Archive for the ‘ΑΟΖ’ category

Γόρδιος δεσμός και γκρίζες ζώνες της ΑΟΖ με την Αίγυπτο…(Χάρτες)

24 Ιουνίου, 2020

21/6/2020

του Γιάννου Χαραλαμπίδη*

-Ποιες επιπτώσεις από μερική συμφωνία χωρίς το Καστελόριζο και η προσφορά της Άγκυρας

-Γιατί η συμφωνία με το Κάιρο δημιουργεί θετικές συνθήκες, αλλά ρυθμιστής του ζητήματος είναι η τουρκική απειλή και ισχύς και ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου

-Το νήμα του γόρδιου δεσμού με την αιγυπτιακή ΑΟΖ επιχειρεί να αρπάξει η Ελλάδα, αντιλαμβανόμενη, όμως, ότι υπάρχουν κίνδυνοι, που αφορούν στην τμηματική συμφωνία, καθότι δημιουργεί εκ των πραγμάτων γκρίζα ζώνη (υπό διεκδίκηση ζώνη) μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και νέο γόρδιο δεσμό.

-Η επιμονή του Νετανιάχου στον EastMed και η συμμαχία με το Ισραήλ

-Το σενάριο της κρίσης και η μεταφορά του θέματος στο ΝΑΤΟ

-Πιθανές κυρώσεις της ΕΕ στην Τουρκία: Μπορούν να έχουν αποτέλεσμα;

Σενάρια και διεκδικήσεις

Υπάρχουν τεχνοκράτες στο ελληνικό ΥΠΕΞ, που συζητούν το θέμα της μερική συμφωνίας με την Αίγυπτο, το οποίο, όμως, δεν επιλύει το πρόβλημα με την Τουρκία. Το σενάριο αυτό προϋποθέτει ότι το Καστελόριζο δεν έχει ΑΟΖ ή μειωμένη επήρεια. Στην περίπτωση που υιοθετηθεί ένα τέτοιο σενάριο, θα συμβούν τα εξής:

1) Α. Επιλογή πρώτη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο, αφήνοντας έξω το Καστελόριζο.

    Β. Επιλογή δεύτερη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο με ρήτρα που θα αφήνει ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου.

Όπως δείχνει ο σχετικός χάρτης (1) και στη μία και στην άλλη περίπτωση δημιουργείται μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου μια γκρίζα ζώνη, που είναι υπό διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου, αλλά και Τουρκίας – Αιγύπτου και Ελλάδας, Τουρκίας, Αιγύπτου, ενώ στο παιχνίδι είναι και η Κύπρος.

2) Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας, η Ελλάδα καλύπτει τη λωρίδα της περιοχής του μνημονίου Λιβύης – Τουρκίας. Το πρόβλημα όμως δεν επιλύεται, διότι η Τουρκία και η Λιβύη δεν θα δεχθούν τη μερική συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου ως ισχύουσα. Η Άγκυρα δεν θα αμφισβητήσει την ΑΟΖ της Αιγύπτου, αλλά της Ελλάδας στην περιοχή της Κρήτης και ευρύτερα, όπου θεωρεί, με βάση και τα όσα δηλώνει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ (δες χάρτη αριθμός 2), καθώς και το τουρκικό ΥπΕξ της χώρας του, ότι είναι δική τους ΑΟΖ. Μάλιστα, η Άγκυρα προσφέρει από την ΑΟΖ της Ελλάδας ένα τμήμα στην Αίγυπτο για να τη δελεάσει, ώστε να υπογράψει μαζί της συμφωνία αντί με την Ελλάδα (βλέπε χάρτη 1).

Εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, δεν κερδίζει από την ελληνική ΑΟΖ προς την περιοχή της Κρήτης και της Λιβύης, όπως είναι η τουρκική προσφορά. Για να κερδίσει η Αίγυπτος, πρέπει να υπογράψει συμφωνία με την Άγκυρα. Από την άλλη, εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, αλλά αφεθεί ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου, τότε τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, όπως αυτή καθορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο και αποτυπώνεται στον χάρτη 1, γίνεται γκρίζο και τίθεται υπό διεκδίκηση.

Χάρτης 1. Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας με την Ελλάδα πλην του Καστελορίζου δημιουργεί μια γκρίζα υπό διεκδίκηση ζώνη μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που με βάση το Διεθνές Δίκαιο ανήκει στην Ελλάδα, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η επιλογή αυτή προσφέρει στην Ελλάδα τον θαλάσσιο χώρο που καλύπτει το μνημόνιο Λιβύης – Τουρκίας. Επί της ουσίας, βεβαίως, η Άγκυρα θα επιμένει στο μνημόνιο, οπότε το παιχνίδι με ή χωρίς συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου θα καθοριστεί, σύμφωνα με την Άγκυρα, από τους κανόνες ισχύος. Τομέας στον οποίο εκτιμά, όπως έχει πει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, ότι η χώρα του υπερέχει μαθηματικά.

Χάρτης 2. Εδώ αποτυπώνεται η ΑΟΖ της Τουρκίας, που στηρίζεται στην αντίληψη ότι τα νησιά δεν έχουν δική τους ΑΟΖ. Με αυτήν την αντίληψη η Άγκυρα προσφέρει στην Αίγυπτο τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ (βλέπε χάρτη 1) και κερδίζει τα υπόλοιπα και δη την περιοχή πέραν του σημείου Α προς την Κρήτη (τα σημεία Α και Β αφορούν τη συμφωνία με τη Λιβύη. Αυτή η μέση γραμμή προεκτείνεται και προς την Κρήτη, αλλά και προς την άλλη πλευρά, φτάνοντας ώς την Κύπρο).

Υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο και ισχύς

Εκτός των ανωτέρω, υπάρχει ακόμη ένα σενάριο: Να προχωρήσει η Ελλάδα με την Αίγυπτο σε μερική συμφωνία και ταυτοχρόνως να καθορίσει η Ελλάδα τα όρια της υφαλοκρηπίδας της με την Κύπρο, έχοντας τη σιωπηρή αποδοχή του Καΐρου (δες χάρτη αριθμός 3).

Σε όλα τα σενάρια το κλειδί δεν είναι μόνο εάν θα καθοριστεί ή όχι ΑΟΖ με την Αίγυπτο και πώς, αλλά εάν η Ελλάδα έχει πρόθεση και ισχύ να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Γιατί; Διότι η Τουρκία δεν θα υποχωρήσει και θα θεωρεί ότι το σύμφωνο με τη Λιβύη ισχύει και ότι η Ελλάδα με την Αίγυπτο τελούν εν αδίκω. Εάν, δε, προχωρήσει σε μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και προσπαθήσει να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μην κλιμακώσει η Τουρκία τις προκλήσεις της εντός της περιοχής της Κρήτης, του Αιγαίου και της Κύπρου;

Με ή χωρίς συμφωνίες, καθολικές ή μερικές, το ερώτημα είναι το ίδιο: Είναι η Ελλάδα έτοιμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Μπορεί και θέλει να υπερασπιστεί την Κύπρο εάν η κρίση διαχυθεί στο νησί; Βεβαίως, υπάρχει και ο ισχυρισμός ότι, επειδή δεν έχουμε ναυτικό και αεροπορία, η Άγκυρα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει κρίση στη θάλασσα. Προκαλεί, όμως, τετελεσμένα. Εάν η Τουρκία επιθυμεί να προκαλέσει κρίση, θα το πράξει στη γραμμή αντιπαράταξης! Εκεί είναι ο αδύναμος κρίκος, η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού. Από την Κύπρο θα εκβιάσει η Άγκυρα την Αθήνα.

Χάρτης 3. Υπάρχει και αυτή η επιλογή. Να υπογράψει η Ελλάδα μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και ταυτοχρόνως να συμφωνήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία για την υφαλοκρηπίδα και να καλύψει την γκρίζα ζώνη, που αφήνει πίσω της η μερική συμφωνία με την Αίγυπτο, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο. Η περίπτωση της υφαλοκρηπίδας είναι ipso facto, καθορίζεται και μονομερώς, ενώ η ΑΟΖ θέλει τουλάχιστον δυο. Το σενάριο αυτό θα ήταν ευκολότερο να τεθεί σε εφαρμογή εάν είχε τη σιωπηρή αποδοχή της Αιγύπτου. Σίγουρα όμως θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας, οπόταν και σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να ζυγίσει η Ελλάδα το σενάριο κρίσης.

Υπεύθυνη και ανεύθυνη πολιτική…

Επί των ανωτέρω θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής υπό τη μορφή προβληματισμού:

Α. Επειδή δεν έχουμε αεροπορία και ναυτικό στη θάλασσα όπου αλωνίζει η Τουρκία, θα πρέπει να κλείσουμε και την Εθνική Φρουρά για να μην υπάρχει πρόβλημα κρίσης στη γραμμή αντιπαράταξης; Για όνομα του Θεού!

Β. Είμαστε έτοιμοι, ως ένοπλες δυνάμεις και ως κοινωνία, για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή κρίσης, ή θα καταρρεύσουν τα πάντα με την πρώτη τουφεκιά; Η ΕΣΟ η μία κατατάσσεται Ιούλιο και η άλλη απολύεται. Εάν, όπως λέγεται από ελληνικής πλευράς, περί το τέλος Σεπτεμβρίου αρχές Οκτωβρίου δημιουργηθεί κρίση, λόγω του ότι η Τουρκία θα στείλει ερευνητικά σκάφη στην ελληνική υφαλοκρηπίδα πλησίον της Κρήτης, πόσο έτοιμη θα είναι η Εθνική Φρουρά για ν’ αντεπεξέλθει σε περίπτωση διάχυσης του προβλήματος; Εδώ, δεν γνωρίζουν οι έφεδροι πού θα αφήσουν τις οικογένειές τους και πώς οι άμαχοι θα προστατευθούν. Θεωρούμε ανεύθυνο να προβάλλουν οι πολιτικοί, και δη υπουργοί, τον εξής ισχυρισμό:

Αν θα γίνει κρίση θα συμβεί στα ανοικτά της Κρήτης ή στο Αιγαίο, οπότε εμάς δεν μας αφορά και δεν θα μας αγγίξει… Ακόμη και αν θα είναι έτσι τα πράγματα, οι υπεύθυνοι πολιτικοί και η υπεύθυνη Κυβέρνηση εργάζονται με σοβαρότητα επί του χειρότερου σεναρίου για να δημιουργήσουν συνθήκες αποτροπής και να μην αφήσουν τους πολίτες και την πολιτεία στο έλεος του εχθρού. Όσοι δεν τα βλέπουν έτσι τα πράγματα, θα φέρουν την ευθύνη του χειρίστου σεναρίου. Η πρωτοβουλία κινήσεων δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από τον επιτιθέμενο. Από την Τουρκία. Θα εξαρτάται και από εμάς μόνο εάν υπάρχει αξιόπιστη αποτροπή. Όταν, δηλαδή, θα γνωρίζει η Τουρκία ότι το κόστος από τη δράση της μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Αλλιώς, η Άγκυρα, σε περίπτωση κρίσης με την Ελλάδα, θα παίζει και την Αθήνα και εμάς όπως η γάτα το ποντίκι…

Η ΕΕ, το κόστος και το όφελος

Επί τη βάσει της τουρκικής επιθετικότητας γίνεται αναφορά στην πρωτοβουλία Μπορέλ, ο οποίος θα επισκεφθεί Ελλάδα, Κύπρο, Τουρκία για να αποκλιμακωθεί η ένταση. Και γιατί η Τουρκία να υποχωρήσει; Επειδή θα μεσολαβήσει ο Μπορέλ εκ μέρους της ΕΕ; Και αν δεν ακούσει ο Ερντογάν τις συστάσεις του Μπορέλ, τι θα κάνει η ΕΕ; Θα επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία, και ποιες; Είναι έτοιμοι οι εταίροι μας να πληρώσουν κόστος για εμάς όταν εμείς με κάθε ευκαιρία λέμε ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε σε νέο Κραν Μοντανά; Δηλαδή να τα σπάσει η Ευρώπη με την Τουρκία και να πάμε εμείς με την Άγκυρα μήνα του μέλιτος;

Ωραία, και ας υποθέσουμε ότι ο Ερντογάν λέει στον Μπορέλ, εντάξει πάμε σε διάλογο, ποια θα είναι η βάση του διαλόγου; Και ποιος χάνει σε τέτοιες περιπτώσεις; Αυτός που έχει τα δικαιώματα ή αυτός που αμφισβητεί τα δικαιώματα του δικαιούχου; Διάλογος σημαίνει πάρε-δώσε; Τι θα δώσει η Ελλάδα; Τμήμα της κυριαρχίας της; Ή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι Τούρκοι είναι αφελείς; Για να πάνε σε διάλογο, είναι σαφής η θέση τους: μορατόριουμ και πάγωμα των ενεργειακών προγραμμάτων και της Ελλάδας και της Κύπρου. Είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Ως προς το θέμα των οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, αυτές δεν θα αποδώσουν εάν η Άγκυρα πιστεύει ότι, από μια νικηφόρα κρίση, το όφελος που θα έχει σε βάθος χρόνου θα είναι μεγαλύτερο από το προσωρινό κόστος. Όταν εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, οι ΗΠΑ τής επέβαλαν εμπάργκο, το οποίο εν συνεχεία ήρθη, αλλά η κατοχή της Κύπρου έμεινε και διευρύνεται… μέσω γκρίζων ζωνών. Και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Η παρέμβαση του ΝΑΤΟ

Και στην περίπτωση της όποιας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, όπως και στην περίπτωση της συμφωνίας με την Αίγυπτο, το κλειδί είναι η ισχύς και η αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία έχει καθορίσει το πεδίο των εξελίξεων. Και επιλέγει αυτό της ισχύος, στο οποίο θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα. Και αν δεν έχει έναντι της Ελλάδας, η οποία έχει αποτροπή, αποκτά το πλεονέκτημα αυτό μέσω Κύπρου, όπου δεν υπάρχει αποτροπή. Εκτός της ΕΕ, πολύ πιο αποτελεσματική θα μπορούσε να ήταν η παρέμβαση του ΝΑΤΟ, στο οποίο ανήκουν και η Ελλάδα και η Τουρκία. Καθοριστική είναι και η θέση των ΗΠΑ. Και κατά πόσον θα επέμβουν πριν από μια κρίση ή μετά από αυτήν, καθώς και πώς θα το πράξουν. Συνεπώς, από τώρα και με τον πιο επίσημο τρόπο, η Αθήνα θα πρέπει να θέσει το θέμα στο ΝΑΤΟ, εκθέτοντάς το στη βάση της επικίνδυνης πολιτικής της Τουρκίας, που θα οδηγήσει σε κρίση στο επόμενο διάστημα και θα θέσει σε κίνδυνο τη συνοχή της Συμμαχίας. Εφόσον, δε, οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει και ανακοινώσεις ότι η πολιτική της Άγκυρας είναι προκλητική και ότι σέβονται τα κυριαρχικά, καθώς και τα ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και της Ελλάδας, ας στείλουν τον 6ο Αμερικανικό Στόλο να μπει στη μέση. Από τώρα πρέπει να ξέρουμε πού πατούμε και με τους Ευρωπαίους και με τους Αμερικανούς. Αν και δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις… Διότι, όταν δεν έχεις επαρκή αποτροπή και όταν ακόμη και τώρα ακούς στη Λευκωσία ότι αν γίνει κρίση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα μας αγγίξει, είναι πρόδηλο ότι έχουμε πρόβλημα αντίληψης της πραγματικότητας. Του χειρότερου σεναρίου, που είναι η βάση για την οικοδόμηση αξιόπιστης αποτροπής.

Η επιμονή Νετανιάχου

Η Ελλάδα πρόσεχε επιμελώς να μη θεωρηθούν οι πολιτικές της ως προκλήσεις που θα έδιναν λαβές στην Τουρκία, η οποία, όμως, δημιουργεί προκλήσεις τις οποίες φορτώνει στην Ελλάδα! Ακόμη και στην Κύπρο. Εάν διαβάσει κάποιος τον τουρκικό Τύπο, διαπιστώνει ότι γίνονται αναφορές περί ελληνικής πρόθεσης να κάνει πόλεμο με την Τουρκία. Θετική εξέλιξη είναι η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ, που είχε πολυεπίπεδες συμφωνίες και δη στρατιωτικές. Ελπίζουμε ότι θα προκύψουν ανάλογα αποτελέσματα και με την Κύπρο. Πάντως, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου έδωσε στήριξη στις ελληνικές θέσεις και υποστήριξε με σαφήνεια τον EastMed, σβήνοντας τις όποιες σκιές είχαν δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα διά δημοσιευμάτων. Είπε συγκεκριμένα:

«Έχουμε βρει σημαντικά υπεράκτια κοιτάσματα αερίου, όπως και η Κύπρος. Και το σημαντικότερο έργο μας -το οποίο συζητήσαμε επί μακρόν και θα συνεχίσουμε να συζητάμε στη διάρκεια του γεύματος- είναι η διαδρομή του αγωγού αερίου EastMed, που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου, μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας, με την Ευρώπη. Θα είναι ο μεγαλύτερου μήκους υποθαλάσσιος αγωγός στον κόσμο και είμαστε αποφασισμένοι, όπως συζητήσαμε, να προχωρήσει». Το Ισραήλ είναι! Εμείς είμαστε;

Εάν οι τριμερείς μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είχαν λάβει μορφή αμυντικής στρατιωτικής συμμαχίας με κανόνες εμπλοκής, η αποτροπή μας θα ήταν στα ύψη. Και η Τουρκία δεν θα μας εκβίαζε με κρίσεις… εάν ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

 

*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2020/6/21/gordios-desmos-kai-gkrizes-zones-tes-aoz-me-ten-aigupto/

Η Άγκυρα προσφεύγει στην Χάγη για την Κρήτη & άλλα 12 ελληνικά νησιά! – «Μας ανήκουν»!

15 Μαΐου, 2020

Oι Τούρκοι στοχευμένα επιχειρούν να θέσουν θέμα κυριαρχίας στην Κρήτη και σε άλλα δώδεκα ελληνικά νησιά. Για την Κρήτη μάλιστα θεωρούν πως τα τρία τέταρτά της τους ανήκουν και θέλουν να τα διεκδικήσουν στην Χάγη.

Για την παράλογη, εξωφρενική και παράνομη απαίτησή τους έχουμε αναφερθεί και στο πρόσφατο παρελθόν καθώς η Άγκυρα παρουσιάζει και σχετικούς χάρτες.

Η Κρήτη δεν μπήκε τυχαία στο «στόχαστρο» καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο που υπογράφηκε με το τουρκόφιλο καθεστώς της Τρίπολης αρπάζει ελληνική υφαλοκρηπίδα που ορίζεται από το μεγαλύτερο ελληνικό νησί.

Έτσι λοιπόν οι Τούρκοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία του Λονδίνου της 30ης Μαΐου 1913 παραχώρησε τα τρία τέταρτα της Κρήτης στην Τουρκία, αλλά η Ελλάδα κατά παράβαση των συνθηκών «κατέλαβε» ολόκληρο το νησί!

Επικαλούμενοι τις συνθήκες της 30ης Μαΐου του 1913 του Λονδίνου (άρθρα 4 και 5) και της 24ης Ιουλίου της Λωζάννης λένε ότι:

α. Πουθενά στη Συνθήκη του Λονδίνου δεν καθορίζεται ότι η Κρήτη παραχωρείται στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα δίνεται μόνο το 1/4 της Κρήτης, ενώ τα 14 νησιά και βραχονησίδες γύρω από την Κρήτη παρέμειναν στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Β. Από το 2004 η Ελλάδα έχει καταλάβει τρία νησιά: Αυτά είναι η Γαύδος, το Γαιδουρονήσι και το Κουφονήσι.

β. Μετά την συνθήκη της Λωζάννης η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μοντενέγκρο (Μαυροβούνιο) απεμπόλησαν τα δικαιώματά τους στην Κρήτη επομένως τα ¾ της νήσου έγιναν αυτόματα τμήμα της Τουρκίας

γ. Έτσι η Ελλάδα, σήμερα κατέχει παράνομα τα υπόλοιπα 3/4 της Κρήτης καθώς και τα παρακείμενα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Θα πρέπει άμεσα να τα παραδώσει στην Τουρκία και να απομακρύνει τις στρατιωτικές Μονάδες, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τους πυραύλους S-300 που έχει εγκαταστήσει εκεί παράνομα από το 1999.

δ. Σύμφωνα με τα άρθρα Md.76 and Md.121 του διεθνούς ναυτικού Δικαίου η τουρκική υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται στις συντεταγμένες  33 ° 45 ’00 και  023 ° 20′ 00 όπως και μεταξύ 33 ° 40 ’00 και  032 ° 16′ 18.

Τώρα τουρκικές μη κυβερνητικές οργανώσεις ετοιμάζονται να κινηθούν νομικά και να προσφύγουν στη διεθνή δικαιοσύνη διεκδικώντας την «επιστροφή» της Κρήτης και κάποιων νησιών του Αιγαίου στην Τουρκία, όπως αναφέρει το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, «Αναντολού», σε άρθρο του την Τετάρτη 13 Μαΐου.

Ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, Ιλίας Τοπσακάλ, και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου, Χαλίτ Κανάκ, μιλώντας στο τουρκικό πρακτορείο σχετικά με την προσφυγή που ετοιμάζεται ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης, εξηγούν ότι ο «γείτονας» που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι η Ελλάδα, η οποία καταστρατηγώντας το διεθνές δίκαιο, έχει μεταφέρει στρατεύματα σε 12 νησιά.

Φυσικά εννοείται ότι οι δήθεν αυτοί ιδιώτες, δεν δρουν μόνοι τους αλλά κατόπιν συννενοήσεως με την τουρκική ηγεσία.

Το ζήτημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και φαιδρό αλλά δεν είναι. Με την κίνηση αυτή οι Τούρκοι διεθνοποιούν επίσημα στην Χάγη ένα ανύπαρκτο ζήτημα που σημαίνει πως εάν η Ελλάδα προσφύγει στην Χάγη για τα ελληνοτουρκικά θα έχει να αντιμετωπίσει ένα ευρύτερο «πακέτο» τουρκικών διεκδικήσεων.

«Αυτές οι ενέργειες της Ελλάδας έχουν αυξηθεί κατά πολύ τελευταία. Ειδικά στην ανατολική Μεσόγειο, τα αποθέματα του φυσικού αερίου και ο υποθαλάσσιος πλούτος γύρω από την ΤΔΒΚ ώθησαν την Ελλάδα να αναζητήσει συνεργάτες.

Προς την ίδια κατεύθυνση άρχισαν να κινούνται και η Αίγυπτος, το Ισραήλ, ακόμη και ο Λίβανος και κάποιες άλλες χώρες, χωρίς να έχουν δικαιώματα στην περιοχή με βάση το διεθνές δίκαιο και χωρίς καμία συμφωνία να προβλέπει κάτι τέτοιο.

Κάποιες διεθνείς εταιρείες προσπάθησαν επίσης να το εκμεταλλευτούν, ενώ κάποιες άλλες χώρες δεν έβγαλαν μιλιά. Αντιθέτως, η Τουρκία, με την πολύ σημαντική συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εξασφάλισε την ασφάλεια και το μέλλον της στην περιοχή», υποστηρίζει ο Ιλίας Τοπσακάλ, ο οποίος σημειώνει ότι το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας και το Ναυτικό έχουν εκπονήσει ειδική έκθεση σχετικά με τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Σύμφωνα με τον Τοπσακάλ, πάνω από 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις που έχουν τη στήριξη του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου αποφάσισαν να διεκδικήσουν δικαστικώς τα ελληνικά νησιά.

«Την υπόθεση έχουν αναλάβει οι νομικοί σύμβουλοι του συνδέσμου μας. Σκεφτόμαστε να φέρουμε την υπόθεση αυτή ενώπιον της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), καθώς και των οργανώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η υπόθεση αυτή δεν θα περιοριστεί μόνο στα δικαιώματα της Τουρκίας, αλλά θα περιλαμβάνει και τα δικαιώματα της ΤΔΒΚ. Οι ΜΚΟ εκεί θα ενεργήσουν από κοινού. Στην κίνηση αυτή θα συμμετάσχουν και ΜΚΟ από το Καζακστάν, την Κιργισία, το Ουζμπεκιστάν και το Αζερμπαϊτζάν, παρακολουθώντας και στηρίζοντας τη νομική διαδικασία. Ομοίως, υπάρχουν αρκετές αδελφές ΜΚΟ και στα Βαλκάνια, που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία. Η έναρξη της διαδικασίας θα ξεκινήσει με μία συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί σύντομα», ανέφερε ο Τοπσακάλ.

Σχετικά με την έκβαση τέτοιων προσφυγών από ΜΚΟ στον υπόλοιπο κόσμο, ο Ιλίας Τοπσακάλ, διευκρίνισε ότι για παράδειγμα την υπόθεση της Παλαιστίνης την «τρέχει» εδώ και χρόνια μία ΜΚΟ, όπως και το ζήτημα του ανατολικού Τουρκεστάν ή της Κίνας, η οποία αναγκάστηκε να σταματήσει κάποιες ενέργειές της, όταν ΜΚΟ ξεσηκώθηκαν εναντίον της πριν από 6-7 μήνες.

«Τα κατάφεραν; Υπάρχει αποτέλεσμα; Αυτό είναι συζητήσιμο. Ίσως κάποιες κυρίαρχες δυνάμεις να συνεχίσουν την άδικη και παράνομη συμπεριφορά τους, αλλά το σημαντικό είναι να ακουστούν οι φωνές μας. Κάθε αντίδραση στον κόσμο, που προέρχεται πλέον από μεμονωμένα άτομα ή μέσω ΜΚΟ, επιτυγχάνει κάποιο αποτέλεσμα.

Να είστε σίγουροι ότι μετά από αυτή την πανδημία οι αγωγές μέσω των ΜΚΟ θα είναι πολύ σημαντικές. Έτσι όταν αναλάβουμε κοινή δράση ο σύνδεσμός μας μαζί με άλλες 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις, θα φέρουμε εις γνώση της διεθνούς κοινότητας τα δικαιώματα που έχει η Τουρκία βάσει του διεθνούς δικαίου πάνω σε 12 νησιά που της ανήκουν στο Αιγαίο, στην Κρήτη, τη Λιβύη, το Κιρκούκ και τη Μοσούλη, την Κριμαία και τη δυτική Θράκη», υποστηρίζει ο Τοπσακάλ.

«Η Κρήτη είναι η ψυχή μας, έχουμε χύσει το αίμα μας για αυτή», διατείνεται ο Χαλίτ Κανάκ, λέγοντας ότι ξεκίνησαν αυτόν τον δικαστικό αγώνα για λόγους εθνικής συνείδησης.

«Ξεκινήσαμε αυτήν την υπόθεση με μια ομάδα 22 ατόμων υπό την ομπρέλα του συνδέσμου, ενώ λαμβάνουμε συμβουλές και από ακαδημαϊκούς. Χωρίσαμε τα τουρκικά έθνη και τις οθωμανικές περιοχές σε 8 μέρη και αντίστοιχα οι 8 περιφερειάρχες μας εργάζονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, οι οποίοι έχουν ορίσει προέδρους σε 42 τουρκόφωνες χώρες στον Καύκασο και τα Βαλκάνια», εξηγεί ο Χαλίτ Κανάκ, ο οποίος σημειώνει ότι η διαδικασία θα επιταχυνθεί μετά την επιδημία του κορωνοϊού και ότι οι επίσημες κινήσεις τους θα γίνουν από τον Ιούνιο.

«Θα προσφύγουμε σε διεθνείς οργανισμούς, όπως το Δικαστήριο της Χάγης και τα Ηνωμένα Έθνη, και θα στηρίξουμε αρκετά αυτή τη διαδικασία. Επίσης, ορισμένες από αυτές τις προσφυγές θα αφορούν και περιπτώσεις γενοκτονίας.

Στόχος μας είναι να πάρουμε πίσω τα καταπατημένα δικαιώματά μας. Θα υπηρετήσουμε αυτόν τον νόμιμο σκοπό μέχρι τέλους. Δεν πρόκειται για ένα συμβολικό βήμα, αλλά για ένα ουσιαστικό βήμα. Η άλλη πλευρά μπορεί να παρουσιάσει τα αντίθετα από εμάς, αλλά θα τους αντιμετωπίσουμε με τα στοιχεία και τα έγγραφά μας και αναμένουμε κι από εκείνους το ίδιο», υποστηρίζει ο Κανάκ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι «από όποια πλευρά κι αν το δείτε, έχουμε δικαιώματα στα τρία τέταρτα της Κρήτης και των 14 νησίδων που την περιβάλλουν.

Αν δεν μιλήσουμε για τα δικαιώματά μας στην Κρήτη και τα δικαιώματά μας στα Δωδεκάνησα που κατέλαβαν οι Ιταλοί παίρνοντάς τα μέσα από τα χέρια μας κι έπειτα δεν μας τα παρέδωσαν ποτέ μέχρι σήμερα παρά τη συμφωνία ανταλλαγής με τη Λιβύη, τότε κάποιοι θα αμφισβητήσουν ακόμη και τη Γαλάζια Πατρίδα, την παρουσία μας στην Κύπρο, ή τη στάση μας στη Συρία, όπου βρισκόμαστε ως εγγυητές της ασφάλειάς τους.

Τώρα με την απόβασή μας στη Μεσόγειο, η οποία εδώ κι αιώνες είναι γνωστή ως τουρκική λίμνη, κατόπιν εντολής του προέδρου μας, δηλώσαμε την ενεργή παρουσία μας. Άρα είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε εκεί και με βάση το νόμο».

Το πρακτορείο «Αναντολού» προβαίνει παράλληλα και σε μία ιστορική αναδρομή όσον αφορά το καθεστώς της Κρήτης.

Σύμφωνα με την τουρκική εκδοχή, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, η Κρήτη, η οποία απέχει –όπως σημειώνεται- 180 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μούγλα (Αλικαρνασσός), βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Βενετίας, μέχρι που κατακτήθηκε από τον οθωμανικό στόλο στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 μετά από έναν μεγάλο πόλεμο που διήρκεσε 24 χρόνια 4 μήνες και 16 ημέρες.

Οι Έλληνες δέχτηκαν μάλιστα με μεγάλη χαρά την κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους. Οι ορθόδοξες εκκλησίες, που είχαν κλείσει οι Ενετοί, άνοιξαν αμέσως. Οι αγρότες που ήρθαν στο νησί από την Τουρκία με τις οικογένειές τους κατασκεύασαν τζαμιά, γέφυρες, βιβλιοθήκες, βρύσες. Λόγω αυτού του κλίματος ελευθερίας, πολλοί Έλληνες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο νησί. Το 1760 ζούσαν στο νησί 200 χιλιάδες μουσουλμάνοι και 60 χιλιάδες χριστιανοί.

Η πρώτη εξέγερση στην Κρήτη ξέσπασε το 1770, καθοδηγούμενη από τους Ρώσους, αλλά έπειτα ξεσπούσαν κι άλλες κατά διαστήματα.

Αφότου ο Μεγάλος Βεζίρης, Φαζίλ Αχμέντ Πασά, ύψωσε την τουρκική σημαία στο κάστρο του Ηρακλείου, η Κρήτη έπαψε να είναι οθωμανική λίγο πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, δηλ. 241 χρόνια αργότερα.

Η ελληνική εξέγερση, όπως η Τουρκία ονομάζει την επανάσταση του 1821, κατεστάλη το 1825, αλλά το 1830 ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Ελλάδα κατόπιν επιβολής των δυτικών κρατών.

Αμέσως μετά, ξέσπασε εξέγερση και στην Κρήτη. Αυτή η εξέγερση κατεστάλη, αλλά οι Έλληνες εξεγέρθηκαν και πάλι το 1841 και το 1859. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων διενεργήθηκαν σφαγές εναντίον των Τούρκων. Η μεγαλύτερη σφαγή έγινε στο Σελίνο στις 16 Αυγούστου 1866.

Το νησί έγινε ελληνικό το 1909, συνεχίζει το «Αναντολού». 

Προκαλεί εντύπωση το πως η Άγκυρα τους τελευταίους μήνες έχει θέσει υπό συνολική αμφισβήτηση το ελληνικό έδαφος και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Πλέον θέλει όχι μόνο μικρά ακατοίκητα νησιά αλλά και τα πολύ μεγάλα και πυκνοκατοικημένα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Εκεί που τρυπά η Τουρκία δεν υπάρχει φυσικό αέριο

9 Δεκεμβρίου, 2019

Η Τουρκία με τις επιθετικές της κινήσεις και ενέργειες προετοιμάζεται για τις διαπραγματεύσεις που κάποτε θα έρθουν, υποστηρίζει ο διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

«Γιατί τις κάνει;»

«Εκεί όπου η Τουρκία διενεργεί γεωτρήσεις στην Κύπρο, εκτός του ότι παρανομεί, δεν υπάρχει φυσικό αέριο. Γιατί τις κάνει τότε; Για να τα διεκδικήσει όταν θα μπουν τα θέματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» ισχυρίζεται ο κ. Ελληνας.

Μιλώντας στον Πολίτη της Κύπρου, ο κ. Ελληνας τονίζει ότι η συμφωνία με τη Λιβύη δεν έχει γίνει επίσημη – η λιβυκή Βουλή δεν την έχει εγκρίνει – αλλά αυτό δεν έχει σημασία για την Τουρκία, διότι την αρκεί αυτό το χαρτί το υπογεγραμμένο με τη συμφωνημένη γραμμή, δηλαδή την ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.

«Και θα μπει σε διαπραγματεύσεις με αυτές τις διεκδικήσεις. Εάν δεν γίνουν διαπραγματεύσεις, θα κάνει ό,τι κάνει και στην Κύπρο, δηλαδή γεωτρήσεις που μπορεί να μην βασίζονται πάνω σε πραγματικά γεωλογικά δεδομένα, αλλά δημιουργούνται τετελεσμένα» είπε.

O διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

Οπως εξηγεί ο Χαράλαμπος Ελληνας, το φυσικό αέριο στην Κύπρο δεν βρίσκεται στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία. «Το φυσικό αέριο στην Κύπρο είναι κοντά στη γραμμή που διαχωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ με την αιγυπτιακή, καθώς και κοντά στην Κρήτη – όχι στην περιοχή που διεκδικεί η Τουρκία μέσω της συμφωνίας με τη Λιβύη. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν οι μεγαλύτερες πιθανότητες να ανακαλυφθεί φυσικό αέριο» διευκρίνισε.

Η ίδια δικαιολογία

Ο ίδιος αναφέρει ότι η συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας επηρεάζει έμμεσα και την Κύπρο, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί την ίδια δικαιολογία για να οριοθετήσει την «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» της στη Μεσόγειο.

«Στην πραγματικότητα, αυτή η συμφωνία αγνοεί το δικαίωμα των νησιών σε ΑΟΖ, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και της Κρήτης. Η Τουρκία ορίζει ότι η ‘ΑΟΖ’ της θα πρέπει να συνυπάρχει με την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της, βασιζόμενη στις σχετικές διαστάσεις παρακείμενων ακτών, πράγμα που πλήττει πλήρως τα νησιά.

»Είναι μια περίεργη ερμηνεία που δεν αναφέρεται από καμία άλλη χώρα και δεν είναι σύμφωνη με τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία κυρώθηκε από 167 χώρες αλλά όχι την Τουρκία.

»Η Τουρκία φαίνεται να επιλέγει αυτά που τη συμφέρουν, καθώς έχει χρησιμοποιήσει τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, για να οριοθετήσει την ‘ΑΟΖ’ της στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά δεν τις δέχεται στη Μεσόγειο. Αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί στο πλαίσιο του εθιμικού διεθνούς δικαίου» συμπληρώνει ο κ. Έλληνας, ο οποίος διετέλεσε και εκτελεστικός πρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΚΡΕΤΥΚ).

Θέση ισχύος

Ερωτηθείς γιατί η Τουρκία προχώρησε στη συμφωνία με τη Λιβύη μετά τις επιθετικές ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου, ο κ. Ελληνας αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα η Αγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει μία θέση ισχύος από την οποία τελικά θα αρχίσει διαπραγματεύσεις.

«Αλλά και ως αντίδραση στην ολοένα και επεκτεινόμενη συνεργασία ανάμεσα σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θέλει να μείνει έξω από το ενεργειακό παιγνίδι της περιοχής. Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας δεν έχουν διεθνώς αναγνωρισμένη νομική βάση» προσθέτει.

Και επισημαίνει πως, «δεδομένου ότι η UNCLOS δεν επιβάλλεται νομικά έναντι κράτους που δεν την έχει υπογράψει και δεν την έχει επικυρώσει, ο τρόπος επίλυσης των διαφορών μπορεί τελικά να γίνει μέσω διαπραγματεύσεων ή διαιτησίας, βάσει διεθνώς αναγνωρισμένου νόμου και δικαστηρίων, και όχι με επιθετικές ενέργειες όπως επιδιώκει η Τουρκία».

Η Ελλάδα συμφωνεί;

Αναφορικά με την απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στη Χάγη εναντίον της Τουρκίας, ο ίδιος θεωρεί μεν ορθή την απόφαση, ωστόσο διερωτάται κατά πόσον είναι σύμφωνη η Ελλάδα με αυτήν την κίνηση. «Στα διεθνή δικαστήρια οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται μόνο βάσει νομικών και γεωλογικών σημείων, αλλά και βάσει πολιτικών συσχετισμών. Και η Ελλάδα φοβάται μήπως πάρει δικαιώματα η Τουρκία στο Αιγαίο» εξηγεί ο διεθνής εμπειρογνώμονας.

Το γωτρητικό πρόγραμμα

Στην ερώτηση εάν θα συνεχιστεί το γεωτρητικό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Ελληνας απαντά ότι «εφόσον οι γεωτρήσεις θα γίνονται σε περιοχές που δεν διεκδικεί η Τουρκία, οι γεωτρήσεις θα συνεχιστούν. H ExxonMobil δεν έχει πρόβλημα, διότι στο δικό της θαλάσσιο τεμάχιο η Τουρκία δεν έχει καμία διεκδίκηση, πιστεύει ότι ανήκει στην Αίγυπτο.

»Η ΤΟΤΑL και η ΕΝΙ, εάν δοκιμάσουν να κάνουν γεώτρηση στο «7», κοντά στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία, θα έχουν προβλήματα. Για παράδειγμα, στο «3» αποκλείεται να γίνει γεώτρηση, διότι εάν δοκιμάσουμε θα επέμβει η Τουρκία όπως έχει ξαναγίνει. Ομως, τα καλά μπλοκ είναι εκείνα που δεν διεκδικεί η Τουρκία, όπως το «10» της ExxonMobil. Γενικά, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία δεν θα δυσκολέψει τις γεωτρήσεις, αλλά δεν πιστεύω ότι θα επέμβει».

Σε ό,τι αφορά τα σχέδια της Τουρκίας για την κυπριακή ΑΟΖ και το φυσικό αέριο της περιοχής, ο κ. Ελληνας παρατηρεί πως «η Τουρκία το έχει κάνει ξεκάθαρο ότι ασχέτως με το πού βρίσκονται τα θαλάσσια τεμάχια, το φυσικό αέριο της κυπριακής ΑΟΖ ανήκει και στους Τουρκοκύπριους.

»Επομένως, ακόμα και να χωριστεί η Κύπρος σε δύο κράτη, η Τουρκία δεν θα δεχθεί λύση που θα λέει ότι η ΑΟΖ στον νότο ανήκει στους Ελληνοκύπριους και η ΑΟΖ στον βορρά στους Τουρκοκύπριους. Δεν υπάρχει φυσικό αέριο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και το ξέρει».

«Να μας πάρει τί;»

»Επιπλέον, η Τουρκία παρακολουθεί τις εξελίξεις και κάνει μακροχρόνιους σχεδιασμούς. Ξέρει ότι αυτή τη στιγμή οι αγορές φυσικού αερίου είναι προβληματικές. Εμείς νομίζουμε ότι θέλει να έρθει να μας πάρει το φυσικό μας αέριο. Να μας πάρει τι; Αμα δεν αξίζει σχεδόν τίποτε, τι να μας πάρει;

»Ακόμα και αυτό που συζητείται για αγωγό φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Τουρκία, μετά τη λύση του Κυπριακού, δεν είμαι σίγουρος ότι η Αγκυρα θα θέλει να αγοράσει κυπριακό φυσικό αέριο, διότι έχει φθηνό ρωσικό. Δεν πρόκειται η Τουρκία να αγοράσει ακριβότερο φυσικό αέριο, μόνο και μόνο επειδή βρήκαμε λύση του Κυπριακού.

»Θα το αγοράσει εάν της συμφέρει οικονομικά. Και υπάρχει μια ερώτηση για εμάς, αλλά και για την Ελλάδα. Τούτα που κάνουμε αξίζουν τον κόπο; Δηλαδή, μπαίνουμε σε αντιπαραθέσεις, αλλά ποιος είναι ο σκοπός;

»Διότι εάν το φυσικό αέριο, όπως λέω εγώ, δυσκολευόμαστε να το πουλήσουμε, ή ακόμα και εάν το πουλήσουμε οι τιμές θα είναι χαμηλές, άρα και τα κέρδη μας θα είναι χαμηλά, δεν θα γίνουμε πλούσιοι. Γιατί, λοιπόν, κάνουμε αυτά που κάνουμε, και δεν έχουμε το Κυπριακό ως προτεραιότητα, δεν βρίσκουμε μια λύση, χωρίς το φυσικό αέριο στη μέση;».

https://www.in.gr/2019/12/09/politics/ekei-pou-trypa-tourkia-den-yparxei-fysiko-aerio/

 

Τα αέρια δεν φέρνουν πάντα ευτυχία

16 Απριλίου, 2018

Γιατί γίνεται ο «καβγάς» για το οικόπεδο 3 της Κύπρου

15 Φεβρουαρίου, 2018
(Φωτογραφία: Eurokinissi)

Ένα είδος «crash test» ενόψει της μελλοντικής έναρξης εκμετάλλευσης των πλούσιων κοιτασμάτων που έχουν εντοπισθεί στην κυπριακή ΑΟΖ, αποτελεί για την Τουρκία η αντιπαράθεσή της με την Eni, η οποία είναι για την Ιταλία κάτι σαν ο εθνικός πρωταθλητής στην ενέργεια.

Στην τουρκική ανάλυση, οι Ιταλοί είναι ο λιγότερος ισχυρός κρίκος στο κεφάλαιο των κυπριακών γεωτρήσεων συγκριτικά με τη γαλλική Total και την Exxon Mobil, η οποία θεωρείται ένας από τους βραχίονες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι μεν Γάλλοι ανακοινώσαν προ ημερών μαζί με τους Ιταλούς ότι εντόπισαν στο οικόπεδο 6 («Καλυψώ»), πιστοποιημένη ποσότητα έως 8 τρισ. κυβικά πόδια αερίου, όσο για την Exxon Mobil πρόκειται τον Ιούλιο-Αύγουστο, να «τρυπήσει» με γεωτρύπανο το πολλά υποσχόμενο οικόπεδο 10.

Το επίμαχο επομένως οικόπεδο 3 της ιταλικής ΕΝΙ αποτελεί κάτι σαν «prova generale» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Πολλώ δε μάλλον, όταν οι Ιταλοί, μόνοι ή σε κοινοπραξία, έχουν αναλάβει τα 6 από τα 8 συνολικά οικόπεδα τα οποία έχει μέχρι στιγμής παραχωρήσει η Λευκωσία, επί συνόλου 13 τεμαχίων της κυπριακής ΑΟΖ. Σε ένα, είναι μόνοι τους (οικόπεδο 8), σε τρία έχουν ως πάρτνερ τους Κορεάτες της Kogas (2,3,9), και σε δύο (6,11) έχουν αναλάβει την παραχώρηση μαζί με την Total.

Στην ανάλυση της Αγκυρας, τυχόν υπαναχώρηση των Ιταλών, θα ερμηνευτεί όχι μόνο ως ακύρωση του σχεδιασμού της κυπριακής κυβέρνησης, αλλά και ως δημιουργία νέων δεδομένων, ενόψει της επερχόμενης γεώτρησης της Exxon Mobil το καλοκαίρι στο οικόπεδο 10.

Το σημείο κλειδί στην ανάλυση της Αγκυρας είναι ότι πρέπει να δράσει αποφασιστικά πριν ξεκινήσει η εξόρυξη του κυπριακού φυσικού αερίου, οπότε και θα είναι πλέον αργά. Σε αυτά στα οποία η διαδικασία βρίσκεται πιο κοντά στο σημείο έναρξης της παραγωγής, είναι το οικόπεδο 6 («Καλυψώ»), και φυσικά το οικόπεδο 12 («Αφροδίτη»), όπου έχει πιστοποιηθεί εδώ και καιρό η ύπαρξη 4,5 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών αερίου.

Στην πράξη η Τουρκία θεωρεί ότι παίζει στην Κύπρο το «τελευταίο της χαρτί». Το σκεπτικό της είναι ότι αν δεν αντιδράσει στις σχεδιαζόμενες διερευνητικές γεωτρήσεις, τότε διατρέχει τον κίνδυνο να αποδυναμωθούν οι διεκδικήσεις της, ειδικά εφόσον τα αποτελέσματα αποδειχθούν θετικά, όπως συνέβη με τα δύο προαναφερθέντα τεμάχια.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η Αγκυρα θα βρεθεί εκτός νυμφώνος τόσο αναφορικά με τις διεκδικήσεις της επί της κυπριακής ΑΟΖ, όσο και σχετικά με τη μελλοντική συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, γεγονός που αποτελεί μόνιμη τουρκική επιδίωξη. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η τουρκική οικονομία έχει σήμερα ανάγκες 50 bcm (δισ. κυβικών μέτρων) αερίου το χρόνο, έναντι μόλις 5 bcm της Ελλάδας. Πριν από 10 χρόνια οι ανάγκες της Τουρκίας ανέρχονταν σε μόλις 10 bcm ετησίως.

Ακυρώνοντας επομένως τις γεωτρήσεις, ακυρώνει στην πράξη την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, κίνηση που αποτελεί την πρώτη φάση του σχεδίου, όπως σημειώνουν άνθρωποι με γνώση των διεργασιών. Εφόσον αυτό συμβεί, τότε θα επακολουθήσει η δεύτερη φάση, που δεν είναι άλλη από την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Στην πράξη αυτό θα έλθει μέσα από την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού, υπό το βάρος όμως της τετελεσμένης αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ, δηλαδή της κυριαρχίας της χώρας.

Σημειωτέον ότι στο επίμαχο οικόπεδο 3, ακόμη δεν υπάρχουν εκτιμήσεις για την ποσότητα του κοιτάσματος, ούτε αν αυτό είναι εμπορικά εκμεταλλεύσιμο, για τον απλούστατο λόγο πως δεν έχουν ξεκινήσει οι γεωτρήσεις. Ο εντοπισμένος στόχος, τον οποίο πρόκειται να «τρυπήσει» το γεωτρύπανο Saipem 12000 της ΕΝΙ ονομάζεται «Σουπιά». Εκεί η θάλασσα έχει βάθος 500-600 μέτρα, και το σημείο απέχει μόλις 50-60 χλμ από το ενεργειακό κέντρο του Βασιλικού, γεγονός που διευκολύνει την εκμετάλλευσή του. Οι Ιταλοί έχουν ως τώρα δαπανήσει 8-10 εκατ ευρώ, σχεδιάζουν να δαπανήσουν ακόμη 30-40 εκατ ευρώ για τη γεώτρηση, και επιπλέον 300-400 εκατ. ευρώ εφόσον βρεθεί εμπορικά εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα.

Γιώργος Φιντικάκης

Η Ανατολική Μεσόγειος την επόμενη δεκαετία

7 Δεκεμβρίου, 2017

Οι δεκαετίες είναι κόκκος άμμου στον ιστορικό χρόνο. Ωστόσο μερικές φορές μια αρκεί για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Η δεκαετία που έχει περάσει στην ευρύτερη γεωπολιτική περιφέρεια της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μια από αυτές.

Το 2007 η Ελλάδα βρισκόταν σε αξιοζήλευτη κατάσταση έναντι των γειτόνων της, ευρισκόμενη στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στηριγμένη στην οικονομική και δημογραφική ορμή της, έμοιαζε στα μάτια των Δυτικών ως πρότυπο μετριοπαθούς ισλαμικής δημοκρατίας που θα μπορούσε να εξαχθεί σε όλη την περιοχή. Η Συρία εξακολουθούσε να είναι ένα κράτος σε μετά-μπααθική μετάβαση, ενώ η Αίγυπτος και η Λιβύη παρέμεναν φέουδα του Χόσνι Μουμπάρακ και του Μουαμάρ Γκαντάφι, αντιστοίχως. Το Ισραήλ, παρά τις επιμέρους διακυμάνσεις στην πολιτική του παρέμενε σε εξωτερική εγρήγορση, αλλά διατηρούσε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που το έκαναν να μοιάζει με μια πραγματική δυτική νησίδα σε μια μεσανατολική θάλασσα. Όλα έμοιαζαν περίπου σταθερά. Επιστέγασμα αυτής της κατάστασης ήταν η μειωμένη, αλλά πάντα σταθερά ορατή αμερικανική παρουσία σε μια Μεσόγειο «μονοκαλλιέργεια» της υπερδύναμης.

Το 2017 η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια άλλη περιοχή. Η Λιβύη δεν υφίσταται παρά μόνο θεωρητικά. Η Συρία είναι περισσότερο μια γεωγραφική έννοια και λιγότερο κράτος. Η Τουρκία απέχει από τη Δύση περισσότερο από ποτέ. Το Ισραήλ είναι μια χώρα με ολοένα και μεγαλύτερους εσωτερικούς διχασμούς, αλλά και ανοιχτό σε στρατηγικές συνεργασίες με Αραβικές χώρες που λίγα χρόνια νωρίτερα έμοιαζαν ανήκουστες. Η Αίγυπτος κυβερνάται με σιδηρά πυγμή από έναν στρατιωτικό, επιβιώνοντας μόλις και μετά βίας από την Αραβική Άνοιξη και την άνοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων στη εξουσία. Η σημασία του εντεινόμενου ανταγωνισμού στην περιοχή προκύπτει ανάγλυφα και από εξοπλιστικό αεροναυτικό σπριντ στο οποίο έχουν αποδυθεί η Τουρκία, η Αίγυπτος και το Ισραήλ, με την Ελλάδα μάλλον να αγκομαχά λόγω της δημοσιονομικής ιδιαιτερότητάς της. Υπάρχουν δύο ακόμη βασικές διαφορές. Για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της, η Ρωσία έχει τόσο σταθερή και ουσιαστική στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και έχει ρόλο σε όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Επιπλέον, παρόντες, μέσω της «ήπιας οικονομικής ισχύος» στην Μεσόγειο είναι και οι Κινέζοι. Οι Αμερικανοί δεν είναι πλέον μόνοι τους. Οι Ευρωπαίοι αναζητούν έναν τρόπο ενιαίας απάντησης στις προκλήσεις που αναδύονται στην περιοχή, ενώ παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Βρετανία, εμπλέκονται στο παιχνίδι με διάφορους τρόπους. Η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται, επίσης, σε ενεργειακό κόμβο εξόρυξης και διακίνησης φυσικού αερίου. Οι συζητήσεις για τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών ανάμεσα στα κράτη της περιοχής δεν είναι πια θεωρητικές, αλλά κρύβουν και χειροπιαστά οικονομικά συμφέροντα.

Και η Ελλάδα;

Η Ελλάδα στέκει δημογραφικά γερασμένη και σε οικονομική δυσπραγία, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθεί να αποτελεί το μόνο μεσαίου μεγέθους μέλος της ΕΕ στην περιοχή (υπάρχει και η Κύπρος) και το πλέον σταθερό κράτος του ΝΑΤΟ. Το «Μεγάλο Παιχνίδι» της Μεσογείου έχει ήδη αρχίσει και οι ανταγωνισμοί σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο είναι ήδη ισχυροί. Οι δεσμοί της Ελλάδας με τους δύο από τους τρεις βασικούς περιφερειακούς παίκτες, Αίγυπτο και Ισραήλ βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε εξαιρετικό επίπεδο, με την Αθήνα να διατηρεί υψηλότατου επιπέδου στρατιωτική συνεργασία σε θάλασσα και αέρα τόσο με την Ιερουσαλήμ όσο και με το  Κάιρο. Ωστόσο, το βασικό πρόβλημα στα επόμενα δέκα χρόνια, εντοπίζεται στην αύξηση της προβολής ισχύος της Τουρκίας στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ελλάδα, του ισχυρότερου ηγέτη που είχε η Τουρκία από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ στην Αθήνα, αποτελεί μια λεπτή άσκηση ισορροπίας για την Αθήνα. Αυτή αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση ως μια προσπάθεια βελτίωσης της ατμόσφαιρας στο Αιγαίο, ωστόσο ουδείς δεν μπορεί να αρνηθεί το προφανές: Η Τουρκία θα παραμείνει απρόβλεπτη για την Αθήνα, όσο απομακρύνεται από τις δυτικές δομές και το γνώριμο μεταπολεμικό περιβάλλον ασφαλείας.

Από την οπτική γωνία των στενά εθνικών συμφερόντων, η Ανατολική Μεσόγειος είναι για την Ελλάδα εξίσου ζωτικής σημασίας με το Αιγαίο. Πιθανή αποτυχία της χώρας να αποτελέσει αποτελεσματικό και αξιόπιστο πάροχο ασφαλείας στην περιοχή, ισοδυναμεί με αποδυνάμωση της θέσης της Ελλάδας και στο Αιγαίο. Η ασφάλεια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο είναι δύο έννοιες αλληλένδετες όχι μόνο υπό την παραδοσιακή διάστασή τους, αλλά και ενεργειακά. Η σημασία των κοιτασμάτων φυσικού αερίου πέρα, βεβαίως, από την αμιγώς οικονομική αξία τους, κρύβουν αρκετές γεωπολιτικές προκλήσεις. Η κύρια εντοπίζεται στον τρόπο που θα οριοθετηθούν (εάν και εφόσον χαραχθεί) ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου, Τουρκίας και, βεβαίως, Κύπρου.  Εν ολίγοις η περιοχή από τον 28ο μεσημβρινό, ο οποίος τέμνει τη Ρόδο στη μέση, έως και τον 32ο, στα δυτικά της Κύπρου αποτελεί περιοχή μείζονος στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα. Κάθε άλλη ερμηνεία της κατάστασης στην συγκεκριμένη ζώνη ισοδυναμεί με μεσοπρόθεσμη κάθετη μείωση της γεωπολιτικής σημασίας της Ελλάδας συνολικά.

Σε κάθε περίπτωση, η λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου έχει μετατραπεί σε κόμβο όπου διασταυρώνονται τα συμφέροντα όλων των διεθνών παικτών, κάτι που σημαίνει ότι η περιοχή έχει εισέλθει σε μια μακρά μεταβατική περίοδο που θα κρίνει – μεταξύ άλλων – και τη θέση της Ελλάδας. Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί μια εισαγωγή σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή. Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν και άλλα, από ειδικούς, με σκοπό την ανάδειξη ποικίλων πτυχών όλων όσα συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς. Αποτελεί, επίσης, και το πρώτο κείμενο μιας προσπάθειας που εγκαινιάζει η «Κ» στο ψηφιακό περιβάλλον, με σκοπό την ανάδειξη των ζητημάτων ασφαλείας που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στην περιοχή της αλλά και η Ευρώπη συνολικά, σε μια εποχή κατά την οποία προβλήματα από το παρελθόν διεκδικούν την επιστροφή τους, ενώ νέες προκλήσεις αναδύονται.

http://www.kathimerini.gr/937626/gallery/k-blogs/security-bulletin/h-anatolikh-mesogeios-thn-epomenh-dekaetia

Ξετυλίγεται η εθνική προδοσία στην δίκη της ΕΛΣΤΑΤ – Ζωή Γεωργαντά: «Το 2009 το έλλειμμα ήταν μόλις 4-5%»!

19 Ιουλίου, 2017

«Άμεσο δόλο» απέδωσε η πανεπιστημιακός και πρώην μέλος του ΔΣ της Αρχής, Ζωή Γεωργαντά, στον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που δικάζεται σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, σχετικά με την πλαστογράφηση του ελλείμματος του 2009, προκειμένου να μπει η χώρα στο Μνημόνιο το 2010.

Ο Α.Γεωργίου, δικάζεται ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου, σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση υπέρ του νόμου, που άσκησε η Εισαγγελία στην αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.

Η κατηγορία που αποδίδεται σε βάρος του, αφορά καταγγελίες της κ. Γεωργαντά και άλλων μελών της Αρχής, ότι διατήρησε για ορισμένους μήνες, από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 2010, παράλληλα με την ιδιότητα του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ και εκείνη του υπαλλήλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Καθόλου τυχαίο, βέβαια!

Ο Γ.Παπανδρέου (πρωθυπουργός) και ο Γ.Παπακωνσταντίνουμ (υπουργός Οικονομικών), έχοντας προαποφασίσει να θέσουν την χώρα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ, τοποθέτησαν στην ΕΛΣΤΑΤ τον υπάλληλο του ΔΝΤ, προκειμένου να εμφανίσει πλαστό έλλειμμα-μοχλό για να δημιουργηθεί τεχνική αφορμή πρόκλησης ελληνικής προσφυγής στο Μνημόνιο και στο ΔΝΤ!

Επιπλέον, του καταλογίζεται ότι δεν συγκαλούσε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ, αν και είχε σχετική υποχρέωση βάσει του νόμου, με αποτέλεσμα να λάβει όλες τις αποφάσεις για τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα του 2009, βάσει των οποίων η χώρα τέθηκε σε καθεστώς Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων μελών της ανεξάρτητης αρχής.

Η δίκη διεξάγεται απόντος του κατηγορούμενου, ο οποίος εκπροσωπείται από τους συνηγόρους του. Εντός του δικαστηρίου βρίσκονται δεκάδες πολίτες που πολλές φορές «παρεμβαίνουν» με συνθήματα και σχόλια στην διαδικασία, με αποτέλεσμα σήμερα, η πρόεδρος να ζητήσει να αποχωρήσουν κάποιοι από αυτούς.

Στην κατάθεσή της η κ. Γεωργαντά υποστήριξε πως ο Ανδρέας Γεωργίου παρέβη το νόμο, έχοντας «άμεσο δόλο» και πως «είχε σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ηθικό και υλικό όφελος».

Η πανεπιστημιακός επέμεινε στις καταγγελίες της σχετικά με την διατήρηση από τον κ. Γεωργίου της θέσης του ως υπαλλήλου του ΔΝΤ και του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, ότι ο κατηγορούμενος «ήρθε με εντεταλμένη υπηρεσία» και τόνισε πως «αν το είχε πει στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής δεν θα επιλεγόταν ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά ούτε καν ως μέλος, διότι δεν είχε θέση καθηγητού».

Η καθηγήτρια υποστήριξε πως από τα στοιχεία που μπορεί να γνωρίζει, θεωρεί πως το έλλειμμα του 2009 ήταν γύρω στο 4 με 5%, τοποθέτηση που πυροδότησε την αντίδραση του κοινού που άρχισε να χειροκροτεί και να φωνάζει: «Προδότες», «κρεμάλα στο Σύνταγμα», «όλοι μέσα» και άλλα, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της προέδρου, η οποία προσπαθούσε να επιβάλει την τάξη.

Η μάρτυρας συνέχισε τον συλλογισμό της, υποστηρίζοντας πως η χώρα είχε ένα από τα χαμηλότερα ελλείμματα «αλλά μπορούσαμε και πληρώναμε τα χρέη μας γιατί είχαμε οικονομική δραστηριότητα. Ο Γεωργίου οδήγησε σε παρατεταμένη ύφεση» είπε χαρακτηριστικά η κ. Γεωργαντά, προκαλώντας νέα ξεσπάσματα από το ακροατήριο και εκνευρισμό στην πρόεδρο, που άρχισε να ζητά από κάποιους να βγουν από την αίθουσα.

Μάλιστα, αποχωρώντας, ένας από αυτούς που τους ζητήθηκε από Έδρας να βγουν, είπε: «Η διεφθαρμένη χώρα αποχωρεί». Η πρόεδρος αμέσως ζήτησε να της πει τι εννοεί.

Πρόεδρος: Αυτό πού το λέτε; Στο δικαστήριο;
Κοινό: Όχι το λέω στον πρώην πρωθυπουργό, κύριο Παπανδρέου.
Πρόεδρος: Περάστε έξω!

Στο δικαστήριο κατέθεσαν και άλλα πρώην στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς και ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της Αρχής.

Μεταξύ αυτών είναι  ο οικονομολόγος και πρώην διευθυντής της ΤτΕ Γεώργιος Συμιγιάννης. Οι ερωτήσεις των δικαστών προς τον μάρτυρα επικεντρώθηκαν    για το εάν υπήρξε μελέτη για να ενταχθούν οι 17 ΔΕΚΟ στο έλλειμμα του 2009.

Πρόεδρος : Τις μελέτες τις είδατε; Ξέρετε αν ολοκληρώθηκαν; Μπορεί και να δικαίωναν τον κ. Γεωργίου! Κοιτάξατε να δείτε αν ολοκληρώθηκαν;
Μάρτυρας : Όχι, δεν είχαμε την δυνατότητα.
Πρόεδρος : Ποια δυνατότητα; Μέλη του ΔΣ ήσασταν όχι διακοσμητικά στοιχεία. Να πάτε στα γραφεία των υπαλλήλων και να τα ζητήσετε! Μήπως δεν είχατε την αρμοδιότητα και την είχε μόνο ο πρόεδρος; Λέτε δηλαδή ότι είχανε τα στοιχεία οι υπάλληλοι και δεν τα είχατε εσείς;

Σε αυτό το σημείο παρενέβη το πρώην μέλος του ΔΣ, Νίκος Λογοθέτης εξηγώντας : «Δεν μας επέτρεπε ο Γεωργίου να δούμε οποιοδήποτε υπάλληλο. Αυτό έγινε από τον Σεπτέμβριο του 2010 και μετά. Δεν υπήρχαν πουθενά μελέτες.

Από τον Αύγουστο του 2013 που λάβαμε γνώση της δικογραφίας είχαμε περισσότερα στοιχεία».

Ακόμη, ο   κ. Συμιγιάννης επισήμανε  ότι «η Ελλάδα είναι στα στατιστικά στοιχεία χωρίς καμία υποσημείωση από το τη Eurostat από τον Οκτώβριο του 2010, για 14 συνεχείς φορές επί επτά συναπτά χρόνια», προσθέτοντας: «Είμαι επαναπαυμένος ότι δόθηκαν τα σωστά στοιχεία γιατί και ο νέος πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την ίδια μεθοδολογία».

Στην συνέχεια   ο εκπρόσωπος των εργαζομένων Κωνσταντίνος Σκορδάς τόνισε, απαντώντας σε ερώτηση της πρόεδρου σχετικά με το εάν τα στοιχεία για το έλλειμμα έπρεπε να περάσουν από το ΔΣ, «σαφέστατα έπρεπε! Πουθενά δεν ανέφερε ο νόμος ότι ο πρόεδρος αποφασίζει μόνος του και χωρίς το επταμελές συμβούλιο», ενώ επισήμανε ότι ποτέ δεν του δόθηκε η δυνατότητα να διαπιστώσει εάν η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν σωστή.
Τέλος,  η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017 ενώ σημειώνεται πως αύριο λήγει η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο όσο αφορά το απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών για τον Ανδρέα Γεωργίου και για άλλα δύο στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ που βαρύνονταν με την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης.

Η δίκη συνεχίζεται στις 31 Ιουλίου 2017..

Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα

30 Ιουνίου, 2017

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας, για δεκαετίες τώρα, βλέπει στον ύπνο του τον χάρτη που δημοσιεύω και ξυπνάει ιδρωμένος διότι αυτόν το χάρτη δεν τον δημιούργησε κάποιος Έλληνας, αλλά η αμερικανική εταιρία General Dynamics που έχει εδρεύει στη πόλη Χέρντον, ένα προάστιο της Ουάσιγκτον. Αυτός ο χάρτης δημιουργήθηκε βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 (UNCLOS) και η οριοθέτηση έγινε βασισμένη στην αρχή της ίσης απόστασης (μέσης γραμμής). Πηγή: Global Marine Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA Ο εφιάλτης, βέβαια, της Τουρκίας ξεκίνησε, πριν 35 χρόνια, στην έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, όταν, το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, η Τουρκία ήταν μια από τέσσερις χώρες που καταψήφισαν το UNCLOS και ακόμα δεν έχει συνέλθει από αυτή τη μεγάλη ήττα της μια και η ΑΟΖ και τα δικαιώματα νησιών σε ΑΟΖ δημιούργησαν μια αφόρητη πίεση από την οποίαν δεν έχει συνέλθει ακόμα. Η Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982, είναι ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός. Είναι το σύμβολο και αγγελιοφόρος μιας νέας εποχής στην ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου, της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας και της διεθνούς κοινωνίας. Αυτή η Σύμβαση αποτελεί μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία των ιδεών της διεθνούς κοινωνίας. Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα γιατί όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις δεν αναφέρονται ποτέ στις τρείς λέξεις «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» αλλά επιμένουν να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα. Προκαλεί, βέβαια, εντύπωση το γεγονός ότι και στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα επιστημόνων που συμφωνούν με τους Τούρκους και αναφέρουν ότι η μοναδική διαφορά μας με του Τούρκους στο Αιγαίο είναι η υφαλοκρηπίδα. Έτσι, η Τουρκία, για πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα, συνεχίζει να αρνείται την ύπαρξη του Συντάγματος των Ωκεανών και Θαλασσών που δημιούργησε η παγκόσμια κοινότητα εκείνη την αλησμόνητη Παρασκευή στη Νέα Υόρκη. Ακόμα θυμάμαι το βλοσυρό, πένθιμο ύφος της Τουρκικής Αντιπροσωπείας στην ψηφοφορία της 30ης Απριλίου 1982. Οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι συνδεμένες με οικονομικά συμφέροντα που έχουν σχέση με τα θέματα της αλιείας και των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία, μονότονα αρνείται την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου. Η Τουρκία χρησιμοποιεί δυο επιχειρήματα. Κατά πρώτον λόγο, τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ έχουν μόνο οι ηπειρωτικές ακτές και κατά δεύτερον λόγο και αν ακόμα δεχτούμε ότι τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, τότε σίγουρα θα ισχύει η αρχή των «ειδικών περιστάσεων» και επομένως η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στενή λωρίδα που βρίσκεται ανατολικά των ελληνικών νησιών. Αιγαίο Αρχιπέλαγος Η καλύτερη ανάλυση και παρουσίαση των τουρκικών θέσεων έχει γίνει από τον Τούρκο νομικό και διεθνολόγο Yucel Acer στο βιβλίο του «The Aegean Maritime Disputes and International Law» Υποστηρίζει τις θέσεις της Τουρκίας αναφέροντας τα ακόλουθα: Α. Σήμερα, το 43,5% του Αιγαίου Πελάγους ανήκει στην Ελλάδα, το 7,5% στην Τουρκία και το υπόλοιπο 49% ανήκει στην ανοιχτή θάλασσα. Με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. θα δώσει στην Ελλάδα 71,5% ενώ της Τουρκίας θα αυξηθεί μόνο κατά 1,3% και θα φτάσει μόνο στο 8,8% και η ανοιχτή θάλασσα θα κατέχει 19,7%. Β. Όταν δημιουργηθεί ΑΟΖ, η Τουρκία θα χάσει και ένα ποσοστό που της ανήκει για εξερεύνηση και εκμετάλλευση και θα μειωθεί από το 16,3% (28.126 χλμ2) στο 8,27% (14.240 χλμ2) όταν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Όταν κάποιος μελετήσει προσεκτικά τον παραπάνω χάρτη της ΑΟΖ της Τουρκίας, που βασίζεται στο UNCLOS του 1982, αντιλαμβάνεται τον εφιάλτη του Ερντογάν που βλέπει πόσο περιορισμένη είναι η ΑΟΖ της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία θα λάβει μόνο 7,5% της συνολικής έκτασης του Αιγαίου. Αλλά, μια και το Διεθνές Δικαστήριο, με τις τελευταίες αποφάσεις του, έχει δώσει έμφαση στις αρχές της ευθυδικίας (equity) η περιοχή που θα λάβει η Τουρκία θα είναι περίπου 10-12% του συνόλου της ΑΟΖ του Αιγαίου, υποθέτοντας βέβαια ότι τα ελληνικά νησιά δικαιούνται μια ζώνης 12 ναυτικών μιλίων. Ιδιαίτερο πρόβλημα προκύπτει όμως όσον αφορά το σύμπλεγμα του Καστελόριζου που περιλαμβάνει την Ρω και την Στρογγύλη, που βρίσκονται εκτός του Αιγαίου Πελάγους και δη στην Ανατολική Μεσόγειο – με βάση σχετικό φυλλάδιο του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού περί ορίου θαλασσών – για τα οποία η Τουρκία κατά πάγια τακτική όπως και για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου δεν δέχεται ότι έχουν δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ ως εμπίπτοντα σε “ειδικές περιστάσεις”. Με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (εφαρμογή μεθόδου μέσης γραμμής) αν ληφθεί υπόψη η νήσος Στρογγύλη προκύπτουν θαλάσσια σύνορα Ελλάδος – Κύπρου μήκους 27 ν.μ. Χωρίς την επίδραση της Στρογγύλης, ακόμη και με λήψη υπόψη των νήσων Κρήτης, Ρόδου, και Καρπάθου δεν μπορεί να έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο, κάτι αρκετά αρνητικό από στρατηγικής και οικονομικής άποψης για την χώρα μας και την Κύπρο. Μαύρη Θάλασσα Ένα από τα πιο σημαντικά λάθη της Τουρκίας, έλαβε χώρα το 1986, όταν από πίεση της τότε Σοβιετικής Ένωσης, δέχθηκε να ανακηρύξει και να οριοθετήσει ΑΟΖ στην Μαύρη Θάλασσα. Οι Σοβιετικοί, εκείνη την περίοδο, αποφάσισαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στην περιοχή. Έτσι η Τουρκία έκανε μια τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, που δεν προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” που τόσο απεχθάνεται. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν παρόμοιες οριοθετήσεις στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί πιο “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα” από το Αιγαίο Πέλαγος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας με βάση τη μέση γραμμή. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. Τέλος, η Τουρκία έχασε και το επιχείρημα ότι η οριοθέτηση στο Αιγαίο Πέλαγος πρέπει να γίνει βάσει της ευθυδικίας και όχι της μέσης γραμμής διότι η Μαύρη Θάλασσα είναι περισσότερο ημίκλειστη από το Αιγαίο Πέλαγος. Το λάθος αυτό θα το πληρώσει ακριβά μια μέρα η Τουρκία.

Πηγή: Ο εφιάλτης του Ερντογάν: Η ΑΟΖ της Τουρκίας και το λάθος του Ταγίπ με τη Μαύρη Θάλασσα http://mignatiou.com/2017/06/o-efialtis-tou-erntogan-i-aoz-tis-tourkias-ke-to-lathos-tou-tagip-me-ti-mavri-thalassa/

Προκλητικό τουρκικό δημοσίευμα: Εμφανίζουν ΑΟΖ έως την Κρήτη

3 Μαΐου, 2017
ΑΟΖ - ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/05/2015, 17:31
Τελευταία ενημέρωση: 28/05/2015, 17:35

Μία ανάρτηση στην πιο αναγνώσιμη τουρκική ιστοσελίδα περιοδικού στρατιωτικών θεμάτων στη γείτονα χώρα, του «C4Defence», το οποίο όμως επικαλείται πηγές του υπουργείου Άμυνας και δύο πανεπιστημιακών ερευνητικών ιδρυμάτων, ανάμεσά τους και του Τμήματος Υδρογεωγραφίας της Σμύρνης, ανοίγει εκ νέου το θέμα της ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Μάλιστα, μέσω χαρτών που παραθέτει, οι συντάκτες του «εξαφανίζουν» το Καστελόριζο και το ρόλο-«κλειδί» του νησιωτικού του συμπλέγματος για την επαφή Ελληνικής και Κυπριακής ΑΟΖ, απαιτώντας έτσι για την Τουρκία ΑΟΖ έως την ανατολική Κρήτη και την Κύπρο μέχρι του σημείου και εντός περιοχών που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη ανακηρύξει την ΑΟΖ της!

Οι Τούρκοι, συνεχίζοντας την «οδό» της συνεχούς προκλητικότητας, του εκφοβισμού και των παράλογων απαιτήσεων, διεκδικούν ΑΟΖ από την Ελλάδα μεταξύ των περιοχών Κρήτης και Κύπρου, σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα το οποίο διαθέτει και χάρτη.


«Δίκαιες»

Τις αιτιάσεις αυτές τις έχουν ενδύσει μάλιστα με το μανδύα των «δίκαιων» νομικών διεκδικήσεων, απαιτώντας νομική λύση, χωρίς να μας πουν από ποιο ακριβώς δικαστήριο και με βάση ποια λογική του Δικαίου της Θάλασσας.

Όπως γίνεται αντιληπτό, το Καστελόριζο «εξαφανίζεται» ως διά μαγείας από την περιοχή, και απλά για την Τουρκία «δεν υπάρχει», διότι έτσι διευκολύνονται καλύτερα τα σχέδιά τους.

Το προκλητικότατο δημοσίευμα αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος Θάλασσα είναι μια «ημίκλειστη θάλασσα» με υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), με πολλούς περιορισμούς, οι οποίοι κανονικά θα πρέπει να καθορίζονται από όλα τα παράκτια κράτη της περιοχής (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας), βάσει συμφωνίας και με βάση τις αρχές της ισότητας.

Εδώ οι Τούρκοι συντάκτες, σύμφωνα με το κείμενο, δε ζητούν αλλά απαιτούν «σκιαγραφώντας» τις κινήσεις τους για το επόμενο διάστημα.

«Η Τουρκία, αν και το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην ανατολική Μεσόγειο», τονίζει το δημοσίευμα, «αποκλείεται από ορισμένες πραγματικές εφαρμογές, επειδή η πλειοψηφία των χωρών της περιοχής της αρνούνται τις δικαιοδοσίες αυτές».

«Η Τουρκία θα κινηθεί σύμφωνα με τους αναγκαίους νομικούς, πολιτικούς και οι τεχνικούς κανονισμούς ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ το νόμιμο μερίδιο του υποβρύχιου πλούτου» της περιοχής, καταλήγουν οι Τούρκοι. Δηλαδή, ξεκινούν νομικό αγώνα για τη διεκδίκηση ΑΟΖ έως κάτω από την Κρήτη και ανατολικά της μέχρι και την Κύπρο, ενώ συγχρόνως προετοιμάζονται με όλα τα μέσα, ΠΡΩΤΑ να το «επιβάλουν» σε όλες τις παράκτιες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος.
Και άρθρο Τούρκου πλοιάρχου

Μάλιστα σε άλλο άρθρο που δημοσιεύεται ταυτόχρονα σε ιστοσελίδα κορυφαίου κέντρου στρατηγικών μελετών της Τουρκίας, ο άλλοτε πλοίαρχος και γεωστρατηγικός αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών «BILGESAM» Dr. Cihat Yayci αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος ιστορικά, στρατηγικά και οικονομικά διαθέτει μια σημασία η οποία προσδιορίζεται με βάση την Κύπρο.

Τα παρόχθια κράτη, όπως αναλύει, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, δικαιούνται να συμμετέχουν στην κατανομή των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Το διεθνές νομικό πλαίσιο προσδιορίζει ότι η Τουρκία, η Αίγυπτος, η κατεχόμενη Κύπρος (την οποία μάλιστα εμφανίζει με τη σημαία του ψευδοκράτους στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα) και όχι η Συρία, η Λιβύη, το Ισραήλ και η Γάζα, θα πρέπει να έχουν αμοιβαία ΑΟΖ με το Λίβανο. Στους χάρτες αυτούς μάλιστα εμφανίζονται κυριαχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας να «σφάζονται» ή να είναι επίδικα για την Τουρκία που εμφανίζει ΑΟΖ με το ψευδοκράτος στο βόρειο τμήμα των κατεχομένων της Κύπρου.

Οι συμφωνίες για τη θαλάσσια δικαιοδοσία επιμερισμού θα πρέπει να αναθεωρηθούν, τονίζει ο δόκτωρ Yayci. Στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία αποκτά νέα διεθνή δικαιώματα και νόμιμα συμφέροντα στις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου, με θαλάσσια δικαιοδοσία σύμφωνα με το χάρτη. Οι χάρτες που επικαλείται εμφανίζουν Κρήτη και Δωδεκάννησα να γειτνιάζουν με την τουρκική ΑΟΖ ή με προέκταση της ΑΟΖ των κατεχομένων της Κύπρου, έχοντας «ακρωτηριάσει» την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, «εξαφανίσει» το Καστελόριζο και παραβιάζοντας κατά το δοκούν την υφαλοκρηπίδα σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κάσο, φτάνοντας την τουρκική ΑΟΖ ανατολικά της Σητείας και νότια στο ύψος της Ιεράπετρας, περιοχές που, όπως έχει αποκαλύψει ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος, είναι «ύποπτες» για πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

http://www.neakriti.gr/files/AOZXARTESTOYRKIASnew/AOZXARTESTOYRKIASnew.pdf

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ
Έτοιμη για διεκδικήσεις…

Σύμφωνα με ανάλυση έμπειρων Ελλήνων ειδικών στη γεωστρατηγική, η Τουρκία προετοιμάζεται για διεκδικήσεις επίσημα πλέον σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα. Με την ισχυρή ναυτική παρουσία φρεγατών, υποβρυχίων, θα προσπαθήσουν να επιβάλουν ΑΟΖ εντός ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς «παιχνίδι» θα παίξουν οι Τούρκοι για να το επιτύχουν, σημασία έχει ότι θέλουν ΑΟΖ και συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Οι κινήσεις Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου δείχνουν άλλωστε ότι οι εξελίξεις επιταχύνονται στην περιοχή μας.

Του Γιώργου Σαχίνη

Το μεγαλείο της κυπριακής ΑΟΖ και η κατάρα της ελληνικής: Η “Μάνα” δεν παραδειγματίζεται από την “Κόρη”

2 Μαΐου, 2017

Η ομορφιά της ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης*

Η ομορφιά της ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τον τίτλο αυτού του άρθρου πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή. Πολύ δύσκολα θα ξεχάσω το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, όταν διεξήχθη στη Νέα Υόρκη η ψηφοφορία για τη νέα Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα ετών και έντεκα συνόδων. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν: 130 υπέρ, 4 κατά και 17 αποχές. Τα τέσσερα κράτη με την αρνητική ψήφο ήταν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα. Από αυτό το γεγονός, δηλαδή ότι η Τουρκία καταψήφισε τη νέα Σύμβαση, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Ελλάδα, η οποία φυσικά ψήφισε υπέρ της Σύμβασης, βγήκε κερδισμένη από το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών.  Βέβαια μερικές από τις θέσεις των παράκτιων κρατών δεν υιοθετήθηκαν πλήρως από τη νέα Σύμβαση, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι το κείμενο που ψηφίστηκε είναι αρκετά ευνοϊκό για την Ελλάδα γιατί: −    Αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε χώρας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 μίλια, μια διάταξη εθνικά πολύτιμη για το Αιγαίο. −    Αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και υφαλοκρηπίδας. Εξαιρούνται οι βραχονησίδες που δεν μπορούν να συντηρήσουν οικονομική ζώνη στο έδαφός τους, αλλά στην περίπτωση των βραχονησίδων του Αιγαίου δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί όλες καλύπτονται από την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα των κατοικημένων ελληνικών νησιών. −    Δεν θέτει ιδιαίτερους περιορισμούς σε θάλασσες όπως το Αιγαίο, για το οποίο η Τουρκία αγωνίστηκε να ισχύσει καθεστώς ειδικών περιστάσεων. Η δημιουργία και η κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ήταν μία από τις σημαντικότερες πρόνοιες της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56 και 57 της νέας Σύμβασης, ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φτάσει τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών −ζώντων ή μη− των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα που αφορούν στην εξερεύνηση και στην οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων. Έτσι κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει  τα ακόλουθα: Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλάσσιου χώρου περιλαμβάνονται στη δική του ΑΟΖ. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ, καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ. Να επιχειρήσει την καθιέρωση στόχων και προτεραιοτήτων με μια πολιτική που θα προάγει αυτούς τους στόχους και θα ενσωματώνει αυτές τις προτεραιότητες. Να επιχειρήσει να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν στην ΑΟΖ, ώστε αυτές να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες. Να καθιερώσει έναν θεσμικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση των αποφάσεων και τη διαχείριση της ΑΟΖ. Να προσδιορίσει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ. Να αναπτύξει μια στρατηγική ώστε να εξουδετερώσει τέτοιου είδους ατέλειες. Ο πρώτος από τους Έλληνες πολιτικούς που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, που ενημέρωσε 2004 τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κώστα Σημίτη  και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Α. Παπανδρέου για την πρόθεση του να προχωρήσει στην ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά, δυστυχώς, και οι δύο αντέδρασαν πολύ αρνητικά. Οι συνεργάτες του αείμνηστου Παπαδόπουλου θυμούνται ακόμα την πίκρα που ένοιωσε ο Κύπριος πρόεδρος για αυτή την απαράδεκτη στάση των Αθηνών. Είναι πράγματι πρωτοφανές ότι, από τότε, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι η Κυπριακή ΑΟΖ δημιουργεί προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Βλέπετε το φοβικό σύνδρομο απέκτησε σάρκα και οστά πολύ γρήγορα και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός από τον Σημίτη μέχρι τον Τσίπρα δεν τόλμησε να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ. Ο Παπαδόπουλος όμως, διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα, δεν δίστασε να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου το 2004,  αλλά τέθηκε σε ισχύ ήδη από τις 21 Απριλίου 2003. Ήταν μια άλλη ιδιοφυής κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, διότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε τότε υπογράψει την οριοθέτηση την ανύπαρκτης κυπριακής ΑΟΖ με αυτή της ΑΟΖ της Αιγύπτου. Το UNCLOS δεν προβλέπει οριοθέτηση ΑΟΖ πριν την ανακήρυξή της. Όπως έχει γραφτεί, από ειδικούς στο Δίκαιο της Θάλασσας: «Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι έχει προηγουμένως δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος, αναφορικά με τη δημιουργία της, είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν, το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ (διαθέτει βέβαια πάντα υφαλοκρηπίδα)». Στην πραγματικότητα ήταν μια ερμηνεία του άρθρου 77 της Σύμβασης, με την οποία μπορούσε κάποιος να συμπεράνει ότι, για να υφίσταται και να διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα, μια ΑΟΖ πρέπει πρώτα να έχει δημιουργηθεί. Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος το γνώριζε αυτό και έτσι για να καλύψει το λάθος του Κληρίδη αποφάσισε η ισχύς της ανακήρυξης της ΑΟΖ να παραπέμπει στην ημερομηνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου. Για πρώτη φορά η Ελλάδα ασχολήθηκε με την κυπριακή ΑΟΖ το 2003, όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε από την κυπριακή κυβέρνηση να μην κάνει τη σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, γιατί θα αναδεικνύονταν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου ζήτησαν από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο στα 8 ν.μ., ώστε να μη δώσουν πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία! Ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός, λόγω των μεγάλων του προσόντων και της εξαιρετικής οξυδέρκειας του, που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σε μία επίσκεψή μου στο Καστρί, του εξήγησα τη σημασία της ΑΟΖ στο Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών του πλανήτη μας που δημιουργήθηκε το 1982 .Αμέσως αντιλήφθηκε την αξία της και μου ζήτησε να συζητήσω το θέμα με τον Κάρολο και το Γιάννη (Κάρολο Παπούλια και Γιάννη Καψή), αλλά ακόμα περιμένω το τηλεφώνημά τους. Όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου, η Αμερική, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση την αναγνώρισαν χωρίς κανένα δισταγμό. Η Τουρκία δεν κατάλαβε καθόλου το ευφυές εγχείρημα του Προέδρου της Κύπρου και σήμερα βλαστημάει την τότε απραξία της. Πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν, ο όχι ακόμα σουλτάνος, αλλά απειρος στη διπλωματία Ταγίπ Ερντογάν ,που απλώς δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Κύπρου. Τώρα το φυσάει και δεν κρυώνει. Έτσι σήμερα, 13 χρόνια αργότερα, προσπαθεί να διορθώσει την γκάφα του απειλώντας συνεχώς όχι μόνο την κυπριακή ΑΟΖ αλλά και την Ελλαδα, απαιτώντας μάλιστα την επιστροφή 18 ελληνικών νησιών. Σε αυτή τη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται τα Ίμια, το Καστελόριζο και η Γαύδος. Στο τέλος η Τουρκία  θα χάσει τον λογαριασμό. Η Κύπρος, που δεν πάσχει από φοβικό σύνδρομο, συνεχίζει ατρόμητη να δίνει οικόπεδα σε κολοσσούς της Αμερικής, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Χωρίς τυμπανοκρουσίες παραχώρησε για εκμετάλλευση στην ExxonMobil, την εταιρεία που διηύθυνε μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, το σημαντικό οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ. Προτρέπω τον Σουλτάνο να προσπαθήσει να βάλει χέρι σ΄αυτό το  οικόπεδο της Exxon Mobil. Η Ελλάδα παρακολουθεί αμήχανα τα τεκταινόμενα στο μαρτυρικό νησί. Αυτή φαίνεται να είναι η κατάρα της ελληνικής  ΑΟΖ,  που οι πολιτικοί της την αγνόησαν και την πρόδωσαν, τουλάχιστον, για  τρεις δεκαετίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος

Τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος με μια τεράστια διαφορά. Οι Κύπριοι δίνουν οικόπεδα σε πετρελαϊκούς κολοσσούς, αλλά η Ελλάδα απλά καμαρώνει τα πιο σημαντικά οικόπεδά της, από το 12 μέχρι το 20, αφού η σημερινή κυβέρνηση, που αντιπαθεί την ΑΟΖ, αφήνει αναξιοποίητα τα οικόπεδα που δημιούργησε ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν Υπουργός Ενέργειας. Αλλά οι κυβερνώντες  έχουν άλλες προτεραιότητες, όπως είναι η ΔΕΗ, ο χρυσός της Χαλκιδικής και δεν ενδιαφέρονται για τις τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων, που διαθέτει η Ελλάδα, κυρίως νότια της Κρήτης. Τα οικόπεδα 12 μέχρι 20 σχετίζονται με τα θαλάσσια σύνορά μας με την Λιβύη, αλλά όλοι οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας από τον Μανιάτη μέχρι τον Σκουρλέτη ξέχασαν να δημιουργήσουν οικόπεδα στα ανατολικά της Κρήτης που θα συνόρευαν με την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Αυτά είναι τα οικόπεδα που κρύβουν τις μεγαλύτερες ποσότητες υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι αυτά που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι αλλά το καταραμένο φοβικό σύνδρομο, που μας διακατέχει μας εμποδίζει να προχωρήσουμε στις σωστές κινήσεις. Τώρα τελευταία με τις τουρκικές απειλές ότι θα επέμβουν στην κυπριακή ΑΟΖ, διαφαίνεται το μίσος των Τούρκων για την έννοια της ΑΟΖ, γιατί δεν αναφέρουν ότι θα επέμβουν στην ΑΟΖ αλλά στην υφαλοκρηπίδα του νησιού. Από το 1973 μέχρι σήμερα η Τουρκία συνεχίζει να ομιλεί, μονότονα, για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι τα χερσαία εδάφη και όχι τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ. Έτσι όταν αποφάσισε, παράνομα, να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με το ψευδοκράτος, δεν έκανε οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά υφαλοκρηπίδας, δίνοντας υφαλοκρηπίδα στους Τουρκοκύπριους μόνο 12 ν.μ. Βέβαια και ο ελληνικός τύπος, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας με λανθασμένους τίτλους όπως «Στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα κατευθύνεται το Barbaros». Η Λευκωσία αμέσως προειδοποίησε την Άγκυρα ότι η πραγματοποίηση των ερευνών από το Barbaros, εάν υλοποιηθούν, θα αποτελέσουν παραβίαση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

Ο ΝΟΡΒΗΓΟΣ

Καλό είναι εδώ να ξαναθυμηθούμε την ιστορία του Νορβηγού που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον κυπριακό λαό. Όταν μαθεύτηκε ότι ένας Νορβηγός, ο πρώην ΥΠΕΞ Εσπεν Μπαρθ Αϊντα, θα είναι ο επόμενος μεσολαβητής του ΟΗΕ στη θέση του περιβόητου Αυστραλού Αλεξάντερ Ντάουνερ, σίγουρα μερικοί ένοιωσαν μια ανακούφιση. Όμως, σταδιακά άρχισε να επικρατεί μια ανησυχία, που πολύ γρήγορα έγινε πραγματικότητα και οι Κύπριοι κατανόησαν ότι ο Νορβηγός είναι χειρότερος από τον Αυστραλό. Οι μάσκες ρίχτηκαν όταν έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση: «Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαστάσεις σε αυτό. Υπάρχει μια νομική διάσταση, η οποία είναι πολύ έντονη στην πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια χώρα όπως όλες οι χώρες και μπορεί να καθορίσει ποια είναι η οικονομική της ζώνη. Και να πούμε την αλήθεια, κανείς δεν την έχει αξιοποιήσει. Είναι θέμα σε ποιο βαθμό πραγματικά έγινε παραβίαση, γιατί πολλές χώρες δεν βλέπουν τις σεισμικές έρευνες ως παραβίαση, εφόσον δεν οδηγούν σε εξόρυξη.  Γιατί η οικονομική ζώνη δεν είναι κυρίαρχη περιοχή. Βασικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκεί εκτός από το να λαμβάνει πόρους. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ τεχνικό θέμα». Η κυπριακή κυβέρνηση έπρεπε αμέσως να του υπενθυμίσει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν επιτρέπει σεισμικές έρευνες  στην AOZ ενός κράτους από άλλο κράτος. Επίσης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έπρεπε να δώσει στον Νορβηγό αντίγραφο του Νόμου Παπαδόπουλου για την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου που στην παράγραφο 8 αναφέρει ρητά: (1)  Κανένα πρόσωπο δεν θα προβαίνει μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των μη ζώντων πόρων,  εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει λάβει άδεια από το Υπουργικό Συμβούλιο σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο ή από οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο όργανο δυνάμει άλλου Νόμου ή Κανονισμού.  (2)  (α)  Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου (1), διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση, καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες λίρες (ΛΚ250.000) ή σε φυλάκιση για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. Σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, το πρόσωπο αυτό υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες (ΛΚ 500.000) ή σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δέκα χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. (β)  Το Δικαστήριο, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε ποινή ήθελε επιβάλει δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου δύναται να διατάξει την κατάσχεση οποιουδήποτε σκάφους, αντικειμένου, εξοπλισμού ή υλικού, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των μη ζώντων πόρων, που λήφθηκαν κατά τη διάπραξη του αδικήματος αυτού». Πολλά κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ έχουν, επίσης, δημιουργήσει ειδική νομοθεσία που επιτρέπει τις σεισμικές έρευνες μέσα στην ΑΟΖ τους. Κράτη που έχουν ιδιαίτερα αυστηρούς κανόνες είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία. Η Νορβηγία ήταν από τα κράτη που πρωτοστάτησαν στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και έχει δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, κάτι που έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άϊντα μια και διετέλεσε υπουργός άμυνας και εξωτερικών στις κυβερνησεις του Γενς Στόλτενμπεργκ, του νυν Γενικού Γραμματεα του ΝΑΤΟ.  Τέλος να θυμίσουμε στον κ. Άϊντα την ΑΟΖ της Νορβηγίας που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της και κανείς δεν μπορεί να διεξάγει  σεισμικές έρευνες χωρίς την άδεια της κυβέρνησης της Νορβηγίας. Νομίζαμε ότι ξεφορτωθήκαμε τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, που και αυτός είχε πετσοκόψει την ΑΟΖ του Ανατολικού Τιμόρ, και πέσαμε σε κάποιον χειρότερο. Ο Νορβηγός δεν ξεχνά τα κόλπα του και φαίνεται  ότι επανήλθε δριμύτερος ζητώντας την καθυστέρηση του γεωτρητικού προγράμματος της TOTAL κατά 12 μέρες τον Ιούλιο και μάλιστα με αντάλλαγμα την μη παράνομη είσοδο του Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα υπογραμμίζοντας ότι αυτά τα σενάρια, όχι μόνο δεν ευσταθούν, αλλά αγγίζουν και τα όρια της γελοιότητας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως, πολύ σωστά, ο Γιώργος Μαλούχος έγραψε στο ΒΗΜΑ: «Είναι όμως φανερό ότι η Τουρκία έχει μετρήσει λάθος πλήθος δεδομένων. Εχει κάνει λάθος υπολογισμούς τόσο για την πολεμική ετοιμότητα της Ελλάδας και για τις όποιες συγκριτικά μικρές επιπτώσεις έχει η κρίση σε αυτήν, όπως και λάθος υπολογισμούς για τη στάση του διεθνούς παράγοντα, ιδίως των ΗΠΑ, αλλά και για την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, που είναι μεν σκληρά ταλαιπωρημένος, αλλά που δεν θα δεχθεί ούτε κατά διάνοια παθητικά μια πρόκληση της εθνικής ακεραιότητας της χώρας Τέλος, απαρατήρητη πέρασε  πρόσφατα, μια δήλωση του Προέδρου της ΕΔΕΚ. Στην συνάντησή του με τον Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά τόνισε ότι Ελλάδα και Κύπρος χρειάζεται να αναβαθμίσουν ακόμα περισσότερο τον γεωστρατηγικό τους ρόλο στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κατέληξε λέγοντας: «Πέρα από τις σωστές συμφωνίες που έχουν συνάψει με γειτονικές χώρες (όπως Ισραήλ και Αίγυπτος) το επόμενο που θα πρέπει να γίνει είναι οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου- Κύπρου και η περαιτέρω ενίσχυση της αεροναυτικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου». Αμήν και πότε. Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου μου γιατρού Χρίστου Κατσέτου, που χαθηκε πρόωρα. Μου είχε ζητήσει να συνεχίσω τους αγώνες μου για την ΑΟΖ. Να είναι σίγουρος ότι αυτό θα συμβεί.

Πηγή: Το μεγαλείο της κυπριακής ΑΟΖ και η κατάρα της ελληνικής: Η “Μάνα” δεν παραδειγματίζεται από την “Κόρη” http://mignatiou.com/2017/04/to-megalio-tis-kipriakis-aoz-ke-i-katara-tis-ellinikis-i-mana-den-paradigmatizete-apo-tin-kori/