Archive for the ‘Βαλκάνια’ category

ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΣΕΙΣ…ΜΕΓΑΛΗ ΣΕΡΒΙΑ ΕΜΕΙΣ!!!

Νοέμβριος 21, 2017

Μια «μαύρη τρύπα», αυτή του Κοσόβου, πάει να κλείσει στα δυτικά Βαλκάνια, μια άλλη όμως, βορειότερα, εκείνη της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, μεγαλώνει και βαθαίνει επικίνδυνα για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Κράτος υβρίδιο, η Βοσνία – Ερζεγοβίνη «φτιάχτηκε» από τη διεθνή κοινότητα το 1995, με τη συνθήκη του Ντέιτον, για να σταματήσει το αιματοκύλισμα στη Γιουγκοσλαβία, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ ως τέτοιο. Κοντά 20 χρόνια από την ίδρυσή του δίνει την εικόνα ενός παράλυτου μορφώματος, το οποίο δεν θέλει κανείς από τους «ενοίκους» του, τους Βόσνιους μουσουλμάνους, τους Σέρβους και τους Κροάτες δηλαδή. Μόνο η διεθνής κοινότητα επιμένει να το κρατάει στη ζωή, ρίχνοντας τεράστια κονδύλια σε «βαρέλι δίχως πάτο», χάριν των γεωστρατηγικών ισορροπιών στην περιοχή.

«Η καλύτερη λύση, η βιώσιμη, θα ήταν η διάλυση αυτού του κράτους», λέει στην «Κ» ο Μίλοραντ Ντόντικ, πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας, της μιας από τις δύο οντότητες –η άλλη είναι η κροατομουσουλμανική– που απαρτίζουν σήμερα, στα χαρτιά, το συγκεκριμένο κράτος. Η συνθήκη του Ντέιτον δίνει αυξημένη αυτονομία στις οντότητες, στην πραγματικότητα όμως λειτουργούν δύο κράτη… στη συσκευασία του ενός: αυτό της Σερβικής Δημοκρατίας με αποσχιστικές τάσεις και εκείνο των μουσουλμάνων, που επιδιώκουν μια ισχυρή κεντρική εξουσία πάνω από τις εθνότητες, με τους αδύναμους Κροάτες να θέλουν και αυτοί να φύγουν.

«Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη δεν έχει μέλλον. Ποτέ στην ιστορία της δεν ήταν κράτος. Υπήρξε τμήμα της οθωμανικής εξουσίας, της Αυστροουγγαρίας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην πρώτη Γιουγκοσλαβία δεν υπήρχε. Εγινε σαν ομοσπονδιακό κράτος της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και μόνο η ισχυρή σοσιαλιστική κυβέρνηση την κράτησε ως αυτόνομο κράτος. Είναι παράξενο το ότι οι δυτικές δυνάμεις που εργάστηκαν να γκρεμίσουν τον κομμουνισμό στην Ανατολική Ευρώπη και τη Γιουγκοσλαβία, τώρα προσπαθούν να κρατήσουν τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη σαν μια μικρή Γιουγκοσλαβία» λέει ο ίδιος.

Ομοσπονδία

Κληθείς να σχολιάσει τη θέση της διεθνούς κοινότητας, ότι για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να ισχυροποιηθούν οι κεντρικοί θεσμοί, ο κ. Ντόντικ λέει: «Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη δημιουργήθηκε έτσι όπως είναι σήμερα κατόπιν συμφωνίας. Δεν δημιουργήθηκε για να γίνει κράτος κεντρικό, είναι ένα κράτος ομοσπονδιακό. Υπάρχουν φυσικά κάποιοι που θέλουν να λειτουργεί με κεντρομόλο τάση, υπάρχουν και πολλοί μέσα στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, όπως η Σερβική Δημοκρατία, που θέλουν να έχουν μεγαλύτερη αυτονομία. Και οι Κροάτες το θέλουν ακόμα περισσότερο. Η κεντρομόλος τάση είναι επιθυμητή περισσότερο από τους μουσουλμάνους. Αυτούς τους υποστηρίζει μεγάλο μέρος των δυτικών χωρών και τελευταία περισσότερο η Τουρκία. Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι θέλουν κεντρική κυβέρνηση, μολονότι δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα, για να ελέγχουν την εξουσία. Ακόμα και σήμερα υπάρχει ισχυρή υποστήριξη των μουσουλμάνων από την πλευρά των δυτικών χωρών. Πρέπει να πω πάντως ότι το πιθανότερο είναι να γίνει πρώτα ανεξάρτητη η Ρεπουμπλίκα Σρπσκα, παρά ενιαίο κράτος με ισχυρή κεντρική εξουσία η Βοσνία – Ερζεγοβίνη».

Κατά τον ισχυρό άντρα των Σέρβων της Βοσνίας, που βρέθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη για να παραστεί στα εγκαίνια του εμπορικού γραφείου της Σερβικής Δημοκρατίας, η εναλλακτική λύση είναι να διασπαστεί η Βοσνία – Ερζεγοβίνη σε τρία τμήματα. «Δεν είναι δυνατόν η Δύση να έχει αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των Κοσοβάρων και λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω να μην αναγνωρίζει ανεξαρτησία της Σερβικής Δημοκρατίας που είναι η ίδια κατάσταση ακριβώς» υποστηρίζει, και στην ερώτηση γιατί ενώ παλαιότερα δήλωνε ότι εάν αποσχιστεί το Κόσοβο θα πράξει το ίδιο και η Ρεπουμπλίκα Σρπσκα, απαντάει «σιγά σιγά, για όλα υπάρχει ο χρόνος, και η γυναίκα γεννάει μετά από εννιά μήνες…», και σπεύδει να διευκρινίσει ότι σε περίπτωση απόσχισης η Σερβική Δημοκρατία δεν πρόκειται να ενωθεί με τη Σερβία καθώς, όπως λέει, «δεν θα ήθελα τη δική μου ανεξαρτησία να την παραδώσω στη Σερβία».

http://www.kathimerini.gr/752904/article/epikairothta/kosmos/m-ntontik-to-kratos-vosnia—-erzegovinh-den-exei-mellon

Advertisements

«ΜΠΑΜ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ! ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Η ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ – ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΕ – ΠΟΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΣΧΙΣΤΟΥΝ

Οκτώβριος 30, 2017

Το κοινοβούλιο της ανεξαρτησίας ψήφισε χθες υπέρ της ανεξαρτησίας από την Ισπανία, με τον Μαριάνο Ραχόι να απαντά με προκήρυξη εκλογών στην περιφέρεια.

Πολλές όμως είναι οι περιοχές της Ευρώπης που βλέπουν με καλό μάτι την κίνηση αυτή της Καταλονίας και που σκέφτονται να προβούν σε παρόμοιες κινήσεις, θέλοντας να αναδιαμορφώσουν τον ευρωπαϊκό χάρτη.

europe_5

 

Ο ευρωπαϊκός χάρτης με τις περιοχές που ζητούν ανεξαρτησία ή αυτονομία

Η Guardian έχει φτιάξει έναν χάρτη, με όλες τις περιοχές που σκέφτονται κάτι παρόμοιο.

Επαρχία Ίστρια
Πληθυσμός: 208.000, 4,9% του συνόλου
Το Κόμμα Δημοκρατικής Συνέλευσης της Ίστρια (IDS) επιθυμεί μεγαλύτερη περιφερειακή αυτονομία και αποκέντρωση σε όλη τη χώρα, αλλά κυρίας στην Ίστρια, μια περιοχή που διασχίζει την Κροατία και τη Σλοβενία και των οποίων τα σύνορα δεν έχουν καθοριστεί σαφώς μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1991. Στην ιδανική περίπτωση, το IDS θα ήθελε να δει τη δημιουργία μιας διακρατικής και διασυνοριακής ευρωπεριφέρειας.
Μοράβια, Τσεχική Δημοκρατία
Πληθυσμός: 3 εκατομμύρια, 30% του συνόλου
Η Μοράβια ήταν μια ιστορική τσεχική περιοχή μαζί με τη Σιλεσία και τη Βοημία και παρόλο που τυπικά καταργήθηκε το 1949, εξακολουθεί να θεωρείται ως μια συγκεκριμένη περιοχή με τη δική της ταυτότητα. Ένα μικρό μη κοινοβουλευτικό κόμμα, το Moravané υποστηρίζει την ανεξαρτησία μέσω της αποκατάστασης μιας μοραβικής νομοθεσίας από το 2005.

Άνω Σιλεσία, Πολωνία
Πληθυσμός: 3 εκατομμύρια, 7,8% του συνόλου
Η Σιλεσία είναι μια περιοχή κυρίως στη νοτιοδυτική Πολωνία με μικρές περιοχές στη Γερμανία και την Τσεχία. Περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι δήλωσαν την ταυτότητα της Σιλεσίας στην πολωνική απογραφή του 2011 και το Κίνημα Αυτονομίας της Σιλεσίας (RAS), με επικεφαλής τον Τζέρζι Γκορτζέλικ, κέρδισε το 8,5% των ψήφων στις τοπικές εκλογές του 2010. Υποστηρίζοντας την αυτονομία της ευρύτερης περιοχής, το RAS θεωρεί την Σιλεσία ως «χωριστό έθνος» αντί να αποτελείται από Πολωνούς, Τσέχους ή Γερμανούς.

Η περιοχή Székely, Ρουμανία
Πληθυσμός: 500.000, 2,5% του συνόλου
Το Székely Land είναι μαι περιοχή της κεντρικής Ρουμανίας, με κάποιους από τους Ούγγρους κατοίκους της να αναζητούν μεγαλύτερη αυτονομία. Σύμφωνα με μια απογραφή του 2011, περίπου 1,2 εκατομμύρια Ούγγροι ζουν στη Ρουμανία, με τους μισούς εξ αυτών στο Székely Land. Είανι η μεγαλύτερη μειονοτική ομάδα στη χώρα, αφότου η Ουγγαρία έχασε τα δύο τρίτα της επικράτειάς της από τους γείτονές της μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΡΩΠΗ
Μπόρνχολμ, Δανία
Πληθυσμός: 39.664, 0,7% του συνόλου
Το Μπόρνχολμ, ένα μικρό νησί στη Βαλτική Θάλασσα με πληθυσμό περίπου 40.000 κατοίκους, είχε ένα ενεργό κόμμα αυτοκυβέρνησης που επιδιώκει ανεξαρτησία ή μεγαλύτερη αυτονομία από τη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, παρά τη μεγάλη δημοτικότητα κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος της Σκωτίας και την τρέχουσα υποστήριξη της προσπάθειας ανεξαρτησίας της Καταλονίας, σπάνια συγκεντρώνει περισσότερες από μερικές εκατοντάδες ψήφους.

Νησιά Φερόες, Δανία
Πληθυσμός: 50.030, 0,9% του συνόλου
Αφότου ψήφισαν για ανεξαρτησία το 1946, τα νησιά Φερόε υπήρξαν αυτόνομη, αυτοδιοικούμενη χώρα στο βασίλειο της Δανίας από το 1948. Αναφέροντας γλωσσικές και πολιτιστικές διαφορές καθώς και τα 900 χιλιόμετρα που τους χωρίζουν γεωγραφικά από τη Δανία, τέσσερα τοπικά κόμματα -που αντιπροσωπεύουν τις 17 από τις 33 έδρες στο κοινοβούλιο – επιδιώκουν πλήρη ανεξαρτησία ως κυρίαρχο κράτος.

ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ
Λομβαρδία, Ιταλία
Πληθυσμός: 10 εκατομμύρια, 17% του συνόλου
Μια από τις πλουσιότερες περιφέρειες της Ιταλίας και πατρίδα του Μιλάνοy, η Λομβαρδία θέλει μεγαλύτερη αυτονομία από τη Ρώμη και κυρίως αυτό που σκέφτεται είναι το πώς θα δαπανήσει τα χρήματά της. Πολλοί ψηφοφόροι της επριοχής αυτής, όπως και του Βένετο πιστεύουν ότι οι φόροι τους πηγαίνουν στον φτωχότερο νότο αντί να συμβάλλουν στις τοπικές επενδύσεις. Το 40% περίπου υποστήριξε αυτό το στόχο σε πρόσφατο δημοψήφισμα, αν και το αληθινά αποσχιστικό αίσθημα περιορίζεται σε μικρές ομάδες ενώ το τοπικό κόμμα ανεξαρτησίας έχει μόνο ένα δημοτικό σύμβουλο.

Βένετο, Ιταλία
Πληθυσμός: 4,9 εκατομμύρια, 8% του συνόλου
Η περιέφερεια Βέντο και η πρωτεύουσά του η Βενετία είναι ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας στην οικονομία της Ιταλίας. Η περιοχή επιδιώκει σημαντικά μεγαλύτερη αυτονομία από τη Ρώμη και ιδιαίτερα πρόσθετες εξουσίες για τον καθορισμό των φόρων της. Όπως και η Λομβαρδία όμως, οι περισσότεροι κάτοικοι δεν θέλουν πλήρη ανεξαρτησία.

Σικελία, Ιταλία
Πληθυσμός: 5 εκατομμύρια, 8,255 του συνόλου
Προωθώντας μια ξεχωριστή τοπική κληρονομιά, πολιτισμό και γλώσσα, διάφορα κινήματα στην αυτόνομη περιοχή της Σικελίας της Ιταλίας επιδιώκουν μεγαλύτερη αυτονομία ή πλήρη ανεξαρτησία. Ένα κόμμα αυτονομιστών διοικεί το νησί από το 2008 έως το 2012.

Νότιο Τιρόλο, Ιταλία
Πληθυσμός: 511.000, 0,9% του συνόλου
Το κυριότερο γερμανόφωνο νότιο Τιρόλο βρίσκεται υπό την ιταλική κυβέρνηση από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η περιοχή κέρδισε σημαντικη΄αυτονομία από τη Ρώμη στη δεκαετία του 1970, αλλά ένα αποσχιστικό κίνημα – συμπεριλαμβανομένης της ομάδας απελευθέρωσης που διεξήγαγε εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων κατά τη διάρεκια της δεκαετίας του ‘50 και του ‘60, έχει ζητήσει την επανένωση με την Αυστρία. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως πάνω από το μισό του πληθυσμού τάσσονται υπέρ της απόσχισης.

Κορσική, Γαλλία
Πληθυσμός: 329.599, 0,49% του συνόλου
Το εθνικιστικό κίνημα της Κορσικής επιδιώκει μεγαλύτερη αυτονομία για το νησί από τη δεκαετία του 1960. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Κορσικής απαιτεί ανεξαρτησία από το 1976 με μια εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων και δολοφονιών – ο νομάρχης του νησιού σκοτώθηκε το 1998 – αλλά ανακοίνωσε πρόσφατα το «τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων». Ένας συνασπισμός υπέρ της αυτονομίας, ο Pè a Corsica, κέρδισε 24 από τις 51 έδρες της Κορσικής στις περιφερειακές εκλογές του 2015.

ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ
Φλάνδρα, Βέλγιο
Πληθυσμός: 6,4 εκατομμύρια, 56,3% του συνόλου
Η πιο ευημερούσα και κυρίως ολλανδόφωνη περιοχή στο βορρά έχει από καιρό αναζητήσει αποχώρηση. Η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Έχει μετριάσει τα αιτήματά της ως μέρος του σημερινού συνασπισμού, αλλά αποσκοπεί να πιέσει για περαιτέρω σταδιακή αποκέντρωση μετά τις εκλογές του 2019.

Βαλονία, Βέλγιο
Πληθυσμός: 3,6 εκατομμύρια, 32% του συνόλου
Οι βελγικές περιφέρειες έχουν ήδη μεγάλη αυτονομία και οι περισσότεροι κάτοικοι της Βαλονίας θέλουν να παραμείνουν στο Βέλγιο, ενώ υπερασπίζονται και προάγουν τη γαλλική γλώσσα και την πολιτιστικής τους ταυτότητα. Τα κινήματα ανεξαρτησίας, καθώς και οι ομάδες που ζητούν να ενσωματωθεί στη Γαλλία το γαλλόφωνο Βέλγιο, έχουν συγκεντρώσει ιστορικά λίγη υποστήριξη.

Βρετάνη, Γαλλία
Πληθυσμός: 3,3 εκατομμύρια, 55 του συνόλου
Η Βρετάνη έχει μια ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα και η περιοχή θεωρείται ένα από τα έξι Κελτικά έθνη μαζί με την Κορνουάλη, την Ιρλανδία, τη Νήσου του Μαν, τη Σκωτία και την Ουαλία. Οι εθνικιστές αναζητούν την αυτονομία, εντός ή εκτός της Γαλλίας, της υπεράσπισης και προώθησης της μουσικη, των παραδόσεων και των συμβόλων της Βρετάνης, συμπεριλαμβανομένης της Βρετονικής γλώσσας, την οποία μιλούν περίπου 200.000 άνθρωποι. Δημοσκόπηση του 2013 διαπίστωσε πως το 18% των Βρετόνων υποστηρίζει την ανεξαρτησία, ενώ το 37% δήλωσε ότι περιγράφουν πρώτα τους εαυτούς τους ως Βρετόνοι.

Βαυαρία, Γερμανία
Πληθυσμός: 12,9 εκατομμύρια κάτοικοι, 15,6% του συνόλου
Ο βαυαρικός εθνικισμός υπήρξε ισχυρός από την ενσωμάτωση του κράτους στη Γερμανία το 1871. Ενώ το αποσχιστικό κόμμα της Βαυαρίας υπήρξε σημαντικός παράγοντας τη δεκαετία του 1950, το εκλογικό του μερίδιο έπεσε στις επόμενες δεκαετίες. Ωστόσο, μια δημοσκόπηση του 2017 υποδηλώνει πως ένας στους τρεις Βαυαρούς τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας.

Βόρεια Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο
Πληθυσμός: 1,8 εκατομμύρια, 2,8% του συνόλου
Ο εθνικισμός του Ulster, που επιδιώκει την ανεξαρτησία της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο , υπήρξε ένα μειονοτικό κίνημα από τη δεκαετία του 1920, αλλά δεν υποστηρίζεται από κανένα από τα κυριότερα πολιτικά κόμματα της περιοχής. Παρόλο που απολαμβάνει μια αναβίωση μετά την αγγλοιρλανδική συμφωνία του 1985, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την υποστήριξη μεγάλου τμήματος της περιοχής.

Σκωτία, Ηνωμένο Βασίλειο
Πληθυσμός: 5,4 εκατομμύρια, 8,2 του συνόλου
Η Σκωτία άρχισε να επιδιώκει κυριαρχία στα μέσα του 19ου αιώνα και το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας διεξάγει εκστρατεία για πλήρη ανεξαρτησία από τότε που ιδρύθηκε το 1934. Περισσότεροι από το 845 των ψηφοφόρων της Σκωτίας ψήφισαν σε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας το 2014, με το 44,7% να τάσσεται υπέρ και το 55,3% κατά. Ο Νικολά Στέρτζεον, ηγέτης του SNP και ο πρώτος υπουργός της Σκωτίας, δήλωσε ότι ένα ακόμη δημοψήφισμα είναι πολύ πιθανόν μετά την απόφαση για έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ουαλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Πληθυσμός: 3,1 εκατομμύρια κάτοικοι, 4,7% του συνόλου
Η Ουαλία είχε ένα κίνημα ανεξαρτησίας από τα μέσα του 19ου αιώνα, και το εθνικιστικό κόμμα Plaid Cymru, έχει κάνει διαφορες εκστρατείες για κυριαρχία από την ίδρυση του το 1925. Όπως η Σκωτία, η Ουαλία ψήφισε υπέρ της αποκέντρωσης στο δημοψήφισμα του 1997. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, πάνω από το 40% των ψηφοφόρων της Ουαλίας ζητούν περισσότερες εξουσίες για τη συνέλευση, ενώ περίπου το 255 τάσσεται υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας.

http://www.makeleio.gr/%CE%B5%CE%BE%CF%89%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF/%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B7%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%81%CE%BF/

Σλαβομακεδόνες, Σλαβόφωνοι Μακεδόνες και μειονότητες

Οκτώβριος 16, 2017
Οι Σλαβόφωνοι Μακεδόνες (όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομα) είναι Μακεδόνες (Έλληνες δηλαδή) που όμως ομιλούν ένα σλαβικό ιδίωμα. Στην Δυτική Μακεδονία υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που μιλούν ακόμα και σήμερα στις καθημερινές συναναστροφές τους ένα σλαβικό ιδίωμα, το οποίο έμαθαν επί Τουρκοκρατίας λόγω της σλαβικής διεισδύσεως και της βίαιης επιβολής τους στους ως τότε Ελληνόφωνους κατοίκους της Δυτικής και Άνω Μακεδονίας.

Το σλαβοβουλγαρικό αυτό ιδίωμα είναι το μόνο απομεινάρι της βουλγαρικής τρομοκρατίας που κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα,ιδίως μετά την προκλητικά ευνοϊκή συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), που ίδρυε απαράδεκτα μία «Μεγάλη Βουλγαρία» σε βάρος της Μακεδονίας, της Θράκης και της Σερβίας. Διότι οι Δυτικοί πληθυσμοί της Δυτικής και Άνω Μακεδονίας διατήρησαν με κάθε κίνδυνο την ελληνική συνείδηση τους και την προσήλωση τους στο Πατριαρχείο, παρά τις άγριες διώξεις, τις σφαγές, τις λεηλασίες και την τρομοκρατία. Με την οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908), που με την βοήθεια και των Ελλήνων αξιωματικών από την Νότια Ελλάδα, κατόρθωσαν να αποκρούσουν τους επιδρομείς, και λίγα χρόνια μετά, με τον Β’Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, απελευθέρωσαν την Μακεδονία από την βουλγαρική κατοχή και τρομοκρατία.

Παρόλο που σαν ονομασία είναι παραπλήσια, οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με τους Σλαβόφωνους Μακεδόνες, καθώς οι πρώτοι είναι σλαβικής καταγωγής ενώ οι δεύτεροι είναι ελληνικής.

Σλαβομακεδόνες ονομάστηκαν τα βουλγαρικά πληθυσμιακά απομεινάρια στον γεωγραφικό χώρο της Ελληνικής Μακεδονίας μετά το 1913 και την Συνθήκη του Νεϊγύ. Από τους αρχικούς εκείνους Σλαβομακεδόνες, ελάχιστα ίχνη παρέμειναν στην Δυτική Μακεδονία και σήμερα αριθμούν 2.000-3.000 άτομα μόνο. Ένας τόσο μικρός αριθμός ατόμων δεν λέγεται καν μειονότητα.
Αυτοί οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με τους καθαρά ελληνικούς πληθυσμούς που εγκλωβίστηκαν στην Σερβία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και εκσλαβίστηκαν ή απλώς ομιλούν την σλαβική και έχουν στην ψυχή τους ελληνική εθνική συνείδηση, αποτελώντας την ελληνική εθνική μειονότητα στο κρατίδιο των Σκοπίων και αριθμώντας τουλάχιστον 100.000 άτομα.
Το ίδιο ισχύει και για τους Σλαβόφωνους Έλληνες της ΒΔ. Μακεδονίας (Κιλκίς, Έδεσσας – Φλώρινας – Καστοριάς), που (250.000 το 1912 και 25-30.000 σήμερα) μιλούν βέβαια το σλαβικό ιδίωμα- που τους επιβλήθηκε διά της βίας επί Τουρκοκρατίας με τις επιδρομές και την τρομοκρατία των Βουλγάρων κομιτατζήδων – είναι όμως γνήσιοι Έλληνες, όχι μόνο στην καταγωγή αλλά και στο φρόνημα και το απέδειξαν αυτό με τους αγώνες τους κατά του σλαβισμού, ιδίως στον Μακεδονικό Αγώνα και τον Εμφύλιο. Είναι απλώς δίγλωσσοι Έλληνες, όπως κάποτε οι τουρκόφωνοι Έλληνες,οι Αλβανόφωνοι,κ.α.

Πρέπει να αναφερθεί ότι το σλαβικό ιδίωμα δεν επιβλήθηκε μόνο διά της βίας.
Το ιδίωμα αυτό περιέχει ελληνικές (κυρίως ομηρικές),τουρκικές, λατινικές, ιλλυρικές και σλαβικές ρίζες. Άρα κάθε άλλο παρά σλαβικό θα μπορούσε να ονομαστεί.

Ο Άγγλος γλωσσολόγος και γεωγράφος Stanford γράφει στο έργο του το 1877:
«Το Μακεδονικό ιδίωμα έχει στενότατη σχέση με την ελληνική γλώσσα, σχετίζεται με τα ήθη και τα έθιμα των ομιλούντων τούτου,με την δημώδη ποίηση τους, την ιδιοσυγκρασία τους και τα χαρακτηριστικά τους, αποδεικνύει οτι αυτοί είναι επί των πλείστον Ελληνικής καταγωγής».

Την γλώσσα αυτή ανέλαβε το Πανσλαβικό Κομιτάτο μέσω των σχολείων, να την καλλιεργήσει και να την φέρει πλησιέστερα προς την Βουλγαρική, οπότε και αποφασίστηκε, ότι εφόσον ομιλείται το σλαβικό ιδίωμα, άρα οι κάτοικοι είναι όλοι Βούλγαροι. Αρχή τελείως εσφαλμένη διότι δεν είναι μόνο η γλώσσα ο δείκτης της Εθνικότητας, αλλά κυρίως η εθνική συνείδηση των ατόμων.

Στη περίπτωση αυτή την απάντηση την έδωσαν οι Σλαβόφωνοι Μακεδόνες. Όταν κατά τον Μακεδονικό Αγώνα το Βουλγαρικό μαχαίρι τους έπαιρνε την τελευταία πνοή με υπερηφάνεια δήλωναν:
«Είμαστε Έλληνες και Έλληνες θέλουμε να πεθάνουμε».

Το μεγαλύτερο μέρος των αγωνιστών της Ελληνικής ιδέας κατά των Σλαβικών Μακεδονικών Κομιτάτων την περίοδο 1904-1908 ομιλεί την διάλεκτο αυτή π.χ. Καπετάν Βαγγέλης εκ Στρεμπένου, Καπετάν Κώστας Νταλίπης εκ Γάβρου, Μητρούσης εκ Σερρών, Παύλος Κύρου εξ’ Ανταρτικού,κλπ.

Οι ίδιοι οι Βούλγαροι αποκαλούν τους Μακεδόνες «Γκραικομανείς» και απειλούσαν με βασανιστήρια και θάνατο αυτούς που θα έπεφταν στα χέρια τους.
Ο επιθεωρητής των Βουλγαρικών δημοτικών σχολείων στην Μακεδονία Κήτσεφ, στη διάλεξή του στη Σόφια το 1899 ενώ αφενός δηλώνει ότι το σλαβικό ιδίωμα ομιλείται από άκρη σε άκρη στη Μακεδονία (μέγα ψεύδος), αφετέρου ομολογεί ότι υπάρχουν 450.000 Έλληνες στην Μακεδονία τους οποίους χαρακτηρίζει ως γραικομανούς.

Ιδού όμως τι έγραψε ο Γάλλος δημοσιογράφος Παγιάρες από τις εντυπώσεις του από την Μακεδονία το 1907:
«Αυτό που με ενδιαφέρει, είναι ότι πάντες οι Μακεδόνες ανεξαρτήτως γλώσσας που ομιλούν, προτιμούν να σταυρωθούν από τους Βούλγαρους παρά να απαρνηθούν τον Ελληνισμό τους.
Δεν χρειάζομαι άλλες αποδείξεις για να πειστώ ότι οι ήρωες αυτοί είναι Έλλληνες και υποκλίνομαι στο μεγαλείο του ηρωισμού τους».

Κατά την εποχή της Ελληνικής Επαναστάσεως η πλειοψηφία των Μακεδόνων όντως ομιλούν το ιδίωμα αυτό.
Η Μακεδονική φάλαγγα, η οποία μετά την κατάπνιξη της Επαναστάσεως στην Μακεδονία,διέφυγε προς το Νότο και συνέχισε τους αγώνες της μέχρι τέλους στο Πήλιο, Εύβοια, Στερεά Ελλάδα και Πελοππόνησο αποτελούταν κατά μεγάλο μέρος από ομιλούντες του σλαβικού ιδιώματος.
Ποιός όμως διαννοήθηκε να αμφισβητήσει τον Ελληνισμό τους;

Όλοι οι Έλληνες της Κεντρικής Μ.Ασίας που εσφάγησαν απο τους Τούρκους ή εκδιώχθηκαν στην Ελλάδα και οι οποίοι είχαν ξεχάσει την ελληνική γλώσσα λόγω ελλειψης ελληνικών σχολείων και μιλούσαν τουρκικά ήσαν Τούρκοι; Ασφαλώς όχι.

Μπορεί να αμφισβητήθει ο Ελληνισμός των Αλβανοφώνων της Αττικής και του Αιγαίου;
Μπορεί να αφισβητηθεί ο πατριωτισμός των κατοίκων των παραμεθωρίων χωριών της Δυτικής Μακεδονίας (Κρατερό, Ανταρτικό, Ηρωικό, Εθνικό, κλπ) οι οποίοι εν τούτοις μιλούσαν το ιδίωμα αυτό;
Και επειδή βρέθηκαν και Ευρωπαίοι συνήγοροιτης Σλαβικής θεωρίας, ας αναρωτηθούν τι θα έλεγαν αν οι Γερμανοί διεκδικούσαν την Ελβετία οπού κατά 80% ομιλείται η γερμανική γλώσσα;
Οι μαύροι της Αμερικής που ομιλούν την Αγγλική ειναι Αγγλοσάξονες;
Οι Φιλιππίνοι που ομιλούν την ισπανική είναι Ισπανοί;

Ποιοί είναι όμως επιπλέον οι λόγοι εξάπλωσης του Σλαβικού ιδιώματος;

1) Βούλγαροι (ελεύθεροι και αιχμάλωτοι) οι οποίοι ζητούσαν εργασία εγκαταστάθηκαν υπό των Βυζαντινών κατά καιρούς στη ύπαιθρο της Μακεδονίας για την εξάσκηση χειρωνακτικών εππαγγελμάτων.
Ομοίως κατά την διάρκεια βουλγαρικών επιδρομών κατά της Μακεδονίας μικρός αριθμός Βουλγάρων δεν συμμετέχει στους διωγμούς αλλά παρέμεινε στην ερημωμένη ύπαιθρο. Η συμβίωση των Ελλήνων της υπαίθρου με τους τελευταίους υπήρξε φιλική με αποτέλεσμα ακόμα και τις επιμιξίες. Λόγω του χαμηλού πνευματικού επιπέδου αυτών των Βουλγάρων, οι εξελληνισμένοι από αυτούς όχι μόνο δεν έχασαν την επαφή με την γλώσσα τους, αλλά και οι συμβιούντες με αυτούς Έλληνες έμαθαν το ιδίωμα αυτό ώστε με τον χρόνο να καταστούν δίγλωσσοι. Αυτό το ομολογεί ο Βούλγαρος διπλωμάτης με το ψευδώνυμο «Brankof» το 1905 στο σύγγραμμα του «La Macedoine et la population chretienne», όπου γράφει ότι οι πόλεις της Βουλγαρίας πριν τον 19ο αιώνα κατοικούντο από Έλληνες οι οποίοι λόγω της εμπορικής προς τους αμόρφωτους χωρικούς επικοινωνίας τους αναγκάζονταν να μάθουν και να μιλούν το σλαβικό ιδίωμα.
Επίσης ο Ρώσος ιστορικός Goloubisky γράφει:
«Κατά το 1830 ακόμη ουδείς των κατοίκων των πόλεων της Βουλγαρίας και Ανατολικής Ρωμυλίας θεωρεί τον εαυτό του Βούλγαρο,ούτε ήθελε να μιλήσει την Βουλγαρική,απεναντίας μισούσαν ο,τι βουλγαρικό».

2) Η παντελής έλλειψη ελληνικών σχολείων στην ύπαιθρο μέχρι τέλους του 18ου αι., καθιστά ευκολότερα την εκμάθηση του σλαβικού ιδώματος, το οποίο ως πρωτόγονη γλώσσα είναι φτωχή, απλούστατη και ευκολότερη της ελληνικής.Γι’αυτό η εξάπλωση του ιδιώματος παρατηρείται μόνο στην ύπαιθρο.
Μεχρι το 1760 μόνο 40 ελληνικά σχολεία υπήρχαν στην Μακεδονία και στην Θράκη.Από το 1760 μέχρι το 1779 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σαμουήλ ιδρύει Νοτίως του Αίμου χώρας και την κυρίως Ελλάδα 40 κλασσικές σχολές και 300 Δημοτικά σχολεία. Έτσι δίνει την πρώτη ώθηση των ελληνικών σχολείων. Πολλοί όμως ομογενείς πλούσιοι τον μιμούνται και αυξάνει ο αριθμός των σχολείων.

3) Οι Τούρκοι μόνο μεταξύ των Ελλήνων διενεργούσαν το παιδωμάζωμα λόγω των αρετών της φύλης μας.Οι Έλληνες για να αποφύγουν αυτή την γενοκτονία μεταχειρίστηκαν διάφορα τεχνάσματα, μεταξύ των οποίων να μαθαίνουν αυτοί και τα παιδιά τους το σλαβικό ιδίωμα, το οποίο ομιλούν κατά τις περιόδους του παιδομαζώματος για να προσποιήθουν ότι ήσαν Σλάβοι. Αυτό δεν κινούσε υποψίες καθώς υπήρχαν κατεσπαρμένοι βουλγαρικοί συνοικισμοί και η επαφή μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων ηταν εύκολη.
Το τέχνασμα αυτό επαναλαμβανόταν για να αποφύγει η φυλή μας τις σφαγές των Τούρκων. Όλη η μανία των Οθωμανών και το μίσος τους στρεφόταν κατά των Ελλήνων διότι αυτούς θεωρούσαν εκπροσώπους του Χριστιανισμού και εχθρους του Ισλάμ. Τους Βούλγαρους, όχι μόνο δεν τους ενόχλησαν, αλλά συνεργάστηκαν μαζί τους για να καταδυναστεύουν ευκολότερα τον Ελληνισμό.

4) Η επί 75 χρόνια πολύμορφη δράση του Πανσλαβιστικού Κομιτάτου της Μακεδονίας, κατά την οποία εκατοντάδες ελληνικά σχολεία εκλεισαν δια της βίας ενώ αντιστρόφως εκατοντάδες βουλγαρικών ιδρύθηκαν, στα οποία πλουσιοπαρόχως και εντελώς δωρεάν εκπαιδεύτηκαν δια βίας μη Σλαβόφωνοι και Σλαβόφωνοι Έλληνες. Τα κύματα των δολοφονιών εναντίον εκείνων που αντιστέκονταν στον εκβουλγαρισμό των Ελλήνων και η μέχρι του 1904 αδράνεια του επίσημου ελληνικού κράτους συνετέλεσαν στο να επεκταθεί το ιδίωμα αυτό στην Μακεδονία.
Όταν το 1905 ο Μακεδονομάχος Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μαζαράκης επισκέφθηκε ένα χωριό κοντά στα Γιαννιτσά, σε μία οικογένεια γνώρισε τον παππού να ομιλεί ελληνικά, τον γιο να μιλά και ελληνικά και το σλαβικό ιδίωμα και τον εγγονό να ομιλεί μόνο το σλαβικό ιδίωμα. Παρ’όλα αυτά ήσαν ακραιφνείς Έλληνες. Η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει την επίδραση της προπαγάνδας και των εκβιασμών του Σλαβικού κομιτάτου κατά των Ελληνοφώνων ακόμη κατοίκων της Μακεδονίας.
Ο Ρώσος συγγραφέας Δουρδόνωφ σε επιστημονικό του σύγγραμμα το 1905 με τίτλο
«Έχουν οι Βούλγαροι ιστορικά δικαιώματα σε Μακεδονία-Θράκη και Παλαιά Σερβία;» αναφέρει:
«Οι κτήσεις των Βουλγάρων σε Θράκη και Μακεδονία είχαν πάντα χαρακτήρα παροδικών αρπαγών».
Και τέλος ο Βούλγαρος Αντιστράτηγος Ν. Ιβάνωφ διοικητής της βουλγαρικής Στρατιάς, η οποία έδρασε κατά των Ελλήνων το 1913 στο σύγγραμμά του «ο Βαλκανικός πόλεμος 1913» ομολόγησε προς τους Βουλγάρους ότι:
«Το γλωσσικό Μακεδονικό ιδίωμα δεν αποτελεί κριτήριο της εθνικής συνείδησης των Σλαβοφώνων πληθυσμών όπως νομίζαμε και γι αυτό απογοητευθήκαμε από την συμπεριφορά των Βουλγαροφώνων Μακεδόνων προς εμάς».

Οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν ότι ο περισσότεροι των καπεταναίων και των ανταρτών του Μακεδονικού Αγώνα ήσαν Έλληνες Σλαβόφωνοι, οι οποίοι για τους γνωστούς λόγους δεν γνώριζαν την Ελληνική. Γνώριζαν όμως πολύ καλά ότι ήσαν γνήσιοι Έλληνες Μακεδόνες, απόγονοι του Μ.Αλεξάνδρου ανεξαρτήτως αν οι Ρώσοι και οι Βούλγαροι διά της βίας είχαν υποχρεώσει τους παππούδες τους και τους πατέρες τους να μάθουν τα τέκνα τους βουλγαρικά. Οι ηρωικές πράξεις των σλαβοφώνων αυτών, η υβριστική εκ μέρους των Βουλγάρων ονομασία των Γραικομανών και το άφθονο αίμα το οποίοι έχυσαν για την Ελληνική ιδέα αποτελούν τις τρανότερες αποδείξεις για την αλήθεια των ανωτέρω.

Μεταναστεύσεις Σλαβοφώνων από την Ελλάδα στην Βουλγαρία

Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης του Νεϊγύ (29/11/1919) μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, οι Σλαβόφωνοι στην Ελλάδα που θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βουλγάρους, μπορούσαν μέχρι το 1924 να μεταναστεύσουν στην Βουλγαρία με αποζημίωση από το Ελληνικό κράτος. Επειδή μέχρι το 1924 ο αριθμός των αρνηθέντων της Ελληνικής εθνικότητας ήταν μικρός, η Βουλγαρία ζήτησε παράταση μέχρι το 1932 και την πήρε.

Το σύνολο των μεταναστών σύμφωνα με στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών (πρόδρομος του ΟΗΕ) ήταν 66.126 άτομα από τους εξής νομούς και τις εξής επαρχίες:
Φλώρινας : 1290
Καστοριάς :4090
Έδεσσας : 1800
Καϊλαρίων: 600
Ενωτίας: 106
Γιαννιτσών 6.670
Βέρροιας: 30
Ηγουμενίτσας :7500
Κιλκίς: 5.000
Θεσ/νίκης: 2.590
Σιδ/κάστρου: 9.640
Σερρών : 10.400
Ζίχνης :175
Πραβίου :20
Δράμας :16.050
Καβάλας : 165

Όλοι οι απομείναντες στην Ελλάδα δήλωσαν Ελληνική Εθνικότητα αποκρούωντας την Σλαβική. Επομένως από της εποχής εκείνης έπαυσε πλέον να υφίσταται θέμα Σλαβικής (σήμερα δήθεν «μακεδονικής») μειονότητας στην Μακεδονία.

Πηγή: Η φυλετική συνέχεια των Ελλήνων, συγγραφέας: Αλέξανδρος Αγγέλης
Πηγή: «Η εναντίον της Μακεδονίας βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή», Συγγραφέας: Γ.Α.Λ
Γ.Μ.

Αρβανίτες: Έλληνες ή Αλβανοί;

Οκτώβριος 16, 2017

Οι Αρβανίτες (στην αρβανίτικη γλώσσα: arbërorë ή arbëreshë) θεωρούνται οι απόγονοι μεταναστών από το Άρβανον (περιοχή της σημερινής κεντρικής και νότιας Αλβανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ του 13ου αιώνα και του 15ου αιώνα. Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους στη συνέχεια. Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118). Στην «Ιστορία» (1079 –1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.

 

Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη «Αλβανός»,με αλλαγή των συμφώνων ρ-λ.

Στους περισσότερους Αρβανίτες δεν αρέσει καθόλου να τους λένε Αλβανούς. Στη δεκαετία του 1990 ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα (Sali Berisha) περιέγραψε τους Αρβανίτες σαν μια αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αρβανιτών στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Κόλλια, μερικοί Αρβανίτες στο βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου παραδοσιακά αυτοαποκαλούνται και με την ονομασία Shqiptár, χωρίς να επικαλούνται αλβανική εθνική συνείδηση (Σκιπτάρ=οπλοφόρος (από το λατινικό scipio που σημαίνει ράβδος (εκ του σκήπτρο) και skapt=δόρυ). Οι Αλβανοί αποκαλούν έτσι τους εαυτούς τους σήμερα και την χώρα τους Σκηπερία (Republika e Shqipërisë), αν και προσπαθούν να ταυτίσουν τη λέξη σκιπτάρ=οπλοφόρος με την λέξη σκιπόνιε που σημαίνει αετός). Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά χωριά της Θράκης, όπου οι Αρβανίτες μετανάστευσαν από τα βουνά της Πίνδου κατά τον 19ο αιώνα. Από την άλλη μεριά αυτή η λέξη είναι παντελώς άγνωστη στο κύριο σώμα των Αρβανιτών της νότιας Ελλάδας.

Καταγωγή των Αρβανιτών

Για την καταγωγή των Ελλήνων Αρβανιτών υπάρχουν πολλές θεωρίες οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι και τόσο αξιόπιστες. Η γνώση που έχουμε είναι κατά κύριον λόγον ιστορική και όχι καθαρά επιστημονική. Οι Αρβανίτες ξεκίνησαν από την περιοχή του Αρβάνου (σημερινή Αλβανία). Η περιοχή της σημερινής Αλβανίας είναι η αρχαία Ιλλυρία, κοιτίδα των Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήρθαν στην Ελλάδα πριν από την Οθωμανική κατάκτηση και δεν εδέχθησαν την επιρροή της οθωμανικής κυριαρχίας στους λαούς της περιοχής στο ζήτημα της θρησκείας και της κουλτούρας.

Η Αρβανίτικη γλώσσα είναι η γλώσσα που μιλιόταν στην περιοχή της Ιλλυρίας πριν την Οθωμανική κατάκτηση γι’ αυτό και διαφέρουν από τα αλβανικά σε σημαντικό βαθμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σημερινοί Αλβανοί χαρακτηρίζουν την αρβανίτικη γλώσσα ως αρχαία αλβανικά. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η αρβανίτικη γλώσσα χρησιμοποιεί ελληνικό συντακτικό κι ως γνωστόν το συντακτικό, γλωσσικά δεν «δανείζεται».

Να σημειωθεί εδώ ότι οι μετανάστες εκείνοι, ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.

Σήμερα οι απόγονοι των Ελλήνων-Αρβανιτών που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα πριν 650 χρόνια, έστω κι αν κάνουν αρβανίτικους Συνδέσμους και Συλλόγους, δεν δέχονται καν ότι είναι Αρβανίτες-Αλβανοί, αλλά Έλληνες από την Αλβανία.

Από αυτούς τους Έλληνες–Αρβανίτες, που πολλοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την αρβανίτικη διάλεκτο και στις μέρες μας για τη συνεννόησή τους με τους σημερινούς Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες, προήλθε μεγάλος αριθμός αγωνιστών του 1821, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι:

Ανδρέας Μιαούλης ή Ανδρέας Βώκος, ναύαρχος, αργότερα πολιτικός.

Μάρκος Μπότσαρης, Σουλιώτης αγωνιστής και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, σκοτώθηκε το 1823 από Τουρκαλβανούς, στο Καρπενήσι.

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής εταιρίας (το καράβι της μάλιστα το βάφτισε με το αρχαιοελληνικό όνομα «Αγαμέμνων»).

Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος, αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και δικτάτορας.

Αλέξανδρος Κορυζής, Πρωθυπουργός του ’41, και άλλοι.

Ιλλυρική καταγωγή

Μια από τις απόψεις για την καταγωγή των Αρβανιτών, είναι ότι οι Αρβανίτες που ήρθαν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ήταν αμιγή ιλλυρικά φύλα, δηλαδή Αλβανοί (αν και για πολλούς οι σύνδεση των σημερινών Αλβανών με τους αρχαίους Ιλλυριούς είναι αρκετά συζητήσιμη*), οι οποίοι με το πέρασμα των αιώνων εξελληνίστηκαν και αναμείχθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ελληνικής εθνικής συνείδησης. Οι αντιδράσεις σε αυτή την εκδοχή προέρχονται κυρίως από τους ίδιους τους Αρβανίτες οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία δεν δέχονται την περίπτωση της αλβανικής καταγωγής ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με το όνομα Αρβανίτες ονομάζονταν οι Αλβανοί που πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων κατά των Ελλήνων, δηλαδή οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, που σημαίνει ότι η ονομασία αυτή δεν χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τους αλβανόφωνους Έλληνες**.

Πελασγική καταγωγή

Η άποψη περί καταγωγής των Αρβανιτών από τους προέλληνες Πελασγούς, υποστηρίζεται κυρίως από την αλβανική πλευρά και από κάποιους Αρβανίτες συγγραφείς και μελετητές. Έτσι τονίζεται η πελασγική καταγωγή όχι μόνο των Αρβανιτών αλλά και των Αλβανών καθώς και η ταύτιση των αρβανίτικων με τη γλώσσα των Πελασγών, με σκοπό να προβληθεί η άποψη ότι οι το αλβανικό έθνος αποτελεί τον αρχαιότερο πληθυσμό των Βαλκανίων, πριν ακόμα την έλευση των Ελλήνων, και ότι οι Αρβανίτες είναι οι πραγματικοί ιθαγενείς του Ελλαδικού χώρου τους οποίους οι Έλληνες συνάντησαν ως Πελασγούς, κατά την κάθοδο τους. Αυτή η εκδοχή όμως στερείται ρεαλιστικότητας, αφού δεν είναι δυνατόν μετά από τρεις και πλέον χιλιετίες να διασώθηκαν πελασγικοί πληθυσμοί στην Ελλάδα.

Καταγωγή από τους Τόσκηδες

Μια δημοφιλής θεωρία είναι αυτή που ανάγει την καταγωγή των Αρβανιτών, στους Τόσκηδες της νότιας Αλβανίας, οι οποίοι αποτελούν τη μία από τις δύο μεγάλες εθνικές ομάδες των Αλβανών (η άλλη είναι οι Γκέγκηδες, που ζουν στην βόρεια Αλβανία). Ως γνωστόν, υπάρχει έντονη διαφοροποίηση ανάμεσα στους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες από φυλετικής και πολιτισμικής άποψης (οι Τόσκηδες θεωρούν τους Γκέγκηδες άξεστους, αμόρφωτους και κατώτερους πολιτισμικά), ενώ η τόσκικη και η γκέγκικη διάλεκτος παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές, έτσι ώστε οι Γκέγκηδες να θεωρούνται οι πραγματικοί απόγονοι των Ιλλυριών, ενώ οι Τόσκηδες να θεωρούνται απόγονοι εξαλβανισμένων ελληνικών φύλων της Ηπείρου, δηλαδή Ελλήνων οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε αλβανικά φύλα υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την αλβανική γλώσσα, αναμειγνύοντας και στοιχεία από την ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο. Οι Αρβανίτες λοιπόν, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, αποτελούν τους Τόσκηδες που μετανάστευσαν από την Βόρεια Ήπειρο στην Ελλάδα. Η εκδοχή αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι οι Αρβανίτες μπορούν να συνεννοηθούν σε κάποιο βαθμό μιλώντας αρβανίτικα μόνο με τους Τόσκηδες, ενώ η συνεννόηση με τους Γκέγκηδες είναι αδύνατη, όπως επίσης και από το ότι η αρβανίτικη γλώσσα περιέχει πλήθος αρχαϊκών στοιχείων της ελληνικής.

Δωρική καταγωγή

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι Αρβανίτες είναι απόγονοι των δωρικών ελληνικών φύλων. Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής τονίζουν τις ομοιότητες στην κουλτούρα μεταξύ Αρβανιτών και Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήταν λαός σκληρός, πολεμοχαρής και λιτός, με κύρια απασχόληση την κτηνοτροφία (χαρακτηριστικό δωρικό στοιχείο) και την αγροτιά. Κοινωνία κλειστή μη δεχόμενη επιμειξίες. Οι διάφορες φατρίες είναι μια ακόμη δωρική μορφή κοινωνικής συγκρότησης. Τα ελληνικά αρβανίτικα από μελέτες που έχουν γίνει περιέχουν πλήθος ομηρικών λέξεων, η δε δομή της γλώσσας είναι λιτή και«βαριά». Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για μία δωρική γλώσσα αρχαϊκού τύπου.

Πάρα πολλά κοινά στοιχεία παρουσιάζουν οι Έλληνες Αρβανίτες με τους Σφακιανούς της Κρήτης και από φυλετικής απόψεως και από πλευράς κουλτούρας. Είναι γνωστό ότι οι Σφακιανοί προέρχονται από τους Δωριείς και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι ασχολούνται με την κτηνοτροφία καθώς επίσης και ότι είναι ανυπότακτοι και πολεμοχαρείς, ενώ έχουν ενδογαμική τάση. Ακόμα το κύριο μουσικό όργανο της Κρήτης είναι η λύρα, το όνομα της οποίας προέρχεται από την λέξη Ιλλυρία, τόπο καταγωγής των Δωριέων. Ακόμα η ύπαρξη των φατριών-οικογενειών στους Σφακιανούς είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό κοινό στοιχείο με τους Αρβανίτες όπως και η βεντέτα η οποία στους σημερινούς Αρβανίτες υπάρχει πολύ λιγότερο σε αντίθεση με τους Σφακιανούς όπου έχει διατηρηθεί. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο μεταξύ Σφακιανών και Αρβανιτών είναι ορισμένα ενδυματολογικά στοιχεία τα οποία θα λέγαμε δωρικά. Η χαρακτηριστική μαύρη ενδυμασία των Σφακιανών έχει διατηρηθεί ατόφια μέχρι και σήμερα. Στους Έλληνες Αρβανίτες τα παλαιότερα χρόνια συναντούμε τα μαύρα σκουφιά, χαρακτηριστικό των Αρβανιτών των παλαιότερων χρόνων. Από μία ατόφια μαρτυρία του 19ου αιώνα αναφέρεται ότι τρεις Αρβανίτες είχαν πάει σε μία Μονή για να γίνουν μοναχοί. Ο ηγούμενος της Μονής μόλις τους είδε κατάλαβε αμέσως ότι ήταν Αρβανίτες απο τα χαρακτηριστικά μαύρα σκουφιά τους.

Στο «Λεξικό Εθνών – Εθνοτήτων – Λαών» του Γιόζεφ Βολφ, αναφέρονται τα παρακάτω:

«Αρβανίτες ή Αλβανοί: Λαός που διαμορφώθηκε στο χώρο της σημερινής Αλβανίας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα. Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Τότε, στην περιοχή θα εισβάλουν σλαβικά φύλα που θα καταστρέψουν τις πόλεις. Μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των πόλεων καταφεύγει στα βουνά και πυκνώνει τις γραμμές των Αλβανών, οι οποίοι φυσικά αντιστέκονται και αποκρούουν τους Σλάβους. Στις αρχικές ιλλυρικές πατριές, που συγκρότησαν τους Αλβανούς ή Αρβανίτες, προστέθηκαν τώρα και στοιχεία των παραλίων, ελληνικά, ρωμαϊκά κ.λπ. Οι Αλβανοί ή Αρβανίτες ενισχύονται ακόμα περισσότερο στην περίοδο της βουλγαρικής επέκτασης. Είναι καθαρά ποιμενικές πατριές, που κρατούν το όπλο στο χέρι. Οι Βυζαντινοί θα τους χρησιμοποιήσουν ως κλεισουράρηδες, φύλακες στα ορεινά μέρη. Θα ξεχωρίσουν τρεις διαφορετικές ομάδες: Οι Γκέγκηδες, οι Τσάμηδες και οι Τόσκηδες, με μια μικρότερη υποδιαίρεση, τους Λιάπηδες. Δε συγκρότησαν έθνος, παρόλο που είχαν βρεθεί από νωρίς μπροστά σε κοινό εχθρό. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, οι αρβανίτικες πατριές χρησιμοποιούνται ως στρατός στα φεουδαρχικά κρατίδια που συγκροτήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Τον 14ο αιώνα οι ένοπλοι αυτοί Αρβανίτες που είχαν εγκατασταθεί σʼ όλη την οροσειρά της Πίνδου εξεγείρονται, ανατρέπουν την εξουσία στην Ήπειρο και δημιουργούν τρία κρατίδια: των Μπουαίων με κέντρο το Αγγελόκαστρο, των Λιοσαίων με κέντρο την Άρτα και του Κάρολου Τόπια, που καταλάμβανε τη Β. Ήπειρο και μέρος της Αλβανίας Με τη διάλυση αυτών των κρατιδίων οι πολεμικές πατριές των Αρβανιτών σκορπούν ως μισθοφόροι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στην Αττική και Βοιωτία ως μισθοφόροι των Ατσαγιόλι και στην Πελοπόννησο ως μισθοφόροι των Παλαιολόγων. Οι Τούρκοι θα τους βρουν απλωμένους σʼ όλη την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα εξισλαμίσουν το βασικό όγκο των αρβανίτικων φατριών, που κατοικούσαν πέρα από τα όρια της σημερινής Ελλάδας και θα τους χρησιμοποιήσουν ως στήριγμα της εξουσίας τους. Οι Αρβανίτες που βρέθηκαν σκορπισμένοι, ως μισθοφόροι θα μείνουν κατά το πλείστο χριστιανοί και γιʼ αυτό θα πολεμούν τους Τούρκους. Αυτοί οι Αρβανίτες θα συγχωνευτούν τελικά με το Νεοελληνικό έθνος. Αντίθετα, οι εξισλαμισμένοι θα συγκροτήσουν το έθνος των Αλβανών, που ζει στην Αλβανία. Οι Αλβανοί όμως ονομάζουν τον εαυτό τους Σκιπτάρ. Ως μισθοφόροι, οι Αρβανίτες βρίσκονται σκορπισμένοι στα πέρατα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανοί Αρβανίτες θα είναι οι βασικοί μισθοφόροι της Βενετίας και θα δράσουν σʼ όλη τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Μεγάλος αριθμός Αρβανιτών μισθοφόρων θα εγκατασταθούν στο βασίλειο της Νεάπολης, όπου θα παραμείνουν Και μετά την κατάλυση. Απόγονοί τους ζουν σήμερα σκορπισμένοι στη Ν. Ιταλία. Μεγάλος όγκος Αρβανιτών θα κατέβει στον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο το 1770, την εποχή των Ορλωφικών. Για μια περίοδο θα κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο, ενώ θα εξαναγκάσουν σε φυγή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Έγιναν πραγματική συμφορά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα τους καταδιώξουν. Σε συνεργασία με τις κλέφτικες ομάδες της Πελοποννήσου οι Τούρκοι θα τους εξοντώσουν. Μαζί με τις ένοπλες πατριές είχαν κατέβει στην Πελοπόννησο και πολλοί ποιμένες. Με το διωγμό, οι περισσότεροι θα φύγουν για να εγκατασταθούν στα νησιά (Κυκλάδες, Σάμο κ.λπ.), ενώ ένα μεγάλο μέρος θα επιστρέψει στην Αλβανία, μετά από περίπου 10 χρόνια παραμονής στην Πελοπόννησο. Αρβανίτες θα εγκατασταθούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τόσο ως μισθοφόροι των Βενετών, όσο και ως μισθοφόροι των Τούρκων. Οι χριστιανοί Αρβανίτες, που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο πριν από την Τουρκοκρατία, θα πολεμήσουν τους Τούρκους και στη συνέχεια, μέσα από κοινούς με τον ελληνικό πληθυσμό αγώνες κατά των Τούρκων, θα συγχωνευτούν με τους Έλληνες. Οι Αρβανίτες θα αφομοιωθούν από το νεοελληνικό έθνος. Η γλώσσα των Αρβανιτών γενικά ήταν φτωχή και οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις. Σιγά σιγά η γλώσσα τους χάνεται. Η αρβανίτικη γλώσσα δε χάθηκε εντελώς μόνο στις περιοχές, όπου οι Αρβανίτες έμειναν ως αποκλειστική-κλειστή κοινωνία(Αττική και Βοιωτία και κατά κάποιο τρόπο η Κορινθία). Όταν η κλειστή κοινωνία τους θα σπάσει (από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) η αρβανίτικη γλώσσα θα αρχίσει να υποχωρεί. Εξακολουθεί να αντιστέκεται όμως, στα ορεινά χωριά της Βοιωτίας-Αττικής».

Η κάθοδος των Αρβανιτών

Η ιστορία της καθόδου των Αρβανιτών ή Αλβανιτών ξεκινά από τον 13ο αιώνα. Όταν δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Αλβανοί μισθοφόροι στρατιώτες πολεμούσαν με το μέρος της Ηπείρου εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η αλβανική αριστοκρατία μόνο πήρε σημαντικούς αυλικούς τίτλους.

Αυτοί οι Αλβανοί αριστοκράτες, τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό βυζαντινό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί μεταλλάσσονταν σε άρχοντες. Το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν οι άρχοντες αυτοί στη γη, αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες. Βλέπανε τη μετανάστευση ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των αλβανικών εδαφών από τους Αλβανούς άρχοντες που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον η οθωμανική εισβολή.

Οι πηγές αναφέρουν ότι η δια θαλάσσης μετανάστευση άρχισε δειλά γύρω στο 1280, ενώ οι χερσαίες μεταναστεύσεις πρέπει να τοποθετηθούν στα τέλη του 13ου αι. αφού υπάρχουν αναφορές για παρουσία Αρβανιτών στη Θεσσαλία γύρω στα 1315. Οι αρβανίτικες μεταναστεύσεις σταμάτησαν γύρω στο 1600 μ.Χ. Τέλος η εσωτερική μετακίνηση εντός της επαρχίας Ηπειρωτών μεταναστών, που στο μεταξύ πλήθαιναν με γάμους και τις επιμειξίες σταμάτησε γύρω στο 1600 μ.Χ.

Από τότε, όλοι οι Αρβανίτες που απαντώνται εκτός Αλβανίας παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου. Ατομικά ή συλλογικά, η αρβανίτικη αυτή μετανάστευση εμφανίζεται ως αντίδραση φυγής σε μία κοινωνική καταπίεση που είχε γίνει αφόρητη.

Οι Αρβανίτικες φατρίες ήταν και έμειναν πιστές στην Ελληνική Ορθοδοξία. Όμως οι Αλβανοί ασπάστηκαν θρησκείες όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα. Η Θεσσαλία υπήρξε η πρώτη ελληνική επαρχία που δέχτηκε τις αρβανίτικες μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης, μετά τη Θεσσαλία οι Αρβανίτες πήγαν στο εσωτερικό της Μακεδονίας και έφθασαν ως την Καστοριά. Μαζί τους έφεραν και τα προτερήματά τους ως γεωργοί.

Οι Αρβανίτες εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο σε μικρούς αριθμούς μετά από πρόσκληση του δεσπότη Μανουήλ Καντακουζηνού (1348 – 1380). Κατόπιν, ο δεσπότης Θεόδωρος Α’ Παλαιολόγος (1383 – 1407) προσκάλεσε περίπου 10.000 Αρβανίτες για να εγκατασταθούν στην Πελοπόννησο. Οι Αρβανίτες υπηρετούσαν στον βυζαντινό στρατό και η Δυναστεία των Παλαιολόγων τους χρησιμοποίησε συχνά σε πολλές στρατιωτικές εκστρατείες. Σε μια περίπτωση, 6.000 Αρβανίτες από την Γλαρέντζα εστάλησαν στο πεδίο μάχης. Στα μέσα του 1454, ένας ηγέτης που ονομαζόταν Πέτρος Βουάς είχε περίπου 30.000 Αρβανίτες κάτω από την εντολή του.

Επίσης, οι Βενετοί μίσθωσαν πολυάριθμους Αρβανίτες για να υπηρετήσουν ως«Stradioti». Με βάση τους υπολογισμούς ενός γαλλικού αυτόπτη μάρτυρα Philippe de Commines (1447 – 1511), οι Αρβανίτες επιτήρησαν τις ενετικές περιοχές όπως το Ναύπλιο, ως πεζοί και έφιπποι. Επιπλέον, οι Αρβανίτες αυτοχαρακτηριζόντουσαν ως Έλληνες. « Ήσαν άπαντες Έλληνες, ελθόντες εκ των πόλεων ας κατέχουσα εν Ελλάδι οι Βενετοί, τινές μεν εκ του Ναυπλίου εν Πελοποννήσω, άλλοι δε εξ Αλβανίας, ενώπιον του Δυρραχίου».

Οι Αρβανίτες υπηρέτησαν επίσης στο στρατό του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (1491 – 1547) και του Henry Ε’ της Αγγλίας. Οι Αρβανίτες είχαν θέσεις σε πολλές ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες. Το 1697, οι Αρβανίτες Μιχαήλ Μπούας και Αλέξανδρος Μοσχολέων καταχώρησαν ως υπάλληλοι της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στη Νάπολη και ως Έλληνες.

Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός ελληνόφωνου άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς. Με την υιοθέτηση κοινής στάσης, οι ελληνο-αρβανίτικες ενώσεις, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, πολλοί Αρβανίτες συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα (1903) όπως ο Βαγγέλης Κοροπούλης από την Μάνδρα.

Ανθρωπολογικές μελέτες

Στις ανθρωπολογικές έρευνες του Θεόδωρου Κ. Πίτσιου, οι Αρβανίτες αποτελούν αιγιακό πληθυσμό με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με τους Αλβανούς. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Η εξέταση αυτών των ομάδων (Αρβανιτοφώνων), μία στη Μεσσηνία, μία στην Αργολίδα και δύο στην Κορινθία, έδειξε ότι σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζουν από το συνολικό πληθυσμό της Πελοποννήσου ή από τις γειτονικές ομάδες. Σε κανέναν από τους ενενήκοντα χάρτες γνωρισμάτων που σχεδιάστηκαν, δεν μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από όσο με τις γειτονικές τους γεωγραφικές ομάδες. Επίσης, στα στατιστικά δενδρογράμματα ,ταυτόχρονης σύγκρισης περισσοτέρων γνωρισμάτων, δεν διαχωρίζονται οι αρβανιτόφωνες ομάδες από τις υπόλοιπες της Πελοποννήσου».
Θ. Κ. Πίτσιος. Ανθρωπολογική Μελέτη του Πληθυσμού της Πελοποννήσου. Η Καταγωγή των Πελοποννήσιων. Βιβλιοθήκη Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος Αρ. 2. Αθήνα, 1978.

Αυτή η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει πως οι Αρβανίτες ήταν μόνο Έλληνες που εν μέρει εξαλβανίστηκαν γλωσσολογικά εξαιτίας της κατοίκησης μεταξύ αλβανόφωνων πληθυσμών, περίπτωση παρόμοια με τους σύγχρονους αλβανόφωνους Βορειοηπειρώτες Έλληνες που μετανάστευσαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

* Οι εκδοχές είναι αρκετές (πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, όπου αναφέρονται πολλά ιστορικά στοιχεία, με τον καθηγητή Φίλια και τον Βαλκανολόγο Αχιλλέα Λαζάρου). Κατά μία εκδοχή, η χώρα των Αλβανών βρισκόταν στην Υπερκαυκασία, κοντά στην Κασπία Θάλασσα, δίπλα στην Αρμενία και τη Γεωργία, μέχρι που τους διέλυσαν οι Ρωμαίοι τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Πρωτεύουσα ήταν η Καμπάχα, ερείπιά της υπάρχουν και σήμερα. Μετά την καταστροφή από τους Ρωμαίους πολλοί Αλβανοί έφυγαν από την Υπερκαυκασία και ήρθαν στη Ιλλυρία. Κοντά στα σημερινά Τίρανα δημιούργησαν το χωριό Αλβανόν ή Άρβανον, στην περιοχή της σημερινής Κρόιας. Το χωριό αυτό για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Πτολεμαίο το Γεωγράφο, ως «Αλβανόπολις», και τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς. Έτσι ονομάστηκαν Αλβανοί ή Αρβανίτες. Και σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται, ενώ παράλληλα έφταναν εκεί κι άλλοι Ανατολίτες ή Σλάβοι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, οι σημερινοί Αλβανοί ήταν θρακικά φύλα από την Δαρδανία (σημερινή περιοχή των Σκοπίων) ή γερμανικά φύλα που αναμείχθηκαν με τους ντόπιους Ιλλυριούς.

** Το πιο χτυπητό παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στον Έλληνα Αρβανίτη και στον Τουρκαλβανό, το συνειδητοποιεί κανείς με τους Σουλιώτες. Δίγλωσσοι κι εκείνοι, έδειξαν πόσο ψεύτικο είναι το επιχείρημα της αναγωγής σε μια άλλη εθνότητα με στοιχείο τη γλώσσα. Με ελληνικά ή με αρβανίτικα, τραγούδησαν και τραγουδήθηκαν τα κατορθώματά τους που τα ενέπνεε ένα και μόνο: Ή αγάπη για την ελευθερία, η ελληνική συνείδηση, το αδιαίρετο με τη μία έννοια Ελλάδα. Αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς και τους Τουρκαλβανούς κι όχι μόνο. Και τους Λατίνους, τους Παπιστανούς, που τραγική επιβεβαίωση και το ίδιο το βόλι που σκότωσε τον πιο αγαπητό ίσως ήρωα του 1821, τον Σουλιώτη Μάρκο Μπότσαρη. Mια ακόμα απόδειξη είναι ότι και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όταν αναφέρει τη λέξη«Αρβανίτης», εννοεί «Τουρκαλβανός». Και θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία για τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος θεωρείται από τους σημερινούς Αλβανούς, λίγο πολύ ως…συμπατριώτης τους. Ακόμα κι αν η αρβανίτικη καταγωγή των Κολοκοτρωναίων μπορεί να θεωρηθεί διερευνήσιμη, εν τούτοις το γεγονός ότι το 1769 ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής, μαζί με τα αδέλφια του Αποστόλη, Γιώργο και Αναγνώστη, είχε συντρίψει τους Αρβανίτες-Τουρκαλβανούς που μάστιζαν την Πελοπόννησο και το 1770 είχε συμμετάσχει στην εξέγερση του Μοριά κατά τα Ορλωφικά, ενώ το 1779 συμμετείχε στην εξόντωση των Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, είναι στοιχεία αδιαμφισβήτητα. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή του ίδιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του: «Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα:«Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν». [Πηγές: livepedia.gr | el.wikipedia.org | koutouzis.gr |nightly-visitor.blogspot.com | multiforums.gr | epirus-history.gr |pianarcadia.gr αναδημοσίευση από το Πάρε-Δώσε

Posted on by

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Σεπτεμβρίου 8, 2017

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Η κατάσταση στην Αλβανία έχει αρχίσει να ξεφεύγει επικίνδυνα με τον συνεχώς αυξανόμενο ισλαμισμό και μερίδα Αλβανών που δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» αντλώντας «καταγωγή» από την οθωμανική τους εποχή.

Αυτή η πραγματικότητα είναι άκρως ανησυχητική για την ειρήνη στο εσωτερικό της Αλβανίας, αφού όπως είναι γνωστό οι Αλβανοί δεν έχουν τόσο ενιαία εθνική ταυτότητα όσο φυλετική.

Οι Αλβανοί είναι το μόνο ευρωπαϊκό έθνος που ακόμα και σήμερα διατηρεί φυλές, όπως και οι Άραβες, και οι διάφορες φυλετικές ταυτότητες υπερισχύουν πολλές φορές της λεγόμενης εθνικής αλβανικής.

Πριν μερικές ημέρες η κάλυψη του αγάλματος του Γεώργιου Καστριώτη, χριστιανού Βυζαντινού Άρχοντα που θεωρείται εθνικός ήρωας της Αλβανίας, με δύο γιγάντιες οθόνες κατά την υπαίθρια προσευχή χιλιάδων Αλβανών μουσουλμάνων την ημέρα του Κουρμπάν Μπαϊράμι, στην ομώνυμη κεντρική πλατεία των Τιράνων, έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις μεταξύ των Αλβανών [διαβάστε αναλυτικά εδώ].

Μερίδα Αλβανών «κοσμικών» αντέδρασε έντονα, κατηγορώντας τους ακραίους μουσουλμάνους συμπατριώτες τους ότι βάζουν πρώτα τη μουσουλμανική τους ταυτότητα και ύστερα την αλβανική.

Το θέμα όμως λαμβάνει περαιτέρω διαστάσεις, αφού συγκεκριμένοι κύκλοι στην Αλβανία ταυτίζουν τη μουσουλμανική ταυτότητα με την τουρκική, προσπαθώντας προφανώς να αναβιώσουν την ταυτότητα του λεγόμενου «Τουρκαλβανού».

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του διευθυντή του Ιδρύματος ALSAR (Alternativa e se Ardhmes: η Εναλλακτική του Μέλλοντος), Mehdi Gurra, ο οποίος σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο εμφανίζεται να κάνει βαρύτατες δηλώσεις σε βάρος των Αλβανών.

Σύμφωνα με εκείνον, οι Αλβανοί Μουσουλμάνοι είναι Τούρκοι.

«Οι Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων είναι Τούρκοι, έχουν ως σημαία τους την τουρκική σημαία. Τώρα στην Αλβανία οι άνθρωποι έχουν ξεκινήσει να βάζουν την θρησκεία πάνω από το έθνος, εγώ και οι άλλοι, προσπαθούμε στην Τουρκία ώστε οι Μουσουλμάνοι των Βαλκάνιων και οι Τούρκοι να ενωθούν», ανέφερε εκείνος.

Επίσης τονίζει ότι στην Αλβανία αν ρωτήσεις τους μουσουλμάνους τι είστε, εκείνη απαντούν: Τούρκοι elhamdülillah (αλληλούια).

Σύμφωνα με την αλβανική εφημερίδα Τέμα, ο Gurra είναι γνωστός ως στενός φίλος του Ερντογάν και συχνά στα ΜΜΕ έχουν τεθεί ερωτήματα για την δραστηριότητα του στην Αλβανία.

Το ίδρυμα του οποίου προεδρεύει, είναι γνωστό στο Λιμπράζντ και το Ελμπασάν, όπου λειτουργεί πάνω από 20 χρόνια.

Το εν λόγω ίδρυμα έχει παράσχει εκπαίδευση σε αρκετά παιδιά σε αυτές τις περιοχές, τα οποία θα εργαστούν σε ιδρύματα και τουρκικές εταιρείες στην Αλβανία.

Το TRIBUNE είχε αναφορές από πηγές της γηγενούς Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο ότι σημειώνεται εκτεταμένος «εκτουρκισμός» μεταξύ των Αλβανών μουσουλμάνων, αλλά να ομολογήσουμε την αλήθεια τις είχαμε αξιολογήσει ως μάλλον υπερβολικές.

Από ό,τι όμως φαίνεται δεν υπάρχει καμία υπερβολή. Τουρκικό χρήμα και τουρκικά σχολεία προωθούν τον ισλαμισμό που ταυτίζεται με τον οθωμανισμό και τον τουρκισμό. Τον λεγόμενο «εθνοϊσλαμισμό», που εκφράζει ο Ερντογάν και οι δικοί του.

Αντιδρώντας στους ισλαμιστές τουρκόφρονες, ο δικηγόρος Σπαρτάκ Νγκέλα, σύμφωνα με δημοσιεύματα αλβανικών εφημερίδων, απηύθυνε έκκληση για την σύλληψη του Μουφτή Τιράνων Ylli Gurra.

Ο λόγος είναι οι η κάλυψη του αγάλματος του Γεωργίου Καστριώτη την ημέρα του Μπαϊραμιού, αλλά και οι παραπάνω δηλώσεις του Mehdi Gurra.

Ο Νγκέλα χαρακτήρισε τον Μουφτή ως τυπικό Οθωμανό βάρβαρο, ο οποίος αποκαλεί τους Αλβανούς Τούρκους.

Σύμφωνα με τον Νγκέλα, ο οποίος στην προσπάθειά του να ορθώσει αλβανική ταυτότητα απέναντι στον εκτουρκισμό καπηλεύεται πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας, οι Αλβανοί είναι από τους αρχαιότερους λαούς της Ευρώπης, απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου, του Πύρρου της Ηπείρου, του Σκεντέρμπεη, του Ισμαήλ Κεμάλη, του Φαν Νόλι και της μητέρα Τερέζας.

Οι Αλβανοί, σύμφωνα με εκείνον έσωσαν την Δύση από τους Οθωμανική βαρβαρότητα.

Οι αστειότητες περί Αλβανών απογόνων του Αλεξάνδρου και του Πύρρου, παρόμοιες με τις τρέλες των Σκοπιανών, δείχνουν το μεγάλο αδιέξοδο αυτών των πληθυσμών να οικοδομήσουν εθνική ταυτότητα και να αποδείξουν αυτοχθονία στην περιοχή. Και μάλιστα προσπαθούν να το κάνουν αυτό καπηλευόμενοι προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού έθνους, διαχωρίζοντάς τους από τον ελληνισμό.

Να σημειωθεί ότι οι Αλβανοί απέκτησαν αλφάβητο μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα, προηγουμένως η γλώσσα τους γραφόταν με ελληνικά γράμματα, δεν έχουν καταγεγραμμένη ιστορία και δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα από όσα λένε.

Το μόνο που ιστορικά (και γενετικά) αποδεικνύεται είναι ότι ένα μέρος του πληθυσμού της Αλβανίας είναι Έλληνες εξισλαμισμένοι, κάποιοι άλλοι ίσως να είναι ιλλυρικά φύλα και οπωσδήποτε υπάρχουν και πληθυσμοί που μετέφεραν οι Οθωμανοί στην περιοχή από περιοχές της Ασίας.

Αντιδρώντας ο Μουφτής Τιράνων, Ylli Gurra τόνισε ότι οι δηλώσεις στις οποίες αναφέρεται ο Νγκέλα δεν έχουν να κάνουν με εκείνον, ούτε με τον αδερφό του, τονίζοντας ότι δεν έχει βιολογικό αδερφό που να ονομάζεται Mehdi Gurra. Ο Μουφτής Τιράνων δήλωσε ότι θα κάνει αγωγή κατά του Νγκέλα.

Η νέα πραγματικότητα που έχει αρχίσει να αναδύεται στην Αλβανία, μεταξύ αλβανοφρόνων και τουρκοφρόνων, η οποία κρυβόταν τόσο καιρό κάτω από το χαλί, προμηνύει μεγάλες περιπέτειες.

Οι αλβανικοί πληθυσμοί έχουν προμηθεύσει με εκατοντάδες τζιχαντιστές το Ισλαμικό Κράτος, πυρήνες τζιχαντιστών είναι διάσπαρτοι στα Βαλκάνια μεταξύ αλβανοφώνων και Βόζνιων μουσουλμάνων, το εμπόριο ναρκωτικών στη χώρα οργιάζει, με την Αλβανία να θεωρείται Κολομβία της Ευρώπης και υπάρχουν πλέον εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα ασφαλείας.

Να σημειωθεί ότι είναι η διακυβέρνηση Ράμα που έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε πολλά από αυτά τα ζητήματα.

Οι ελληνικοί πληθυσμοί στη Βόρεια Ήπειρο (νότια Αλβανία), που εκτός από Αλβανοί υπήκοοι είναι και πολίτες της Ελλάδας, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν τους μοναδικούς θύλακες δυτικών πολιτών μέσα σε μια χώρα που οδηγείται σε βαθύ διχασμό από τα συστήματα του Τζορτζ Σόρος και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Είναι ευθύνη της Δύσης η προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Αλβανίας, που είναι και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και η προστασία των περιοχών όπου ζουν ως θύλακες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

http://www.tribune.gr/world/news/article/390108/pros-ethniko-dichasmo-alvania-islamistes-dilonoun-anichta-tourki-ke-ochi-alvani.html

Για «μακεδονοσύνη» μίλησε ο Πρόεδρος των Σκοπίων – Δεν είναι ζήτημα «γεωγραφίας» αλλά «ταυτότητας»

Αύγουστος 3, 2017

Αμετανόητος ψευδομακεδόνας παραμένει ο εθνικιστής βουλγαρόφωνος πρόεδρος της ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ.

 Στην ομιλία του που εκφώνησε την Τετάρτη 2 Αυγούστου στα Σκόπια με αφορμή την εθνική επέτειο του κρατιδίου, την Εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, δηλαδή τον ξεσηκωμό των βουλγαρόφωνων της Παιονίας ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που για τους Σκοπιανούς εορτάζεται ως μία κάποια δήθεν «μακεδονική επανάσταση», παρά το γεγονός ότι το Ίλιντεν εορτάζεται και από τη Βουλγαρία, δεν παρέλειψε με ακραίο λόγο να επαναλάβει όλες τις παλαβομάρες του σλαβομακεδονικού εθνικισμού.

Αφού απηύθυνε έκκληση για συνοχή στη χώρα όσον αφορά τα εθνικά και κρατικά της συμφέροντα, ιδιαίτερα στην επιθυμία της να ενταχθεί στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, ισχυρίστηκε ότι το πολυεθνικό κρατίδιό του «εκβιάζεται» για να αποβάλει τον ψευδομακεδονισμό του.

«Δεχόμαστε εκβιασμούς και το τίμημα είναι μεγάλο… Καμία χώρα-μέλος δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με ζητήματα όπως αυτά που αγγίζουν εμάς.

»Για καμία άλλη χώρα-μέλος δεν αμφισβητήθηκε το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό», είπε, «παραβλέποντας» ότι καμία χώρα του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ δεν σφετερίστηκε την εθνική ταυτότητα, ιστορία, πολιτισμό και παράδοση μιας άλλης χώρας για να… αυτοπροσδιοριστεί.

Ακόμα και οι Βέλγοι γνωρίζουν ότι είναι ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, αφού το Βέλγιο πρόκειται για μια ομοσπονδία αποτελούμενη από Ολλανδούς (Φλαμανδούς), Γάλλους (Βαλλώνους) και λίγους Γερμανούς.

Κανείς τρελός δεν ισχυρίζεται την ύπαρξη βελγικού έθνους, παρότι η χώρα ονομάστηκε Βέλγιο από μια αρχαία κελτική φυλή, τους Βέλγους, της οποίας ίσως απόγονοι είναι οι γαλλόφωνοι Βαλλώνοι.

Τονίζουμε λοιπόν ότι καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν καπηλεύτηκε την ιστορία και την ταυτότητα μιας άλλης, ούτε συνέγραψε νεομυθολογίες για να αποκτήσει ιστορία, ούτε ανέτρεξε σε ψευδογενετιστές για να αποδείξει ότι οι γείτονές της, εν προκειμένω οι Έλληνες, είναι «αφρικανοί».

Επίσης, καμία άλλη χώρα -εξαιρουμένης της Τουρκίας που είναι μέλος του ΝΑΤΟ κατά λάθος- δεν καλλιεργεί αλυτρωτισμούς για τους γείτονές της.

Μόνο αυτό το κρατίδιο φάρσα έκανε και συνεχίζει να κάνει όλα αυτά.

Ένα κρατικό μόρφωμα στο μέσο του πουθενά, με βαθιά δυστυχισμένους πολίτες εξαιτίας του αδιέξοδου παρανοϊκού εθνικισμού μιας κλίκας, μιας πολιτικής συμμορίας, που παρασιτεί εις βάρος του λαού που υποτίθεται ότι κυβερνά.

Μιας κλίκας που επιμένει σε μια ψεύτικη εθνική ταυτότητα ώστε να κρατά έναν λαό μαντρωμένο σε εθνικιστικά παραμύθια για να τον απομυζεί.

Τι θα απογίνει αυτή η κλίκα, η σκοπιανή ελίτ δηλαδή, εάν η ψεύτικη ταυτότητά της χαθεί; Θα χαθεί και η ίδια. Απλά πράγματα.

Ο ψευδομακεδονισμός είναι πρωτίστως ζωτικής σημασίας για την κλίκα, όχι για τον λαό των Σκοπίων, ο οποίος ακόμα «ψάχνεται» να βρει τι είναι και καταλήγει συνήθως να αποκτά βουλγάρικα διαβατήρια.

Μια κλίκα που κρατά έναν λαό όμηρο και τον ταΐζει εθνικιστικό κουτόχορτο ώστε να καλοπερνά εις βάρος του δεν είναι έργο άγνωστο στην ιστορία.

Για παράδειγμα, οι ναζί ισχυρίστηκαν ότι ήταν… υπερβόρειοι εξωγήινοι υπεράνθρωποι κι αυτό δεν χάλασε καθόλου τους Γερμανούς, άλλο που μετά έκαναν ότι… δεν το άκουσαν.

Οι Σκοπιανοί θα μπορούσαν να εφεύρουν μια νέα ταυτότητα για να στήσουν το κράτος-μαγαζάκι τους. Αυτό δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Δεν το έκαναν όμως.

Ούτε έπλασαν κάποια επική παράδοση περί «εκλεκτού λαού» για να τονώσουν μια ήδη υπαρκτή και μη αμφισβητούμενη εθνική ταυτότητα, όπως έκαναν οι Εβραίοι στην αρχαιότητα.

Οι Σκοπιανοί θρασύτατα έκλεψαν την ταυτότητα ενός άλλου έθνους και μάλιστα μιας εκλεκτής φυλής αυτού του έθνους.

Όχι έθνους εξαφανισμένου πριν κάποιους αιώνες (όπως οι αρχαίοι Βέλγοι) που δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί τα δίκια του και το όνομά του, αλλά έθνους υπαρκτού, έθνους ισχυρού και γειτονικού. Αυτό είναι καινοφανές στην ιστορία.

Εάν ο Ιβάνοφ και οι εξτρεμιστές παραμυθάδες και παραμυθιασμένοι ξυπόλητοι μεγαλοϊδεάτες ομοϊδεάτες του νομίζουν ότι ένα εκατομμύριο βουλγαρόφωνοι, γιατί τόσοι είναι όλοι κι όλοι οι ψευδομακεδόνες, μπορούν να καπηλεύονται την ιστορία, τον πολιτισμό και την ταυτότητα του υπαρκτού ελληνικού έθνους, τότε είναι μακρά γελασμένοι αλλά και κουτοί, διότι τα μέχρι τώρα παθήματά τους προφανώς και δεν τους έγιναν μαθήματα.

Ούτε φυσικά φαίνεται να έχουν κάποια ευγνωμοσύνη προς την Ελλάδα όταν πριν μερικούς μήνες τους προστάτεψε από τον διαμελισμό.

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει φαίνεται ότι η αχαριστία και η αλαζονεία μιας χούφτας φτωχοδιάβολων έχει πάψει εδώ και καιρό να συγκινεί, να πείθει ή να γίνεται ανεκτή.

«Κατά τα προηγούμενα πέντε έτη, δύο, τώρα πλέον πρώην, Πρόεδροι δύο γειτονικών χωρών, μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, προειδοποίησαν ότι με τον “μακεδονισμό” οι πόρτες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι κλειστές για μας και ότι η “Μακεδονία” πρέπει να εισέλθει στην ΕΕ, δίχως, όμως, τον “μακεδονισμό”», συνέχισε ο Ιβάνοφ.

«Και οι δύο, υποτίθεται καλοπροαίρετα, μας συμβούλεψαν να βγάλουμε τον μανδύα του “μακεδονισμού” και να τον αφήσουμε στο κατώφλι του ευρωατλαντικού οίκου.

»Υποθέτοντας και οι δύο ότι αυτός ο μανδύας είναι κλεμμένος και ότι κάποιος μας τον επέβαλε ή μας τον πούλησε λαθραία, ισχυρίζονται ότι ο “μακεδονισμός” είναι ψευδής και ότι με αυτόν κρύβουμε την αλήθεια για το ποιοι πραγματικά είμαστε», ανέφερε ο Ιβάνοφ, τονίζοντας ότι «“μακεδονισμός” σημαίνει και “μακεδονοσύνη”» και κάλεσε τους πολίτες της πΓΔΜ «να υπερασπιστούν τη “μακεδονοσύνη”», διότι δίχως αυτή, κατά τον ίδιο, το κράτος θα ήταν ένα τυπικό μόρφωμα δίχως ουσία.

«Η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ αναπόφευκτα απαιτούν θυσίες. Ωστόσο, για κάθε θυσία χρειάζεται ευρεία εθνική και κρατική συναίνεση.

»Πρέπει να προσέχουμε να μην θυσιάσουμε αυτό για το οποίο θυσιάστηκαν οι πρόγονοί μας: την ταυτότητά μας», επισήμανε ο Πρόεδρος Ιβάνοφ.

Ο Σκοπιανός Πρόεδρος τόνισε επίσης ότι ενώπιον της χώρας του ορθώνονται δύο προβλήματα: το ζήτημα της ονομασίας με την Ελλάδα και η Συμφωνία Καλής Γειτονίας με τη Βουλγαρία.

«Μπορούμε να καταλήξουμε σε συμφωνία με την Ελλάδα μόνον στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και των διεθνών υποχρεώσεων.

»Χρειάζεται να διαμορφωθεί κατάλληλο κλίμα για επίλυση του ζητήματος.

»Το δεύτερο πρόβλημα είναι η Συμφωνία με τη Βουλγαρία.

»Πιστεύω ότι ως γείτονες φυσιολογικά τείνουμε προς τη συνεργασία.

»Η πείρα έδειξε ότι όλα τα προβλήματα στα Βαλκάνια δημιουργούνται όταν οι πολιτικοί ασχολούνται με την ιστορία και οι ιστορικοί με την πολιτική.

»Εάν αρχίσουμε να ανοίγουμε τις παλιές πληγές, θα βρούμε τρόπους για αντιπαράθεση…

»Η Συμφωνία (με τη Βουλγαρία) είναι αποτέλεσμα συμβιβασμών που είναι αδύνατον να τους ικανοποιήσουν όλους.

»Καλώ και τις δύο κυβερνήσεις να συνεισφέρουν στη σχέση αυτή της καλής γειτονίας», διεμήνυσε ο Πρόεδρος Ιβάνοφ, υπογραμμίζοντας ακόμη ότι είναι έτοιμος να συναινέσει στην υιοθέτηση όλων των νόμων της νέας κυβέρνησης που θα οικοδομήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα Σκόπια.

Από ό,τι καταλάβατε, το μεγάλο τους πρόβλημα είναι να έχουν μια «ταυτότητα» και έχουν εγκλωβιστεί στην ψευδοταυτότητα.

Δεν τους ικανοποιεί να είναι Βούλγαροι, αν και είναι βουλγαρόφωνοι.

Επίσης, δεν αποδέχονται τη Μακεδονία ως γεωγραφικό προσδιορισμό.

Θέλουν τη Μακεδονία ως εθνική ταυτότητα, μιλάνε ξεκάθαρα για «μακεδονοσύνη».

Να το εξηγήσουμε με παράδειγμα: Οι Κύπριοι είναι γεωγραφικός προσδιορισμός γιατί εθνικά είναι Έλληνες. Δεν λένε οι Κύπριοι «είμαστε άλλο έθνος», αν και είναι ανεξάρτητο κράτος.

Αλλά ακόμα κι εάν μια χούφτα γραφικοί ή «περίεργοι» στην Κύπρο αισθάνονται ή αισθανθούν «κυπριακό έθνος», αυτό δεν θα είναι αλυτρωτικό προς κάποιο άλλο κυπριακό έθνος γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Θα είναι απλά ένα νέο έθνος.

Αντιθέτως, οι βουλγαρόφωνοι των Σκοπίων δεν λένε ότι είμαστε Βούλγαροι, ένα δεύτερο βουλγαρικό κράτος, που ονομάζεται γεωγραφικά «Μακεδονία».

Θέλουν να είναι μακεδονικό έθνος σε ένα μακεδονικό κράτος και διακηρύττουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με Έλληνες, Βούλγαρους ή Σέρβους, για αυτό και ο Ιβάνοφ μιλάει για «μακεδονοσύνη».

Η γλώσσα που μιλάνε είναι βουλγαρικά. Τα λεγόμενα ψευδομακεδονικά είναι βουλγαρικά. Οι Σκοπιανοί πουλάνε τρέλα ισχυριζόμενοι ότι πρόκειται για άλλη γλώσσα.

Προσέξτε, όχι κάποια βουλγαρική διάλεκτος που την ονομάζουν «μακεδονική». Θρασύτατα επιμένουν ότι τα βουλγαρικά που μιλάνε είναι άλλη γλώσσα.

Ισχυρίζονται δηλαδή, αυτοί οι ψεύτες και απατεώνες, ότι τα βουλγαρικά που μιλάνε δεν είναι βουλγαρικά αλλά «μακεδονικά» κι αυτό εξοργίζει κάθε λογικό άνθρωπο, ιδίως όταν ακόμα και ο πιο ανόητος μπορεί να δει ότι με τους Βούλγαρους συνεννοούνται δίχως ανάγκη μεταφραστή αφού μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Να κάνουμε τώρα μια υπόθεση: Εάν δήλωναν Μακεδόνες αναγνωρίζοντας ότι έχουν ελληνική εθνική καταγωγή και δικαιολογούσαν τη βουλγαροφωνία τους ως αποτέλεσμα εκβουλγαρισμού τους σε κάποια ιστορική στιγμή, η Ελλάδα δεν θα είχε πρόβλημα να τους αναγνωρίσει. Θα ήταν απλά ένα τρίτο ελληνικό κράτος.

Αλλά αυτοί οι απατεώνες ισχυρίζονται ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες και προεκτείνουν το ψέμα τους μέχρι τα αρχαία χρόνια, διαδίδοντας ότι ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε ο Φίλιππος, ούτε κανείς από τους αρχαίους Μακεδόνες είχε σχέση με τους Έλληνες.

Και το κάνουν αυτό για να υποστηρίξουν στη συνέχεια ότι αυτοί οι βουλγαρόφωνοι, με τα σλαβικά ζυγωματικά που βγάζουν μάτι, είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων που δεν ήταν Έλληνες, αλλά κάτι άλλο. Τι άλλο; Δεν ξέρουν να πουν… Εκεί εξαντλούν το παραμυθάκι τους.

Οι Μακεδόνες είναι πανάρχαια ελληνική φυλή. Ο Μακεδόνας δεν είναι ένας γεωγραφικός προσδιορισμός για τους Έλληνες, ενώ γεωγραφικός προσδιορισμός είναι ο Πελοποννήσιος ή ο Στερεοελλαδίτης, διότι οι Μακεδόνες ήταν μιαελληνική δωρική φυλή που ονόμασε τη γη που κατοίκησε, η οποία προηγουμένως λεγόταν Θράκη (διότι η πανάρχαια Θράκη στα χρόνια του Ορφέα περιλάμβανε και τα εδάφη της Μακεδονίας), από το όνομά τους, δηλαδή Μακεδονία.

Δεν μπορεί να υπάρχει Μακεδόνας που να μην είναι Έλληνας. Ακόμα και που τους αναγνωρίζουμε ως Σλαβομακεδόνες είναι ήδη μεγάλη παραχώρηση.

Οι Σκοπιανοί επιδιώκουν να κρατήσουν για εκείνους την μακεδονική εθνική ταυτότητα και μάλιστα ως ξένη προς την ελληνική, διεκδικώντας ως δική τους και την αρχαία ιστορία της Μακεδονίας την οποία δεν θεωρούν ελληνική και σε εμάς, τους κανονικούς Μακεδόνες, θα μείνει ο γεωγραφικός προσδιορισμός. Αυτή είναι η παγίδα.

Βεβαίως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Όχι μόνο γιατί είναι πομπώδη ψέμματα αλλά και γιατί εάν αναγνωριστούν από την Ελλάδα έστω και εμμέσως ως μακεδονικό έθνος (αυτή είναι η παγίδα της σύνθετης ονομασίας) και μάλιστα ως συνέχεια του… Αλεξάνδρου, όπως διακαώς επιθυμούν, θα νομιμοποιούνται να μιλούν από εδώ και πέρα για τα υποτιθέμενα «μακεδονικά» εδάφη τους, για τις «χαμένες πατρίδες τους», που κατέχει η Ελλάδα όπως και για τη λαμπρή ιστορία των αρχαίων προγόνων τους «που καπηλεύεται η Ελλάδα».

Οι Σκοπιανοί, για να το μαζέψουμε διότι πολύ μελάνι σπαταλάμε για τα αυτονόητα, εάν θέλουν να δουν κάποιο φως στο τούνελ που είναι χωμένοι και σαπίζουν, οφείλουν να αποβάλουν τη «μακεδονοσύνη», η οποία διαρκώς θα τροφοδοτεί την αλλοφροσύνη και θα υπονομεύει την ειρήνη και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια.

Εξάλλου, να το υπογραμμίσουμε γιατί είναι σημαντικό, η περιοχή των Σκοπίων γεωγραφικά δεν είναι καν η αρχαία Μακεδονία.

Τα Σκόπια καταλαμβάνουν το έδαφος της αρχαίας Παιονίας.

Η αρχαία Μακεδονία έχει απελευθερωθεί πλήρως από την Ελλάδα εκτός από την περιοχή του Μοναστηρίου που κατέχουν τα Σκόπια. Στο ελληνικό Μοναστήρι υπάρχει η μη αναγνωρισμένη αλλά γνωστή και καταμετρημένη ελληνική μακεδονική μειονότητα της ΠΓΔΜ.

Εάν λοιπόν τα Σκόπια θέλουν να ενταχθούν στα κράτη του δυτικού κόσμου, οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τα υπαρξιακά τους και να συνεργαστούν με την Ελλάδα για λύση σύμφωνη με την ιστορία και την αλήθεια.

Να σημειωθεί εδώ ότι όλο το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα γνωρίζει καλά ένα πράγμα. Μπορεί με τα μνημόνια μέχρι τώρα να τη «γλίτωσαν», όποιος όμως Έλληνας πολιτικός αναγνωρίσει «μακεδονοσύνη» στους Σκοπιανούς και παραχωρήσει το όνομα Μακεδονία έστω και ως επώνυμο στο τεχνητό κρατίδιό τους, δεν γλιτώνει το Γουδή.

Στέφανος Μυτιληναίος

Αρθρογράφος, Συγγραφέας
http://www.tribune.gr/blog/news/article/382209/gia-makedonosyni-milise-o-proedros-ton-skopion-den-ine-zitima-geografias-alla-taftotitas.html

«Μακεδονισμός», ή πως το Μέρος οικειποιείται το Όλον

Ιουνίου 14, 2017

«Μακεδονισμός», ή πως το Μέρος οικειποιείται το Όλον

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Οι δηλώσεις του νέου υπουργού Εξωτερικών της FYROM στους Financial Times δημιούργησε την εντύπωση στην Αθήνα πως ανοίγει μία προοπτική για την επίλυση του χρονίζοντος ζητήματος της ονομασίας. Χωρίς καμία διάθεση να προτρέξω, η προσεκτική ανάγωνση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο έμπειρος διπλωμάτης Νίκολα Ντιμιτρόφ ουσιαστικά άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο το γειτονικό κράτος να ζητήσει την ένταξή του στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία (FYROM).

Υπενθυμίζω ότι στη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι το 2008, με την ισχυρή υποστήριξη του τότε Αμερικανού προέδρου Μπους, η κυβέρνηση Γκρουέφσκι είχε επιχειρήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Η προσπάθεια είχε ναυαγήσει λόγω όχι μόνο των ελληνικών αντιρρήσεων, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι η Αθήνα είχε για πρώτη φορά παρουσιάσει μία συνεκτική και πειστική επιχειρηματολογία.

Εν πάση περιπτώσει, η επίσκεψη του Σλαβομακεδόνα υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα (14 Ιουνίου) θα δείξει εάν πρόκειται απλώς για διπλωματικό ελιγμό ή εάν βρισκόμαστε στην αρχή μίας πραγματικής αλλαγής πολιτικής.

Ο ίδιος δήλωσε: «Θα ζητήσω από την Ελλάδα να επανεξετάσει τι είδους γείτονα θέλει. Θέλει μία σταθερή και φιλική χώρα που προσφέρει ελπίδα για δημοκρατία και δικαιοσύνη; Εάν είμαστε ένας καλός γείτονας, τότε ελπίζω ότι οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα κατανοήσουν ότι αυτή είναι μία ιστορική ευκαιρία».

Ο Ντιμιτρόφ έχει απόλυτο δίκιο, υπό την προϋπόθεση ότι η θέση της νέας κυβέρνησης των Σκοπίων θα αντανακλά την πραγματικότητα της περιοχής. Γιατί οι διμερείς σχέσεις δεν πρόκειται να επαναπροσδιορισθούν εάν απλώς πρόκειται για έναν ελιγμό που αποκλειστικό σκοπό έχει την παράκαμψη της ελληνικής αντίρρησης σχετικά με την ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ. Ας περιμένουμε, λοιπόν, να καθαρίσει περισσότερο ο ορίζοντας για να κρίνουμε.

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού

Προς το παρόν, ας μείνουμε στην ουσία της διαφωνίας που ταλανίζει τις σχέσεις των δύο χωρών. Από την αρχή, κεντρικό επιχείρημα των Σκοπίων ήταν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Το δικαίωμα αυτό, όμως, δεν σημαίνει χωρίς περιορισμούς επιλογή ονόματος για το κράτος, την εθνότητα και τη γλώσσα.

Έχω από την αρχή αυτής της διένεξης χρησιμοποιήσει το εξής επιχείρημα: Τί θα έλεγαν τα άλλα εθνικά κράτη στη Γηραιά Ήπειρο εάν η Ελλάδα αποφάσιζε να μετονομασθεί σε Ευρώπη, το ελληνικό έθνος σε ευρωπαϊκό και η ελληνική γλώσσα αντιστοίχως σε ευρωπαϊκή; Θα το αποδέχονταν;

Προφανώς όχι. Θα διαμαρτύρονταν με το βάσιμο επιχείρημα ότι η Ελλάδα ανήκει κι αυτή στη γεωγραφική περιοχή Ευρώπη, αλλά δεν ταυτίζεται με την Ευρώπη. Δηλαδή, θα διαμαρτύρονταν με το βάσιμο επιχείρημα ότι το Μέρος επιχειρεί να οικειοποιηθεί το Όλον.

Με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα η Αθήνα ζητάει το γειτονικό κράτος να μην ονομάζεται σκέτα Μακεδονία, η εθνότητα και η γλώσσα να μην ονομάζεται σκέτα μακεδονική. Επειδή η ονομασία ενός κράτους και ενός έθνους συμπυκνώνει την ταυτότητά του, η ελευθερία επιλογής ονόματος σταματάει εκεί που αρχίζει να θίγει άλλους.

Δεν πρόκειται για σχολαστικότητα. Μονοπωλώντας το όνομα “Μακεδονία” για το κράτος και “μακεδονικός” για την εθνότητα και τη γλώσσα, το Μέρος επιχειρεί να εγγράψει υποθήκη επί του Όλου, να νομιμοποιήσει βλέψεις στο σύνολο της γεωγραφικής περιοχής που ονομάζεται Μακεδονία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι προβάλλει μειονοτικές και καλλιεργεί εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας.

Το ιδεολόγημα του «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους»

Η Ελλάδα δεν φοβάται, βεβαίως, το ενδεχόμενο τα Σκόπια να της ασκήσουν δυναμικές πιέσεις. Η δεδομένη οικονομική, στρατιωτική και εν μέρει πολιτική αδυναμία τους δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Και ούτε φαίνεται πως θα έχουν μελλοντικά τέτοια δυνατότητα. Ο δεδηλωμένος αλυτρωτισμός των Αλβανομακεδόνων καθιστά εύθραυστη την ίδια την ενότητά της FYROM.

Παρά το γεγονός, όμως, ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμία δυνατότητα να απειλήσουν την ελληνική Μακεδονία, το πρόβλημα δεν είναι ασήμαντο. Όσο οι Σλαβομακεδόνες δεν αντικαθιστούν για όλες τις χρήσεις τα ονόματα “Μακεδονία” και “μακεδονικός/η” δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν το ιδεολόγημα περί “διαμελισμένου μακεδονικού έθνους”.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της προπαγανδιστικής πίεσης, που δηλητηριάζει το κλίμα στις διμερείς σχέσεις. Σκοπός δεν είναι να βρεθεί ένας συμβιβασμός για να ξεμπερδεύουμε με ένα χρονίζον πρόβλημα. Σκοπός είναι οι Σλαβομακεδόνες να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν στην περιοχή.

Η πολυεθνική Μακεδονία

Η Μακεδονία είναι στους νεότερους χρόνους μία γεωγραφική περιοχή, στην οποία κατοικούν αρκετές εθνότητες. Μία από αυτές είναι και η σλαβομακεδονική. Οι γείτονες παλαιότερα αποδέχονταν το όνομα Σλαβομακεδόνες, που συνιστά έναν εθνογεωγραφικό προσδιορισμό (το πρώτο συνθετικό δηλώνει τον εθνικό προσδιορισμό και το δεύτερο τον γεωγραφικό).

Εάν τώρα δεν τους αρέσει το όνομα Σλαβομακεδόνες (σλαβομακεδονική εθνότητα και γλώσσα) είναι δικαίωμά τους να αντικαταστήσουν τον εθνικό προσδιορισμό “σλαβο-” από κάποιον άλλον. Ουδέν πρόβλημα.

Η Ελλάδα δεν έχει ούτε συμφέρον, ούτε αρμοδιότητα ούτε βεβαίως φιλοδοξία να τους βαφτίσει. Έχει συμφέρον κι αρμοδιότητα, όμως, να τους εμποδίσει να ονομάζονται “Μακεδόνες”. Με άλλα λόγια, να εμποδίσει το Μέρος να αυτοπροβάλλεται σαν Όλον και να το οικειοποιείται.

Πως ακυρώνεται το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού»

Η FYROM δεν είναι εθνικό κράτος. Έστω και ετεροβαρώς είναι συνεταιρικό κράτος. Κύρια εθνική συνιστώσα είναι οι Σλαβομακεδόνες και δεύτερεύουσα οι Αλβανομακεδόνες. Ως εκ τούτου, η ονομασία του κράτους δεν μπορεί να έχει εθνικό προσδιορισμό, δεν μπορεί το κράτος να ονομάζεται π.χ. Σλαβομακεδονία. Η ονομασία του αφενός πρέπει να είναι εθνικά ουδέτερη, αφετέρου να καταδεικνύει πως πρόκειται για Μέρος και όχι για το Όλον.

Με άλλα λόγια η ονομασία πρέπει να είναι σύνθετη και ο επιθετικός προσδιορισμός στο “Μακεδονία” να είναι γεωγραφικός. Το όνομα που αντανακλά καλύτερα την πραγματικότητα είναι το “Άνω Μακεδονία”.

Αντιθέτως, το “Νέα Μακεδονία”, που είχε πέσει παλαιότερα στο τραπέζι, παραπέμπει στο σύνολο της Μακεδονίας, επειδή το “Νέα” είναι χρονικός προσδιορισμός. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αντί να ακυρώνει το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού”, το επικυρώνει.

Το ζητούμενο δεν είναι ούτε να ξεμπερδεύουμε, προσθέτοντας έναν οποιονδήποτε επιθετικό προσδιορισμό, ούτε ο “Μακεδονισμός”, που κυριαρχεί στο γειτονικό κράτος από την ίδρυσή του, να καταστεί πιο ευέλικτος. Ζητούμενο είναι να ακυρωθεί. Αυτό σημαίνει αλλαγή όχι μόνο της ονομασίας του κράτους, αλλά και του ονόματος της εθνότητας/γλώσσας, ώστε τα ονόματα να αντανακλούν την πραγματικότητα της περιοχής.

Πηγή «Σταύρος Λυγερός»