Archive for the ‘Μετανάστευση’ category

ΕΒΡΑΙΟΙ: «Έχουμε πάρει τη χώρα τους. Κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;» Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους.

Μαΐου 17, 2018
palestine3 map

Βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος: η τελική ουτοπία
Επανάληψη ανάρτησης της 11ης Σεπτεμβρίου 2011 που παρέμεινε δυστυχώς επίκαιρη και σήμερα.
του καθηγητή Chems Eddine Chitour (Αλγέρι)

«Αν ήμουν Άραβας ηγέτης, δεν θα υπέγραφα ποτέ συμφωνία με το Ισραήλ.

Είναι φυσιολογικό, έχουμε πάρει τη χώρα τους. Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους. Ζήσαμε τον αντισημιτισμό, τους Ναζί, τον Χίτλερ, το Άουσβιτς, αλλά ήταν δικό τους λάθος;

Μόνο ένα πράγμα βλέπουν: κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;»

Δαβίδ Μπεν Γκουριόν (Το εβραϊκό Παράδοξο, σ. 121)

Μετά από έντεκα μήνες αδιεξόδων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοίνωσε, με την ελπίδα να βγει από το αδιέξοδο, ότι θα ζητήσει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναγνωριστεί η ανεξαρτησία τους εντός των συνόρων της 1967.
Μέχρι σήμερα, το κράτος της Παλαιστίνης, αναγνωρίζεται από 94 κράτη μέλη του ΟΗΕ επί συνόλου 192. Στο τέλος του 2010, πέντε νοτιοαμερικανικά κράτη, με επικεφαλής τη Βραζιλία, αναγνώρισαν το «Κράτος της Παλαιστίνης με τα σύνορα του 1967».

20 χρόνια διαπραγματεύσεων, για το τίποτα

palestine4 grec

Ο Jean-Claude Lefort, πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύη Γαλλίας – Παλαιστίνης, συνοψίζει εύστοχα τη κατάσταση του παλαιστινιακού μαρτυρίου.
Διαβάζουμε: «Τα μέλη του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή συγκεντρώθηκαν χθες στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τρόπους για την αναβίωση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Το συμπέρασμα αυτής της συνάντησης ήταν τελεσίδικο: πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, λόγω των ισραηλινών θέσεων που απορρίπτουν τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα που υποστηρίζονται «επίσημα» από όλους, δηλαδή, δημιουργία δύο κρατών με την βάση τα σύνορα του 1967.

Ούτε δεν μπορεί να θεωρηθεί, όπως μόλις το έκανε το Κουαρτέτο, ότι από δω και στο εξής «πρέπει τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις». Πρόκειται για καθαρό και αρνητικό πολιτικό μήνυμα που σηματοδοτεί την παραίτηση από το Κουαρτέτο να δράσει και μια ομολογία ηθελημένης αποτυχίας. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στη Μαδρίτη που οδήγησαν στην «ανταλλαγή της γης έναντι της ειρήνης». Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από την υπογραφή στην Ουάσιγκτον της ισραηλοπαλαιστινιακής ενδιάμεσης συμφωνίας γνωστή ως συμφωνία του Όσλο. Ας θυμηθούμε ότι διακήρυττε ότι «οι διαπραγματεύσεις για το μόνιμο καθεστώς θα οδηγήσουν στην εφαρμογή των ψηφισμάτων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Αυτό στηριζε ρητώς την διαπραγμάτευση στο διεθνές δίκαιο και όριζε ένα χρονοδιάγραμμα που θα επέτρεπε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου, παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα του 1967, το αργότερο εντός πέντε ετών .(…)
Η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης αναβλήθηκε επ’ αορίστον. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τον «Οδικό Χάρτη» που θα οδηγούσε στη δημιουργία του εν λόγω κράτους το 2005. Τέσσερα χρόνια από την Ανάπολη που θα οδηγούσε στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους το 2008. (1)

Αναφερόμενος στο ισραηλινό πείσμα, ο κ. Lefort μας περιγράφει το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τον Νετανιάχου: «Τον περασμένο Μάιο, ο Βενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώπιο του Κογκρέσο, τους μεγάλους άξονες του σχεδίου του. Ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνεται με μια σειρά από αρνήσεις: άρνηση των συνόρων του 1967, άρνηση της διάλυσης των οικισμών –που είναι όμως παράνομοι-, άρνηση του παγώματος της οικοδόμησης αποικιακών οικισμών οποιουδήποτε είδους, άρνηση να μοιραστεί η Ιερουσαλήμ και άρνηση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει πράγματι ότι στηρίζει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αλλά με την απαράδεκτη προϋπόθεση να κατονομάσει «Κράτος» μια ακολουθία από μίνι-θύλακες που στερούνται κάθε δικαιώματος και κάθε βιωσιμότητας. (…)
Μετά από τόσες δεκαετίες και εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την κατάτμηση του παλαιστινιακού προτεκτοράτου, το ανεξάρτητο Κράτος της Παλαιστίνης ανεξάρτητο και κυρίαρχο στα σύνορα του 1967 και με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, ανοίγοντας το δρόμο για την πλήρη και ολόκληρη εφαρμογή των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, είναι σήμερα ο μόνος τρόπος για να μετακινηθούν οι γραμμές και για δράση -επιτέλους πράξη- για να εγκατασταθούν δυο κράτη που θα ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια, το ένα δίπλα στο άλλο. Νομοθεσίες περί ειρήνης απαιτεί δράση.
Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να αναγνωρίσει επισήμως το παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του 1967 τον Ιούλιο και τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, είναι ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη (1).

Κανένα σήμα δεν ήλθε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται και στέκεται πίσω από την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα. Πράγματι, ο Αμερικανός Πρόεδρος εκφώνησε την Κυριακή 22 Μαΐου, μια πολυαναμενόμενη ομιλία ενώπιο της AIPAC, το κυριότερο λόμπι υπέρ του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπαράκ Ομπάμα επανέλαβε την υποστήριξή του για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα προ του πόλεμου του 1967.

Ενώπιο της AIPAC, ο Ομπάμα –που χειροκροτήθηκε επανειλημμένα- έδωσε ωστόσο, εγγυήσεις στους Ισραηλινούς και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υποστήριξε ότι «ακόμα κι αν μπορεί να διαφωνούμε μερικές φορές, όπως οι φίλοι μπορεί να είναι, οι δεσμοί μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι αναλλοίωτοι, και η στράτευση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ασφάλεια του Ισραήλ είναι αταλάντευτη». Ο Μπαράκ Ομπάμα υπογράμμισε ότι οι ανταλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε χάραξη των συνόρων διαφορετική από εκείνη που προέκυψε από τη σύγκρουση του 1967. Ο κ. Ομπάμα έκρινε ότι είχαν γίνει «ψευδείς παραστάσεις» από την ομιλία του. Η θέση του προέδρου «σημαίνει ότι τα ίδια τα μέρη, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα διαπραγματευθούν για σύνορα διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν στις 4 Ιουνίου 1967», που θα λάβουν υπόψη τις «δημογραφικές πραγματικότητες επί του εδάφους και τις ανάγκες των δύο μερών» (2).

Είναι πεντακάθαρο, πρόκειται για το 1967 με τα μετέπειτα τετελεσμένα γεγονότα. Θυμηθείτε, ο καθένας έχει στο μυαλό του το πανηγύρι των συζητήσεων το Σεπτέμβριο του 2010 που απέτυχαν τρεις εβδομάδες μετά:, το Ισραήλ έχοντας δηλώσει ότι δεν θα σταματήσει την επέκταση των εποικισμών, ο Ομπάμα δήλωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Ομπάμα εμπόδισε την έρευνα του ΟΗΕ για την ισραηλινή επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» (3).

 

palestine2

Τι λέει το ψήφισμα της 22 Νοεμβρίου 1967;

Διαβάζουμε: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εκφράζοντας τη ανησυχία που συνεχίζει να του προκαλεί η σοβαρή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, δηλώνει ότι η ολοκλήρωση των αρχών του Χάρτη απαιτεί την δημιουργία μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στη Μέση Ανατολή, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή των δύο ακολούθων αρχών: 1) Απόσυρση των ένοπλων δυνάμεων του Ισραήλ από τα εδάφη που κατελήφθησαν στην πρόσφατη σύγκρουση, 2) Τερματισμός όλων των απαιτήσεων ή οποιαδήποτε εχθρικής στάσης, σεβασμός και αναγνώριση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας κάθε κράτους στην περιοχή και του δικαιώματος τους να ζει ειρηνικά μέσα σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα, απαλλαγμένο από απειλές ή πράξεις βίας». Η γαλλική ερμηνεία είναι «από όλα τα εδάφη», στα αγγλικά η ερμηνεία είναι διαφορετική. «Να θυμηθούμε, γράφει ο Πρέσβης Zvi Tenney, ότι το ψήφισμα 242 προβλέπει την απόσυρση των Ισραηλινών from territories, δηλαδή από ορισμένα κατεχόμενα εδάφη και όχι από όλα τα εδάφη που κατέλαβαν στη διάρκεια της σύγκρουσης του 1967». (4)

Η θέση του Ισραήλ

Πρέπει να ξέρετε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ενάντια, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου προειδοποιεί τον Μαχμούτ Αμπάς και του ζητά να επιλέξει μεταξύ της ειρήνης με το Ισραήλ η της ειρήνης με τη Χαμάς.
Η συμβολή του πρέσβη του Ισραήλ στο Παρίσι, είναι ένα μοντέλο της μπερδεμένης ρητορικής όπου τελικά διαπιστώνουμε ότι το Ισραήλ επιμένει και υπογράφει. Διαβάζουμε: «Σας υπόσχομαι ότι το Ισραήλ δεν θα είναι η τελευταία χώρα που θα δεχθεί το παλαιστινιακό κράτος στα Ηνωμένα Έθνη. Θα είναι η πρώτη». Αυτή η δήλωση του ισραηλινού πρωθυπουργού προς το αμερικανικό Κογκρέσο το Μάιο, για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους γεννημένο από συνομιλίες, αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της δέσμευσης του Ισραήλ για την ειρήνη. Το ερώτημα δεν είναι η αρχή, αλλά ο τρόπος για να επιτευχθεί. Το ζήτημα είναι προπαντός να ξέρουμε σε τι θα μοιάζει αυτό το κράτος». (5)

Ο Yossi Gal συνεχίζει: «Η ειρήνη δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων και διαλόγου μεταξύ των δύο μερών που έχουν αποφασίσει να συνδέσουν τη μοίρα τους και να οικοδομήσουν το μέλλον μαζί. Μια μονομερής δράση θα ήταν επίσης αντίθετη με τις αρχές που ορίζονται από το Κουαρτέτο. Έχουμε με τους Παλαιστίνιους ένα κοινό στόχο. Το Ισραήλ έχει αποφασίσει να αποδεχθεί την αρχή των δύο εθνών – κρατών για δύο λαούς. (…) Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν αποφασίσει να θέσουν τέλος στις χρόνιες διαπραγματεύσεις, διεκδικώντας το «δικαίωμα επιστροφής» των προσφύγων τους στο Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να μας εμπνεύσει περισσότερη αμφιβολία για την πραγματική θέληση τους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού. Το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να γίνει, ως το λογικότερο, στα σύνορα του νεοσύστατου παλαιστινιακού κράτους. Σύμφωνα με την παλαιστινιακή λογική, θα υπάρξει ένα νέο ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, αλλά με πρόσφυγες που θα εγκατασταθούν σε «αυτό το άλλο κράτος», το Ισραήλ; (…)»( 5)

Ο Πρέσβης ξέχασε να αναφέρει ότι οι Παλαιστίνιοι διαπραγματεύονται για 20 χρόνια για το τίποτα, σε αντίθεση, αυτό που παραμένει από την αρχική Παλαιστίνη γίνεται σταδιακά και αναπόφευκτα μια στάλα (λιγότερο από το 22%).

Παλαιστινιακό κράτος, τι να το κάνουμε;

Υπενθυμίζεται ότι το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1947, συνιστά χωρισμό της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό κράτος, ένα αραβικό κράτος και μια ζώνη «κάτω από ειδικό διεθνές καθεστώς». 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 558.000 Εβραίους και 405.000 Άραβες για το εβραϊκό κράτος, 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 804.000 Άραβες και 10.000 Εβραίους στο αραβικό κράτος, 106.000 Άραβες και 100.000 Εβραίοι στη διεθνή ζώνη που περιλαμβάνει τους Αγίους Τόπους, την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ. Μεταξύ των δύο κρατών έπρεπε να υπάρξει μια οικονομική, νομισματική και τελωνιακή ένωση.
Το ψήφισμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ και έξι μήνες μετά την ψηφοφορία, στις 15 Μαΐου 1948, ξεκινά ο πρώτος αραβοισραηλινός πόλεμος, μετά από πέντε μήνες παλαιστινοεβραϊκού πόλεμου.

Να σημειώσουμε ότι στο εβραϊκό κράτος, ζούσαν 405.000 Άραβες πριν από τη βίαιη εκδίωξη τους, γεγονός που είναι σε αντίθεση με την εμμονή του Βενιαμίν Νετανιάχου να διαθέτει ένα εβραϊκό κράτος στειρωμένο από τους Άραβες, αρνούμενου το δικαίωμα της επιστροφής στους Άραβες οι οποίοι εκδιώχτηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.
Αν όντως συνέβη αυτό, οι Άραβες του Ισραήλ δεν προορίζονται πλέον να παραμείνουν στο εβραϊκό κράτος, και θα θα διογκωθεί ο αριθμός των κατοίκων στο παλαιστινιακό Μπαντουστάν. Στα ίδια πλαίσια της άρνησης, στις 25 Μαΐου, 2011, το Νομικό Φόρουμ του Ισραήλ και ο πρέσβης Alan Baker, απευθύνθηκαν στο Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν με επιστολή στην οποία ισχυρίζονται τη νομιμότητα του Ισραήλ στα σημερινά σύνορα του επικαλούμενοι ένα ψήφισμα της Κοινωνία των Εθνών του 1922, στο οποίο είχε αποφασιστεί ομόφωνα να δημιουργηθεί μια εθνική πατρίδα του εβραϊκού λαού στον ιστορικό χώρο της Γης του Ισραήλ. Επομένως, το παραπάνω ψήφισμα της Κοινωνίας των Εθνών εξακολουθεί να ισχύει, και οι 650.000 Εβραίοι που κατοικούν στις περιοχές της Ιουδαίας, Σαμάρειας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ζουν εκεί νόμιμα». (6)

Όπως έγραψε ο Ντάνιελ Vanhove, ο οποίος είναι δύσπιστος: «Μπορούμε να χαρούμε;» ακόμα και να υποστηρίξουμε την προσεχή αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους-παρία; Αυτό μου φαίνεται απίθανο. (…)
Ως υπενθύμιση: από τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους και την απεχθή πρακτική του να επεκτείνει τα σύνορά του με ψευδείς ιδεολογίες και δικαιολογίες ασφάλειας, ο συστηματικός διαμελισμός των παλαιστινιακών εδαφών μέσω του αποικισμού θεωρείται «έγκλημα πολέμου» από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και από την Ιστορική Παλαιστίνη, παραμένει μόνο το κατακερματισμένο 15% του εδάφους της, όπως οι Μπαντουστάν της Νότιας Αφρικής σε κάποια εποχή– χωρίς να αναφέρουμε το στρατόπεδο θανάτωσης της Γάζας, όπου ο συσσωρεμένος πληθυσμός ασφυκτιά από ένα από τους χειρότερους αποκλεισμούς που έχει επιβληθεί από κατακτητή και την πολεμική μηχανή του.

Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτό το σχέδιο εγκαθίδρυσης κράτους προβλέπει ότι θα είναι εντός των συνόρων του 1967, το να υιοθετήσεις ένα παλαιστινιακό κράτος σήμερα είναι:

-χωρίς να το λέμε, να συμμετάσχουμε σε μια απαράδεκτη πορεία των γεγονότων
– να εγκρίνουμε το διαχωριστικό τείχος που εισχωρεί βαθιά στο παλαιστινιακό έδαφος – να αναγνωρίσουμε ένα μέρος των εποικισμών, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία είναι μια ντε φάκτο προσάρτηση της πόλης, όμως δηλωμένη ως πρωτεύουσα του μελλοντικού κράτους
– να δεχόμαστε ότι οι πρόσφυγες δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους, όπως κατοχύρωνε το Ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 1948 (…)

θα ήταν ίσως πιο χρήσιμο να αναρωτηθούμε αν το πρώτο πράγμα να κάνουμε δεν θα ήταν να σταματήσει αυτή η απαίσια σφαγή της οποίας μετράμε τις μοιραίες συνέπειες κάθε μέρα για παραπάνω από 63 χρόνια. «(7)

Από την πλευρά του, στα ίδια απόνερα της ματαιότητας της διαδικασίας, ο Fadwa Nassar έγραψε: «Πολλοί είναι οι Παλαιστίνιοι που θέτουν ερωτήσεις σχετικά με την έννοια της διπλωματικής μάχης που ξεκίνησε η Παλαιστινιακή Αρχή για την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη. (…)

Έπειτα, η ιδέα για τη «μονομερή» διακήρυξη ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, θεωρείται από το σιωνιστικό κράτος και τους συμμάχους του ως προσβολή. Είναι αυτονόητο ότι η προσφυγή της Παλαιστινιακής Αρχής για την ανακήρυξη «μονομερούς» ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης στο όργανα του ΟΗΕ, ακολουθεί την αποτυχία των δεκαοκτώ ετών διαπραγματεύσεων. (…)

Το παλαιστινιακό κράτος που «προσφέρεται» από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και γίνεται αποδεκτό από τους Σιωνιστές, σίγουρα δεν είναι το ίδιο με αυτό που διεκδικεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ούτε α φορτιορι ο παλαιστινιακός λαός. (…)

Για πολλές παλαιστινιακές δυνάμεις, είναι απαραίτητο να ενωθούν οι παλαιστινιακές τάξεις πριν από την προσφυγή στον ΟΗΕ, αλλά ο Μαχμούντ Αμπάς έλαβε διαφορετική απόφαση. (…)
Όσο ο Μαχμούντ Αμπάς δεν λαβαίνει υπόψη τους πραγματικούς παράγοντες που του επιτρέπουν να δώσει αυτή τη μάχη στα Ηνωμένα Έθνη, η αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης, στο περίπου 22% της κατεχομένης Παλαιστίνης, θα εξακολουθήσει να αποτελεί μια αναγνώριση στο χαρτί και δεν μπορεί να είναι μοχλός για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την επιστροφή των προσφύγων. Αναγνώριση, ναι, αλλά τι να την κάνουμε; (8)

Πρώην Ευρωπαίοι ηγέτες, με επικεφαλής τον Hubert Vedrine, καλούν τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης, τον Σεπτέμβριο. (…) Σημειώνεται ότι σε αυτά τα καλέσματα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα σύνορα του 1967 και την εφαρμογή του Ψηφίσματος 242. Με καθαρά λόγια, κάνουν το ελάχιστο γνωρίζοντας ότι κατά βάθος, το πρόβλημα παραμένει.

Το βλέπουμε, τίποτα δεν κερδήθηκε.
Προφανώς, μια τέτοια διακήρυξη θα έχει κυρίως πολιτική αξία, δεδομένου ότι δεν θα έθετε τέλος στην ισραηλινή κατοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες οδηγούνται, εκτός από θαύμα, να θέτουν βέτο για το οποίο μπορούμε να αναρωτηθούμε την ορθότητα, με το χρόνο και τις ταχείς μεταβολές στο κόσμο.

Είναι ωστόσο μια μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον παλαιστινιακό λαό που δεν γνώρισε παρά μόνο τον πόλεμο για σχεδόν έναν αιώνα και που δέχεται να ζήσει σε λιγότερο από το 20% της αρχικής Παλαιστίνης.
1. Jean-Claude Lefort:
http://www.lemonde.fr/idees/chronique/2011/07/14/reconnaissance-de-l-etat-palestinien-lettre-ouverte-a-mme-ashton_1548009_3232.html.12.07.11

2. Obama pour un Etat palestinien dans les frontières de 1967 LeMonde.fr 22.05.11

3. C.E.Chitour: Le rêve des peuples épris de justice: Un Etat palestinien. Lundi 2 mai 2011

4. Dr Zvi Tenney: http://www.terredisrael.com/infos/?p=34379 28 avril 2011

5. Yossi Gal: Le Proche-Orient a besoin d’une paix sincère, Le Monde 27.07.11

6. http://www.juif.org/le-mag/405,une-resolution-dans-les-frontieres-de-1967-seraitillegal.php

7. Daniel Vanhove, http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=24640, le 5 mai 2011.
8. Fadwa Nassar, http://www.ism-france.org/analyses/Reconnaitre-l-Etat-palestinien-pour-faire-quoi–article-15906, le 4 août 2011.
Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2011/09/blog-post_9937.html

Advertisements

Ο όλεθρος των Μνημονίων: Πόσο κόστισε στους Έλληνες το «λάθος» της ΕΚΤ, της ΕΕ και του ΔΝΤ;

Μαΐου 17, 2018

Image result for ολεθρος μνημονια

Δεν υπάρχει, (αλλά ούτε πρόκειται και να υπάρξει), τέτοιο ανάλογο ιστορικό προηγούμενο, οικτρής και παταγώδους αποτυχίας των προγραμμάτων «διάσωσης» μιας χώρας όπως της Ελλάδος που χρεωκόπησε πλήρως και όπου παρά τις πρωτοφανείς θυσίες των Ελλήνων το συνολικό αδιέξοδο παραμένει.

Οι ανεκδιήγητες δηλώσεις του  αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Βίτορ Κονστάντσιο σε συνέντευξή του στους Financial Times ότι Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και  ΔΝΤ έκαναν «λάθος» στην περίπτωση της Ελλάδας και κανείς δεν υπολόγισε μια πτώση της τάξης του25% του ΑΕΠ φυσικά προκαλούν, το συναίσθημα και όχι μόνο του Έλληνα αλλά και κάθε λογικά σκεπτόμενου πολίτη.

Πρόκειται για βιβλικών διαστάσεων τραγωδία που ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει στην ιστορία.

Μετά από 8 χρόνια μνημόνια το χρέος εκτινάχθηκε στο 179,8% του ΑΕΠ από 126,7% που ήταν πριν τη κρίση!

Πόσο μας κόστισε τελικά ο… λάθος υπολογισμός τους;

Συνολικά και όπως έχει υπολογιστεί περί τα 1,5 τρισ. Ευρώ!

350 δισ. ευρώ, χάθηκαν μόνο εξαιτίας της ύφεσης και της κρίσης.

Αν σε αυτά  προσθέσουμε τη μείωση της αξίας της ακίνητης περιουσίας, το γκρέμισμα των μετοχών, τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα επιχειρήσεων τότε γίνεται αντιληπτό πως η καταστροφή έχει πάρει πολύ μεγαλύτερες,σχεδόν  κολοσσιαίες διαστάσεις και ξεπερνά ακόμα και 1,5 τρισ. ευρώ.

Πιο ειδικά: 700 δισ. ευρώ η αξία των ακινήτων που χάθηκε, 350 δισ. ευρώ ο παραγόμενος πλούτος που καταστράφηκε από τις μνημονιακές πολιτικές, 230 δισ. τα χρέη των πολιτών και των επιχειρήσεων προς τράπεζες, εφορίες, ταμεία, μας κάνουν 1.280 δισ. ευρώ.

Εάν συνυπολογίσουμε τις ζημιές  από το «περίφημο» PSI σε πολίτες και ταμεία, από ομόλογα και μετοχές, τη ζημιά σε έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία από την μετανάστευση 450.000 Ελλήνων στο εξωτερικό και τα 47 δισ. μέτρα που αδίστακτα μας επέβαλλαν, γίνεται καταφανές ότι η καταστροφή των Ελλήνων ξεπερνά το 1,5 τρισ. ευρώ.

Και το κακό είναι πως παρά τα μνημόνια το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά από 117% του ΑΕΠ το 2008 έχει εκτοξευθεί στο 179,8% και κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμη θα αυξηθεί.

Με άλλα λόγια με θυσίες 1,5 τρισ. καταφέραμε (ή μάλλον κατάφεραν οι πολιτικές της ΕΕ) να εκτινάξουν το Δημόσιο  χρέος στο  180% ήτοι κάπου 313 δισ.€.

«Ζαλίζουν» τα δισ.€

Το χειρότερο είναι πως τα δάνεια που πήρε η χώρα απο τους δανειστές δεν διοχετεύτηκαν φυσικά για την  ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας, αλλά στην πληρωμή των ξένων τραπεζών, κυρίως γερμανικών και γαλλικών.

Δηλαδή μας τα έδιναν πληρώναμε τις τράπεζές τους και εμείς φορτωνόμασταν με επιπλέον χρέος.

Έτσι το 85% όλων των χρημάτων που πήρε η Ελλάδα από τα μνημόνια πήγε σε τόκους, χρεολύσια, και στις ευρωπαϊκές τράπεζες και μόλις το 15% για έξοδα γενικής διακυβέρνησης.

Το 2015 και το 2016 η χώρα μας είχε συνολικά ΑΕΠ ίσο με 370 δισ. ευρώ. Στα  χρόνια της μνημονιακής καταστροφής, οι Έλληνες έχασαν 350 δισ. ευρώ.

Η καταστροφή ξεκίνησε από το 2010 όταν εξαιτίας των μέτρων ο συνολικά παραγόμενος πλούτος μειώθηκε κατά 18 δισ.ευρώ από το υψηλότερο σημείο των 245 δισ. ευρώ περίπου.

Ακολούθησε το 2011 όταν η βουτιά έφτασε στα 37 δισ. ευρώ και στη συνέχεια ήρθε το 2012 που θα θυμούνται όλοι της συγκυβέρνησης, όπου η ύφεση ήταν η μεγαλύτερη που γνώρισε η χώρα σε ένα χρόνο με αποτέλεσμα το ΑΕΠ να γκρεμοτσακιστεί χάνοντας  16 δισ. ευρώ σε σύγκριση με το 2009. Το ποσό είναι 54 δισ. ευρώ αν ο υπολογισμός γίνει με το υψηλότερο σημείο.

Το 2013, το 2014, το 2015 και το 2016 οι Έλληνες έχασαν  240 δισ. ευρώ συνολικά. Αν στα προηγούμενα ποσά, δηλαδή τα 350 δισ. ευρώ προσθέσουμε και το κόστος των μέτρων το συνολικό ποσό εξακοντίζεται σε απίστευτο ύψος, σε 400 δισ. ευρώ περίπου.

http://www.pronews.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/687051_katastrofi-poso-kostise-stoys-ellines-lathos-tis-ekt-tis-ee-kai

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αποτελούν περίπου τον ίδιο πληθυσμό. Τι αποκαλύπτει γενετική έρευνα στην Κύπρο

Ιουνίου 22, 2017

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι προέρχονται από την ίδια γενετική δεξαμενή, η οποία όμως άρχισε σταδιακά να αλλάζει μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου το 1571 μ.Χ., διαπιστώνει πληθυσμιακή γενετική μελέτη του τμήματος Καρδιαγγειακής Γενετικής και του εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (ΙΝΓΚ).

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες στο επιστημονικό περιοδικό «PlosOne», διεξήχθη τα τελευταία δύο χρόνια από πολυμελή πολυεθνική ομάδα εξειδικευμένων επιστημόνων με επικεφαλής τον καθηγητή Μάριο Καριόλου του ΙΝΓΚ και τους στενούς του συνεργάτες δρα Αλέξανδρο Ηρακλείδη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και δρα Ήβη Πασιαρδή του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας είναι οι: Εύα Φερναντέζ, Στεφανία Μπεντροτσίνι, Μάριος Χειμωνάς, Βασίλης Χριστοφή, Τζόναθαν Κινγκ, Μπρουσέ Μπουτόουλε και Παναγιώτης Μανώλη.

Η ερευνητική ομάδα συγκέντρωσε και ανέλυσε δείγματα DNA από 344 Ελληνοκύπριους άνδρες, με γεωγραφική κατανομή σε όλη την κυπριακή επικράτεια, που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους και τα συνέκρινε με τα δείγματα 380 Τουρκοκυπρίων ανδρών, επίσης ξένων μεταξύ τους. Οι τελευταίοι είχαν κυπριακή καταγωγή (δηλαδή, δεν είναι έποικοι, που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο μετά το 1974).

Οι πληροφορίες για το δείγμα των 380 Τουρκοκυπρίων ελήφθησαν από ένα δημόσια προσβάσιμο δείγμα πληθυσμού, του οποίου το DNA ανέλυσε και δημοσίευσε το 2017 ο Τουρκοκύπριος γενετιστής Τζεμάλ Γκουρκάν. Ο λόγος που επιλέχθηκαν ανδρικά δείγματα είναι, επειδή το ανδρικό χρωμόσωμα Υ στο 23ο ζεύγος των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων (ΧΥ για τους άντρες και ΧΧ για τις γυναίκες) μεταφέρεται σχεδόν αυτούσιο από γενιά σε γενιά και έτσι μπορεί κανείς να ανιχνεύσει την καταγωγή πηγαίνοντας πολλές γενιές πίσω. Οι μικρές αλλαγές, που μπορεί να παρατηρηθούν στο ανδρικό χρωμόσωμα Υ (ή μεταλλάξεις στη γλώσσα της γενετικής), όπως αυτό κληροδοτείται από μία γενεά στην άλλη, βοηθούν και αυτές στις πληθυσμιακές γενετικές μελέτες.

Το επιστημονικό εύρημα της πληθυσμιακής γενετικής μελέτης είναι ότι η καταγωγή πατρός Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων προέρχεται κυρίως από την ίδια γενετική δεξαμενή, σε βαθμό τέτοιο ώστε να θεωρείται περίπου πως πρόκειται για τον ίδιο πληθυσμό. Προκύπτει επίσης ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται και μια πολύ στενή γενετική συγγένεια με τους κατοίκους του Λιβάνου, αλλά και της Καλαβρίας στην Ιταλία. Ενδιαφέρον είναι ότι τόσο Ελληνοκύπριοι όσο και Τουρκοκύπριοι φανερώνουν στενές γενετικές καταβολές και με τον ελληνικό πληθυσμό.

Αν ανατρέξει κανείς στη γενεαλογία της τελευταίας χιλιετίας, όπως φαίνεται από την ανάλυση των απλοτύπων (σσ: απλότυπος είναι η γενετική ταυτότητα του κάθε άνδρα στο χρωμόσωμα Υ, η οποία χρησιμοποιείται για ταυτοποιήσεις ατόμων που είναι συγγενικά), Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μεταξύ τους πολύ περισσότερους απλότυπους απ’ όσους έχουν κοινούς με οποιονδήποτε άλλον πληθυσμό περιβάλλει την Κύπρο. Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι 7-8% του πληθυσμού των δύο κοινοτήτων είναι μεταξύ τους κοντινοί συγγενείς εκ πατρός. Οι Τουρκοκύπριοι εμφανίζονται επίσης να έχουν σε ποσοστό 3% κοινούς απλότυπους με τους κατοίκους της Τουρκίας και ένα μικρότερο ποσοστό με κατοίκους διαφόρων χωρών της Βόρειας Αφρικής, κυρίως της Λιβύης. Τόσο οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Ελλάδας και του Λιβάνου, ενώ συγκεκριμένα οι Ελληνοκύπριοι έχουν κοινούς απλότυπους με κατοίκους της Αλβανίας. Το γενικό γενετικό προφίλ των Κυπρίων (ιδιαίτερα των Ελληνοκυπρίων) όσον αφορά την πατρική καταγωγή μοιάζει με αυτό γηγενών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και του νοτιοδυτικού Καυκάσου (π.χ. Αρμένιοι), καθώς και μ΄εκείνο των Ελλήνων της Κρήτης.

Η γενετική ομοιότητα με τους πληθυσμούς που κατοικούν στην Ελλάδα είναι μεγάλη, όχι όμως τόσο όσο με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, διότι από τον εξελληνισμό του νησιού με την κάθοδο των αχαϊκών φύλων έως σήμερα έχουν μεσολαβήσει 3.500 χρόνια και στο μεταξύ οι απλότυποι-Υ μεταλλάχθηκαν. Έτσι είναι αδύνατο να εντοπιστεί μεγάλος αριθμός κοινών απλοτύπων. Στους Τουρκοκύπριους, η επιμιξία με τον τουρκικό πληθυσμό (βάσει πάντα του ανδρικού χρωμοσώματος Υ) είναι μικρή και φαίνεται να ήρθε αργά, πιθανότατα μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς τον 16ο αιώνα. Συνολικά, η ανάλυση του χρωμοσώματος Υ δείχνει ότι οι Κύπριοι βρίσκονται στη μέση μιας γενετικής εξάπλωσης, που εκτείνεται από τη λεκάνη της Λεβαντίνης ως τη νοτιοανατολική Ευρώπη και αποκαλύπτει ότι, παρά τις επιμέρους διαφορές στους απλότυπους, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μοιράζονται μια κοινή πατρική καταγωγή από την περίοδο πριν από την οθωμανική κυριαρχία στο νησί.

Με βάση την ιστορική και αρχαιολογική μαρτυρία, η παρουσία Ελληνοκυπρίων στο νησί αρχίζει την εποχή του Χαλκού (περίπου στα 1000 π.Χ.) και των Τουρκοκυπρίων την οθωμανική περίοδο (16ος αιώνας μ.Χ.). Έτσι, αυτή η μεταξύ τους γενετική ομοιότητα (μεγαλύτερη από ό,τι με οποιονδήποτε άλλο πληθυσμό της γύρω περιοχής) θα μπορούσε να αποδοθεί είτε στην κοινή προοθωμανική καταγωγή και των δύο κοινοτήτων που διαφοροποιήθηκε (αλλά ακόμη διατηρούνται σημαντικές ομοιότητες) μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου, είτε σε μια διαφορετική, όχι κυπριακή, πατρική γενετική καταγωγή των Τουρκοκυπρίων (π.χ. τουρκική). Ανάλυση της προέλευσης 24 κοινών απλοτύπων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων έδειξε ότι κανείς από αυτούς δεν συναντάται στην Τουρκία, επομένως δεν προκύπτει τουρκική καταγωγή. Πολύ περισσότερο, το γεγονός ότι οι 20 από τους 24 κοινούς απλότυπους δεν υπάρχουν ούτε στη διεθνή βάση δεδομένων, δείχνει ότι συναντώνται μόνο στον τοπικό πληθυσμό της Κύπρου.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

3.500.000 άτομα αλβανικής καταγωγής ζούν σήμερα στην Τουρκία.

Ιανουαρίου 31, 2017

Σήμερα στην Τουρκία υπολογίζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1,3 με 3.500.000 Αλβανοί, που αποτελούν το 1,5 – 4,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας (79.000.000 πληθυσμός με την απογραφή 2016). Αλλά η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τους Αλβανούς ως μειονότητα σε αυτή τη χώρα.

Οι Αλβανοί που μετοίκισαν στην Τουρκία, βρίσκονται περισσότερο στο ευρωπαϊκό τμήμα, αλλά και στην Ασία. Οι περισσότεροι ζουν σε πόλεις και λιγότερο στα χωριά, όπως αναφέρει η Telegraph.

Οι Αλβανοί δεν καταγράφονται στα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής, εφόσον είναι εγγεγραμμένοι μόνο ως Τούρκοι και ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς έχει πλέον αφομοιωθεί.

00-1hartashq

Αυτός είναι ο χάρτης των Αλβανικών οικισμών στην Τουρκία, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει στη χώρα αυτή μετά το 1920, κυρίως από το Κοσσυφοπέδιο, την Ιλλιρίδα (ΠΓΔΜ) και την Τσαμουριά (Ελλάδα) .

http://www.gazetadita.al/harta-e-vendbanimeve-te-shqiptareve-ne-turqi/

Η Νέα Τάξη του Σόρος σχεδίαζε τη μετατροπή της Ελλάδας σε μουσουλμανική χώρα

Ιανουαρίου 31, 2017
Αυτό προκύπτει από την ψύχραιμη μελέτη των αμείλικτων στατιστικών στοιχείων και δεδομένων σχετικά με τις γεννήσεις, τους θανάτους, τη μαζική μετανάστευση ελληνόπουλων στο εξωτερικό και τη μαζική είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών από τα ανατολικά σύνορα.

Ο ελληνικός πληθυσμός με τη συγκεκριμένη ιστορική πολιτισμική ταυτότητα, μαστίζεται τα τελευταία χρόνια από υψηλή γήρανση και βαρύτατη υπογεννητικότητα, με αυξανόμενες σχετικές τάσεις τα τελευταία χρόνια λόγω της βαριάς οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, το 2015 καταγράφηκαν 92.984 γεννήσεις (92.149 το 2014) και 121.785 θάνατοι (113.740 το 2014), με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του πληθυσμού κατά 28.801 άτομα.

Η Ελληνίδα μητέρα γεννά 1,2 παιδιά κατά μέσο όρο, γεγονός που δεν αρκεί για την αναπλήρωση των γενεών, αφού για το σκοπό αυτό πρέπει να έχουμε 2,1 γεννήσεις ανά μητέρα.

Αντίθετα, η μουσουλμάνα μητέρα γεννά 5 παιδιά κατά μέσο όρο, με αυτονόητο το δυναμικό πολλαπλασιασμό τους.

Επί πλέον, η υπεροχή των θανάτων κατά περίπου 29.000 έναντι των γεννήσεων, αφορά ολοένα με αυξανόμενους ρυθμούς περισσότερους Ελληνογενείς από μουσουλμάνους, λόγω της υψηλής γήρανσης των πρώτων και της νεανικότητας των δεύτερων.

Σήμερα, στο σύνολο των γεννήσεων στην Ελλάδα, το 25% περίπου είναι μουσουλμάνοι.

Το ποσοστό αυτό αυξάνεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια, έτσι που σχετικά σύντομα, οι γεννήσεις από μουσουλμάνες μητέρες θα φτάσουν το 50% του συνόλου.

Μαζί με τους 130.000 μουσουλμάνους που ζουν στη Δυτική Θράκη, στη Ρόδο, στην Κω, στην Αθήνα και σε διάφορες περιοχές, ο συνολικός αριθμός των νόμιμων, υπό νομιμοποίηση και παράνομων μουσουλμάνων κατοίκων της χώρας, υπολογίζεται ότι ανέρχεται σήμερα σε 1,5 εκ., σε σύνολο 11 εκ. περίπου συνολικού πληθυσμού.

Σήμερα δηλ., οι μουσουλμάνοι που κατοικούν στη χώρα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι, έναντι των γερασμένων Ελληνογενών, ανέρχεται περίπου στο 14% του συνολικού πληθυσμού.

Στους αριθμούς αυτούς και στα αντίστοιχα ποσοστά, δεν περιλαμβάνονται οι καταγεγραμμένοι ως μουσουλμάνοι με προέλευση από την Αλβανία, επειδή χαρακτηρίζονται από μειωμένη θρησκευτική ιδεοληψία και είναι αφομοιώσιμοι με μικτούς γάμους με τον ελληνικό πληθυσμό.

Αντίθετα, οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης και οι αφικνούμενοι από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, δεν είναι αφομοιώσιμοι, αφού κάτι τέτοιο αποκλείεται εντελώς από την πολιτιμισμική τους ταυτότητα.

Αυτό έχει αποδειχτεί όχι μόνο στη χώρα μας και στην Κύπρο, αλλά και από τα γκέτο των μουσουλμάνων στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κλπ, αλλά και στις ίδιες τις χώρες προέλευσής τους όπου δεν αναμειγνύονται με αλλόθρησκους πληθυσμούς.

Η μουσουλμανική ταυτότητα είναι ιδιαίτερα ισχυρή-και μπράβο της.

Πέρα από το θρησκευτικό της χαρακτήρα, εμπεριέχει και πολιτισμική και πολιτική ιδιαιτερότητα.

Οι ακραίες της προεκτάσεις είναι ο ισλαμικός φονταμελισμός, ο οποίος επικρατεί συνήθως όταν ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξηθεί σημαντικά και υπερκεράσει τους αλλότριους πληθυσμούς.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, παράλληλα με τη ραγδαία δημογραφική μείωση και γήρανση του Ελληνογενούς πληθυσμού, με την έλευση της οικονομικής κρίσης από το 2009 και μετά, μεταναστεύουν ετησίως πάνω από 110.000 Έλληνες στο εξωτερικό (106.804 το 2014, 124.694 το 2013, 117.094 το 2013).

Υπολογίζεται ότι, τα τελευταία 6-7 χρόνια, έχουν μεταναστεύσει περισσότεροι από 600.000 Ελληνογενείς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι νέοι, επιβαρύνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την ήδη γερασμένη δημογραφική μας πυραμίδα.

Στα επόμενα δέκα χρόνια δηλ. μέχρι το 2026 και με τα σημερινά δεδομένα, τη ραγδαία συρρίκνωση λόγω υπογεννητικότητας και τη μεταναστευτική τους έξοδο, οι ελληνογενείς θα ανέρχονται σε 7 εκ. άτομα.

Στην ίδια περίοδο και με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, οι μουσουλμάνοι θα ανέρχονται σε 3 εκ, δηλ. στο 30% του συνόλου των 10 εκ. κατοίκων και στο 43% των 7 εκ. ελληνογενών.

Με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας τους και τη δυναμική που θα έχουν αναπτύξει, η δημιουργία ισχυρού μουσουλμανικού κόμματος είναι προδιαγεγραμμένη, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μοιραία μελλοντική πορεία της χώρας.

Με αυτήν την προοπτική, είναι περισσότερο από ορατή μια περίοδος αιματηρών εμφύλιων συγκρούσεων όπως ακριβώς έγινε στο Λίβανο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και όχι μόνο, με βέβαιη την τελική επικράτηση των μουσουλμάνων, οι οποίοι φυσικά θα επιβάλλουν τη δική τους ισχυρή θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα.

Τα περισσότερα παιδιά μας θα αναγκαστούν να τραβήξουν το δρόμο της προσφυγιάς, αφού το σημερινό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αδυνατεί να δει λίγο μακρύτερα από το σήμερα.

Ενδιαφέρεται περισσότερο για την κυβερνητική καρέκλα, για τις επόμενες εκλογές και όχι για τις επόμενες γενιές.

Οι Έλληνες θα είναι ο μόνος λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας που μετά από διαδρομή 3.000 χρόνων, θα χάσουν την πατρίδα τους οριστικά και αμετάκλητα χωρίς πόλεμο, λόγω εσωστρεφούς εθνομηδενιστικού μαζοχισμού, ξενόφερτης νεοταξίτικης σκοπιμότητας και ανατολίτικης πονηριάς.

Η μόνη ελπίδα αναστροφής αυτού του τραγικού μέλλοντος για την Ελλάδα, είναι η πλήρης αναστροφή της μουσουλμανικής εισβολής που φαίνεται να επιβάλλει ο Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ, γεγονός που είναι πολύ πιθανό να επεκταθεί και στην Ευρώπη, με δεδομένη την ανερχόμενη ισλαμοφοβία παντού σε όλη τη γηραιά Ήπειρο.

Η αντιστροφή του μαζικού προσκλητήριο εισόδου σε όλους απανταχού γης και ειδικότερα στου μη αφομοιώσιμους μουσουλμάνους, αποτελεί πλέον γεγονός που δεν μπορεί να μην εφαρμοστεί και στη χώρα μας.

Εκτός και αν οι νεοταξίτες, απάτριδες αριστεροδεξιοί που κυβερνούν μέχρι σήμερα θέλουν να το εφαρμόσει η Χρυσή Αυγή.

Αν και το θέμα χρήζει πληρέστερης και αναλυτικότερης προσέγγισης, η αναστροφή του προαναγγελθέντος θανάτου του ελληνικού έθνους και της μετατροπής της σε μουσουλμανική χώρα προϋποθέτει:

την πλήρη απαγόρευση εισόδου μουσουλμάνων στη χώρα,

την ισχυρή ενίσχυση της πολυτεκνίας της Ελληνίδας μητέρας,

την παροχή κινήτρων για επιστροφή των ελληνόπουλων που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό

την επιλεκτική και προσεκτική υποδοχή αφομοιώσημων μη- μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών

Οι παραπάνω προτάσεις με τη σειρά τους προϋποθέτουν τη ριζική αναστροφή της μέχρι σήμερα επικρατούσας μεταναναστευτικής πολιτικής που αποδέχεται τη δημιουργία πολυπολιτισμικής πολυθρησκευτικής και τελικά μουσουλμανικής κοινωνίας και κράτους και βέβαια την έξοδο απο την κρίση που δεν μπορεί να επέλθει παρά με συντεταγμένη έξοδο απο το ευρώ.

Ομάδα Μελέτης Ελληνικής Δημοκρατικής Κίνησης – Πηγή: ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ
tribune.gr

Οι πέτρες στην Τουρκία «μιλούν» ελληνικά

Οκτώβριος 13, 2016
Οι πέτρες στην Τουρκία «μιλούν» ελληνικά

Χιλιάδες ελληνικά μνημεία και εκκλησίας σύμφωνα με έρευνα

Έρευνα του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού παραδέχεται ότι στην σύγχρονη Τουρκία υπάρχουν παντού διάσπαρτα μνημεία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στα εδάφη που κατέχουν οι δούλοι της Τάκλα Μακάν.

Σύμφωνα με την έρευνα, σήμερα στην Τουρκία υπάρχουν (τουλάχιστον) 2.808 ελληνορθόδοξα και ελληνικά μνημεία που κατανέμονται σχεδόν σε όλη την σημερινή τουρκική επικράτεια.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΛΛΗΝΟΓΕΝΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Σεπτεμβρίου 21, 2016

%cf%87%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b2%ce%bb%ce%ac%cf%81

Η Τουρκία είναι στην ουσία μια ανεξερεύνητη χώρα. Κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να ανιχνεύσει το αχανές εσωτερικό αυτής της χώρας, συχνά βρίσκεται προ καινούργιων εκπλήξεων ενώ τα μυστικά που κρύβει μια κοινωνία επί δεκαετίες απομονωμένη και σήμερα αγχωμένη για την πραγματική της ταυτότητα, αρχίζουν δειλά να βγαίνουν στην επιφάνεια με όλες τις σοβαρές επιπτώσεις αυτής της πραγματικά ιστορικής εξέλιξης.

Εξερευνώντας κανείς την σύγχρονη ταυτότητα των κατοίκων της Μικράς Ασίας, εντύπωση προκαλεί τα άγνωστα μέχρι τώρα στοιχεία που ανακαλύπτει από μια πρωτοφανή τάση των ίδιων των Τούρκων να επιστρέφουν στις ρίζες τους, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην ίδια την συνοχή της Τουρκίας.

Έτσι στα πλαίσια αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αναδυθεί στην επιφάνεια άλλη μια μειονότητα άγνωστη μέχρι σήμερα, για την οποία το καταπληκτικό είναι πως οι ίδιοι οι Τούρκοι ερευνητές της αποδίδουν ελληνική καταγωγή από τους γηγενείς κατοίκους της Μικράς Ασίας, αν και δεν λείπουν οι προσπάθειες τουρκοποίησης της από το γνωστό τουρκικό κατεστημένο. Η μειονότητα αυτή είναι η μειονότητα των Manavlar, ή Μανάβηδων, (το εκπληκτικό είναι πως σύμφωνα με το ίδιο το επίσημο τουρκικό λεξικό του Ιδρύματος της Τουρκικής γλώσσας, αναφέρεται πως η λήξη Manavlar είναι ελληνική), δηλαδή οπωροπωλών : Yunanca “manavis”. Türk Dil Kurumu Sözlüğü. Cilt 2. s.1499. Vikipedi, özgür ansiklopedi.

Όπως αναφέραμε το εντυπωσιακό είναι πως οι ίδιες οι τουρκικές πηγές αναφέρουν και τονίζουν ότι η πιθανότερη εκδοχή για τους Manavlar είναι ότι προέρχονται από τις ελληνογενείς φυλές που κατοικούσαν στην Μικρά Ασία πριν από την κάθοδο των Σελτζούκων και όταν άρχισε ο εξισλαμισμός της περιοχής εξισλαμιστήκαν διατηρώντας όμως τα κύρια ήθη και έθιμα τους που συνδέονται με την αρχέγονη ελληνική καταγωγή τους.

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%8c-%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b2%ce%bb%ce%ac%cf%81

Το πολιτιστικό τους υπόβαθρο συνδέεται άμεσα με την κουλτούρα των Ιώνων της Μικράς Ασίας, «Anadolu da İyon Kültürü» και όπως τονίζεται, οι Ίωνες ήταν οι Ρωμιοί της δυτικής Μικράς Ασίας. Βέβαια οι Τούρκοι αντιτείνουν στην άποψη αυτή το ερώτημα ότι αφού είχαν ελληνική καταγωγή πως έχασαν την γλώσσα τους. Αυτό το επιχείρημα όμως είναι γνωστό πως δεν μπορεί να σταθεί αφού και άλλοι ελληνογενείς της Μικράς Ασίας ενώ μιλούσαν τουρκικά, κάθε άλλο παρά Τούρκοι αισθάνονταν (κλαστικό παράδειγμα οι Καραμανλήδες ), ενώ άλλοι ελληνογενείς πληθυσμοί κράτησαν την ελληνική γλώσσα παρά του ότι εξισλαμιστήκαν και στην συνέχεια εκτουρκίστηκαν.

Το ζήτημα αυτό των Manavlar είχε έρθει στην επικαιρότητα κα την περίοδο της Μικρασιατικού πολέμου στη συνέχει όμως λησμονήθηκε μέσα στις στάχτες της μικρασιατικής καταστροφής. Σύμφωνα με τον Τούρκο ερευνητή, Ali Aktaş, όταν άρχισαν να έρχονται και να εγκαθίστανται στην Μικρά Ασία οι Σελτζούκοι η περιοχή κατοικούνταν από πυκνό ελληνόφωνο και αρμενόφωνο πληθυσμό. Μια σοβαρή εκδοχή, όπως υποστηρίζει ο Aktaş, για την καταγωγή των Manavlar, είναι ότι προέρχονται από ρωμαίικους πληθυσμούς που εξισλαμίστηκαν και αυτό φαίνεται από πολλές ρωμαίικες λέξεις που διατηρούν στην τουρκόφωνη διάλεκτο τους. «Manavis şekli ve bizdeki anlamıyla Yunanca da vardir», δηλαδή, «Υπάρχει στους Μαναβλάρ και η εκδοχή της ελληνικής προέλευσης». Σε άλλο σημείο αναφέρει, «Selçuklular Anadolu ya girdiklerinde Doğu Roma yani Bizans tebaası bu unsurları Rum adı altındakı tek bir toplum olarak bulmuştular» δηλαδή «Στην κάθοδο των Σελτζούκων στην Ανατολία δηλαδή στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή Βυζάντιο το ρωμαίικο στοιχείο ήταν η μονή κοινωνική ομάδα που είχε βρεθεί».

Οι περιοχές όπου συναντώνται σήμερα χωριά των Manavlar είναι κυρίως η περιοχή του Σαγγαρίου και γενικότερα η δυτική Μικρά Ασία όπου όπως είναι γνωστό ήταν από τις τελευταίες περιοχές που είχαν εξισλαμιστεί ενώ μέχρι και τις αρχές του εικοστού αιώνα διατηρούσε έντονο των ρωμαίικο ελληνορθόδοξο στοιχείο. Συγκεκριμένα οι κοινότητες Manavlar υπάρχουν στις επαρχίες, Προύσας, Κιρσεχήρ, Εσκήσεχήρ, Μπίλετζικ, Ικόνιο, Σαγγάρια, και Μπαλίκεσίρ. Κάποιες ομάδες υπάρχουν καις στην ανατολική Θράκη κυρίως σε χωριά κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπως στην Συλίβρια, Τσατάλτζα και Βιζύη. Στις περιοχές αυτές είναι ακόμα πιο έντονη η παράδοση ότι οι Manavlar ήταν ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί που εξισλαμιστήκαν και στην συνέχεια εκτουρκίστηκαν.

Το θέμα βέβαια των Manavlar όπως θα καταλάβατε, χρήζει πολύ μεγαλύτερης μελέτης όπως και άλλων «έντεχνα κρυμμένων» μειονοτήτων κυρίως της δυτικής Μικράς Ασίας, όπως οι Τσομάκηδες, που και οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν τους δέχονται σαν γνήσιους Τούρκους. Ειδικά για τους Τσομάκηδες οι ιστορικές παραδόσεις κάνουν αναφορά για θρακικούς πληθυσμούς που μετοίκησαν στην δυτική Μικρά Ασία και στην συνέχεια εξισλαμίστηκαν ατελώς διατηρώντας τα πατρογονικά ήθη και έθιμα τους.

Δυστυχώς οι δυνατότητες μιας πλήρης και αντικειμενικής μελέτης αυτών των πληθυσμών προσκρούουν στα έντονα καθεστωτικά ταμπού της σύγχρονης Τουρκίας. Αυτά τα ταμπού όμως όλο και πιο πολύ «ξεθωριάζουν». Γεγονός είναι πως η σύγχρονη Τουρκία είναι μια χώρα με ατέλειωτες εκπλήξεις και με μια ολοένα και μεγαλύτερη αφύπνιση ενός λαού που έχασε την πραγματική του συνείδηση και σήμερα απεγνωσμένα την αναζητά προκαλώντας σεισμικές δονήσεις σε όλο αυτό το καθεστωτικό τουρκικό οικοδόμημα.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.nikosxeiladakis.gr