότητα.

Οι ακραίες της προεκτάσεις είναι ο ισλαμικός φονταμελισμός, ο οποίος επικρατεί συνήθως όταν ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξηθεί σημαντικά και υπερκεράσει τους αλλότριους πληθυσμούς.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, παράλληλα με τη ραγδαία δημογραφική μείωση και γήρανση του Ελληνογενούς πληθυσμού, με την έλευση της οικονομικής κρίσης από το 2009 και μετά, μεταναστεύουν ετησίως πάνω από 110.000 Έλληνες στο εξωτερικό (106.804 το 2014, 124.694 το 2013, 117.094 το 2013).

Υπολογίζεται ότι, τα τελευταία 6-7 χρόνια, έχουν μεταναστεύσει περισσότεροι από 600.000 Ελληνογενείς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι νέοι, επιβαρύνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την ήδη γερασμένη δημογραφική μας πυραμίδα.

Στα επόμενα δέκα χρόνια δηλ. μέχρι το 2026 και με τα σημερινά δεδομένα, τη ραγδαία συρρίκνωση λόγω υπογεννητικότητας και τη μεταναστευτική τους έξοδο, οι ελληνογενείς θα ανέρχονται σε 7 εκ. άτομα.

Στην ίδια περίοδο και με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, οι μουσουλμάνοι θα ανέρχονται σε 3 εκ, δηλ. στο 30% του συνόλου των 10 εκ. κατοίκων και στο 43% των 7 εκ. ελληνογενών.

Με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας τους και τη δυναμική που θα έχουν αναπτύξει, η δημιουργία ισχυρού μουσουλμανικού κόμματος είναι προδιαγεγραμμένη, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μοιραία μελλοντική πορεία της χώρας.

Με αυτήν την προοπτική, είναι περισσότερο από ορατή μια περίοδος αιματηρών εμφύλιων συγκρούσεων όπως ακριβώς έγινε στο Λίβανο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και όχι μόνο, με βέβαιη την τελική επικράτηση των μουσουλμάνων, οι οποίοι φυσικά θα επιβάλλουν τη δική τους ισχυρή θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα.

Τα περισσότερα παιδιά μας θα αναγκαστούν να τραβήξουν το δρόμο της προσφυγιάς, αφού το σημερινό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αδυνατεί να δει λίγο μακρύτερα από το σήμερα.

Ενδιαφέρεται περισσότερο για την κυβερνητική καρέκλα, για τις επόμενες εκλογές και όχι για τις επόμενες γενιές.

Οι Έλληνες θα είναι ο μόνος λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας που μετά από διαδρομή 3.000 χρόνων, θα χάσουν την πατρίδα τους οριστικά και αμετάκλητα χωρίς πόλεμο, λόγω εσωστρεφούς εθνομηδενιστικού μαζοχισμού, ξενόφερτης νεοταξίτικης σκοπιμότητας και ανατολίτικης πονηριάς.

Η μόνη ελπίδα αναστροφής αυτού του τραγικού μέλλοντος για την Ελλάδα, είναι η πλήρης αναστροφή της μουσουλμανικής εισβολής που φαίνεται να επιβάλλει ο Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ, γεγονός που είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί και στην Ευρώπη, με δεδομένη την ανερχόμενη ισλαμοφοβία παντού σε όλη τη γηραιά Ήπειρο.

Η αντιστροφή του μαζικού προσκλητήριο εισόδου σε όλους απανταχού γης και ειδικότερα στου μη αφομοιώσιμους μουσουλμάνους, αποτελεί πλέον γεγονός που δεν μπορεί να μην εφαρμοστεί και στη χώρα μας.

Εκτός και αν οι νεοταξίτες, απάτριδες αριστεροδεξιοί που κυβερνούν μέχρι σήμερα θέλουν να το εφαρμόσει η Χρυσή Αυγή.

Αν και το θέμα χρήζει πληρέστερης και αναλυτικότερης προσέγγισης, η αναστροφή του προαναγγελθέντος θανάτου του ελληνικού έθνους και της μετατροπής της σε μουσουλμανική χώρα προϋποθέτει:

την πλήρη απαγόρευση εισόδου μουσουλμάνων στη χώρα,

την ισχυρή ενίσχυση της πολυτεκνίας της Ελληνίδας μητέρας,

την παροχή κινήτρων για επιστροφή των ελληνόπουλων που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό

την επιλεκτική και προσεκτική υποδοχή αφομοιώσημων μη- μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών

Οι παραπάνω προτάσεις με τη σειρά τους προϋποθέτουν τη ριζική αναστροφή της μέχρι σήμερα επικρατούσας μεταναναστευτικής πολιτικής που αποδέχεται τη δημιουργία πολυπολιτισμικής πολυθρησκευτικής και τελικά μουσουλμανικής κοινωνίας και κράτους και βέβαια την έξοδο απο την κρίση που δεν μπορεί να επέλθει παρά με συντεταγμένη έξοδο απο το ευρώ.

Ομάδα Μελέτης Ελληνικής Δημοκρατικής Κίνησης – Πηγή: ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ
tribune.gr

Δείτε τον παγκόσμιο χάρτη του χρέους – Ο πρωταθλητής που δεν περιμένατε! (φωτο)

Οκτώβριος 13, 2015

Στο χάρτη που σας παρουσιάζουμε από το HowMutch.net μπορούμε να δούμε με μια ματιά το χρέος κάθε χώρας σε σχέση με το ΑΕΠ της. Στον Άτλαντα αυτό παρουσιάζονται όλα τα… προβληματικά παιδιά του καπιταλισμού, ενώ σε περίοπτη θέση βρίσκονται και χώρες… υπεράνω κάθε υποψίας.

Και για όσους βιαστούν να ρίξουν το ανάθεμα στη χώρα μας, ας σκύψουν λίγο πιο κοντά στην οθόνη τους και να στρέψουν το μάτι προς την Άπω Ανατολή. Εκεί, η Ιαπωνία, μαζί με χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι και η χώρα του… Mεσουρανούντος Χρέους, με το ποσοστό των δανεικών επί του ΑΕΠ να βρίσκεται στο ασύλληπτο 230%.

Μπροστά στην Ιαπωνία, και τα απόλυτα μεγέθη της οικονομίας της, η Ελλάδα είναι μία μικρή κουκκίδα στον χάρτη του χρέους. Με χρέος στο 177% (με βάση τα στοιχεία της ιστοσελίδας) είμαστε στην δεύτερη θέση, χωρίς βεβαίως σύγκριση σε ότι αφορά το ύψος του χρέους ως καθαρό ποσό.

Από εκεί και πέρα παρελαύνουν διάφορα ατίθασα παιδιά του νεοκαπιταλισμού των τελευταίων δεκαετιών, με τον Λίβανο στο 134%, την «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» Ιταλία στο 132,10%, την Πορτογαλία στο 130%, την Τζαμάϊκα στο 132%, την Ιρλανδία στο 109%, τις («κόβω-δολάριο-όποτε-θέλω») ΗΠΑ στο 103% κ.λπ.

Όπως και σε κάθε χάρτη, ο διάβολος κρύβεται στα μικρά γραμματάκια και στα πινακάκια που επισυνάπτονται. Έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση, ένα μικρό κουτάκι στα δεξιά, μας δείχνει ποιες χώρες προβλέπεται να παρουσιάσουν ανάπτυξη και ποιες ύφεση τα επόμενα χρόνια.

Και από τις χώρες που αναφέραμε, όλες -με εξαίρεση τον Λίβανο- οι προβλέψεις δεν είναι ευοίωνες (ιδίως για την Ελλάδα). Κάτι που σημαίνει ότι αυτός ο χάρτης θα αλλάξει προς το χειρότερο για την χώρα μας. Ιδίως καθώς είμαστε οι μόνοι από τους μεγάλους «μπαταχτζήδες» αυτού του κόσμου που δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές και να βελτιώσουμε την θέση μας.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι χώρες με τη μικρότερη αναλογία χρέους προς ΑΕΠ είναι χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Νιγηρία, τα Εμιράτα και η Ρωσία), οι οποίες όλως τυχαίως έχουν παραγωγή πετρελαίου, και έτσι μπορούν να χρηματοδοτούν την οικονομία τους με σχετικά εύκολο τρόπο (αν δεν είχε πέσει και η τιμή του…).

Όσο για τις ΗΠΑ, με χρέος που πλησιάζει τα 18,4 τρισεκατομμύρια δολάρια (και ανεβαίνει…), η παρουσίαση ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό δεν είναι ενθαρρυντικό δείγμα. Μάλιστα τα ελλείμματα της κεντρικής κυβέρνησης είναι αρκετά μεγαλύτερα τώρα (σε σχέση με το ΑΕΠ) απ’ ότι ήταν κατά την διάρκεια του Πρώτου και Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και στην Μάχη της Κορέας.

Όσο για ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο του χάρτη, είναι η… θρησκευτική (για την ακρίβεια, δογματική) διάταξη των χωρών με τα μεγάλα χρέη. Όπως παρατηρούν οι αναλυτές, οι χώρες με έντονο το προτεσταντικό στοιχείο, είναι αυτές με τα μικρότερα ή τα πιο ελεγχόμενα δημόσια χρέη. Ακόμα και η Ισλανδία, τελικά κατάφερε να βγει από την μεγάλη κρίση, έχοντας ως μπούσουλα (σύμφωνα με αυτές τις εκτιμήσεις) την ιδιαίτερη θέση που έχει το προτεσταντικό στοιχείο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Όσο για την Ελλάδα, μπορεί να μην φταίει το Δόγμα, ούτε το filioque. Aλλά ο Θεός να βάλει το χέρι του έτσι ή αλλιώς…