Archive for the ‘Κούρδοι’ category

Μεγάλο Κουρδιστάν: Πόσο Πιθανό Είναι;

Μαρτίου 5, 2018

Advertisements

Τι έγινε στην Αλεξανδρέττα το 1939 και πώς ο Ερντογάν θέλει να πάρει με τον ίδιο τρόπο εδάφη στη Συρία

Φεβρουαρίου 23, 2018

 Τι έγινε στην περιοχή του Ισκεντερούν επί Κεμάλ Ατατούρκ και η περιοχή ενσωματώθηκε στην Τουρκία αν και ανήκε στη Συρία – Πώς ο Ερντογάν χτίζει σιγά σιγά το ίδιο σχέδιο, εκμεταλλευόμενος την αστάθεια στην περιοχή

Η εισβολή που ξεκίνησε ο τουρκικός στρατός και ο συνασπισμός των Σύρων ανταρτών, εναντίον της Αφρίν, συμπλήρωσε τον πρώτο μήνα. Τις τελευταίες 34 μέρες, η Αφρίν έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης που θα αναδιαμορφώσει όλες τις περιφερειακές ισορροπίες. Η νέα κατάσταση αποτελεί πραγματική απειλή εναντίον όλων των δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στη Συρία και κινδυνεύει να αλλάξει τη δημογραφική δομή -και τον πολιτικό χάρτη- της χώρας.

Σύμφωνα με τους Κούρδους της περιοχής, η απειλή που συνεπάγεται η συνεργασία του τουρκικού κράτους με οργανώσεις που προέρχονται από την Al Qaeda και το ISIS, στους οποίους έχει μπει η ετικέτα FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός) μπορεί να συνοψιστεί σε τρία μέρη. Το πρότζεκτ, «εισβολή, εγκατάσταση, δημοψήφισμα» εν συντομία, είναι γνωστό ως «Iskenderun model» (δηλαδή το πρότυπο της Αλεξανδρέττας).

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε για πρώτη φορά ότι οι επιθέσεις εισβολής αποσκοπούν στη «διασφάλιση της προστασίας των συνόρων», αλλά τις επόμενες ημέρες αποκάλεσε τον συριακό στρατό «δύναμης εισβολής» και δήλωσε ότι «οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της γης θα εγκατασταθούν στην περιοχή». Τα σχόλια του Ερντογάν ήταν η πρώτη ένδειξη περί του «προτύπου της Αλεξανδρέττας», που σύμφωνα με τους Κούρδους, θέλουν να επικαιροποιήσουν και να εφαρμόσουν και θα μπορούσε επιβεβαιωθεί μέσα από τις φράσεις: ο «νέος εθνικός επαναστατικός στρατός» που θα «απελευθερώσει την πατρίδα» από το «εισβάλλον συριακό καθεστώς», κατά τα λεγόμενα των Τούρκων.

Η αρχή έγινε με την «Ασπίδα του Ευφράτη»

Το τουρκικό κράτος εισέβαλε σε μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων, αλ-Μπαμπ, Αζάζ, Ράι και Τζαραμπλούς το 2016, με βιτρίνα την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», σύμφωνα με το κουρδικό πρακτορείο ANFA. Η εισβολή αποσκοπούσε στη διακοπή της σύνδεσης μεταξύ των καντονιών του Τζιζίρε και του Αφρίν, καθώς η Τουρκία όρισε διοικητές και τοπικούς διοικητικούς υπαλλήλους στην περιοχή δημιουργώντας αυτή την de facto κατάσταση. Οι πόλεις διοικούνται από τους αναπληρωτές Διοικητές του Αντέπ, πολλές οικογένειες Τουρκμένων (ή Τουρκομάνων) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και δημιουργήθηκαν πολλά τουρκικά σχολεία.

Ένας άλλος τομέας στον οποίο το τουρκικό κράτος δραστηριοποιείται στο έδαφος της Συρίας μέσω της Αλ Κάιντα,  των σαλαφιστών τζιχαντιστών και των υπολειμμάτων του FSA είναι η Ιντλίμπ. Από τις πρώτες ημέρες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, η Ιντλίμπ μετατράπηκε σε βάση για οργανώσεις που υποστηρίχθηκαν από την Τουρκία και η επαρχία ήταν υπό κατοχή τουρκικού στρατού, από τον Οκτώβριο του 2017 ως μέρος μιας συμφωνίας για «αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες», μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν.

Σύμφωνα με τα όσα λένε οι Κούρδοι, ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να ενεργεί ως ασπίδα για την οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, που δρα υπό το Μέτωπο Αλ-Νούσρα (γνωστό παρακλάδι της αλ-Κάιντα και του ISIS). Αφού ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι «η επιχείρηση θα συνεχιστεί στο Ιντλίμπ καθώς και στην Αφρίν», όταν ο στρατός του καθεστώτος προχώρησε στην Ιντλίμπ, ο τουρκικός στρατός προσπάθησε να αποστείλει τρία κομβόι τεθωρακισμένων οχημάτων στα νότια του Χαλεπίου. Αυτές οι προσπάθειες παρεμποδίστηκαν από τη Ρωσία και το συριακό στρατό, αλλά ο «πόλεμος για ηγεμονία» στο Ιντλίμπ αναμένεται να ενταθεί τις επόμενες ημέρες.

Πρώτα εισβολή μετά δημοψήφισμα

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να «βρει έναν τόπο» για τους 3,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες στην Τουρκία, είναι το ορατό πρόσωπο του σχεδίου για τη δημιουργία ενός «διαδρόμου στη Μεσόγειο» κατά μήκος των πόλεων αλ-Μπαμπ, Τζαραμπλούς, Αζάζ, Αφρίν και Ιντλίμπ, από την πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, στο βουνό των Τουρκμένων στα ανατολικά και στα κουρδικά βουνά στα βόρεια της Λατάκιας. Το σχέδιο «Ερντογάν» που προσπαθούν να υλοποιήσουν σταδιακά συνίσταται στην ένταξη του πυρήνα Ιντλίμπ-Τζαραμπλούς στην Αφρίν, στη συνέχεια, στην εγκατάσταση των προσφύγων περιοχές στις οποίες εισέβαλε ο τουρκικός στρατός και τέλος σε ένα δημοψήφισμα, με το οποίο θα εκβιαστεί η ενσωμάτωση του νέου φιλοτουρκικού θυλάκου στο τουρκικό κράτος

Τι είχε γίνει στην Αλεξανδρέττα το 1938

Μετά την ήττα των Τούρκων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική αυτοκρατορία τεμαχίστηκε και στη Γαλλία δόθηκε η «διακυβέρνηση με εντολή» της Συρίας. Η Τουρκία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αρνήθηκε να δεχτεί το Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας ως μέρος της Εντολής και, σε ομιλία του στις 15 Μαρτίου 1923 στα Άδανα, ο Ατατούρκ υποστήριξε ότι ήταν «τουρκική πατρίδα για 40 αιώνες» και ότι «δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη στα χέρια του εχθρού». Η τουρκική πολιτική αποσκοπούσε στην ενσωμάτωση του Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας όταν η γαλλική εντολή της Συρίας θα έληγε το 1935.

Οι ντόπιοι Τούρκοι ξεκίνησαν μεταρρυθμίσεις στο ύφος του Ατατούρκ, σχημάτισαν διάφορες οργανώσεις και θεσμούς για να προωθήσουν την ιδέα της ένωσης με την Τουρκία. Σε αντίδραση των αραβικών επιδιώξεων για πλήρη αραβοποίηση του Ισκεντερούν, ο Κεμάλ επινόησε τον όρο Χατάι για την ευρύτερη περιοχή, παραπέμποντας στην εποχή των Χετταίων για να υποστηρίξει τα προηγούμενα λεγόμενά του, εγείροντας παράλληλα το «Θέμα του Χατάι». Έπειτα από πίεση στις Μεγάλες Δυνάμεις και προετοιμασία ειδικού συντάγματος, το Νοέμβριο του 1937, το αυτόνομο κράτος του Χατάι, παίρνει σάρκα και οστά, παραμένοντας ωστόσο ενσωματωμένο στη Συρία.

Με αυτό ως ασπίδα, η Τουρκία στέλνει καραβιές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων είτε ως «δυνάμεις ασφαλείας» το 1938, είτε ως μαϊμού-ψηφοφόρους, στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 29 Ιουνίου του 1939, στο οποίο «ο λαός» αποφάσισε την ενσωμάτωση της Αλεξανδρέττας, στο κράτος της Τουρκίας, κάτι που μέχρι σήμερα η Συρία αποκαλεί παρανομία και αρνείται να αναγνωρίσει, σύμφωνα με τα όσα γράφει και ο Βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ στο βιβλίο του σχετικά με το θέμα.

Η αντίσταση των Κούρδων

Οι Κούρδοι και οι συριακοί λαοί δρουν μαζί ενάντια σε αυτό το σχέδιο, όπως αναλύει το πρακτορείο ANFA. Ομάδες συμμοριών με τις ρίζες τους στην Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν και το ISIS, όπως η Al Nusra, η Faylaq Al Sham, η Ahrar Al Sham, η Nureddin Zengi, η Σουλτάν Μουράτ, οι ταξιαρχίες της Σαμαρκάνδης, το Τάγμα Σουλτάνου Μουράτ, το Τάγμα του Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, το Τουρκμενικό Ισλαμικό Κόμμα και η Ταξιαρχία Σελαχεντίν έχουν εισαχθεί από όλο τον κόσμο από την τουρκική MİT και έχουν λάβει εκπαίδευση και εξοπλισμό σε διάφορες επαρχίες της Τουρκίας.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) έχουν εκδώσει εκκλήσεις για υπεράσπιση της εδαφική ακεραιότητα της Συρίας από τις πρώτες ημέρες των επιθέσεων από αυτές τις συμμορίες που παρουσιάστηκαν με τη νεοδημιουργηθείσα «Συριακή ταυτότητα» και το όνομα «Kuvayi Milliye» (Εθνικοί Επαναστάτες) και οι οποίοι έχουν μακρά ιστορία βιασμών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων, απαγωγών, εθνοκάθαρσης, κλοπής και λεηλασίας.

Ένας δειλός Ερντογάν απείλησε ότι θα επιτεθεί στους Κούρδους νύχτα – Ο άχρηστος τουρκικός στρατός

Σεπτεμβρίου 26, 2017

Για μια ακόμη φορά ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε τους Κούρδους ότι θα τους επιτεθεί νύχτα, όπως δηλαδή συνηθίζουν οι δειλοί και οι επιδρομείς.

 Σε νέο ξέσπασμα μεγαλομανίας τη Δευτέρα, ο σουλτάνος μιας… υπερδύναμης δίχως πιλότους για αεροπλάνα, με ένα ναυτικό που φοβάται τη θάλασσα και ένα πεζικό που για να καταλάβει την Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος πλήρωσε λύτρα στους τζιχαντιστές για να φύγουν, αυτός λοιπόν ο μέγας «στρατηλάτης» -απειλώντας το κουρδικό δημοψήφισμα στο Ιράκ για ανεξαρτησία και τους Κούρδους της βόρειας Συρίας- είπε:

«Έχουμε σύνορα 911 χιλιόμετρων με την Συρία. Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ μια τέτοια δομή εκεί. Όπως είπα «μια νύχτα μπορούμε να έρθουμε ξαφνικά».

»Το πράξαμε αυτό στην επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη». Όλες οι επιλογές βρίσκονται μπροστά μας στο ζήτημα του Ιράκ και της Συρίας, το οποίο πέρα από την διπλωματία και την πολιτική, έχει μεγάλη σημασία για εμάς.

»Εκκαθαρίσαμε τις περιοχές Τζαραμπλούς, Ραΐ και Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος και τώρα κάνουμε νέα βήματα. Δεν φοβόμαστε να κάνουμε βήματα και στο Ιράκ».

Η αλήθεια είναι ότι όταν εισέβαλε στις 24 Αυγούστου του 2016 με την «Ασπίδα του Ευφράτη» στη βορειοδυτική Συρία, στα βόρεια της επαρχίας του Χαλεπιού, την Τζαραμπλούς -δίπλα στα σύνορα- δεν πολέμησε για να την πάρει. Οι τζιχαντιστές την εγκατέλειψαν ή όσοι παρέμειναν στην πόλη φόρεσαν τουρκικές στολές.

Την Αλ Μπαμπ την πολιορκούσε επί τρεις μήνες. Μιλάμε για μια πόλη στο μέγεθος της Θήβας. Την πολιορκούσε με 12.000 άνδρες, 8.000 Τούρκους και 4.000 ισλαμιστές μισθοφόρους, μια δύναμη μεραρχίας δηλαδή και μέσα το Ισλαμικό Κράτος είχε φρουρά 600 άνδρες, ένα τάγμα δηλαδή.

Οι τζιχαντιστές κατέστρεψαν δεκάδες τουρκικά τανκς και σε όλες τις αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις που πραγματοποίησαν έτρεψαν τους Τούρκους και τους μισθοφόρους σε άτακτο φυγή.

Μην αντέχοντας άλλο τον εξευτελισμό του, τρεις μήνες 12.000 άνδρες με τανκς και αεροπλάνα δεν μπορούσαν να εξοντώσουν μια φρουρά μόλις 600 ατάκτων, ο Ερντογάν πλήρωσε λύτρα στους τζιχαντιστές για να του παραδώσουν την πόλη.

Και ύστερα από αυτή την… ηρωική πολιορκία, που απέδειξε σε όλη τη Δύση πόσο άχρηστος είναι ο τουρκικός στρατός, ο Ερντογάν κήρυξε τη λήξη της «Ασπίδας του Ευφράτη».

Από τις 24 Αυγούστου 2016 έως και τις 29 Μαρτίου 2017, δηλαδή επί επτά μήνες και πέντε ημέρες, ο τουρκικός στρατός προέλασε μέχρι την Αλ Μπαμπ που απέχει μόλις 27 χλμ από τα σύνορα. Χρειάστηκε επτά μήνες και πέντε ημέρες για να προχωρήσει 27 χλμ. μέσα στη Συρία.

Αυτό το φιάσκο το εμφανίζει ως κάποια ηρωική επιχείριση και απειλεί να το επαναλάβει. Πραγματικά, οι Κούρδοι πρέπει να εύχονται να το επαναλάβει.

Ο Ερντογάν προφανώς και δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι μια τουρκική εισβολή στο ιρακινό Κουρδιστάν θα προκαλέσει γενικευμένο πόλεμο της Τουρκίας με τους Κούρδους. Τι τον κάνει να νομίζει ότι θα κερδίσει αυτό τον πόλεμο, ακόμα κι εάν δεν είχε έναν άχρηστο στρατό, δεδομένου ότι οι Κούρδοι υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ;

«Κανείς εκτός από το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει την Περιφερειακή Διοίκηση του Βόρειου Ιράκ», παραδέχθηκε ο Ερντογάν. «Εμείς θα συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα τα βήματά μας. Η Περιφερειακή Διοίκηση του Βόρειου Ιράκ [σ.σ. ιρακινού Κουρδιστάν] πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω. Το ομοσπονδιακό κράτος και η Βουλή ήδη δεν το αποδέχονται.

»Δεν θα επιτρέψουμε την δημιουργία ενός τρομοκρατικού κράτους και στη Συρία. Λέγεται ότι το ΥPG-PYD θα ιδρύσει κράτος εκεί. Αυτό είναι μόνο όνειρο», απείλησε.

Η αγωνία και ο φόβος του ότι η Τουρκία θα διαμελιστεί είναι κατανοητός. Αυτό που δεν καταλαβαίνει είναι ότι με τη συμπεριφορά του επισπεύδει παρά αποτρέπει τον διαμελισμό της χώρας του.

Εκτός εάν η συμπεριφορά του οφείλεται στο ότι θεωρεί αποφασισμένο τον διαμελισμό της Τουρκίας και προσπαθεί, ως νευρικό αγρίμι, να τον αποτρέψει με κάθε τρόπο.

Πάντως οι φήμες λένε ότι ο διαμελισμός που ήταν προγραμματισμένος για το 2025, κατέβηκε χρονικά στο 2021. Έτσι συζητιέται…

http://www.tribune.gr/world/news/article/395408/

Θα περάσει ο Άσαντ τον Ευφράτη… τι θα κάνει με Κούρδους & Τούρκους;

Σεπτεμβρίου 15, 2017

Το κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ ετοιμάζεται να ανακηρύξει με δημοψήφισμα την ανεξαρτησία του, καθιστώντας de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto. Στη δε Συρία, ο υπό αμερικανική καθοδήγηση συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό του Κούρδους ελέγχει περίπου το 25% της συριακής επικράτειας.

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι ζήτημα χρόνου να ολοκληρώσει την κατάληψη της Ράκα και την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την άτυπη πρωτεύουσά του. Μόλις πριν τέσσερα χρόνια πριν, ήταν οι τζιχαντιστές που πολιορκούσαν την παραμεθόριο κουρδική πόλη Κομπάνι, απειλώντας με στρατιωτική και πολιτική εξάλειψη τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία.

 Η προς το παρόν τουρκική στρατιωτική παρουσία στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων περιπλέκει και καθιστά ακόμα πιο ασταθείς τις ισορροπίες στην περιοχή. Για να εδραιώσει την παρουσία της, η Άγκυρα συμπλέει με τη Μόσχα και κατ’ επέκτασιν με το καθεστώς Άσαντ!

Υπενθυμίζουμε πως ήταν ο Ερντογάν που πριν λίγα χρόνια είχε αναλάβει για λογαριασμό της Δύσης την εργολαβία να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ και στη θέση του να τοποθετήσει ένα σουνιτικό καθεστώς.

Η σημερινή εικόνα στα μέτωπα της Συρίας

Στον Βορρά κυριαρχεί ο υπό την αμερικανική καθοδήγηση συνασπισμός με κορμό τους Κούρδους. Σ’ αυτόν συμμετέχουν κάποιες αραβικές φυλές, Ασσύριοι, Γεζίντι Αρμένιοι και κάποιοι Τουρκομάνοι. Οι Κούρδοι ελέγχονται πολιτικά από το κόμμα PYD, το οποίο είναι το παρακλάδι του ΡΚΚ στη Συρία. Στρατιωτικός στόχος της συμμαχίας είναι η συντριβή των τζιχαντιστών και πολιτικός στόχος η ίδρυση του κράτους της Ροζάβα.

Στη βόρεια Συρία μία περιοχή (ξεκινάει από τα τουρκοσυριακά σύνορα και απλώνεται προς Νότο μέχρι την κωμόπολη Αλ Μπαμπ) ελέγχεται από την Τουρκία και ο οποίος εμποδίζει την εδαφική ένωση του δυτικού κουρδικού καντονιού Αφρίν με τα δύο άλλα κουρδικά καντόνια που βρίσκονται ανατολικά της πόλης Μανμπίτζ.

Στρατηγικός στόχος των Κούρδων ήταν και παραμένει η εδαφική αυτή ένωση, η οποία θα εγγράψει και υποθήκη για ενδεχόμενη έξοδό τους στη Μεσόγειο. Αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έκαναν στις 12 Αυγούστου 2016, όταν κατέλαβαν τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίτζ που βρίσκεται δυτικά του Ευφράτη.

Οι Τούρκοι, που έχουν συμμαχήσει με τη Μόσχα, προσδοκούσαν να τους ανάψει το πράσινο φως για να εισβάλουν στο κουρδικό καντόνι του Αφρίν. Η Μόσχα, όμως, δεν τους το άναψε. Η Ουάσιγκτον, άλλωστε, δεν θα ήθελε να ανοίξει αυτό το μέτωπο, επειδή θα αποδιοργάνωνε όλη τη στρατιωτική στρατηγική της στη Συρία.

Στα βορειοδυτικά η περιοχή γύρω από το Ιντλίμπ ελέγχεται από τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα (τοπικό παρακλάδι της Αλ Κάιντα). Η περιοχή αυτή προσεχώς θα εκκαθαριστεί. Το ποιος θα την εκκαθαρίσει έχει κρίσιμη σημασία και θα μπορούσε να προκαλέσει συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του Άσαντ και στο συνασπισμό με κορμό τους Κούρδους, δηλαδή να φέρει αντιμέτωπες τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Οι δύο μεγάλες δυνάμεις, ωστόσο, φροντίζουν να μην περιέλθουν σε τέτοια θέση, παρά τον δεδομένο γεωπολιτικό ανταγωνισμό τους. Γι’ αυτό και για την εκκαθάριση της περιοχής του Ιντλίμπ συμφώνησαν από κοινού βομβαρδισμούς και στη συνέχεια επιχειρήσεις στο έδαφος από τις κουρδικές δυνάμεις που βρίσκονται στο Αφρίν (βορειότερα του Ιντλίμπ) και από ρωσική δύναμη που θα επικουρείται από τις δυνάμεις του Άσαντ.

 Γι’ αυτό και οι Ρώσοι αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε τουρκική εισβολή στο Αφρίν. Προφανώς η περιοχή του Ιντλίμπ θα μοιρασθεί όσον αφορά τον έλεγχο.

Η ανανεωμένη εξ Ανατολής απειλή και η σοβαρότητα της

Φεβρουαρίου 1, 2017

turkey

Π. Δεληγιάννης. 5/1/2017

Τα εθνικά θέματα μας θα είναι το αντικείμενο του παρόντος άρθρου – για την ακρίβεια η ανησυχία μου για την εξέλιξη τους ειδικά λόγω της αυξανόμενης αποσταθεροποίησης της Τουρκίας. Αυτή η ανησυχία αφορά περισσότερο τη διόγκωση του κουρδικού προβλήματος της και τις επακόλουθες συνέπειες αυτής της διόγκωσης για τις πατρίδες μας, Ελλάδα και Κύπρο. Παρότι ο άμεσος κίνδυνος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο φαίνεται ότι απομακρύνθηκε για την ώρα, αυτός υποβόσκει και θεωρώ ότι είναι πιο υπαρκτός από κάθε άλλη φορά. Υπάρχει επίσης η επερχόμενη διάσκεψη για το Κυπριακό.

Εως τώρα, κάθε φορά που η Τουρκία προκαλούσε εντάσεις στο Αιγαίο ή στην Κύπρο, η σκέψη μου ήταν η ίδια με των περισσότερων πιστεύω, Ελλήνων: οι Τούρκοι έχουν πάλι τα γνωστά εσωτερικά προβλήματα τους και τα εξάγουν προς εμάς για να τα εκτονώσουν. Ωστόσο η τωρινή εκτίμηση μου είναι ότι αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Το κουρδικό κίνημα φαίνεται  ισχυρότερο από κάθε άλλη φορά, και ο πρόεδρος Ερντογάν αντιμετωπίζει παράλληλα πολλά ακόμη προβλήματα τα οποία προκαλούν επικίνδυνη αστάθεια στη χώρα του: Την εχθρότητα των γκιουλενικών, των κεμαλικών και άλλων αντικαθεστωτικών οι οποίοι προσπαθούν να υποθάλψουν την εξουσία του. Την αποδυνάμωση των λειτουργιών του κράτους λόγω της απόλυσης 129.000 αντικαθεστωτικών δημοσίων υπαλλήλων οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πεπειραμένοι. Την αυξανόμενη ύφεση της οικονομίας. Το γεγονός ότι δεν έχει επιτευχθεί ακόμη ανάκαμψη από τις πληγές της απόπειρας πραξικοπήματος.

Επίσης η Τουρκία εκτός από την εχθρότητα των Κούρδων της Τουρκίας αντιμετωπίζει και εκείνη των δραστήριων Κούρδων της Συρίας, αλλά και των τζιχαντιστών του ΙΚ (ΙΣΙΣ) από τότε που η Τουρκία συμμάχησε με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ εναντίον του και συμμετέχει στις επιχειρήσεις τους. Ετσι κινδυνεύει και από δεκάδες τρομοκράτες του ΙΚ που περιφέρονται στην επικράτεια της με τα αποτελέσματα που είδαμε πρόσφατα. Τέλος, επισημαίνω και πάλι ότι η «φιλία» της Τουρκίας με τους Ιρακινούς Κούρδους κάθε άλλο παρά ως τέτοια πρέπει να εκλαμβάνεται ειδικά από την κουρδική πλευρά. Όπως έχω ξαναγράψει: κανείς Κούρδος δεν μπορεί να θεωρηθεί φίλος της Τουρκίας. Οι Ιρακο-Κούρδοι έχουν απλά επιδοθεί σε κάποιους παροδικούς διπλωματικούς τακτικισμούς λόγω της «περικύκλωσης» τους από το σιιτικό καθεστώς της Βαγδάτης, το Ιράν με τη δική του πολυάριθμη κουρδική μειονότητα, και το πάντα απειλητικό ΙΚ. Και τέλος, παρά την προσέγγιση Αγκυρας-Μόσχας-Τεχεράνης, η διεθνής θέση της Τουρκίας παραμένει επισφαλής έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη ή και προκαλέσει την εχθρότητα αρκετών μεγάλων και μικρών «παικτών» στην περιοχή, κυρίως λόγω των συμπεριφορών του Ερντογάν. ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ισραήλ, Αίγυπτος, Κίνα: άλλες από αυτές δεν εμπιστεύονται πλέον την Τουρκία και άλλες σχεδόν την εχθρεύονται.

Ας δούμε τώρα την στατιστική του τρόμου όσον αφορά το εσωτερικό κουρδικό πρόβλημα της Τουρκίας: μόνο το 2016 στην Τουρκία έγιναν 29 βομβιστικές επιθέσεις μέσα στις πόλεις, οι νεκροί από αυτά τα τρομοκρατικά χτυπήματα – συντριπτικά από τη δράση των Κούρδων αυτονομιστών, με ένα μόνο κτύπημα εξακριβωμένα από το ΙΚ – είναι 360 και οι τραυματίες πάνω από 1400, οι νεκροί στη νοτιοανατολική Τουρκία από τις μάχες του στρατού εναντίον των ανταρτών είναι 8.000 Κούρδοι μάχιμοι και πολίτες και 700 Τούρκοι στρατιώτες και αστυνομικοί (οι γνωστές εικόνες από το Ντιγιαρμπακίρ ή τη Νουσαϋμπιν). Σε αυτά τα στατιστικά δεν συμπεριλαμβάνεται το πρόσφατο κτύπημα του ΙΚ την Πρωτοχρονιά επειδή έγινε τις πρώτες ώρες του 2017 (και εξάλλου δεν έγινε από τους Κούρδους). Τέλος υπάρχουν πάνω από 90.000 Κούρδοι πρόσφυγες πολίτες της Τουρκίας των οποίων τα χωριά ή οι πόλεις έχουν καταστραφεί από τον στρατό (αν και το BBC τους υπολόγισε πρόσφατα σε 500.000 περίπου). Δεν υφίσταται αμφιβολία ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει έναν κανονικό πόλεμο.

Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η Τουρκία θα υποστεί τα επόμενα χρόνια απώλεια εδαφών της λόγω της απόσπασης κουρδικών επαρχιών της, όμως θεωρώ ότι τα επόμενα χρόνια οι Κούρδοι θα επιτύχουν αρχικά ένα καθεστώς αυτονομίας μέσα στο τουρκικό κράτος για κάποιες αρχικές επαρχίες τους (οι οποίες θα αυξάνονται με το πέρασμα των χρόνων). Και όπως είναι γνωστό, η επίτευξη αυτονομίας για έναν πληθυσμό που επιθυμεί ανεξαρτησία είναι το πρώτο βήμα προς την επίτευξη αυτής της ανεξαρτησίας έστω και μακροχρόνια. Οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας έχουν επιτύχει το ανάλογο προηγούμενο, το «πικρό ποτήρι» το οποίο η Τουρκία «εξορκίζει» εδώ και 12 χρόνια περίπου αλλά φαίνεται πως δεν θα το αποφύγει.

Τα προαναφερόμενα σωρευμένα προβλήματα της Τουρκίας, η δυναμικότητα και η επίταση του κουρδικού κινήματος, η απροθυμία των ανταρτών για οποιονδήποτε συμβιβασμό και η προαναφερόμενη στατιστική του τρόμου του 2016, σε συνδυασμό με το πληθυσμιακό βάρος των Κούρδων της Τουρκίας, με οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Οι Κούρδοι συνιστούν το 25-30 % του συνολικού πληθυσμού παρότι οι επίσημες τουρκικές στατιστικές τους υποβιβάζουν συνήθως στο 12-14 % αγνοώντας επιτηδευμένα τους περισσότερους οι οποίοι ζουν εκτός του καθαυτού Κουρδιστάν (άλλες μειονότητες συγκροτούν ένα περαιτέρω 8-9 %).

Και όπως υπολογίζεται με τη σχετική προβολή βάσει των συντελεστών δημογραφικής αύξησης Τούρκων και Κούρδων, σε μερικές δεκαετίες οι δεύτεροι θα υπερκεράσουν αριθμητικά τους πρώτους οι οποίοι θα αρχίσουν έτσι να γίνονται μειοψηφία μέσα στη χώρα τους. Αυτή η προοπτική έχει τρομοκρατήσει την τουρκική ηγεσία εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Κούρδοι συγκροτούν σήμερα περί το 40 % των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης και διαθέτουν εξίσου πολυπληθείς κοινότητες σε όλες τις μεγάλες πόλεις (Αγκυρα, Προύσα, Σμύρνη, Εσκί Σεχίρ, Αττάλεια, Αδανα, Μερσίνα, Τραπεζούντα κ.α.). Για αυτό τον λόγο διαθέτουν τη δυνατότητα ισχυρών τρομοκρατικών κτυπημάτων σε όλη την έκταση της Τουρκίας. Πιστεύω ότι αρκετοί αναγνώστες θυμούνται την ευκολία με την οποία οι Κούρδοι πυρπόλησαν πριν από αρκετά χρόνια το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας, ένα γεγονός το οποίο οι Τούρκοι ιθύνοντες προσπάθησαν να παρουσιάσουν ως «ατύχημα».

Είναι αδύνατον για οποιαδήποτε κρατική οντότητα όσο ισχυρή και αν είναι, να διατηρήσει τον έλεγχο (ή για να ακριβολογούμε: την υποταγή) ενός πληθυσμού ο οποίος αποτελεί το 25-30 % του συνόλου των πολιτών της με προοπτική να γίνει πολύ μεγαλύτερος. Και ο οποίος πληθυσμός μπορεί να συμμαχήσει με τις πιο «ανήσυχες» από τις άλλες μειονότητες, δηλαδή τους Αραβες και άλλους – οι οποίοι «ανήσυχοι» συνιστούν ένα περαιτέρω 5 % περίπου. Η εκτίμηση μου είναι ότι ο Ερντογάν και οι περισσότεροι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί της Τουρκίας μάλλον έχουν κατανοήσει ότι ο συμβιβασμός με τους Κούρδους είναι αναπόφευκτος και η κατάκτηση της εσωτερικής αυτονομίας από αυτούς είναι επίσης αναπόφευκτη επειδή αυτό είναι το αντάλλαγμα που θα απαιτήσει η ηγεσία τους για κατάπαυση των εχθροπραξιών – πριν τις ξεκινήσει πάλι σε μερικά χρόνια για μεγαλύτερα ανταλλάγματα.

Συνεπώς ο Ερντογάν ή έστω ο διάδοχος του ο οποίος θα φτάσει σε αυτόν τον συμβιβασμό για να αποφύγει μεγαλύτερο λουτρό αίματος, πρέπει να αντισταθμίσει αυτό το μεγάλο πλήγμα για το τουρκικό γόητρο με μία επιτυχία. Και αυτή η επιτυχία προφανώς αφορά μόνο την κατάληψη εδαφών που θα αντισταθμίσουν την απώλεια των κουρδικών αυτόνομων εδαφών. Υποθέτω λοιπόν ότι αυτήν την «επιτυχία» αναζητούν ο Ερντογάν και οι φίλοι και αντίπαλοι του στο κοινοβούλιο, όταν μιλούν πλέον για αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης ή για προσάρτηση στην Τουρκία του ψευδο-κράτους της βόρειας Κύπρου ή για τις 18, 28 ή 38 νησίδες του ελληνικού Αιγαίου που αιφνιδίως ανακάλυψαν ότι «ανήκουν στην Τουρκία» ή μέμφονται την εικόνα της Κυπριακής σημαίας, κτλ κτλ. Και μάλλον αυτήν την «επιτυχία» θα αναζητήσουν και στην επερχόμενη διάσκεψη για το Κυπριακό. Ίσως έτσι η τουρκική ηγεσία προετοιμάζει το έδαφος για τον επερχόμενο συμβιβασμό με τους Κούρδους.

Και κάτι τελευταίο, λίγο σχετικό και λίγο μη-σχετικό: Όταν πριν από αρκετά χρόνια παρακολουθούσα στα τηλεοπτικά δίκτυα τα περίφημα «ζεϊμπέκικα» τα οποία «εδραίωναν» την ελληνοτουρκική φιλία, αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να εδραιώσεις φιλία με ένα έθνος το οποίο επιλέγει να ταυτίζεται με το συμπαθές κατά τα άλλα ζωικό είδος του γκρίζου λύκου και είναι φανερό ότι προσπαθεί να μιμείται τις συνήθειες του*. Ένα έθνος του οποίου τα ιδανικά ταυτίζονται με τις συνήθειες ενός από τα επικινδυνότερα αρπακτικά στον πλανήτη. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, μία ορεινή περιοχή και παλαιότερα πυκνά δασώδη, γνωρίζουμε καλά ότι η μόνη φιλία που μπορεί να επιτευχθεί με έναν λύκο, είναι η λυκοφιλία.

..

* Σημείωση: Κάποιοι αναγνώστες θα θεωρήσουν ότι είμαι υπερβολικός και ότι μόνο οι ολιγάριθμοι υποστηρικτές του κινήματος των «Γκρίζων λύκων» έχουν αυτή την νοοτροπία και όχι η πλειοψηφία του τουρκικού λαού. Για αυτό οφείλω να επισημάνω εκ των προτέρων ότι ο γκρίζος λύκος δεν είναι απλά το σύμβολο των σύγχρονων «Γκρίζων λύκων» αλλά το αρχέγονο τοτεμικό σύμβολο αρκετών τουρκικών (τουρανικών) νομαδικών λαών της στέππας το οποίο είναι σήμερα το πιο οικείο «ανεπίσημο» έμβλημα του τουρκικού έθνους.

Περικλής Δεληγιάννης

https://periklisdeligiannis.wordpress.com/2017/01/05/%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%BE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%83/#more-6873

Σβήνουν οι Τούρκοι – Οι Κούρδοι γεννάνε περισσότερα παιδιά και γίνονται πλειονότητα!

Φεβρουαρίου 1, 2017

Οι Κούρδοι στην Τουρκία θα μπορούσαν να μην κάνουν καμία επανάσταση. Θα μπορούσαν απλά να περιμένουν ακόμα 50 χρόνια και η Τουρκία θα ήταν δική τους; Πώς; Με τον υπερπληθυσμό τους.

Οι Κούρδοι στην Τουρκία γεννοβολάνε πολλά περισσότερα παιδιά από τους Τούρκους.

Συγκεκριμένα και με στοιχεία, στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας σε κάθε γυναίκα αντιστοιχούν 3,42 παιδιά ενώ στην υπόλοιπη Τουρκία σε κάθε γυναίκα αντιστοιχεί -κατά μέσο όρο πάντα- 1,5 παιδί.

Στην πραγματικότητα ο τουρκικός πληθυσμός (ή τέλος πάντων αυτός που θεωρείται τουρκικός) βρίσκεται σε φάση υπογεννητικότητας ενώ οι Κούρδοι σε υπεργεννητικότητα.

Σε όλη την Τουρκία οι γεννήσεις μειώνονται κάθετα. Εκτός από τις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας ή τις μεγάλες πόλεις της δυτικής και βόρειας Τουρκίας που έχουν μεταναστεύσει Κούρδοι τις τελευταίες δεκαετίες.

Με άλλα λόγια, οι μόνοι που αυξάνονται και πληθύνονται στην Τουρκία είναι οι Κούρδοι.

Για την Τουρκία γνωρίζουμε ότι έχει πληθυσμό 78.741.053 (απογραφή του 2015).

Από αυτούς επισήμως παραδέχονται ως Κούρδους τα 22,7 εκ. που ζουν στην ανατολική και νοτιοανατολική Τουρκία.

Υπάρχουν όμως ακόμα 8,7 εκατομμύρια Κούρδοι που έχουν μεταναστεύσει στη δυτική Τουρκία. Που σημαίνει, εάν κάνει κάποιος την πρόσθεση, ότι οι Κούρδοι είναι τουλάχιστον 31.5 εκ. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι ακόμα περισσότεροι.

Τουρκικές στατιστικές προειδοποιούν ότι μέσα σε αυτή τη γενιά η Κωνσταντινούπολη θα πάψει πλέον να είναι μια τουρκική πόλη. Θα είναι κουρδική, τουλάχιστον στην πλειονότητά της.

Οι Τουρκάλες επίσης έχουν αρχίσει να κάνουν τα παιδιά μεγάλες. Το 2011 ο μέσος όρος ηλικίας που γίνονταν μάνες στην Τουρκία ήταν τα 27,3 έτη.

Όταν λοιπόν μιλάμε για κουρδική «μειονότητα» στην Τουρκία ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ποια μειονότητα; Οι Κούρδοι είναι σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Τουρκίας κι εάν συνεχίσουν να γεννάνε με αυτούς τους ρυθμούς θα την πάρουν ολόκληρη την Τουρκία από μέσα.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι Κούρδοι δεν καίγονται για «ανεξάρτητο» Κουρδιστάν οπωσδήποτε, μιλάνε για «ομοσπονδία» με την Τουρκία. Ίσως να τα έχουν υπολογίσει και οι ίδιοι, με χαρτί και με μολύβι που λένε, ότι σε 50 χρόνια από σήμερα θα είναι η πλειονότητα στην Τουρκία και οι Τούρκοι μειονότητα. Και τότε;
tribune.gr