Archive for the ‘Ισραήλ’ category

50 χρόνια κατοχής των συριακών υψιπέδων του Γκολάν

Ιουλίου 12, 2017

50 ans d’occupation du Golan syrien

Αυτή την εβδομάδα σηματοδοτεί την 50η επέτειο της κατοχής του συριακού Γκολάν – περίοδος που είχε καταστροφικές συνέπειες στις ζωές του πληθυσμού ων Σύρων ιθαγενών.

Μετά την ισραηλινή κατοχή το 1967, πάνω από 130.000 Σύρους αυτόχθονες κατοίκους- περίπου το 95% του πληθυσμού – έχουν μεταφερθεί ή εκτοπιστεί διά της βίας από τα σπίτια τους.

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε μια τεράστια εκστρατεία κατεδάφισης των σπιτιών τους, καταστρέφοντας 340 χωριά και αγροκτήματα. Αντικαταστάθηκαν από ισραηλινούς αγροτικούς οικισμούς – ο πρώτο εγκαταστάθηκε λιγότερο από ένα μήνα μετά τον πόλεμο του 1967 – χρησιμοποιώντας συχνά τις ίδιες πέτρες από τα καταστρεμμένα χωριά και αγροκτήματα.

Το 1981, το Ισραήλ θέσπισε το νόμο των Υψωμάτων του Γκολάν, που αφορούσε την προσάρτηση των εδαφών στο κράτος του Ισραήλ, παράνομη ενέργεια που καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως «άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα στο διεθνές επίπεδο».

 

Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 23.000 Ισραηλινοί έποικοι στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν, που ζουν σε 34 παράνομους οικισμούς.

Με το στρατό και τις ισραηλινές αρχές, ελέγχουν το 95% της γης.

υπόλοιπο των Σύρων ιθαγενών του πληθυσμού είναι περίπου 25 000 άτομα που ζουν σε πέντε χωριά στο βόρειο άκρο του κατεχόμενου συριακού Γκολάν και ελέγχουν μόνο το 5% της γης.

Ωστόσο, όσοι έχουν εκτοπιστεί δια της βίας ή μεταφέρθηκαν από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και οι απόγονοί τους είναι περίπου 500.000 που ζουν κυρίως στα προάστια της Δαμασκού και στη νότια πόλη της Νταράα. Δεδομένης της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Συρία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γίνει εσωτερικά εκτοπισμένα ατόμα (IDP) για δεύτερη φορά στη ζωή τους, ή πρόσφυγες.

Λόγω της ισραηλινής κατοχής, ο συριακός πληθυσμός που παρέμεινε στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν υποφέρουν καθημερινά με παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Οι πολιτικές διάκρισης για τη γη και τη στέγαση σημαίνουν ότι τα παραμένοντα πέντε συριακά χωριά είναι σοβαρά υπερπλήρη, δεδομένου ότι η επέκταση στο περιβάλλοντα έδαφος σπάνια επιτρέπεται. Η κατασκευή χωρίς άδεια μπορεί να οδηγήσει σε βαριά πρόστιμα ή την ολική ή μερική κατεδάφιση του κτιρίου.

Αυτή η πολιτική δεν έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις στις επιλογές στέγασης, αλλά απαγορεύει αυστηρά τη βελτίωση των οδικών δικτύων περισυλλογής σκουπιδιών και υπονόμων, την κατασκευή εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή για την υγεία και το πολιτισμό, και τη δημιουργία υποδομής για βιομηχανικές ζώνες.

Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης του συριακού πληθυσμού απειλούνται ακόμη περισσότερο από την παρουσία ναρκών και συριακών στρατιωτικών βάσεων στις συριακές κατοικημένες περιοχές – συχνά μόνο λίγα μέτρα από τα σπίτια των ανθρώπων και όπου παίζουν τα παιδιά τους. Από το 1967, υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 66 Σύριοι ήταν θύματα των ναρκών στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Στον αριθμό, 16 έχασαν τη ζωή τους, οι μισοί από τους οποίους ήταν παιδιά.

Παρά τις προσπάθειες να επιβληθεί η ισραηλινή υπηκοότητα στο εγχώριο συριακό πληθυσμό που παρέμεινε μετά την υποτιθέμενη προσάρτηση του κατεχόμενου συριακού Γκολάν, σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των Σύρων συνεχίζει να αρνείται την ισραηλινή υπηκοότητα.

Αντ ‘αυτού, έχουν στην κατοχή τους μια κάρτα με το καθεστώς του μόνιμου κατοίκου, ενώ η ιθαγένειά τους εμπίπτει στην κατηγορία «επ’ αόριστον». Αυτή η κατάσταση προκαλεί αβεβαιότητα και σημαντικές δυσκολίες. Μπορεί να ανακληθεί εάν το «κέντρο ζωής» ενός μεμονωμένου ατόμου αλλάζει ή αποκτά την ιθαγένεια άλλης χώρας. Από το 1982, περίπου 100 Σύροι έχασαν το καθεστώς της μόνιμης παραμονής τους μετά από ταξίδι ή διαμονή στο εξωτερικό. Αυτό το καθεστώς σημαίνει ότι οι Σύροι δεν έχουν παρά μόνο δικαίωμα σε ένα ισραηλινό «Laissez-Passer», γεγονός που δημιουργεί περιορισμούς και υψηλό κόστος για κάθε ταξίδι στο εξωτερικό.

Ωστόσο, οι ισραηλινές αρχές, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι ιδιωτικές εταιρείες – ισραηλινές και ξένες – ωφελούνται παράνομα από τους φυσικούς πόρους στα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Το γόνιμο έδαφος τους και οι υδάτινοι πόροι τους επέτρεψαν την ανάπτυξη μιας συνεκτικής ισραηλινής αποικιακής βιομηχανίας που περιλαμβάνει την παραγωγή βοοειδών, λαχανικών, φρούτων, κρασιού και μεταλλικού νερού. Τουλάχιστον 14 οινοποιεία δραστηριοποιούνται στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν και πολλά αμπέλια παρέχουν σταφύλια στα κελάρια του Ισραήλ.

Περαιτέρω, από το 2013, μια ισραηλινή εταιρεία Afek Oil & Gas έκανε έρευνες για πετρέλαιο στο κατεχόμενο συριακό Γκολάν, δηλώνοντας με υπερηφάνεια ότι η περιοχή διαθέτει δισεκατομμύρια βαρέλια ισραηλινού πετρελαίου. Η Afek ανήκει στη Genie Energy, μια αμερικανική εταιρεία που έχει στο συμβουλευτικό συμβούλιο της τους Rupert Murdoch, Ντικ Τσένι και τον James Wolsey.

Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση, χρησιμοποιεί τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία για να εδραιώσει περαιτέρω τον κλοιό της γύρω από τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν – με πληθωριστική τάση του λόγου που συνδέεται με την αποικιακή επέκταση και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Την περασμένη Τρίτη, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, μιλώντας σε συνέδριο σε παράνομο οικισμό στο κατεχόμενο συριακό υψίπεδα Γκολάν, δήλωσε

«Τα Υψώματα του Γκολάν θα παραμείνουν για πάντα υπό ισραηλινή κυριαρχία. Εμείς ποτέ δεν θα αφήσουμε τα Υψίπεδα του Γκολάν. Είναι δικά μας». 

Ο ηγέτης των κύριων κομμάτων της αντιπολίτευσης, Ισαάκ Χερζόγκ, επίσης παρών στο συνέδριο, έκανε παρόμοιες δηλώσεις.

Μετά από 50 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, είναι επιτακτική ανάγκη η διεθνής κοινότητα, όχι μόνο να απορρίπτει αυτό το είδος ομιλίας, αλλά να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων του συριακού πληθυσμού υπό κατοχή.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει σαφώς ότι το κατεχόμενο συριακό Γκολάν αποτελεί τμήμα της Συρίας. Το Ισραήλ πρέπει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς αποφάσεις σχετικά με τα κατεχόμενα συριακά υψίπεδα του Γκολάν και να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και του ανθρωπιστικού δικαίου. Ουσιαστικά, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση όλων των Σύρων που κατάγονται από το Γκολάν – τόσο εκείνοι υπό κατοχή και όσο και εκείνοι που αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και οι απόγονοί τους-  θα πρέπει να τηρούνται ώστε μόνο εκείνοι να μπορούν μόνοι τους να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Μετάφραση από τα αραβικά σε γαλλικά: J. Ch για το πρακτορείο ειδήσεων Media Palestine.

Πηγή:  Al-Marsad (Αραβικό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Γκολάν)

μέσω:  http://www.agencemediapalestine.fr/blog/2017/06/12/50-ans-doccupation-du-golan-syrien/

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/07/50.html

Δείτε το Μυστικό Σχέδιο για την Κρήτη…Γιατί την θέλουν ανεξάρτητη!!!

Οκτώβριος 31, 2016

Να Διευκρινήσουμε ενα πράγμα:

O Κρητικός είναι αλλά και ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του Ελληνα και ποτέ απο τα βάθη της αρχαίας Ιστορίας του Κρητικού Λαού δεν αμφισβητηθηκε αυτό. Αλλωστε οι Θυσιες του Κρητικού Λαού εναντίον των κατακτητων το απέδειξαν αυτο με τον πιό περιτρανο τρόπο. Ωστόσο μια μικρή ομαδα Κρητικών με υποπτη δραστηριότητα ζητούν την ανεξαρτησία της Κρητης.

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ;
Η Κρήτη λόγο της θέσης της εχει τεράστια Στρατηγική σημασία. Ελέγχει την Ευρωπη, την Αφρική, την μέση Ανατολή και την Ασία καθως και τις Θαλλάσιες οδούς εμπορίου και τα πετρελαια της διορυγας του Σουέζ.

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Το όλο θέμα έχει σαν αφετηρία την ημερομηνία 1912-13 κατά την οποία υπογράφεται η Συνθήκη του Λονδίνου. Μέχρι τότε η Κρήτη κι από το 1898 (τυπικά από το 1896, βάσει της συνθήκης του Βερολίνου), αποτελούσε αυτόνομο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (με ταυτόχρονο έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων), με όνομα «Κρητική Πολιτεία» και πρωτεύουσα τα Χανιά, ενώ είχε και δική της σημαία, βουλή, χωροφυλακή (υπό ξένη διοίκηση), σύνταγμα, ύμνο, νομίσματα, παράσημα κ.α., τα οποία ήταν, κατά βάση, παραλλαγές των αντίστοιχων του ελληνικού κράτους.

Ουσιαστικά η «διακυβέρνηση» της Κρητικής Πολιτείας, ασκούνταν από ένα μεικτό συμβούλιο το οποίο απαρτίζονταν απ’ τα επιμέρους συμβούλια των Κρητών και των Μεγάλων Δυνάμεων. Το συμβούλιο όμως των Μεγάλων Δυνάμεων είχε ουσιαστικά την πρωτοκαθεδρία, καθώς είχε το δικαίωμα, ανά πάσα στιγμή, να αναστείλει την λειτουργία του συμβουλίου των Κρητών και να ζητήσει την ανασύστασή του, αν θεωρούσε ότι παραβαίνει κάποια όρια ή αυθαιρετεί.

Η εξωτερική πολιτική του νησιού παρέμεινε δέσμια των «προστατών» του. Η Κρητική Πολιτεία π.χ. δεν είχε δικαίωμα πολέμου κι οι σχέσεις της με άλλα κράτη περνούσαν, ουσιαστικά, από την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων. Λόγω επίσης της υψηλής επικυριαρχίας του Σουλτάνου στο νησί, δεν ήταν επιτρεπτή η συγκρότηση κρητικού στρατιωτικού σώματος (αντ’ αυτού δημιουργήθηκε η λεγόμενη «Πολιτοφυλακή», η οποία βεβαίως δεν είχε στρατιωτικό ρόλο και ισχύ).

alt

ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ: Το αστερι με κοκκινο φοντο ειναι Τουρκικο, οχι Κρητικο!

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Η σημαία της «Κρητικής Πολιτείας» βασίζονταν σε μια παραλλαγή της ελληνικής σημαίας του 1822. Τα τρία γαλάζια τεταρτημόρια, συμβόλιζαν την χριστιανική-ελληνική πλειοψηφία της Κρήτης. Το πρώτο όμως από τα τεταρτημόρια (χρώματος ερυθρού, το οποίο αποδίδεται στην μουσουλμανική-τουρκική μειονότητα) το οποίο απεικόνιζε το λευκό αστέρι, συμβόλιζε και δήλωνε την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου στο νησί (και όχι έτσι απλά την μουσουλμανική-τουρκική μειονότητα ή «το κρητικό αίμα που χύθηκε στους αγώνες», όπως, είτε σκοπίμως είτε από άγνοια υποστηρίζουν με παρρησία αρκετοί).

Η ΚΡΗΤΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ‘ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ’
Ουδέποτε υπήρξε ανεξάρτητο κράτος της Κρήτης, αλλά μια (ημι)αυτόνομη και πλήρως ελεγχόμενη περιοχή από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ‘ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ’ ΗΤΑΝ ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
Ως εκ τούτου, η σημαία δεν συμβόλιζε την ανεξάρτητη Κρήτη (όπως δυστυχώς, λανθασμένα πιστεύουν πολλοί και την αναρτούν με «υπερηφάνεια»), αλλά την υποταγή στην Οθωμανική Πύλη, καθώς το νησί εξακολουθούσε να αποτελεί εδαφικό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, η συγκεκριμένη σημαία, ουδέποτε αποτέλεσε αγωνιστικό λάβαρο ή επαναστατικό σύμβολο που καθιερώθηκε από τους Κρήτες, αλλά ήταν μια επινόηση των Μεγάλων Δυνάμεων και του Σουλτάνου (το αστέρι μπήκε μετά από δική του απαίτηση).

Η σημαία λοιπόν της Κρητικής Πολιτείας, πέραν της όποιας ιστορικής σημασίας και παρουσίας της στην νεότερη ιστορία, δεν αποτελεί ένα σύμβολο το οποίο θα πρέπει να δημιουργεί «ρίγη» συγκίνησης και συναισθήματα «υπερηφάνιας», σε κανέναν Έλληνα και πολύ περισσότερο σε κανέναν Κρητικό.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ‘ΥΠΟΠΤΑ’ ΑΤΟΜΑ ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ
Η «Ανεξάρτητη Κρήτη» δεν φαίνεται να αποτελεί στόχο μόνο μιας χώρας, ή τουλάχιστον, οι διασπαστικές κινήσεις δεν υποκινούνται μόνο από μία, αλλά περισσότερες (κατά κύριον λόγο, Τουρκία, Ισραήλ, Γερμανία, Αγγλία, Η.Π.Α).

alt

Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΑΝΤΟΥΒΑΣ
Μια πρώτη αναφορά, μαρτυρείται απ’ τον οπλαρχηγό της κρητικής αντίστασης κατά των Γερμανών, Καπετάν Μανώλη Μπαντουβά.
Όπως αφηγήθηκε ο ίδιος, στον συγγραφέα Αντώνη Σανουδάκη, του προτάθηκε από τον Βρετανό πράκτορα των Βρετανικών Ειδικών Δυνάμεων (Special Operations Executive), Μόντι Γουντχάουζ (Monty Woodhouse), που βρίσκονταν τότε στο νησί και συνεργάζονταν με τις ντόπιες δυνάμεις, να ηγηθεί (ο Μπαντουβάς) αυτονομιστικής κίνησης με την οικονομική στήριξη της Αγγλίας. Σε αντάλλαγμα, ο Μπαντουβάς θα χριζόταν πρώτος πρόεδρος της αυτόνομης Κρήτης.
Ο Μανώλης Μπαντουβάς, αντέδρασε σαν γνήσιος Έλληνας και δη Κρητικός: Αρνήθηκε, κι όπως λέγεται, συνέλαβε επί τόπου τον Γουντχάουζ και τον διέταξε να εγκαταλείψει την Κρήτη άμεσα.

Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΙΣΡΑΗΛIΝΩΝ
Το θέμα άρχισε να ανακινείται πάλι στα τέλη της δεκαετίας του 70 και γνώρισε μια έξαρση στην δεκαετία του 80.
Το 1975 η αθηναϊκή εφημερίδα «Αθηναϊκή» (26-6-1975) απεκάλυπτε σε δημοσίευμα της ότι από το 1963 οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες επιδίδονταν στη δημιουργία σεναρίων, τα οποία στόχευαν στη συγκρότηση αυτονομιστικών κινήσεων στη Κρήτη.

Εδώ αξίζει να γίνει μνεία και στην αυτονομιστική δραστηριότητα που ανέπτυξε μεταπολιτευτικά ομάδα 6 Εβραίων στα Χανιά, λόγος ο οποίος έγινε και η αιτία απελάσεώς τους, ενώ άπλετο φως στις ισραηλινές ραδιουργίες ρίχθηκε το 1976, όταν ο καταδικασθείς από δικαστήριο του Ηρακλείου αυτονομιστής Ε. Ράμελ, αποφυλακίστηκε κατά τρόπο ανεξιχνίαστο, για να γίνει αργότερα γνωστό ότι επρόκειτο για αξιωματικό της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας ΜΟΣΑΝΤ.

Το 1977, πράκτορες της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας Μοσάντ, «μεταμφιεσμένοι» σε επιχειρηματίες-επενδυτές, περιέτρεχαν τη Μεγαλόνησο και προσπαθούσαν να πείσουν τους εύπορους κυρίως Κρήτες, ότι η Κρήτη είναι αυτάρκης και θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη. Προς τιμήν τους, η συντριπτική πλειοψηφία των Κρητικών που άκουσαν αυτή την θεωρία, κυνήγησαν τους Ισραηλινούς πράκτορες με πέτρες και μπαλωθιές.

Το ενδιαφέρον που επεδείκνυαν ανέκαθεν οι Ισραηλινοί για την παρουσία της Κρήτης ως κέντρο του «ιουδαϊκού πολιτισμού» είναι πασίγνωστο. Για την ενίσχυση αυτών των ανυπόστατων θεωριών τους, οι Εβραίοι μετέρχονται διάφορα μέσα, ανάμεσα στα οποία εντάσσεται και η ρίψη προκηρύξεων με εμπρηστικό περιεχόμενο σε κάθε γωνιά του νησιού (Αύγουστος 1977).

Εβραίος καθηγητής και στελέχος της ΜΟΣΑΝΤ
Η επιδίωξή τους για να πείσουν ότι η Κρήτη αποτελεί πανάρχαια ιουδαϊκή εστία εστιάζεται σε μια προπαγανδιστική διαδικασία ψευδεπίγραφων επιστημονικών ερευνών, στα πλαίσια των οποίων εντάχθηκε και η κυκλοφορία του βιβλίου «Ιουδαϊκή Κρήτη». Η συγγραφή του ήταν έργο του Εβραίου καθηγητή και στελέχους της ΜΟΣΑΝΤ, Άνκορι, η δε έκδοσή του εξυπηρετούσε προφανείς σκοπιμότητες.

Παράλληλα με το εβραϊκό αυτό σύγγραμμα που πλαστογραφούσε βάναυσα τις ιστορικές καταβολές του κρητικού πολιτισμού, προκειμένου να εδραιώσει τα ψευδώς υποστηριζόμενα από τους Εβραίους, πραγματοποιήθηκαν αλλεπάλληλες μυστικές επισκέψεις εβραϊκών πλοίων στο θαλάσσιο χώρο της Κρήτης. Οι επισκέψεις αυτές είχαν το χαρακτήρα ερευνητικών ταξιδιών και αποσκοπούσαν στη δήθεν πραγματοποίηση υποθαλάσσιων ερευνών, με σκοπό την ανακάλυψη…αρχαιολογικών ευρημάτων τα οποία θα καταδείκνυαν την… εβραϊκή ιστορία της Κρήτης. Στην πραγματικότητα, αυτά τα «ευρήματα» που αναζητούσαν, τα είχαν ρίξει εκ των προτέρων στη θάλασσα οι ίδιοι οι Ισραηλινοί και δεν ήταν τίποτε άλλο από… τεχνητά οξειδωμένες μαρμάρινες πλάκες και υδρίες, έτσι ώστε να δείχνουν «αρχαιοφανείς», τις οποίες στην συνέχεια ανέσυραν ως… ευρήματα.

Ο Τζβη Άνκορι, προκειμένου να ενισχύσει την ανυπόστατη αυτή θεωρία του, συμμετείχε σε όλα τα κρητολογικά συνέδρια, στα πλαίσια των οποίων πραγματοποιούσε… επιστημονικές ανακοινώσεις.

Αρχικά επιδίωξή του ήταν να καταστήσει αποδεκτό το ιστορικό ψεύδος ότι ο Μινωικός Πολιτισμός προήλθε… από Εβραίους. Στη πορεία της ιστορικής παραχαράξεως και πλαστογραφίας όμως, καθώς διαπίστωνε ότι οι επιστημονικοφανείς ανακοινώσεις του ετύγχαναν μιας γενικής ανοχής, διεύρυνε το αρχικό σχέδιο εβραιοποίησης των νησιών του Αιγαίου πελάγους και της Κρήτης, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτό και τη Σπάρτη. Η ασέβεια μάλιστα και το θράσος του Άνκορι δεν είχαν όρια, αφού δε δίστασε να καταφύγει στην επίκληση κίβδηλων επιχειρημάτων, ανάμεσα στα οποία ήταν το εξωφρενικό ότι ο Γεώργιος Πλήθων… ήταν Εβραίος.
Ασφαλώς και το διαστρεβλωτικό έργο του Άνκορι δε διεξαγόταν σε άγονο έδαφος. Οι ευνοϊκές συνθήκες για τη παρουσίαση αυτής της ανυπόστατης θεωρίας, είχαν διαμορφωθεί ήδη από το 1965 με μια σειρά άρθρων του Εβραίου…αρχαιολόγου Σάιρους Γκόρντον, ο οποίος υποστήριζε αντιεπιστημονικά την… σημιτική προέλευση του Μινωικού Πολιτισμού.

Η ανάμειξη του Άνκορι στο «ερευνητικό» αυτό θέμα κατά κάποιο τρόπο διαστρεβλωτικό, γίνεται κατανοητό ότι δεν ήταν πρόσκαιρη. Αποτελούσε αναπόσπαστη πτυχή ενός ευρύτερου ανθελληνικού σχεδίου το οποίο υφίσταται και προβλέπει, μεταξύ άλλων, την απόσπαση της Κρήτης, μόλις οι συγκυρίες το επιτρέψουν, από τον ελλαδικό κορμό.

alt

Ο ‘ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ’
Ήδη έχουν εκδηλωθεί και άλλες συναφείς κινήσεις. Ειδικότερα έχει παρατηρηθεί από τον βρετανικό τύπο, η παρουσίαση της Κρήτης ως ανεξάρτητης από την Ελλάδα. Χαρακτηριστική επ’ αυτού είναι η περίπτωση της εβραϊκής ιδιοκτησίας αγγλικής εφημερίδας «Sunday Times», η οποία σε αγαστή σύμπνοια με το ευρωπαϊκό κανάλι EYRONEWS, σε πίνακα που δημοσιεύει καθημερινά παρουσιάζοντας τις θερμοκρασίες που επικρατούν στις πρωτεύουσες των μεσογειακών κρατών, παρουσιάζει τη Κρήτη ως ανεξάρτητη χώρα.

Στις αρχές του 1990 οι Αρχές της Κρήτης άρχισαν να επικεντρώνουν τις έρευνές τους γύρω από κάποιες ανώνυμες ευχετήριες επιστολές που αποστέλλονταν σε τοπικές εφημερίδες παραμονές Πρωτοχρονιάς και Πάσχα. Στις επιστολές αυτές υπήρχαν σκίτσα που παρουσίαζαν την Ελλάδα ως ένα τέρας, που άπλωνε το χέρι του και στραγγάλιζε την Κρήτη. Το κρίσιμο ερώτημα το οποίο καλούνταν να απαντήσουν ήταν ποιοι υποκινούσαν όλες αυτές τις ενέργειες.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Αρχές αντελήφθησαν μία προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι. Οι μυστικές έρευνες, που έφτασαν μέχρι το εξωτερικό, είχαν οδηγήσει σε ένα σημείο που υποχρέωνε τους υποκινητές να… αναστείλουν το σχέδιό τους. Προσωρινά, όπως αποδείχθηκε…

Τα ανησυχητικά μηνύματα τόσο για την ΕΥΠ όσο και τις υπηρεσίες ασφαλείας άρχισαν να επανεμφανίζονται τα δύο τελευταία χρόνια.
Στη διετία αυτή έχει παρατηρηθεί μία εκστρατεία διάδοσης της Κρητικής Πολιτείας και τα αποτελέσματα είναι άκρως ανησυχητικά για τις Αρχές. Ολοένα και περισσότερες σημαίες «φιγουράρουν» σε σπίτια, ενώ δεκάδες είναι πλέον τα αυτοκίνητα (ακόμη και επιφανών Κρητικών) στα οποία είναι τοποθετημένο το σύμβολο της Κρητικής Πολιτείας στις πινακίδες. Επίσης κατά εκατοντάδες φτάνουν τα SMS και τα MMS σε κινητά τηλέφωνα. Το φαινόμενο είναι εντονότερο στο Ηράκλειο, όπου οι Αρχές έχουν καταγράψει εκατοντάδες περιπτώσεις ανθρώπων (τόσο στην πόλη όσο και σε χωριά) που έχουν κάνει κεντρικό τους σύνθημα την «Κρητική Πολιτεία» και το όραμα της «αυτόνομης Κρήτης».

alt

Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Οι Αρχές ασφαλείας έχουν έγκυρες πληροφορίες ότι η κινητικότητα αυτή… υποκινείται κυρίως από επιχειρηματικούς κύκλους που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό, με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία. Πολλοί Κρητικοί λαμβάνουν e-mail με ανάλογο περιεχόμενο που τους προτρέπει να συσπειρωθούν για το μεγάλο όραμα της ανεξαρτησίας της Κρήτης. Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι όλη η δραστηριότητα υποκινείται και χρηματοδοτείται από μία οργάνωση που εδρεύει στη Γερμανία.

ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ
Είχαν μάλιστα καταλήξει και στον επικεφαλής. Επρόκειτο για άτομο κρητικής καταγωγής, με ισχυρή θέση και ρόλο στο εξωτερικό, που όμως ως όνομα δεν είναι γνωστό στη μεγαλόνησο. Επιπλέον οι διάφορες έρευνες κατέληξαν και σε μερικά άτομα που εξυπηρετούν τούρκικα συμφέροντα.

Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΕΥΝΟΕΙ ΤΗΝ ‘ΔΙΑΛΥΣΗ’ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΚΡΑΤΗ
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Γερμανία είναι η χώρα η οποία φιλοξενεί και χρηματοδοτεί την FUEN (Federal Union of European Nationalities). Στη Γερμανία, η εύνοια της «εθνικής μειονότητας» είναι καθοριστική για τη συγκρότηση της εξωτερικής και ευρωπαϊκής πολιτικής της. Για τη Γερμανία η «οργανωτική αναδιάρθρωση» της Ευρώπης αποτελεί μια μακροχρόνια στρατηγική και οι εθνικές οντότητες/ μειονότητες συστατικό στοιχείο της. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία ενός τέτοιου σχεδίου είναι η αποδιάρθρωση/ υποβιβασμός του εθνικού κράτους και η ανάδειξη των εθνικών ομάδων. Οι όποιες άλλες μειονότητες (π.χ. θρησκευτικές, γλωσσικές κ.λπ.) δεν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο, γιατί αντιστοιχούνται στο δίπολο πλειοψηφία/ μειοψηφία του εθνικού κράτους. Όσο για το κενό ισχύος, αυτό μπορεί να καλυφθεί από υπερεθνικούς θεσμούς – και στην προκειμένη περίπτωση την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, μπορεί να ενισχύσει αυτήν την ερμηνεία – διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με μικρά κράτη που μπορούν να επιβιώσουν μέσα στην ΕΕ.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως και σε σχέση με το γεωπολιτικό βάρος της Κρήτης η Γερμανία δεν μπορεί παρά να είναι μόνο το βαγόνι μιας αμαξοστοιχίας της οποίας η ατμομηχανή βρίσκεται πέραν του Ατλαντικού, ενώ η Αγγλία και το Ισραήλ έχουν τις δικές τους βλέψεις. Στο γεωπολιτικό «βάρος» της Ελλάδας, το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στην Κρήτη κατά κύριο λόγο και μετά στο Αιγαίο.

alt

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΩΣ … ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ !
Την αρχή έβαλε το υπουργείο Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο στη σχετική ιστοσελίδα περιγράφει τη διαδικασία που μπορούν να ακολουθούν επιχειρηματίες προκειμένου να απλοποιούν τον τελωνειακό έλεγχο, χάρη στη χρήση μιας προσωρινής δήλωσης, γνωστής ως ΑΤΑ (Temporary Admission). Στο ενημερωτικό σημείωμα που περιλαμβάνει τις πιο συχνές ερωτήσεις των πολιτών, γνωστό ως FAQ (Frequently Asked Questions), οι Αμερικανοί συμπεριλαμβάνουν και τη λίστα των χωρών που κάνουν δεκτές αυτές τις προσωρινές δηλώσεις εκτελωνισμού προϊόντων. Εκεί κάπου ανάμεσα σε 90 αναγραφόμενες χώρες υπάρχει και η αναφορά στην… Κρήτη ως ανεξάρτητο κράτος, ανάμεσα σε άλλα όπως η Κύπρος, η… Ελλάδα, η Ιταλία, αλλά και σχετικά άγνωστες στο ευρύ κοινό χώρες!

Σε δεκάδες αμερικανικά πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών η Κρήτη καταγράφεται ως ανεξάρτητο κράτος, γεγονός που προκαλεί εύλογο προβληματισμό, καθώς, αν ένα τέτοιο λάθος συγχωρείται από γραφειοκράτες, όπως οι άνθρωποι των υπουργείων, είναι ασυγχώρητο για ανθρώπους του πνεύματος. Η λίστα είναι μεγάλη και αξιοσημείωτη. Η Κρήτη δε γλιτώνει όμως την… ανεξαρτησία της ούτε από τα καναδικά ταχυδρομεία, τα οποία γνωστοποιούν ότι αν θέλουν να επικοινωνήσουν ταχυδρομικά με το νησί μας μπορούν να στείλουν κι αυτοί ό,τι θέλουν ταχυδρομικά στη… χώρα Κρήτη ή στη νήσο Κέρκυρα, που επίσης καταγράφεται ως… κράτος, ενώ η Νότια Αφρική δε θα νοιαστεί πολύ για το τι γίνεται στην Κρήτη αφού σύμφωνα με την κυβέρνηση τους και τα επίσημα έγγραφα της, το 2003 τους πήγαν μόλις 2 Κρητικοί ενώ οι Έλληνες ήταν 7,732.

H UNESCO μας πληροφορεί οτι και η Κρήτη είναι μέσα στις χώρες που συμμετέχουν στο Global Ocean Observing System (το 2003). Οι μηχανικοί απο την Κρήτη έχουν την τιμητική τους στο Institute of Electrical and Electronics Engineers.

alt

ΕΥΤΥΧΩΣ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΑ ‘ΛΑΘΗ’ ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΑΝ
Η ομογένεια και το Υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασαν άμεσα στη συντονισμένη αυτή πρόκληση, αποστέλλοντας επιστολές διαμαρτυρίας, πετυχαίνοντας να διορθωθούν οι περισσότερες από τις «λανθασμένες» αναφορές περί κράτους Κρήτης.

Στο γνωστό πρόγραμμα εγγραφής σε DVD Avi2dvd, μαθαίνουμε ότι το συγκεκριμένο λογισμικό υποστηρίζει και την…κρητική διάλεκτο! Αν και οι προγραμματιστές δηλώνουν πως δεν έχουν σχέση με αποσχιστικά κινήματα και τα συναφή, είναι απορίας άξιον πως τελικά η σημαία της Κρητικής Πολιτείας δεσπόζει δίπλα στις υπόλοιπες επίσημες εθνικές σημαίες (και πρώτη πρώτη μάλιστα!).

ΝΕΟΤΕΡA ΣΥΜΒΑΝTA
Ένα άλλο συμβάν έλαβε χώρα στην Κορσική στα πλαίσια των «Παιχνιδιών των Νήσων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η αποστολή της Κρήτης καταφθάνοντας στο αεροδρόμιο της Κορσικής ήρθε αντιμέτωπη με μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι διοργανωτές στα επίσημα έντυπα που μοίραζαν εμφάνιζαν την Κρήτη με τη σημαία της Κρητικής Πολιτείας σε αντίθεση με την αποστολή της Κέρκυρας που συμβολίζονταν με την ελληνική σημαία.
Οπως ήταν αναμενόμενο, η διαπίστωση αυτή αιφνιδίασε τους νομάρχες της Κρήτης και τους υπόλοιπους φορείς που συμμετείχαν στην αποστολή, οι οποίοι εξοργισμένοι ενημέρωσαν τον περιφερειάρχη Κρήτης, Σεραφείμ Τσόκα ο οποίος ήρθε σε επικοινωνία με τα Υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικών.

Από την περιφέρεια Κρήτης εστάλη διάβημα διαμαρτυρίας προς τη διοργανώτρια Αρχή των Αγώνων, στο οποίο μεταξύ άλλων τονίζονταν: «Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε ότι η Κρήτη αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας και κατ’ επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκπροσωπείται από το επίσημο σύμβολο του ελληνικού κράτους, την ελληνική σημαία».
Η κρητική αντιπροσωπεία απαίτησε να αποσυρθούν τα επίσημα έντυπα που θέτουν ζήτημα αυτονομίας της Κρήτης και ζήτησαν να κυκλοφορήσουν νέα. Στα νέα φυλλάδια πρέπει να ζητείται συγνώμη γι αυτό το σοβαρό θέμα που άπτεται των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας.
Η χλιαρή έρευνα σταμάτησε και πάλι -όπως και το 1990- στη διαπίστωση ότι κάποιοι Κρητικοί, μόνιμοι κάτοικοι Γερμανίας, χρηματοδοτούν και υποκινούν την αυτονομιστική προπαγάνδα.

alt
ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Μια από τις πρώτες «κουμπουριές» δώθηκε από την τοπική αεροπορική εταιρία Sky Express (ιδρύθηκε το 2005), η οποία εδρεύει στο Ηράκλειο κι ανήκει σε έναν πρώην πιλότο της Ολυμπιακής, τον Μιλτιάδη Τσαγκαράκη.
Η εν λόγω αεροπορική εταιρία επέλεξε ως έμβλημά της, την σημαία της Κρητικής Πολιτείας. Το νέο λογότυπο της Sky ExpressΜετά από διαμαρτυρίες αναγκάστηκε να το αποσύρει και να το αντικαταστήσει (όχι όμως κι απ’ τα οχήματά της, ή την σελίδα των online κρατήσεων), με «βαριά καρδιά» όμως καθώς φαίνεται κι από την ανακοίνωση που κοσμεί την ιστοσελίδα της, μέσα από την οποία παραδίδονται και κάποια «μαθήματα ιστορίας».

alt

ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΣΤΑΔΙΟ – ΝΕΑΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΙΑ
Το επόμενο επεισόδιο έλαβε χώρα στο Παγκρήτιο Στάδιο. Μία τεράστια σημαία της Κρητικής Πολιτείας που ανάρτησαν στην κερκίδα νεαροί από τα Μάλια στην έναρξη της διεξαγωγής του τελικού Κυπέλλου ΕΠΣΗ στο Παγκρήτιο Στάδιο (ο οποίος μεταδιδόταν απευθείας από την «ΚΡΗΤΗ ΤV»), κινητοποίησε τις αστυνομικές Αρχές, που ζήτησαν να αποσυρθεί και να διπλωθεί τάχιστα.
Οι νεαροί δεν προέβαλαν αντίρρηση, ωστόσο πριν κατεβάσουν το πανό (στο οποίο αναγραφόταν «Ανεξαρτησία 2012») έσπευσαν να τραβήξουν αναμνηστικές φωτογραφίες, καμαρώνοντας μπροστά από τη σημαία.
Στην Ασφάλεια Ηρακλείου οι δύο νεαροί υποστήριξαν ότι ανύψωσαν τη σημαία επειδή αγαπούν την Κρήτη. Σε ερωτήσεις για το ζήτημα της «Κρητικής Πολιτείας», δήλωσαν άγνοια.
Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως εδώ, ότι η σημαία της «Κρητικής Πολιτείας», δεν έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της σε γήπεδο, στο παραπάνω περιστατικό. Από Κρήτες χρήστες του διαδικτύου, έχει αναφερθεί ότι η εν λόγω σημαία αποτέλεσε «λάβαρο» των «φανατικών» οπαδών της «Θύρας 4» του Ο.Φ.Η και των οπαδών της ομάδας της Χερσονήσου.

ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ !
Την επόμενη μέρα, ο βουλευτής Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ Βασίλης Κεγκέρογλου υποδέχτηκε στη Βουλή τούς μαθητές ενός σχολείου του Ηρακλείου και τότε αντιλήφθηκε ότι στην πλάτη της μπλούζας είχαν «σταμπάρει» τη σημαία της Κρητικής Πολιτείας. Ευλόγως ο άνθρωπος παραξενεύτηκε και έσπευσε να διευκρινίσει στους μαθητές ότι η συγκεκριμένη σημαία δε συμβολίζει την επανάσταση, αλλά είχε επιβληθεί από τις μεγάλες δυνάμεις στην Κρητική Πολιτεία. Είναι πάντως απορίας άξιο πώς οι μαθητές αυτοί έφτασαν στο σημείο να «φιγουράρουν» με τη σημαία της Κρητικής Πολιτείας στις μπλούζες τους. Ποιος και γιατί τους… ενέπνευσε άραγε;
Κληθείς να σχολιάσει τόσο το περιστατικό του Παγκρητίου όσο και αυτό με το σχολείο, ο κ. Κεγκέρογλου υποστήριξε ότι κανένα θέμα δεν είναι δύσκολο, αρκεί κάποιος να το αντιμετωπίζει με νηφαλιότητα και με ενημέρωση.

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΙΛΟΥΝ : Η ΚΡΗΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !
Τις απόψεις τους για το θέμα κατέθεσαν και άλλοι βουλευτές του νομού Ηρακλείου.
Επαναστατικός εμφανίστηκε ο βουλευτής της Ν.Δ. Κώστας Μπαντουβάς, ο οποίος διεμήνυσε ότι αν υπάρξει τέτοια κίνηση (που σαφέστατα κατά τον ίδιο υποκινείται από άτομα εκτός μεγαλονήσου) «θα μας βρουν απέναντι τους και θα τους κόψουμε τα κεφάλια».
Ο κ. Μπαντουβάς, αναφερόμενος στα «πολλά κιλά αίμα» που έδωσαν οι Κρήτες για να αποτινάξουν τουρκικό και βενετσιάνικο ζυγό, τόνισε ότι, αν υπάρχει μία μειοψηφία που επιχειρεί ένα τέτοιο ατόπημα, τότε σίγουρα «πρόκειται για ηλίθιους» που επιδιώκουν να δημιουργήσουν πρόβλημα αυτονομίας. «Κάλλιο να σε βαστά η μάνα σου και ας είναι να σε βαστά από τους αστραγάλους με το κεφάλι ίσια κάτω», δήλωσε με νόημα ο Ηρακλειώτης βουλευτής.

alt

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ
Στον Άγιο Νικόλαο φαίνεται πως η «κατοχή» της Κρήτης από την Ελλάδα έληξε και η ανεξαρτησία έχει ήδη πραγματοποιηθεί, καθώς η σημαία της «Κρητικής Πολιτείας» ανερτήθη σε ιστό και σε εμφανές σημείο της πόλης.
Η φωτογραφία που βλέπετε τραβήχτηκε το απόγευμα της Πέμπτης 29 Νοεμβρίου του 2007 στον χώρο όπου βρίσκεται το γλυπτό των αδελφών Σωτηριάδη στον Άγιο Νικόλαο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Σε κάθε περίπτωση πάντως η ιδέα της «Ανεξάρτητης Κρήτης», εντός του νησιού, δεν φαίνεται ικανή προς το παρόν να πάρει μια οργανωμένη μορφή. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται και τον εφησυχασμό. Το Σκοπιανό κάπως έτσι ξεκίνησε και λίγοι έδωσαν σημασία…

http://greekcitizen.pblogs.gr/deite-to-mystiko-shedio-gia-thn-krhth-giati-thn-theloyn-anexarth.html

Νεοοθωμανικό δόγμα και Ισλαμικός μυστικισμός στην σύγχρονη Τουρκία

Οκτώβριος 26, 2016

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, μετά την βραδιά του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, που παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα όλος ο κόσμος, έφεραν στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος την “πρωτογενή” δύναμη του Ισλάμ. Πρόκειται για τον σκοτεινό και συναρπαστικό συνάμα κόσμο των Ισλαμικών Ταγμάτων (tarikat στα τουρκικά) και Αδελφοτήτων (cemaat), που δρούσαν υπόγεια στις μουσουλμανικές κοινωνίες αλλά και στην “κοσμική” Τουρκία ανέκαθεν. Φάνηκε, επίσης, ότι ο σημερινός πόλεμος στην Μέση Ανατολή είναι κάτι πιο πολύπλοκο, σκοτεινό και μυστηριώδες από μια απλή σύγκρουση δύο αντίθετων γεωπολιτικών στρατοπέδων, μια “ιδεολογική” διαμάχη που κατά βάθος γίνεται για τα πετρέλαια ή ένας “πόλεμος δύο πολιτισμών”, όπως τον όρισε ο Χάντινγκτον.

Το τουρκικό κράτος ήταν πάντοτε ισχυρό και αυταρχικό. Την εποχή των Οθωμανών σουλτάνων ήταν γνωστό στους υπηκόους του ως το “μεγάλο κράτος”, μουσουλμανικό αλλά συγχρόνως πολυεθνικό. Μετά την κεμαλική επανάσταση που ακολούθησε τον θάνατο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι αρχές του εθνικού κράτους των Νεοτούρκων “ήταν ο ρεπουμπλικανισμός, ο λαϊκισμός, ο κρατικισμός, ο επαναστατισμός, η κοσμικότητα και ο εθνικισμός”, όπως γράφει ο Michael B. Bishku (Μάϊκλ Μπισκού) στην εμπεριστατωμένη μελέτη του για τον ρόλο του Ισλάμ στην σύγχρονη Τουρκία. Ο Μπισκού ήταν βοηθός καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα την δεκαετία του ’90 και έγραφε για την επιθεώρηση Mediterranean Quarterly. Η μελέτη του είχε μεταφραστεί στα ελληνικά και δημοσιευθεί στην τριμηνιαία επιθεώρηση Μεσόγειος την άνοιξη του 1993 [1]. Ο ρεπουμπλικανισμός, κατά τον Μπισκού, αναφέρεται απλώς στην μορφή του τουρκικού πολιτεύματος μετά το 1923, την δημοκρατία. Ο κρατικισμός αναφέρεται στον κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία, ενώ ο επαναστατισμός υπονοεί την τάση για αλλαγή. Ο λαϊκισμός ερμηνεύεται σαν μια “τουρκική έκδοση των ιδεών της αλληλεγγύης”, που εκφράστηκαν στην γαλλική επανάσταση [2]. Η τουρκική κοσμικότητα ταυτίζεται με την κατάργηση των ισλαμικών θεσμών στην κρατική μηχανή ή, εναλλακτικά, το θέσιμό τους υπό κρατικό έλεγχο. Οι μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ και οι απόψεις του για το χτίσιμο του έθνους και το Ισλάμ είχαν, φυσικά, επιπτώσεις και στο μοντέλο της εξωτερικής πολιτικής που ακολούθησε η Τουρκία τον 20ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 21ου, όταν ανέβηκε ο Ερντογάν στην εξουσία.

Σύμφωνα με τον Richard Robinson [3], οι βασικοί πυλώνες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από την ίδρυση της δημοκρατίας είναι:
(α) αντίσταση σε όλες τις εδαφικές διεκδικήσεις από εξωτερικές δυνάμεις,
(β) άρνηση της εισόδου σε οποιαδήποτε διεθνή συμμαχία ή συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια με βάση την κοινή θρησκεία,
(γ) αποκήρυξη όλων των αυτοκρατορικών και λυτρωτικών περιπετειών,
(δ) φιλία με την Δύση και
(ε) ενεργή υποστήριξη όλων των προσπαθειών που σχεδιάστηκαν για να επιτευχθεί η διεθνής συνεργασία.
Με την προφανή εξαίρεση του δεύτερου πυλώνα -αφού η Τουρκία συνδέεται με τον Οργανισμό του Ισλαμικού Συνεδρίου από το 1976- αυτές οι αρχές ίσχυαν μέχρι το Δόγμα Νταβούτογλου και πριν αρχίσει η μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής με την ανάμιξή της στην Συρία και την σύγκρουση με το Ισραήλ (2010-2011).

Όλα αυτά βέβαια συνοδεύτηκαν με την απαγόρευση των ισλαμικών ταγμάτων από το νεογέννητο κεμαλικό καθεστώς το 1925 και την υπόγεια δράση τους στην τουρκική κοινωνία μέχρι την εμφάνιση του Κινήματος του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, που εξελίχθηκε σε κυρίαρχο όχημα της σύγχρονης τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης και απλώθηκε σαν ιστός αράχνης στην τουρκική κοινωνία και πολιτική.

Ο Δερβίσης και ο Θάνατος

Όταν ο Ατατούρκ κατήργησε το χαλιφάτο και την σαρία και έκλεισε τους μεντρεσέδες (θρησκευτικά σχολεία), τα ισλαμικά τάγματα και τις μουσουλμανικές αδελφότητες, το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο από αυτό που επεδίωκε… Η απαγόρευση σε “βάθος χρόνου ενίσχυσε το πιο συντηρητικό Ισλάμ”, όπως επισημαίνει σε πρόσφατη έρευνά του ο συγγραφέας Αλέξανδρος Μασσαβέτας, ο οποίος έζησε για χρόνια στην Πόλη και έχει γράψει τρία βιβλία για την Τουρκία.

Οι Μεβλεβήδες [4], οι πιστοί του Σούφι μυστικού ποιητή Τζελαλεντίν Ρούμι, με τον θρησκευτικό συγκρητισμό τους και τις νεοπλατωνικές ρίζες της διδασκαλίας τους, διαλύθηκαν. Όσοι τους ακολουθούσαν “ήταν ακριβώς το κομμάτι του πληθυσμού που εναγκάλισε ενθουσιωδώς την εκκοσμίκευση του δημόσιου βίου: οι Αλεβίτες της Ανατολίας και όσοι ήλθαν πρόσφυγες από τα Βαλκάνια” [5]. Τα Βαλκάνια στα πρώϊμα Οθωμανικά χρόνια υπήρξαν η εστία των πιο προοδευτικών ισλαμικών ταγμάτων.

Το ίδιο συνέβη και με τους Μπεκτασήδες, τάγμα στο οποίο ανήκε το σώμα των Γενιτσάρων και που είναι οργανωμένο έτσι ώστε να μοιάζει σε πολλά με τον δυτικό τεκτονισμό. Οι Μπεκτασήδες μετέφεραν την έδρα τους στα Βαλκάνια, κυρίως στις αλβανικές περιοχές. Εξακολουθούσαν να δημιουργούν προβλήματα στο κεμαλικό κατεστημένο, αλλά ταυτόχρονα εξασφάλιζαν τις “γέφυρες” με το σιϊτικό Ισλάμ και την Χεζμπολάχ.

Τα τάγματα που συνέχισαν να δρουν υπογείως ήταν τα πιο σκληροπυρηνικά , όπως οι Νακσιμπεντί και οι Καντιρί.
Οι Νακσιμπεντί, ένα από τα παλαιότερα και ισχυρότερα ισλαμικά τάγματα (14ος αιώνας), συνδέθηκαν με τις ένοπλες αντι-κεμαλικές εξεγέρσεις στην περίοδο του μεσοπολέμου. Χαρακτηριστικά του τάγματος είναι ο βαθύς μυστικισμός και το έντονο αντιδυτικό πνεύμα. Στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά κυρίως στις αρχές του 19ου, οι Νακσιμπεντί πρωτοστάτησαν στις μουσουλμανικές εξεγέρσεις απέναντι στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία.

Πρόκειται για την αδελφότητα που ενίσχυσε τον πρώην Τούρκο πρωθυπουργό (1983-1993) Τουργκούτ Οζάλ, σχετικά με τον οποίο υπάρχουν σοβαρότατες υπόνοιες ότι ήταν μέλος της [6]. Από το τάγμα αυτό ξεπήδησαν πολλές τάσεις, όπως οι Καλιντί και ο Καλιντί σεΐχης Μεχμέτ Ζαχίντ Κοτκού, ο οποίος ήταν ο πνευματικός πατέρας τού Νετσμετίν Ερμπακάν. Έτσι ξεκίνησε το 1969 το πολιτικό κίνημα Milli Görus (“Εθνική Άποψη”), που έγινε η μήτρα του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία.
Από την κοινότητα του Κοτκού πέρασαν πολλές ιδρυτικές μορφές του ΑΚΡ, που σήμερα κρατούν τα ηνία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ερντογάν.

Το διαχρονικό υπαρξιακό δράμα των ισλαμικών ταγμάτων και την πάλη τους ανάμεσα στον μυστικισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την έλξη της εξουσίας το αποτύπωσε με εξαιρετικά γλαφυρό τρόπο ο Σερβοβόσνιος συγγραφέας Μέσα Σελίμοβιτς στο βιβλίο του “Ο Δερβίσης και ο Θάνατος”.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι υπάρχουν πολλών ειδών τάγματα και αδελφότητες που εντάσσονται, όμως, σε δύο βασικούς δρόμους:
α) στον πρώτο βρίσκουμε εκείνους τους μυημένους που χρησιμοποιούν τα δόγματα σαν προπέτασμα καπνού για να μεταδώσουν μια βαθύτερη κοσμική διδασκαλία. Τα τάγματα αυτά είναι πιο ανοικτά στα κοινωνικά ρεύματα και ταυτόχρονα πιο μυστικιστικά.
β) στην άλλη κατεύθυνση είναι οι φανατικοί, οι προσκολλημένοι στο γράμμα του θρησκευτικού νόμου και σε παρελθούσες εποχές, που παρήγαγαν μια άκαμπτη θεολογία. Αυτές είναι οι πιο αναχρονιστικές και φονταμενταλιστικές οργανώσεις.
Υπάρχει, για παράδειγμα, τόσο το ανεκτικό, και ασκητικό Ισλάμ των Μπεκτασήδων και των Δερβίσηδων, όσο και το άκαμπτο, μισαλλόδοξο Ισλάμ της ερήμου (Ουαχαμπισμός), που οι άκρες του καταλήγουν στην σύγχρονη “τρομοκρατία”…

Το 1950, με την άνοδο του Μεντερές στην εξουσία, τα ισλαμικά τάγματα, που προέρχονταν από την Οθωμανική περίοδο, ξαναβγήκαν σταδιακά και πάλι στην επιφάνεια και συνέβαλαν στην αναβίωση του Ισλάμ που οδήγησε στην σημερινή νεοοθωμανική Τουρκία.

Το επιτελείο των “Νεότουρκων”: ο Κεμάλ Ατατούρκ και ομόπιστοί του Εβραίοι Ντονμέδες, που κατέλαβαν την εξουσία στην Τουρκία υποκρινόμενοι ότι ήταν Μουσουλμάνοι. Σήμερα, η Τουρκία διεκδικεί τον ισλαμικό της χαρακτήρα από τους Ντονμέδες και σ’ αυτό οφείλονται, σε έναν μεγάλο βαθμό, οι εσωτερικές συγκρούσεις και οι πολιτικές αναστατώσεις που συμβαίνουν

Ο μυστικός παράγοντας της Τουρκίας

Αυτό που έγινε στην Τουρκία το καλοκαίρι ήταν η πρώτη απόπειρα εξόντωσης του Ερντογάν (σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες), που δεν οργανώθηκε, όπως όλα δείχνουν, από Κεμαλιστές αλλά επρόκειτο για μια σύγκρουση μεταξύ δύο αντίθετων ισλαμικών κέντρων δύναμης. Το ένα εκφράζεται από την επίσημη εξουσία του πολιτικού συνασπισμού που κυβερνάει την χώρα υπό τον Ταγίπ Ερντογάν, με μεγάλη υποστήριξη από τις λαϊκές μάζες, όπως είδαμε κατά την διάρκεια των γεγονότων. Το άλλο είναι το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν που έχει ερείσματα στην παραγωγική ελίτ και έχει οργανωθεί τόσο στο στράτευμα, όσο και στην κρατική γραφειοκρατία με τρόπο που θυμίζει ελευθεροτεκτονικά ή συνωμοτικά δίκτυα.

Παραμένουν, βέβαια, πολλά ερωτηματικά για το τι πραγματικά συνέβη και, το κυριότερο, αν όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες αξιωματικών, κρατικών παραγόντων, ακαδημαϊκών και απλών πολιτών που κατηγορούνται είχαν πραγματικά σχέση με την Αδελφότητα του Γκιουλέν.

Αυτό, όμως, που είναι αναμφισβήτητο είναι ο σημαντικός ρόλος στο παρασκήνιο της τουρκικής κοινωνίας των εσωτερικών ταγμάτων και η ύπαρξη ενός …ομφάλιου λώρου μεταξύ αυτών και της τουρκικής πολιτικής ζωής μετά την πρώτη περίοδο των κοσμικών μεταρρυθμίσεων του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο Γκιουλέν και το κίνημά του στόχευαν εξ αρχής, ούτε λίγο ούτε πολύ, στην ολοκληρωτική εξάλειψη των όποιων υπολειμμάτων του κοσμικού Κεμαλισμού στην Τουρκία, και στην επιστροφή στο Χαλιφάτο του παρελθόντος. Σε ένα από τα γραπτά του προς τους οπαδούς του, ο Γκιουλέν εξηγεί, «Με την υπομονή της αράχνης απλώνουμε τον ιστό μας μέχρι να πιαστούν όλοι σ’ αυτόν”.

Η τακτική του Γκιουλέν ξεδιπλώνεται σε ένα απόσπασμα από μια ομιλία του, όταν ήταν ακόμα στην Τουρκία, την δεκαετία του 1990:

«Θα πρέπει να μπείτε στις αρτηρίες του συστήματος, χωρίς να αντιληφθεί κανείς την ύπαρξή σας μέχρι να φτάσετε σε όλα τα κέντρα εξουσίας… Θα πρέπει να περιμένετε την στιγμή που θα το έχετε επιτελέσει και οι συνθήκες θα είναι ώριμες, ώστε να μπορείτε να επωμιστείτε ολόκληρο τον κόσμο και να τον μεταφέρετε … Πρέπει να περιμένετε μέχρις ότου να αλώσετε όλη την κρατική εξουσία … στην Τουρκία … Μέχρι τότε, οποιοδήποτε βήμα θα είναι πολύ πρώιμο -σαν να σπάτε ένα αυγό χωρίς να περιμένετε την πλήρη εκκόλαψή του”.

Μπορεί σήμερα η CIA να ντύνει τους λύκους με προβιά προβάτου, αλλά αυτό είναι μια παμπάλαια τακτική, που έχει εφαρμοσθεί ξανά στην Τουρκία στο παρελθόν. Ένα από τα πιο ισχυρά τάγματα της οθωμανικής περιόδου ήταν οι Σαμπεταϊστές ή Ντονμέδες, η κρυφή εβραϊκή ελίτ που πολλοί πιστεύουν ότι κυβερνά μέχρι σήμερα την Τουρκία.

Στο ζήτημα αυτό αναφέρεται ένα πρόσφατο αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Wayne Madsen στο strategic-culture.og:

“Υπάρχει ένα τεράστιο ιστορικό προηγούμενο που “στοιχειώνει” το παρασκήνιο κάθε σχεδόν σοβαρού στρατιωτικού και διπλωματικού επεισοδίου που αφορά το Ισραήλ, την Τουρκία, το Ιράν, την Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, την Ελλάδα, την Αρμενία, τους Κούρδους, τους Ασσυρίους, και ορισμένους άλλους “παίκτες” στην Μέση Ανατολή και την νοτιοανατολική Ευρώπη. Είναι ένας παράγοντας που γενικά ψιθυρίζεται σε όλες σχεδόν τις διπλωματικές δεξιώσεις, τις συνεντεύξεις τύπου, στις συνεδρίες των thnik-tanks λόγω της εκρηκτικότητας και της αμφιλεγόμενης φύσης του θέματος. Και ακριβώς αυτή η μυστικότητα που περιβάλλει το θέμα είναι ο λόγος για όλη αυτή την ασυνεννοησία σχετικά με την σημερινή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας, την αυξανόμενη ένταση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, και την αύξηση της εχθρότητας μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν…
Αν και είναι καταγραμμένη στους μελετητές της ιστορίας και των θρησκειών, η μακραίωνη πολιτική και οικονομική επιρροή μιας ομάδας γνωστής στα τουρκικά ως «Ντονμέ», μόλις τώρα αρχίζει να ψιθυρίζεται από τα χείλη Τούρκων, Αράβων και Ισραηλινών, που ήταν απρόθυμοι να συζητήσουν την παρουσία στην Τουρκία και αλλού… μιας αίρεση των Τούρκων που καταγόντουσαν από μια ομάδα Σεφαραδιτών Εβραίων, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την Ισπανία κατά τη διάρκεια της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης τον 16ο και 17ο αιώνα” [7].

Έχουμε γράψει και παλιότερα για τον αινιγματικό “Μεσσία” του 17ου αιώνα, τον Σαμπετάϊ Σεβί, και τους Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης, όπως ο Κεμάλ Ατατούρκ και άλλοι επιφανείς Νεότουρκοι, αλλά το φλέγον αυτό ζήτημα παίρνει νέα τροπή μετά τα τελευταία γεγονότα, που υποκρύπτουν μια μάχη των Νεοοθωμανικών ταγμάτων με τους Ντονμέδες.

Βλέποντας τα πράγματα με αυτή την οπτική, πίσω από τις διώξεις της υπόθεσης Εργκένεκον στην Τουρκία βρίσκεται η εκκαθάριση των κεμαλιστών υποστηρικτών του Ατατούρκ και του κοσμικού καθεστώτος των Ντονμέδων. Η δικογραφία της Εργκένεκον ταιριάζει απόλυτα με την παρουσία Ντονμέδων στην διπλωματική, στρατιωτική, δικαστική, θρησκευτική, πολιτική, ακαδημαϊκή, επιχειρηματική, και δημοσιογραφική ιεραρχία της Τουρκίας. Η Εργκένεκον προσπάθησε να σταματήσει τις μεταρρυθμίσεις που θεσμοθέτησαν διαδοχικοί μη Ντονμέδες Τούρκοι ηγέτες -όπως η επανεισαγωγή των παραδοσιακών τουρκικών ισλαμικών εθίμων και τελετουργιών- προγραμματίζοντας μια σειρά από πραξικοπήματα, ορισμένα επιτυχημένα όπως αυτό που καθαίρεσε την ισλαμική κυβέρνηση του κόμματος Refah (Πρόνοια) με πρωθυπουργό τον Νετσμεττίν Ερμπακάν, το 1996, και κάποια ανεπιτυχή, όπως η Επιχείρηση Βαριοπούλα, η οποία είχε ως στόχο την καθαίρεση του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το 2003. Ορισμένοι φιλο-ισλαμιστές μεταρρυθμιστές, όπως ο πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ και ο πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ, πέθαναν κάτω από ύποπτες συνθήκες.

Όταν το Ισραήλ εξαπέλυσε την αιματηρή επίθεση στο τουρκικό σκάφος Mavi Marmara, στις 31 Μαΐου 2010, ο λόγος δεν ήταν τόσο η προσπάθεια του πλοίου να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Γάζας. Η βιαιότητα των Ισραηλινών στην αντιμετώπιση με σφαίρες άοπλων Τούρκων και ενός Τουρκο-Αμερικανού (μερικοί πυροβολήθηκαν εξ επαφής, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ) έδειχνε ότι το κίνητρο του Ισραήλ ήταν κάτι άλλο: εκδίκηση και αντίποινα για την δίωξη της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Εργκένεκον, την εκκαθάριση του τουρκικού στρατού και των μυστικών υπηρεσιών από ανώτερα στελέχη, που ανήκαν στην σέκτα των Ντονμέδων, και την αλλοίωση των αντι-μουσουλμανικών θρησκευτικών και πολιτιστικών πολιτικών, που είχε καθορίσει ο αγαπημένος γιος των Ντονμέδων… Στην πραγματικότητα, η ισραηλινή επίθεση στο Mavi Marmara έγινε σε αντίποινα για την φυλάκιση από την τουρκική κυβέρνηση πολλών κορυφαίων αξιωματικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών, που κατηγορήθηκαν όλοι ως μέρος της συνωμοσίας Εργκένεκον για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΑΚΡ το 2007. Αυτό που κρύβεται πίσω από την συνωμοσία του πραξικοπήματος της Εργκένεκον είναι ότι Ντονμέδες και Εργκένεκον συνδέονται ιστορικά ως κεμαλιστές, ένθερμοι κοσμικοί και φιλο-σιωνιστές.

Μέχρι την άρτια σκηνοθετημένη υπόθεση Εργκένεκον, που τους έδωσε την ευκαιρία να εκκαθαρίσουν το στράτευμα από την παλιά κεμαλική ιεραρχία, Γικουλέν και Ερντογάν συμπορεύονταν. Μετά το 2010, με την υπόθεση του Πλοίου για την Γάζα και την σταδιακή απομάκρυνση του νεο-Σουλτάνου από το Ισραήλ και την Δύση, άρχισε η αποστασιοποίηση του φιλοαμερικανικού κινήματος του Γκιουλέν από το ΑΚΡ.

Τώρα, την επαύριο της αποτυχημένης απόπειρας του Ιουλίου στην Τουρκία, την οποία ο Αμερικανός αναλυτής F. William Engdahl [8], που έχει ασχοληθεί με τις σκοτεινές πτυχές των σχέσεων ανάμεσα στην CIA και τον Γκιουλέν, θεωρεί ως “μια πρόβα τζενεράλε από αυτούς που ελέγχουν τον Γκιουλέν στο Λάνγκλεϋ”, όπως όλα δείχνουν, Ερντογάν και Γκιουλέν οδηγούνται στην ολική σύγκρουση.

[1]. Michael B. Bishku, “Οι Κοσμικοί και το Ισλάμ στη Σύγχρονη Τουρκία”, εκδ. Μεσόγειος, Άνοιξη 1993 (Τεύχος Α’, Τόμος 1)
[2]. Paul Dumont, “Οι ρίζες της κεμαλικής ιδεολογίας”, από το βιβλίο “Ο Ατατούρκ και ο εκσυγχρονισμός της Τουρκίας”, Westview Press, 1984
[3]. Richard Robinson, “Η πρώτη τουρκική δημοκρατία”, Harvard University Press, 1965, σσ.172-177
[4]. Αλέξανδρος Μασσαβέτας, “Τα Ισλαμικά Τάγματα της Τουρκίας”, 01/08/2016. Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος του inside story, ο Φετουλάχ Γκιουλέν, η “Χρυσή Γενιά” και η άλωση του κράτους.
[5]. Όπως εξηγεί η Τζιανάν, ακτιβίστρια σε πολιτιστικές ομάδες των Αλεβιτών (βλ. Πηγή [4])
[6]. Ιωάννη Λουκά, “Τα εσωτερικά Ισλαμικά Τάγματα και η σύγχρονη τουρκική πολιτική”, Τρίτο Μάτι, τ.58, Δεκέμβριος 1996, σσ.40-43
[7]. Wayne Madsen, “The Dönmeh:The Middle East’s Most Whispered Secret”,
[8]. F. William Engdahl, “What is Fethullah GüWhat is Fethullah Gülen?”, New Eastern Outlook, 25/07/2016

Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι, τ.244, Σεπτέμβριος 2016
Πηγή «Πύλη των Φίλων»

Χαζάροι: Η 13η φυλή του Ισραήλ αποτελεί ένα μεγάλο μυστήριο

Ιανουαρίου 28, 2016

Ποιοι, και τί ήταν ακριβώς οι Χάζαροι.

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, χρειάζεται εκτενής έρευνα που σε αυτή όμως την περίπτωση γίνεται πιο δύσκολη εξ’ αιτίας της λιγοστής διαθέσιμης βιβλιογραφίας. Είναι φανερό ότι έχουν γίνει εσκεμμένες προσπάθειες στο πέρασμα των αιώνων για να εξαλειφθεί κάθε ίχνος αυτής της κάποτε μεγάλης~εμπορικής αυτοκρατορίας, «που ήταν τοποθετημένη στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης ανάμεσα στον Καύκασο και τον Βόλγα και πάνω στον τεράστιας εμπορικής σημασίας δρόμο που ένωνε την Κίνα με την Ευρώπη, γνωστό με το όνομα «Δρόμος του Μεταξιού».

Με τον όρο μεγάλο εμπορικό έθνος αναφέρομαι στο παρελθόν γιατί σαν έθνος οι Χάζαροι δεν υπάρχουν πια. Ο λαός όμως εξακολουθεί να ζεί και να ευημερεί, διαθέτοντας έναν πανίσχυρο σκληρό πυρήνα με δυνατότητα άσκησης επιρροής πάνω & ολόκληρη την Υφήλιο. Αυτή είναι επιγραμματικά η ιστορία τους.

Η στρατηγική θέση της αυτοκρατορίας των Χαζάρων πάνω στον Δρόμο του Μεταξιού ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εδραίωση της επιρροής τους όχι μόνο στην περιοχή της Μικρός Ασίας, αλλά και σε ολόκληρο τον τότε πολιτισμένο κόσμο, περίπου από τον 7ο ως τον 13ο αιώνα μ.Χ.

Όλοι οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής εκείνης είχαν κατά καιρούς συναλλαγές με τους Χάζαρους, τους οποίους θεωρούσαν πολύτιμους εμπορικούς εταίρους. Ο βασικός όμως λόγος της συνεργασίας ήταν γιατί αποτελούσαν οχυρό ενάντια στην αραβική επέκταση στην ανατολική Ευρώπη.

Οι Χάζαροι είχαν διακριθεί εκτός από το εμπόριο και στην τέχνη του πολέμου. Ήταν δεινοί πολεμιστές και διέθεταν τέλεια οργανωμένο στρατό, ικανό να προασπίσει τα εδάφη τους. Έτσι έγιναν οι φυσικοί σύμμαχοι των ευρωπαϊκών δυνάμεων εναντίον των αραβικών εθνών φορέων του Μωαμεθανισμού (ή των φυλετικών ομάδων πού διέδιδαν τον Ισλαμισμό). Οι φιλικές επαφές με την Δύση αποτέλεσαν για τους Χάζαρους την κύρια πηγή εσόδων (από το εμπόριο) την οποία και εκμεταλλεύθηκαν και για πολιτικούς σκοπούς.

Μέχρι τώρα δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο. Ο ιστορικός νόμος υπαγορεύει ότι κάθε έθνος πρέπει να αυτοπροστατεύεται και να αναπτύσσεται. Οι Χάζαροι όμως ήταν κάτι περισσότερο από μία συνηθισμένη φυλή. Οι στόχοι και τα σχέδια τους ήταν πέρα από αυτό που μπορούσαν να συλλάβουν με την συμβατική λογική τους τα υπόλοιπα έθνη της εποχής εκείνης καθώς και τα έθνη – κράτη των μεταγενεστέρων εποχών.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τους στόχους των Χαζάρων πρέπει πρώτα να πάρουμε μία ιδέα για τον πολιτισμό τους, ο οποίος σε μερικά σημεία ομοίαζε με τον Σαμανισμό και σε κάποια άλλα υπήρξε μοναδικός. Ο πνευματικός κόσμος ήταν γι αυτούς καθημερινό βίωμα και όχι μέρος μίας θρησκευτικής δοξασίας όπως συμβαίνει στον μονοθεϊσμό. Η μοναδικότητα τους έγκειται στο γεγονός ότι οι Δυτικοί τους θεωρούσαν υπολογίσιμη δύναμη παρ’ ότι οι Χάζαροι ήταν παγανιστές και για αυτό στα μάτια τους φάνταζαν κατώτεροι.

Η αδυναμία να αξιολογήσουν και να εκτιμήσουν τις ικανότητες και την πραγματική ιδιοσυστασία των Χαζάρων θα καθιστούσε αυτούς τους λαούς εύκολη λεία στις ορέξεις των δαιμόνιων αυτών ανθρώπων. Αντίθετα με άλλους παγανιστικούς λαούς οι Χάζαροι ήταν αρκετά προηγμένοι, διέθεταν άρτια οργανωμένο εμπορικό δίκτυο και έκαναν χρήση εξελιγμένων εμπορικών πρακτικών.

Οι Χάζαροι δεν ανήκαν σε καμία από τις μεγάλες θρησκείες γι’ αυτό και οι Δυτικοί δεν τους θεώρησαν ως απειλή για τα συμφέροντα τους. Αντιθέτως το εμπόριο ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς γνώρισε μεγάλη άνθιση. Όμως οι εκπρόσωποι των τριών κυρίαρχων δογμάτων, του χριστιανικού, του εβραϊκού και του μουσουλμανικού θέλησαν να προσηλυτίσουν τους Χάζαρους. Ο καθένας στην δική του πίστη. Και οι Χριστιανοί και οι Άραβες είχαν βλέψεις.στην αυτοκρατορία των Χαζάρων. Ήταν γι’ αυτούς ένας πολύτιμος λίθος τον οποίο ποθούσαν να αποκτήσουν. Ήξεραν όμως ότι δεν ήταν σε θέση να την κυριεύσουν. Και οι δυο πλευρές είχαν κάνει απόπειρες στο παρελθόν.

Αυτές οι απόπειρες δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Οι Χάζαροι είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν επιδρομές νομαδικών φύλων που εμπόδιζαν την ομαλή διεξαγωγή του εμπορίου. Είχαν βέβαια αντιληφθεί τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις τρεις μεγάλες θρησκείες και τις προσπάθειες να τους προσηλυτίσουν. Αφιέρωσαν λοιπόν, πολλή σκέψη για να χαράξουν τον δικό τους άξονα δράσης σ’ αυτό το πολιτικό παιχνίδι.

Ο επίσημος, αλλά όχι και πραγματικός ηγέτης των Χαζάρων ήταν ο μονάρχης τους στον οποίον είχαν δώσει την προσφώνηση: «Χάγκαν» . Η επιλογή του γινόταν (λίγο – πολύ) κατά τύχη, από τους πραγματικούς εξουσιαστές της χώρας, η ταυτότητα των οποίων παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη.
Ξέρουμε μόνο γι’ αυτούς ότι προέρχονταν από την εύπορη τάξη των εμπόρων και ότι εξασκούσαν μαγεία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δρούσαν σαν μία αποκρυφιστική, μυστική ομάδα.

«Μέρος της κουλτούρας του λαού των Χαζάρων ήταν και η «ανταλλαγή ταυτότητας» με αγνώστους. Αυτό συνέβαινε συνήθως κατά τη διάρκεια μεγάλων ταξιδιών. Οι νυχτερινοί καταυλισμοί ήταν τόποι συνάντησης για τους Χάζαρους. Δίπλα στην φωτιά, οι κουρασμένοι ταξιδιώτες αντάλλασσαν τις εμπειρίες τους σχετικά με την οικογένεια, τις δουλειές κτλ. Αρκετές φορές κατέληγαν να τις ανταλλάξουν κυριολεκτικά. Δηλαδή, ο ένας έπαιρνε το παρελθόν του άλλου και ζούσε την υπόλοιπη ζωή του με διαφορετικό όνομα, διαφορετική οικογένεια και τρόπο ζωής.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού τους. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί ενώ οι Χάζαροι εξέλειπαν ως έθνος, μπόρεσαν να επηρεάσουν το μέλλον του κόσμου.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ

Έπρεπε λοιπόν να θέσουν σε εφαρμογή κάποίο σχέδιο. Οι συνεχείς πόλεμοι και αψιμαχίες στα σύνορα της επικράτειας τους, σταδιακά τους εξαντλούσαν και διατάρασσαν το εμπόριο που τους είχε προσδώσει κύρος στις σχέσεις τους με τα άλλα έθνη. Η ηγετική ομάδα κατέστρωσε ένα πρωτοποριακό και τολμηρό σχέδιο που απαιτούσε απόλυτη μυστικότητα για να επιτύχει. Ήταν άγνωστο πόσο οι μυημένοι θα κρατούσαν το στόμα τους «σφραγισμένο».

Ίσως έως ότου αποκτούσαν αδιαμφισβήτητη δύναμη, και ίσως για πάντα. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου τους περιλάμβανε μία «πολεμική» συνάντηση. Δηλαδή, μια αντιπαράθεση των μεγαλύτερων θεωρητικών του Μωαμεθανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Στάλθηκαν προσκλήσεις στους εκπροσώπους και των τριών δογμάτων να παραστούν ενώπιον του Χάγκαν μέσα σε διάστημα τριών ετών, διορία που κρίθηκε απαραίτητη για να προετοιμαστούν και να μάθουν την γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των Χαζάρων.

Σκοπός της συνάντησης ήταν να εκθέσει ο καθένας τα πλεονεκτήματα του θεωρητικού και τελετουργικού μέρους της δικής του θρησκείας ώστε ο Χάγκαν να αποφασίσει ποιο δόγμα θα ασπαζόταν ο λαός του για να γίνει δεκτός στον πολιτισμένο κόσμο.

Τα πράγματα ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμεναν. Οι αντιπρόσωποι ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους και πίστεψαν (ο καθένας ξεχωριστά) ότι είχαν νικήσει και ότι ο Χάγκαν θα επέλεγε το δικό τους δόγμα, ως το βασικό δόγμα του λαού των Χαζάρων. Οι έξοχοι διπλωματικοί χειρισμοί του Χάγκαν και των συμβούλων του είχαν φυτέψει βαθιά τον σπόρο της εμπιστοσύνης στο μυαλό των λογίων επισκεπτών τους.

Τα λάφυρα της διανοητικής αυτής νίκης των Χαζάρων ήταν σπουδαία. Οι ιεραρχίες και από τις τρεις θρησκείες δέχτηκαν Χάζαρους στον εσωτερικό τους πυρήνα και τους αποκάλυψαν τις μυστικές επιδιώξεις των χωρών τους.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ

Η μυστική δράση των Χαζάρων διατηρούσε πάρα πολύ καλά το απόρρητο της και από τα τρία δόγματα, καθώς το καθένα αγνοούσε τι συνέβαινε στα άλλα δυο.

Δρώντας λοιπόν εκ των ενδω οι Χάζαροι χειρίζονταν τις καταστάσεις προς το συμφέρον τους, αυξάνοντας την επιρροή τους στις διεθνείς εξελίξεις από εκείνη την εποχή ως τις μέρες μας. Η αυτοκρατορία τους είχε πια εκπληρώσει τον σκοπό της ύπαρξης της.

Οι Χάζαροι με την πάροδο του χρόνου παρείσφρυσαν στους γειτονικούς λαούς υιοθετώντας τα έθιμα και την κουλτούρα τους. Προχώρησαν μάλιστα και στην ίδρυση ξεχωριστών μυστικών ταγμάτων σε κάθε θρησκεία. Ο εσώτερος κύκλος της ηγετικής κάστας των Χαζάρων δημιούργησε ένα δίκτυο ελέγχου στα υψηλότερα κλιμάκια κάθε θρησκευτικού οργανισμού. Αιώνες πέρασαν χωρίς να το πάρει είδηση και ο πιο φημισμένος λόγιος της κάθε μίας θρησκείας.

Οι τρεις μυστικές αδελφότητες που ίδρυσαν οι Χάζαροι ήταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Τάγμα των Ναϊτών και οι Σιωνιστές.

Αυτές έπηρεαζονταν από εξωτερικούς παράγοντες τους οποίους καθόριζαν αφανείς δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές λειτουργούσαν κάτω από αυστηρότατο ιεραρχικό έλεγχο. Ο σκοπός ήταν να μην ξεπεράσει καμία αδελφότητα σε ισχύ τις άλλες δύο. Γι’ αυτό συνάπτονταν συνεχώς συνθήκες που κρατούσαν τις ισορροπίες ανάμεσα στις αδελφότητες.

Παραδείγματος χάριν, οι Ναΐτες πολεμούσαν τους Μουσουλμάνους. Η Εκκλησία αντάμειψε την γενναιότητα τους στο πεδίο της μάχης δίνοντας τους εκτάσεις γης. Οι Εβραίοι (Χάζαροι) έμποροι τους δάνεισαν χρήματα για να εγκαθιδρύσουν φεουδαρχικό σύστημα. Σαν αντάλλαγμα οι Ναΐτες τους παραχώρησαν προνόμια στην διεξαγωγή του εμπορίου. ‘Όσο περνούσε ο χρόνος, οι έμποροι πλούτιζαν και δάνειζαν βασίλεια και άλλους οργανισμούς με επιρροή. Συν τοις άλλοις, έγιναν και οι πιστωτές της Ευρώπης. Συνήθιζαν να δίνουν πολεμικά δάνεια και στους δύο αντιπάλους. Έτσι βρίσκονταν πάντα στο πλευρό του νικητή. Η αλήθεια είναι ότι ο πλούτος τους έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των πολέμων. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που εκείνη την εποχή είχε την έδρα της στην Αβινιόν, έβλεπαν με πολλή ανησυχία τους Ναΐτες να αποκτούν ολοένα και περισσότερη δύναμη.

Τους θεώρησαν απειλή στην δική τους κυριαρχία. Αποφάσισαν να δώσουν ένα τέλος. Κατέσχεσαν τις περιουσίες τους και εκτέλεσαν πολλά μέλη του τάγματος. Όσοι από αυτούς απέμειναν ρίζωσαν στα μεσαία στρώματα. Από εκεί ξεφύτρωσαν μικρότερα τάγματα, παρακλάδια του παλαιότερου Ιπποτικού Τάγματος. Ένα από αυτά ήταν και οι Ελευθεροτέκτονες. Αυτά οργάνωσαν συνωμοσίες και υποκίνησαν λαϊκές εξεγέρσεις με αποκορύφωμα την Γαλλική Επανάσταση που έφερε μια νέα αυγή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Έως τις μέρες μας υπάρχουν, και διαδραματίζουν βασικό ρόλο οικογένειες που συμμετείχαν σ’ αυτή την αναπόφευκτη χειραγώγηση της μάζας, δήθεν στο όνομα της δημοκρατίας, για να αποκτήσουν επιρροή και εξουσία. Ποια είναι η σχέση τους με την αρχαία δύναμη των Χαζάρων λίγοι είναι σε θέση να γνωρίζουν.

Ορισμένοι εντοπίζουν αυτήν την σχέση στους «Ιλλουμινάτους». Τουλάχιστον όσον αφορά στα δυτικοχριοτιανικά εσωτεριστικά τάγματα ίσως αυτό να αληθεύει. Υπάρχουν όμως στοιχεία που θολώνουν την εικόνα. Συγκεκριμένα λέγεται ότι ο Β’ Παγκόσμιος ήταν το αποτέλεσμα αποσχιστικών τάσεων μέσα στους κόλπους του Τάγματος.

Οι Βαυαροί Ιλλουμινάτι που ίδρυσε ο Weishaupt (Χάζαρος) προσπάθησαν να ανατρέψουν το αρχικό επίσημο τάγμα. Όποια όμως πλευρά κι αν επικρατούσε, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο σύμφωνα με τις μεθόδους των Χαζάρων. Μπορεί οι σημερινές δυτικού τύπου δημοκρατίες να έχουν υλιστικά κίνητρα και να επιδιώκουν βασικά τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, οι δυνάμεις όμως που τα ξεκίνησαν όλα αυτά έχουν σαν τελικό στόχο την κυριότητα και τον έλεγχο των ψυχών της ανθρωπότητας.

Για να αποδώσουν καρπούς οι προσπάθειες τους πρέπει με κάθε μέσο, όσο ύπουλο και αν είναι αυτό να εμποδίσουν τις ψυχές των ανθρώπων να αφυπνιστούν. Με την επιβολή πολιτιστικών προτύπων που βασίζονται μόνο στην ύλη, οι ψυχές που πέφτουν σε λήθαργο προσφέρονται βορά σε ανώτερες οντότητες οι οποίες για να διατηρηθούν στην ζωή απορροφούν ψυχική ενέργεια «Όμως, όπως η ύλη, έτσι και το πνεύμα δεν καταστρέφεται. Ωστόσο, η κατάσταση του μπορεί να μεταλλαχθεί και να απορροφηθεί η ενέργεια του. Είναι στο χέρι όλων μας να επαγρυπνούμε ενάντια στους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν. Είτε αυτοί είναι υλικοί είτε είναι άυλοι.

Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ

Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής.

Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Έτσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο.

Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.

Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.

Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ (ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ

Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».

Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.

Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)

Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση.

Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ,όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..

Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.

Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του εβραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ.

Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ.

Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…

Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό.

Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους.

Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα…

Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ..

Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους.

Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά.

Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…

Πληροφορίες απο άρθρο του Άλλαν Κουκ (Allan Cooke), τον Ioύνιο του 1991 στο περιοδικό Nexus new times magazine της Αμερικής και απο κείμενο του Γιώργου Στάμκου στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι» τεύχος 34, 27 Ιουλ 2014

Πηγή

– See more at: http://www.pronews.gr/portal/20160126/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1/%CF%87%CE%B1%CE%B6%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CE%B7-13%CE%B7-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF#sthash.8uInUXI5.dpuf

Πρώην επικεφαλής Mossad: «Ποιος θα εμπιστευθεί ξανά τους Τούρκους τώρα;»

Οκτώβριος 21, 2013

ErdoganΑπρόβλεπτες  είναι ακόμη οι επιπτώσεις στις ήδη διαταραγμένες και τραυματισμένες σχέσεις της Τουρκίας με το  Ισραήλ, αλλά και κυριότερα στις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ  από την υπόθεση του κυκλώματος κατασκοπείας το οποίο αποκάλυψαν οι τουρκικές αρχές.

Η υπόθεση βγήκε στη δημοσιότητα στις 17 Οκτωβρίου από δημοσίευμα της Washigkton Post σύμφωνα με το οποίο οι τουρκικές αρχές έδωσαν στο Ιράν τα ονόματα 10 Ιρανών οι οποίοι βρίσκονταν στην Τουρκία αλλά δούλευαν για την Mossad, την ισραηλινή μυστική υπηρεσία.

Μάλιστα στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται πως την απόφαση για το «κάψιμο» του ισραηλινού δικτύου κατασκοπείας κατά του Ιράν πήραν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας Recep Tayyip Erdogan αλλά και ο επικεφαλής της υπηρεσίας ασφαλείας της Τουρκίας (ΜΙΤ) Hakan Fidan.

Μάλιστα στο δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας αναφέρεται πως η τουρκική αυτή κίνηση για την αποκάλυψη του ισραηλινού δικτύου κατασκοπείας έχει προκαλέσει «σημαντική ζημιά στο έργο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών».

Οι επιπτώσεις όμως αγγίζουν όχι μόνο στενά τις σχέσεις των δύο χωρών αλλά και τη σχέση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών με αντίστοιχες υπηρεσίες δυτικών χωρών.

Την πρώτη νύξη γύρω από την μελλοντικές προεκτάσεις της ιστορίας αυτής έκανε ο πρώην επικεφαλής της Mosad στρατηγός Danny Yatom ο οποίος μιλώντας εχθές σε φόρουμ που διοργάνωσε το ίδρυμα The Israel Project είπε πως φιλικές μυστικές υπηρεσίες θα περιορίσουν τη συνεργασία τους με την τουρκική ΜΙΤ λέγοντας επιπρόσθετα πως η προδοσία της εμπιστοσύνης αυτής που έκανε η Τουρκία είναι ανήκουστη στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών.

«Ποιος πρόκειται να τους εμπιστευθεί τώρα;», αναρωτήθηκε ο στρατηγός Danny Yatom «Ποιος πρόκειται τώρα να συνεργαστεί μαζί τους; Ποιος πρόκειται να μοιραστεί μαζί τους ξανά σημαντικές πληροφορίες ύψιστης σημασίας;» είπε ακόμη ο Yatom δίνοντας πρακτικά το στίγμα αυτών που πρόκειται να επακολουθήσουν.

«Νομίζω πως αυτό που πρό9κειται να δούμε στο κοντινό μέλλον είναι η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ της ΜΙΤ και όλων των μέχρι και πρότινος φιλικών παράλληλων οργανισμών».

Το συμβάν με το δίκτυο των Ιρανών που δούλευαν για την Mossad και που η μελλοντική τους τύχη θεωρείται αβέβαια – το πιθανότερο το Ιράν να τους εξολοθρεύσει σε τουρκικό έδαφος- δεν είναι το πρώτο που έχει συμβεί.

Όπως είχε αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα The Wall Street Journal ο Fidan στο πρόσφατο παρελθόν είχε δώσει πάλι στο Ιράν σημαντικές πληροφορίες που είχαν συλλέξει αμερικανικές και ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και που είχαν περιέλθει στην κυριότητα της ΜΙΤ βάσει των σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Οι τριβές της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον το θέμα της συνεργασίας σε θέματα πληροφοριών είχε ξεκινήσει το 2010 όταν στην CIA άρχισαν να δημιουργούνται υποψίες για την ΜΙΤ κάτω από την ηγεσία του  Hakan Fidan ότι παρέδιδε διαβαθμισμένες πληροφορίες από δυτικές υπηρεσίες στο Ιράν.

Εκείνη την εποχή ο Erdogan προσπαθούσε να βελτιώσει τις σχέσεις του με την Τεχεράνη στο πλαίσιο του… περίφημου δόγματος του Ahmet Davoutoglou «περί μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες», το οποίο είχε επιχειρήσει να εξάγει και στην Ελλάδα και φυσικά η Αθήνα είχε σπεύσει να το ασπαστεί.

Έτσι ο Fidan είχε δώσει τότε διαβαθμισμένες και απόρρητες εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών για το Ιράν συμπεριλαμβανομένων και κάποιων για την κυβέρνηση και τα στελέχη της καθένα ξεχωριστά.

Το γεγονός ότι οι  Τούρκοι «έδωσαν στεγνά» τους Ισραηλινούς στο Ιράν σε συνδυασμό με την συμφωνία με την Κίνα για την αγορά των αντιαεροπορικών συστημάτων HQ-9 ύψους 3,4 δισ. $ έχουν δημιουργήσει και πρόκειται να δημιουργήσουν ακόμη πιο πολλά προβλήματα στις σχέσεις της Άγκυρας με τις δυτικές χώρες και κυριότερα με την Ουάσιγκτον, σε σημείο που να αναρωτούνται: τελικά για ποιον δουλεύει η Τουρκία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και στυλοβάτης της αμερικανικής πολιτικής στη Ανατολή;

Η μόνη χώρα  πάντως και κατά γενική πεποίθηση που εξακολουθεί και πιστεύει την Άγκυρα θεωρώντας την αξιόπιστο συνομιλητή είναι η Ελλάδα βέβαια, η οποία δεν χάνει την ευκαιρία σε επίπεδο ΥΠΕΞ να ανταλλάσσει χαμόγελα και φιλοφρονήσεις και να συζητά με την Άγκυρα και μάλιστα στο ανώτατο δυνατό επίπεδο αυτό  του  Ελληνοτουρκικού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας. Ούτε και οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν τους εμπιστεύονται πια. Η Αθήνα όμως φαίνεται πως μπορεί!

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ανάλυση :Τί συμβαίνει πραγματικά στη Συρία

Σεπτεμβρίου 3, 2013

syriasimaiaΟι ισορροπίες στη Συρία εμφανίζονται ιδιαίτερα εύθραυστες. Κάποιοι κάνουν λόγο για ενδεχόμενο νέου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ οι συμμαχίες και τα παιχνίδια πολιτικής στρατηγικής δίνουν και παίρνουν.O καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Παντείου, Αλέξανδρο Κούτση  δίνει  μία σχετικά απλουστευμένη και κατανοητή προσέγγιση των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

1. Ποια είναι πραγματικά η Συρία

«H Συρία ανέκαθεν και από τον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε τη στρατηγική πρωτοκαθεδρία στην περιοχή. Ήταν η μεγάλη Συρία, που περιελάμβανε Ισραήλ, την Ιορδανία, το Λίβανο, την Παλαιστίνη και την σημερινή Συρία υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

«Η Συρία αποτελούσε ανέκαθεν περιοχή στρατηγικής σημασίας γιατί είναι η πύλη προς τη Μέση Ανατολή. Όποιος έλεγχε τη Συρία έλεγχε και τη Μέση Ανατολή. Αυτή τη θέση την κατέχει ως και σήμερα κι ας είναι μικρότερη σε έκταση από τότε», εξηγεί ο κύριος Κούτσης..

Όπως σημειώνει μάλιστα μέσα στον ίδιο τον αραβικό χώρο, τη Συρία και τη Δαμασκό ως κέντρο πολιτικής δύναμης ανταγωνίζονται τρία ακόμη κέντρα στη Μέση Ανατολή: Το Κάιρο, το Ριάντ και η Βαγδάτη.

Το Κάιρο είναι ανταγωνιστικό διότι η Συρία έχει παράδοση παναραβισμού για την ένωση του αραβικού χώρου, μιλώντας για επανένωση των κομματιών που αποσχίστηκαν από τη Μεγάλη Συρία και γι’ αυτό έχει επίσης λόγο να επεμβαίνει στο χώρο αυτό. «Η Αίγυπτος με εξαίρεση την περίοδο Νάσερ ήθελε ένα διασπασμένο αραβικό χώρο, τον οποίο θα ηγεμονεύει. Τα άλλα δύο ανταγωνιστικά κέντρα είναι το Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας και Βαγδάτη. Η Σ. Αραβία είναι ανταγωνίστρια ως σύμμαχος των Αμερικανών, ένα καθεστώς που ανταγωνιζόταν το καθεστώς στη Συρία. Σε αυτό το πλαίσιο του ανταγωνισμού, όταν η Συρία ενισχύεται, τα τρία κέντρα συμμαχούν με στόχο να την αποδυναμώσουν. Όταν ενισχύεται το Κάιρο, η Συρία συνεργάζεται με άλλους για να το αποδυναμώσει κ.ο.κ. Η Σαουδική Αραβία έχει συμφέρον να αποδυναμώσει τον Άσαντ για να παίξει σημαντικό ρόλο στην Ιορδανία, το Λίβανο και την Αίγυπτο, ενώ δεν βλέπει με καλό μάτι την Αραβική Άνοιξη», συμπληρώνει ο διεθνολόγος.

Σημειώνει μάλιστα ότι οι Αμερικάνοι λειτουργούν με τη λογική των συντηρητικών της, επηρεάζοντας και το Κογκρέσο. Η πολιτική αυτή λέει ότι τα αραβικά κράτη είναι σύνθετα και αποτελούνται από θρησκευτικές ή κοινοτικές μειονότητες. Προκειμένου οι Αμερικάνοι να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και την ασφάλεια του Ισραήλ, πρέπει τα κράτη αυτά να διασπαστούν στις μονάδες που τα απαρτίζουν. Θυμίζει ότι το Δεκέμβριο του 1996 έγραψαν ένα κείμενο οι νεοσυντηρητικοί, με το οποίο έλεγαν ότι «θα ξεκινήσουμε από το Ιράκ και θα συνεχίσουμε με τη Συρία. Θα βρούμε ένα τρόπο να προκαλέσουμε πόλεμο στη Συρία και να τη βάλουμε στη διάστασή της». Όπως λέει ο Δρ. Κούτσης όμως, αν δεν ήταν η Αλ Κάιντα, οι Αμερικανοί θα είχαν προχωρήσει στη διάλυση της Συρίας.

2. Γιατί εκεί στη Συρία σκοτώνει ο ένας τον άλλον;

Το καθεστώς, Άσαντ – πατέρας και γιος – εδράζονται στους Αλεβίτες που αποτελεί αίρεση των Σιιτών. «Είναι κοσμικό καθεστώς, το οποίο δεν θέλει ανάμειξη θρησκείας και πολιτείας και είναι δικτατορικό. Εδώ και πολλές δεκαετίες υποβόσκει ένα ρεύμα εκδημοκρατισμού στη Μέση Ανατολή, το οποίο φούντωσε μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003. Μετά την Αραβική άνοιξη σε Τυνησία και Αίγυπτο ήρθε άνεμος εξέγερσης στη Συρία. Παρερμηνεύτηκαν όμως διάφορα ζητήματα. Οι Σύριοι νόμιζαν – οι αντάρτες δηλαδή-, ότι αν εξεγερθούν και αρχίσουν ένοπλο αγώνα, η Αμερική θα επέμβει όπως έκανε και στη Λιβύη και να βοηθήσει τους αντάρτες με απαγόρευση πτήσεων σε συγκεκριμένη περιοχή και βομβαρδισμό των στρατευμάτων του Άσαντ. Η Αμερική όμως δεν το έκανε μην γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει».

Όπως εξηγεί, η καθυστέρηση εμπλοκής της Αμερικής έδωσε αφορμή στα εξτρεμιστικά ισλαμικά στοιχεία να εμπλακούν και στο πεδίο της μάχης. Εξτρεμιστικά στοιχεία που ήρθαν από Λιβύη, το Αφγανιστάν, αλλά και Σουνίτες, οι οποίοι μάχονταν στο Ιράκ εναντίον του σιιτικού καθεστώτος, πήγαν να πολεμήσουν τους σιίτες στη Συρία. Οι εξτρεμιστές αυτοί τύπου Αλ Κάιντα είναι αυτοί έχουν το πάνω χέρι στην αντιπολίτευση.

«Εκεί που είχε γίνει μία εξέγερση για εκδημοκρατισμό, βρισκόμαστε σήμερα σε εμφύλιο μεταξύ καθεστώτος Άσαντ και μίας αντιπολίτευσης που λέγεται ότι στηρίζεται από την Αλ Κάιντα, κάτι που δεν ισχύει σε απόλυτο βαθμό».

Ουσιαστικά, όπως λέει ο κύριος Κούτσης, οι συγκυρίες ήταν εκείνες που οδήγησαν στον εμφύλιο, ενώ ο Ομπάμα έκανε ένα ακόμα λάθος. Όταν είδαν ότι πριν από ένα χρόνο οι εξτρεμιστές ενισχύουν τη θέση τους στην αντιπολίτευση έκανε προσπάθεια εξεύρεσης λύσης με συνάντηση των δυνάμεων στη Γενεύη.

«Ο Άσαντ πήγε στη συζήτηση αυτή και είπε: «Να σώσω ότι σώζεται». Στη συζήτηση όμως δεν πάει η αντιπολίτευση, η οποία έθεσε ως προαπαιτούμενο την παραίτηση Άσαντ. Αυτό ήταν ένα λάθος των Αμερικανών, καθώς νομίζοντας ότι οι αντάρτες θα κερδίσουν στρατιωτικά δεν τους πίεσε να πάνε στη Γενεύη και από 50.000 νεκρούς φτάσαμε σήμερα σε έναν αριθμό άνω των 100.000.

3. Ποια είναι η θέση της Ρωσίας και του Ιράν; Γενικά ποιοι είναι με ποιους

«Η Ρωσία ξέρει ότι όποιος ελέγχει τη Συρία, ελέγχει τη Μέση Ανατολή. Η Συρία από την άλλη, αποτελεί το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή δεν μπορούσαν οι σύμμαχοι να βοηθήσουν τη Ρωσία με όπλα για να αντισταθεί στην εισβολή των Γερμανων, οι Σύριοι πήραν τα όπλα μέσω του Ιράν. Γνωρίζει καλά ότι όποιος θέλει να εισβάλει στη Ρωσία θα εισβάλει με ορμητήριο τη Συρία. Πιθανός έλεγχος των ΗΠΑ στη Συρία μπορεί να σημάνει και δημιουργία βάσης για το αντιπυραυλικό σύστημα της Αμερικής», αναφέρει ο καθηγητής του Παντείου.

«Η Συρία έχει ναυτικές διευκολύνσεις στο λιμάνι της Ταρτούς. Το μόνο λιμάνι που έχει σε θερμά ύδατα στη Μεσόγειο και εξυπηρετεί το ναυτικό της. Έχασε τη Λιβύη, και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να χάσει και τη Συρία».

Εξηγεί ότι υπάρχουν πολλοί Ρώσοι που παντρεύτηκαν Σύριους. Μία μεγάλη ρωσική κοινότητα στη Συρία με συγγενικές, αλλά και θρησκευτικές σχέσεις. Έτσι, η Ρωσία θέλει να παίξει το ρόλο του προστάτη των Χριστιανών Ορθοδόξων της Συρίας.

«Το Ιράν έχει κι αυτό στρατηγικά συμφέροντα στη Συρία. Υποστηρίζει τη σιϊτική μειονότητα μέσω Χεζμπολάχ και εμμέσως εξοπλίζει τη Συρία και εκπαιδεύει τους δικούς της Αντάρτες. Η Συρία είναι η γέφυρα μεταξύ Ιράν και Χεζμπολάχ».

«Η Αίγυπτος αντίθετη σε επίθεση, μένει εκτός παιχνιδιού. Η Αμερική παίζει το ρόλο υποστηρικτή της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ. Η Τουρκία στηρίζει ως η μεγάλη ζημιωμένη του παιχνιδιού, γιατί είχε κάνει άνοιγμα στη Συρία και είχε ανταλλαγή εμπορευμάτων γύρω στα 10 δισ. δολάρια το χρόνο, είχε το σχέδιο της ισλαμικής αγοράς στη Μέση Ανατολή και ασκούσε μέσω της Συρίας πίεση στο Ισραήλ για να προστατέψει τους Παλαιστινίους. Χάνει τώρα όλα αυτά που είχε οργανώσει και οι παραμεθόριες περιοχές που είχαν σχέσεις με τη Συρία έχουν οικονομική κρίση, γιατί δεν μπορούν να κάνουν ανταλλαγές και εμπόριο. Η Τουρκία επιμένει γι’ αυτό ότι πρέπει να κάνει πλήρη επίθεση η Αμερική εναντίον της κυβέρνησης Άσαντ», αναλύει ο κύριος Κούτσης.

4. Γιατί τόσος θόρυβος για τα χημικά όπλα; Έχει ξεκαθαριστεί ποιος τα χρησιμοποίησε ή είναι απλά η αφορμή όπως έγινε και με το Ιράκ;

«Είναι κάτι αντίστοιχο με το Ιράκ. Τη στιγμή που ο Άσαντ κερδίζει στο πεδίο της μάχης, πήρε την Κουσάιρα πριν από ένα μήνα και ανακαταλαμβάνει εδάφη και τη στιγμή που στη Συρία βρίσκεται επιτελείο του ΟΗΕ και η απειλή του Ομπάμα κρέμεται πάνω από το κεφάλι του Σύρου προέδρου, ότι αν χρησιμοποιηθούν θα επέμβει, ο Άσαντ δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει. Εγώ θεωρώ πιθανότερο να κάνει το βήμα για χημικά η αντιπολίτευση για να προκαλέσει αμερικανική επέμβαση».

Σημειώνει ότι οι επιφυλάξεις του Κέρι για να δημοσιοποιήσει τις αποδείξεις που έχει, θέτει σε αμφισβήτηση το γεγονός. «Αν δεν δω αποδείξεις δεν παίρνω θέση. Αν είναι όντως ο Άσαντ πίσω από αυτή την περίπτωση, να ανατραπεί και να πάει στη Χάγη, αλλά με φιλολογία δεν κάνουμε πολέμους».

5. Τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Ποιες είναι οι εναλλακτικές

Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του Παντείου, μία μόνο εναλλακτική υπάρχει αυτή. Να «πιάσουν» οι Αμερικάνοι τους αντάρτες και να πουν: «Δεν είμαστε σίγουροι αν είναι ο Άσαντ ή όχι υπεύθυνος για τα χημικά, συνεχίστε μόνοι σας ή πηγαίνετε στη Γενεύη για τη χάραξη νέας πολιτικής».

Τονίζει δε ότι πρέπει να προκηρυχθούν άμεσα νέες εκλογές για Κοινοβούλιο, νέο Πρόεδρο και νέο Σύνταγμα. Αν δεν καθίσουν στο τραπέζι, οι αντάρτες θα χάσουν την υποστήριξή τους από την Αμερική. «Σας θυμίζω ότι η Συρία έχει μία πολλή μεγάλη δημοκρατική κοσμική παράδοση και θα πάμε σε εκλογές αν οι Αμερικανοί κάνουν αυτό που πρέπει. Πρέπει κι αυτοί με τη σειρά τους να αποφασίσουν ότι αν δεν έχουν στοιχεία να αποδείξουν ότι είναι ο Άσαντ υπεύθυνος για τα χημικά, δεν αποκλείεται να είναι και αθώος».

«Πιστεύω πάντως ότι αν ο Άσαντ θελήσει να πάει σε εκλογές θα του πουν κατέβα, αλλά είναι απίθανο να κερδίσει. Στην παρούσα χρονική συγκυρία πρέπει να γίνει μοιρασιά σε όλες τις μειονότητες που υπάρχουν σε Συρία, ως η μόνη λύση για να λήξει η κρίση και όλοι να έχουν μερίδιο στη Βουλή», αναφέρει μεταξύ άλλων ο κύριος Κούτσης.

«Χρειάζεται βούληση από την Αμερική ότι θα δεχτεί να μπει σε αυτή τη διαδικασία και ότι θα δεχτεί το αποτέλεσμα. Μην ξεχνάτε ότι η Χαμάς κέρδισε τις εκλογές το 2006, αλλά δεν το δέχτηκε η Αμερική. Κάτι ανάλογο συνέβη και με το Μόρσι στην Αίγυπτο. Πρέπει ότι γίνει στη Συρία να γίνει αποδεκτό από τη διεθνή κοινότητα».

6. Με ποιόν τρόπο μπορεί αυτό να καταλήξει σε παγκόσμιο πόλεμο όπως πολλοί λένε;

«Η Ρωσία δεν θα διακινδυνεύσει τώρα που βρίσκεται σε ανάκαμψη διπλωματικά και στρατιωτικά να πάει σε πόλεμο με την Αμερική και να χάσει. Μπορεί να ξεκινήσει ψυχρός πόλεμος και θα ξεσπούν διάφοροι πόλεμοι δεξιά και αριστερά, αλλά ο Άσαντ δεν είναι ανόητος για να χτυπήσει το Ισραήλ, προκαλώντας την ολοκληρωτική επέμβαση των Αμερικανών», καταλήγει ο Αλέξανδρος Κούτσης.

Πηγή: news.gr

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η Τουρκία «εκτός» ΝΑΤΟ; – Αλλάζει όλο το γεωπολιτικό παιχνίδι!

Αύγουστος 28, 2013
Γράφει ο Ανδρέας Πιμπίσιης

Η Τουρκία δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με Αμερικανούς αναλυτές, οι οποίοι ειδικεύονται σε θέματα άμυνας και στρατηγικής. Μεταξύ άλλων, οι εν λόγω αναλυτές υπογραμμίζουν πως η προσπάθεια της Τουρκίας να καταστεί κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και ευρύτερα του αραβικού κόσμου, «έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ».

Για τον σκοπό αυτό ασκείται κριτική προς την κατεύθυνση της αμερικανικής κυβέρνησης, την οποία καλούν να αλλάξει στρατηγική και να κοιτάξει προς την ανατολική Μεσόγειο και τις τρεις χώρες που μπορούν να διασφαλίσουν την ενεργητική επάρκεια της Ευρώπης, δηλαδή το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εκφράζονται θετικά για τη συνεχή αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή και της Κύπρου.
Σ’ αυτή την όλο και αυξανόμενη αναβάθμιση των σχέσεων των δύο χωρών παίζουν ρόλο και οι πύραυλοι S300, οι οποίοι αγοράστηκαν τη δεκαετία του ’90 από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά λόγω και των παρεμβάσεων των Αμερικανών, οι οποίοι θέλοντας να διαφυλάξουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία, κατάφεραν να τους οδηγήσουν στην Κρήτη.

Σήμερα, όμως, αυτοί οι πύραυλοι ή καλύτερα τα ραντάρ των συγκεκριμένων συστημάτων αποτελούν μέρος της στρατιωτικής συνεργασίας Ισραήλ και Ελλάδας.
Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιοποίησε το αμερικανικό ινστιτούτο Χάντσον, τα ραντάρ των S300 αποτελούν μέρος της εκπαίδευσης των Ισραηλινών πιλότων στις κοινές ασκήσεις με την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής: «Στο ελληνικό νησί της Κρήτης υπάρχει σταθμευμένο σύστημα των πυραύλων εδάφους-αέρος S300. Οι κοινές ασκήσεις Ελλήνων και Ισραηλινών πάνω από την Κρήτη έδωσαν την ευκαιρία στους Ισραηλινούς πιλότους για μια υψηλής αξίας εκπαίδευση εναντίον του όλου συστήματος, το οποίο ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν κατά τη διάρκεια πιθανών επιχειρήσεων κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Τα 1.400 χιλιόμετρα απόστασης μεταξύ του Ισραήλ και της Κρήτης είναι η ίση απόσταση που χωρίζει το Ισραήλ από τις εγκαταστάσεις στο Νατάνζ του Ιράν, που χρησιμοποιούνται για εμπλουτισμό ουρανίου».

Η πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, αλλά και ασκήσεων στις οποίες λαμβάνει μέρος και η Κύπρος, θεωρούνται ιδιαίτερης σημασίας για τους Αμερικανούς, αφού κατά διαστήματα συμμετέχουν κι αυτοί.
Tέτοιες ασκήσεις, όπως επισημαίνεται, που διεξάγονται από τον κόλπο της Σούδας μέχρι και το ισραηλινό λιμάνι της Χάιφα, αποσκοπούν στην ασφάλεια των ενεργειακών πόρων και πηγών της περιοχής.

Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται «η ασφάλεια των πλατφόρμων εξόρυξης είναι εξίσου σημαντική όσο και η προστασία της μεταφοράς της ενέργειας από την πηγή στο λιμάνι». Κάτι που περιλαμβάνει και την Κύπρο, από την οποία αναμένεται ότι θα φεύγουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας με κατεύθυνση την Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Εξισορρόπιση και στη θάλασσα
Σημαντικό στοιχείο για το πώς θα εξελιχθεί το γεωστρατηγικό παιχνίδι στην περιοχή αποτελεί το ναυτικό και κυρίως οι δυνατότητες που έχουν οι γύρω από την Κύπρο χώρες.
Αν και πολλοί -λόγω της οικονομικής κρίσης- έσπευσαν να μιλήσουν αρνητικά για την κατάσταση στων ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, εντούτοις οι δυνατότητες και ικανότητες των στελεχών της είναι αξιοσημείωτες.
Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι ασκήσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας προσφέρουν πολύτιμα οφέλη στους Ισραηλινούς από τις ελληνικές εμπειρίες στη θάλασσα.
Εμπειρίες οι οποίες θεωρούνται σημαντικές για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι προχωρούν σε σημαντική αναβάθμιση του Πολεμικού τους Ναυτικού για προστασία των πηγών φυσικού αερίου της περιοχής.
Η προστασία έχει να κάνει με τυχόν τρομοκρατικές επιθέσεις από οργανώσεις που δρουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και από την Τουρκία, κάτι που αναφέρεται συνεχώς τόσο από Ισραηλινούς όσο και από Αμερικανούς.
Τον περασμένο Απρίλιο το Ναυτικό του Ισραήλ ζήτησε αύξηση του προϋπολογισμού του κατά 760 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να δημιουργήσει νέες δυνάμεις για προστασία των ενεργειακών πηγών.

Το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό ήταν σχεδιασμένο για να παρέχει παράκτια προστασία και αποτελείται από 3 κορβέτες, 10 πυραυλάκατους, 3 υποβρύχια και 42 σκάφη περιπολιών, αριθμοί που δεν επιτρέπουν ευρύτερες αποστολές.
Από την άλλη υπάρχει το τουρκικό Ναυτικό το οποίο αποτελείται από 200 σκάφη στα οποία περιλαμβάνονται φρεγάτες, κορβέτες, υποβρύχια, σκάφη ταχείας ανάπτυξης, αμφίβια και πλοία διοίκησης.
Βλέποντας ότι υπάρχει τουρκική «υπεροπλία», οι Αμερικανοί θέλουν να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην περιοχή και ήδη μιλούν για απόκτηση προσβάσεων στάθμευσης στη Χάιφα και την Κύπρο.

Πηγή: philenews.com