Archive for the ‘Αλβανία’ category

Οι Ορθόδοξοι Αλβανοί των Σκοπίων είναι 100.000!!

Φεβρουαρίου 22, 2018

Οι Ορθόδοξοι Αλβανοί στην ΠΓΔΜ επιστρέφουν στις ρίζες τους», είναι το άρθρο στο Ina-online.net που αναφέρει ότι ο αριθμός τους εκτιμάται σε πάνω από 100 χιλιάδες πολίτες

Μάιος 15, 2016.

Ο διακεκριμένος διανοούμενος, Ορθόδοξος Αλβανός,  Μπρανισλάβ Σιναντινόφσκι,  λέει ότι τα Σκόπια δεν έχουν αλβανικές Ορθόδοξες εκκλησίες και ότι δεν θα υποχωρήσει στις θέσεις του μέσω απειλών και επιθέσεων για να δηλώνει δημόσια ότι είναι Αλβανός Ορθόδοξος.

«Το μήνυμά μου είναι να γιορτάσουμε για τα χίλια χρόνια της ορθοδοξίας μας παρότι δεν έχουμε μια δικιά μας εκκλησία και πρέπει οι Ορθόδοξοι Αλβανοί (στα Σκόπια) να οικοδομήσουν και δεν βλέπω το λόγο να μην μας επιτρέπουν, αφού δεν ζητάμε κρατική ενίσχυση για το σκοπό αυτό, για τον οποίο θα στηρίξει ο λαός μας», λέει ο Συναδινόφκσι.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αριθμός των Ορθόδοξων Αλβανών υπολογίζεται σε πάνω από 100.000, οι οποίοι εξυπηρετούνται  σε διάφορες (σλαβικές) εκκλησίες.

«Το ζήτημα των Αλβανών Ορθόδοξων δεν είχε ανοίξει ποτέ στο παρελθόν και δεν μελετήθηκε με επιστημονικό τρόπο. Το θέμα απαιτεί μια θεσμική μέριμνα, ώστε να αντικατοπτρίζει  αντάξια τους αυτόχθονες Αλβανούς της περιοχής, ιδιαίτερα κατά τη μεσαιωνική περίοδο, η οποία μέχρι σήμερα, συχνά, γίνεται κατάχρηση και εξακολουθεί να γίνεται αντικείμενο πολιτικών υποθέσεων από διάφορους κύκλους της Σερβίας, της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και φυσικά των Σκοπίων», σημειώνει το δημοσίευμα.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οι Ορθόδοξοι Αλβανοί των ανατολικών  περιοχών της Αλβανίας βρίσκονταν υπό συνεχή πίεση από το Βούλγαρο Έξαρχο που προσπαθούσε να τους αφομοιώσει.

Στην πραγματικότητα, είχε τη δικαιοδοσία στην Εκκλησία και όλοι οι Ορθόδοξοι πιστοί που ήθελαν να εκκλησιαστούν αναγκάζονταν να δηλώνουν  ότι είναι Βούλγαροι.

Εδώ έγκειται και η παγίδα της στατιστικής χειραγώγησης των  Βούλγαρων ιστορικών, οι οποίοι στις μελέτες τους, η συμπαγής πλειοψηφία των Ορθόδοξων Αλβανών από τις ανατολικές αλβανικές περιοχές, εμφανίζονταν ως Βούλγαροι, όπως εκτιμά ο Σκεντέρ Ασάνι.

Ο μελετητής Ασάνι, λέει ότι ο Γολγοθάς των Ορθόδοξων Αλβανών στις ανατολικές περιοχές, συνεχίστηκε και μετά τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας και τη δημιουργία κατόπιν της γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας που χρησιμοποίησε  τη θρησκεία ως στοιχείο εκσλαβισμού, προκειμένου να αφομοιώσει σχεδόν ολόκληρο τον αλβανικό ορθόδοξο πληθυσμό.

Iliria News Agency

 

Advertisements

Ο εφιάλτης για τα Σκόπια δεν είναι η Ελλάδα αλλά η αλβανοποίηση

Ιανουαρίου 8, 2018

 

Ο εφιάλτης για τα Σκόπια δεν είναι η Ελλάδα αλλά η αλβανοποίηση

Το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει να επανέρχεται στην επικαιρότητα το «σκοπιανό» ή «μακεδονικό» ζήτημα, με την προοπτική της οριστικής επίλυσής του να παρουσιάζεται ως πιθανότερη από ποτέ.

 Αυτό συμβαίνει κυρίως, επειδή η σύνδεση της κοινής, επίσημης ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων με την «μακεδονική ταυτότητα» έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά σήμερα, συγκριτικά με τις πρώτες ημέρες ανεξαρτησίας της Π.Γ.Δ.Μ.

Η ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΤΩΝ

Στην αρχή, η προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας είχε σαφείς δόσεις μεγαλοϊδεατισμού, με αιχμή την «επικοινωνιακή καταιγίδα», που είχε αφετηρία κυρίως τις Η.Π.Α. και προσπαθούσε να παρασύρει την ανιστόρητη και αδιάφορη μερίδα της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Σε αυτήν την φάση, ήταν σαφές ότι η Π.Γ.Δ.Μ. είχε επιλέξει να δημιουργήσει ένα τεχνητό δίπολο απέναντι στην Ελλάδα.

Μάλιστα, αν αναλογιστεί κάποιος τον αριθμό, αλλά και το μέγεθος των κρατών (Ρωσία, Κίνα, Η.Π.Α. κτλ.), που έσπευσαν να αναγνωρίσουν την Π.Γ.Δ.Μ. με την συνταγματική ονομασία της, η κατάσταση δεν προοιωνίζονταν καλή για την ελληνική πλευρά.

Η στρατηγική κίνηση της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, να προχωρήσει σε μονομερές εμπάργκο, άλλαξε τους όρους που κινούνταν η Π.Γ.Δ.Μ. και επέφερε μια αναπροσαρμογή στον σχεδιασμό της κυβέρνησης του Κίρο Γκλιγκόροφ, προς όφελος της Ελλάδας –χωρίς, ωστόσο, να βρεθεί η επιζητούμενη, οριστική λύση για το όνομα.

Το τέλος της θητείας του Γκλιγκόροφ συνέπεσε με την έναρξη των προκλήσεων από την αλβανόφωνη μερίδα της χώρας, σε συνάφεια και με τα γεγονότα στο Κόσοβο.

Από εκεί και μετά, ιδίως μετά τον αδόκητο θάνατο (αεροπορικό δυστύχημα) του βουλγαρικής επιρροής διαδόχου του Γκλιγκόροφ, Μπορίς Τραϊκόφσκι, κλιμακώθηκε ο «ακήρυχτος πόλεμος» εντός της Π.Γ.Δ.Μ., με τις διάφορες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες να οριοθετούν τις ζώνες επιρροής τους.

Πλέον, η «μακεδονική ταυτότητα» αποκτούσε μια άλλη διάσταση, λιγότερο επεκτατική και περισσότερο αυτοσυντήρησης, απέναντι στον «αλβανικό επίβουλο».

Το δίπολο είχε αναπροσαρμοσθεί, με όρους εσωστρέφειας. Ίσως γι’αυτό οι άλλες ενδιαφερόμενες χώρες, ακόμη και η Ελλάδα, να ήταν περισσότερο ανεκτικές και να κρατούσαν χαμηλούς τόνους, απέναντι στην ρητορική περί «Μακεδονίας», προκειμένου να μην ευνοήσουν την εξυπηρέτηση της ιδέας της «Μεγάλης Αλβανίας» ή της «Πράσινης Γραμμής» (Green Transverse ή “Green Corridor”, αυτό που οι Έλληνες αποκαλούμε «μουσουλμανικό τόξο»).

Η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ Π.Γ.Δ.Μ. ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Για όσους δεν γνωρίζουν, η τελευταία επίσημη απογραφή στην Π.Γ.Δ.Μ. έλαβε χώρα το όχι και τόσο κοντινό …2002, με τον συνολικό πληθυσμό να ξεπερνά κατά λίγο τα δύο εκατομμύρια.

Σύμφωνα με εκείνη την μέτρηση, ως «Μακεδόνες» είχε απογραφεί το 64.17% του πληθυσμού, την ώρα που οι δεδηλωμένοι Αλβανοί ήταν στο 25.17%, ενώ στην τρίτη θέση ήταν οι Τούρκοι με μόλις 3.85%.

Αυτά τα βασικά μεγέθη ήταν σχεδόν ίδια και στις απογραφές του 1991 και 1994.

Ωστόσο, ιδίως την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των αλβανόφωνων-μουσουλμάνων έχει αυξηθεί σημαντικά (με βάση τους δείκτες γεννήσεων/θανάτων στην Π.Γ.Δ.Μ., οι Αλβανοί έχουν αυξητική τάση σε σχέση 3:1, ως προς τους «Μακεδόνες», την ώρα που ο αντίστοιχος δείκτης για τους Τούρκους είναι στο 2.5:1).

Αυτό συμβαίνει ιδίως στο βόρειο-βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, στα σύνορα με την Σερβία, το Κόσοβο και την Αλβανία, όπου ακόμη και ένας απλός επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει τους μιναρέδες, που κτίζονται ο ένας μετά τον άλλον.

Αυτό που δεν είναι εύκολο να παρατηρηθεί, αλλά χρειάζεται να ρωτήσεις για να το μάθεις, είναι ότι πολλοί ντόπιοι αποδέχονται τις πολύ δελεαστικές προσφορές Αλβανών και Τούρκων, στους οποίους πωλούν σπίτια και χωράφια, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα για να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό.

Η συγκεκριμένη προσθαφαίρεση δεν συνιστά έναν απλό εποικισμό της Π.Γ.Δ.Μ., αλλά μια σημαντική αλλοίωση του πληθυσμού του κρατιδίου, προς όφελος της αλβανικής-μουσουλμανικής κοινότητας, γεγονός που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από την Βουλγαρία, που πάντα έχει ένα ιδιαίτερο -και πρόδηλο- ενδιαφέρον, για τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή.

Ήδη, από το 2004, η Βουλγαρία έχει προχωρήσει σε μια ιδιαίτερη «επίθεση φιλίας», με στόχο την απόδοση διαβατηρίων ή και υπηκοότητας στους βουλγαρόφωνους κατοίκους της Π.Γ.Δ.Μ., όπου η απογεγραμμένη βουλγαρική μειονότητα του 2002 ανέρχονταν σε μόλις 1,418 πολίτες (0.07% του συνολικού πληθυσμού).

Αυτή η προσπάθεια φαίνεται ότι αποδίδει καρπούς, καθώς, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις των βουλγαρικών αρχών, ο αριθμός των πολιτών της Π.Γ.Δ.Μ. που έχουν αποκτήσει βουλγαρικό διαβατήριο μέχρι το τέλος του 2017 ήταν ακριβώς 71,524 άτομα, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από τους μισούς έχουν αποκτήσει και την βουλγαρική υπηκοότητα.

Σίγουρα, η ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στην ραγδαία αύξηση των αριθμών, όμως το ζητούμενο σε αυτήν την φάση δεν είναι το γιατί οι Σκοπιανοί επιθυμούν και αποκτούν βουλγαρικά διαβατήρια ή και υπηκοότητες, αλλά το πώς θα αξιοποιηθεί αυτό το δεδομένο από την κυβέρνηση της Σόφιας.

Σε αυτήν την «εξίσωση» των μειονοτήτων είναι προφανές ότι πρέπει να συνεκτιμηθεί και ο ρόλος της Σερβίας, η οποία μέχρι πρόσφατα είχε μια σχετικώς διακριτική παρουσία.

Η κίνηση της απόσυρσης των διπλωματικών ακολούθων της Σερβίας από τα Σκόπια τον περασμένο Αύγουστο, σε συνέχεια των δηλώσεων μεταμέλειας του Υπουργού Εξωτερικών της Σερβίας, για την αναγνώριση της Π.Γ.Δ.Μ. με το συνταγματικό της όνομα, αποτελεί ένα δείγμα της αναμενόμενης αλλαγής της σερβικής στάσης, σε κάθε επίπεδο.

Μια στάση, που δύσκολα πρόκειται να ανατραπεί και θα παραμένει από επιφυλακτική έως και αρνητική απέναντι στην Π.Γ.Δ.Μ., δεδομένης και της λειτουργίας της κυβέρνησης των Σκοπίων, ιδίως ως προς το ζήτημα του Κοσόβου.

Σε περίπτωση απογραφής, λοιπόν, είναι σχεδόν σίγουρη η ενίσχυση της σερβικής μειονότητας στην χώρα (το 2002 ανέρχονταν μόλις στο 1.78% του πληθυσμού), χωρίς καν η σερβική κυβέρνηση να κινηθεί στα πρότυπα της βουλγαρικής στρατηγικής. Και αυτό, δεν οφείλεται στο ότι πολλοί κάτοικοι ιδίως της κεντρικής Π.Γ.Δ.Μ. διατηρούν στενούς δεσμούς με συγγενείς τους από την Σερβία, αλλά κυρίως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μιας «μακεδονικής ιδέας» που φθίνει και δεν αρκεί για την επικράτηση στην εσωτερική «μάχη» με Αλβανούς-μουσουλμάνους.

Έτσι, οι Σέρβοι της Π.Γ.Δ.Μ. δεν φαίνεται να έχουν πια λόγο να απογραφούν ως «Μακεδόνες», με αποτέλεσμα να καταρρέει το αφήγημα, πάνω στο οποίο στήθηκε η ύπαρξη του κρατιδίου των Σκοπίων.

Τα νέα δεδομένα και οι διακρατικές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες (και την Τουρκία), είναι σίγουρο ότι συνεκτιμώνται από την ηγεσία της Π.Γ.Δ.Μ., στο πλαίσιο και της απαίτησης της Ε.Ε. για μια αντικειμενική και επιστημονικώς άρτια απογραφή του πληθυσμού, η οποία θα διαφοροποιούσε δραματικά τα δεδομένα στην χώρα.

ΤΟ «ΒΟΣΝΙΑΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ» ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοτικών και εθνικών εκλογών στην Π.Γ.Δ.Μ., αρκετοί ουδέτεροι παρατηρητές, διαπιστώνουν ότι η κατάσταση είναι παρόμοια με αυτήν που επικρατεί στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Ένα κράτος, που σήμερα αποτελείται από δύο ομοσπονδίες (Federacija, για την ενοποιημένη Ομοσπονδία Κροατών-Μουσουλμάνων και Republika Srpska, για την Σερβική Κοινότητα), συν την ιδιαίτερη περίπτωση του Brčko.

Είναι τόσο πολλά και τόσο σημαντικά τα κοινά σημεία, ανάμεσα στις δύο χώρες, που ήδη εξυφαίνονται τα πρώτα σενάρια, για την εφαρμογή του «βοσνιακού μοντέλου» στην Π.Γ.Δ.Μ., αν και θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι απίθανη, η δημιουργία ενός πληθυσμού αμιγούς σύνθεσης στις ζώνες που θα απαιτούνταν να δημιουργηθούν –τουλάχιστον, χωρίς παρεκτροπές…

Σε μια διζωνική κατάσταση, οι διακριτές διοικητικές οντότητες θα είχαν θρησκευτικά σημεία αναφοράς (Μουσουλμάνοι-Χριστιανοί).

Η πλειονότητα των εδαφών θα πήγαινε στην χριστιανική πλευρά, σε μια αναλογία που θα προσέγγιζε το 2:1.

Ωστόσο, είναι εξαιρετικά πιθανό η πόλη των Σκοπίων να υιοθετούσε το πρότυπο του Σαράγεβο, όπου υπάρχει ουσιαστική διχοτόμηση της αστικής περιοχής, στο μουσουλμανικό και στο ορθόδοξο (σερβικό) τμήμα της πόλης.

Από την άλλη, αν η διάκριση γίνονταν με κριτήρια εθνικής καταγωγής, τότε είναι πιθανόν να υπήρχε η τριχοτόμηση της χώρας (Αλβανοί-Τούρκοι, Σέρβοι, Βούλγαροι).

Σε μια τέτοια περίπτωση, αν προχωρούσε η διάκριση και της πόλης των Σκοπίων, τότε μάλλον η βουλγαρική μερίδα δεν θα είχε περιθώρια παρουσίας στην συγκεκριμένη αστική περιοχή.

Όμως, αυτό το σενάριο δεν φαίνεται πολύ πιθανό, γιατί θα διευκόλυνε πολύ την Σερβία, η οποία θα μπορούσε ακόμη και να συνορεύει με την Ελλάδα.

Και στα δύο σενάρια, για την ελληνική μειονότητα δεν φαίνεται ότι υπάρχει άμεση δυνατότητα εμπλοκής ή ωφέλειας, οπουδήποτε πλην του νότιου τμήματος της Πελαγονίας.

Ίσως, μάλιστα, η ιδανικότερη περίπτωση να ήταν η υιοθέτηση ενός καθεστώτος για την περιοχή, όπως έχει το Brčko.

Είναι προφανές, ότι οι παραπάνω περιπτώσεις συνθέτουν το λεγόμενο «καλό σενάριο», όπου η όποια ανακατανομή εδαφών και κέντρων επιρροής θα γίνει χωρίς επιπλοκές και, κυρίως, αναίμακτα.

Όμως, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι η πρόθεση ομοσπονδιοποίησης της Π.Γ.Δ.Μ. δεν θα αποδειχθεί αρκετή, προκειμένου να «παγώσουν» οι επεκτατικές βλέψεις συγκεκριμένων παραγόντων, εντός κι εκτός των Βαλκανίων, με «μπαλαντέρ» το Κόσοβο –αλλά, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση…

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ήδη, η νέα ηγεσία της Π.Γ.Δ.Μ. δείχνει ότι ανησυχεί για το μέλλον του κρατιδίου και επιζητά την άμεση ένταξή του στο ΝΑΤΟ ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Μόνο που για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αρθούν οι αντιρρήσεις της Ελλάδας και, κάπως έτσι, φτάνουμε στην αναζήτηση οριστικής λύσης για το όνομα, τάχιστα.

Κι αν για τον μέσο Έλληνα, το ζήτημα αρχίζει και τελειώνει στο αν θα περιέχεται η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της στο νέο, συμφωνημένο όνομα του κρατιδίου των Σκοπίων, είναι εξαιρετικά θετικό το ότι η ηγεσία του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών εστιάζει και στις άλλες πτυχές του θέματος.

Η βασικότερη όλων είναι το μέλλον της Π.Γ.Δ.Μ., εφόσον δεν ενταχθεί εγκαίρως σε κάποια διεθνή συμμαχία, καθώς και η αλληλεπίδραση με το βαλκανικό status quo.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας έχει κλονιστεί, εξαιτίας της κρίσης και, κυρίως, της επιτροπείας που ασκείται από τα κέντρα και τα παράκεντρα του εξωτερικού.

Πέρα, όμως, από το προφανές, η ελληνική πλευρά έχει υποστεί μία σημαντική, στρατηγική ήττα, που καλείται να διαχειριστεί ο κ. Κοτζιάς.

Επί σειρά ετών, η Ελλάδα είχε επενδύσει στο να βρίσκεται ένα επίπεδο πάνω από τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες.

Η ένταξη στην Ε.Ο.Κ., η εισαγωγή του ρόλου της ως «μεσογειακής χώρας», η ένταξη στην ευρωζώνη.

Όλα αυτά, στην βάση του ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι ο αξιόπιστος μοχλός σταθερότητας στην ευρύτερη Βαλκανική, χωρίς να θεωρείται «χώρα των Βαλκανίων», κάτι που είχε εμπεδωθεί διεθνώς.

Αυτή η διαχρονική στρατηγική της χώρας, κλονίστηκε πολύ σοβαρά τα τελευταία χρόνια, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμη και σημαντικοί εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχουν …υποβιβάσει την Ελλάδα στην κατηγορία των «βαλκανικών χωρών».

Άλλωστε, δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ένα από τα πρώτα μέτρα των μνημονίων, που υπαγόρευσε η «τρόικα» ήταν η ουσιαστική παύση των ελληνικών κρατικών επενδύσεων στα Βαλκάνια…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση έχει το πατριωτικό καθήκον να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να συνδυάσει την απαίτηση για σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, με την αναγκαιότητα για την αποτροπή de facto ή de jure απαιτήσεων, όσων λειτουργούν επεκτατικά και επιχειρούν να αξιοποιήσουν την παρούσα συγκυρία. Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρει…

http://www.tribune.gr/blog/news/article/425435/o-efialtis-gia-ta-skopia-den-ine-ellada-alla-alvanopiisi.html

 

Η Αλβανία γερνάει- συνεχίζεται η μείωση των γεννήσεων

Δεκέμβριος 29, 2017

Image result for γηρασμενη αλβανια

Related image

«Η Αλβανία γερνάει, τρομερή μείωση του ποσοστού των γεννήσεων»

Δεκέμβριος 27, 2017. 21:15

Τίρανα

Το Ινστιτούτο Στατιστικής της Αλβανίας ανέφερε ότι το τρίτο τρίμηνο του έτους, ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 20, 7% , σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

Η μείωση των γεννήσεων κατά το τρίτο τρίμηνο δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, αλλά μια μακροχρόνια τάση που έχει ήδη μετατραπεί σε μείζονα ανησυχία για το μέλλον της Αλβανίας.

Πέρυσι, ο αριθμός των γεννήσεων στη χώρα ήταν ο χαμηλότερος σε σχεδόν 100 χρόνια.

Σύμφωνα με το INSTAT, μόνο 31.700 παιδιά γεννήθηκαν σε ολόκληρη την Αλβανία το 2016, που είναι το χαμηλότερο από το 1930 όταν το αλβανικό κράτος δημιούργησε για πρώτη φορά μητρώο και άρχισε να καταγράφει δημογραφικά στοιχεία.

Ωστόσο, το αρνητικό ρεκόρ του 2016 έχει χειροτερεύσει φέτος, καθώς ο ρυθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 3300 σε σύγκριση με τους πρώτους εννέα μήνες του ’16.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι η Αλβανία αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή δημογραφική κρίση που σηματοδοτεί την τρίτη γρηγορότερη μείωση γονιμότητας που έχει καταγραφεί ποτέ στην παγκόσμια ιστορία, μετά από την Κορέα και τη Ρωσία.

Σε συνδυασμό με τη μαζική μετανάστευση των νέων, η μείωση προκαλεί ταχεία γήρανση και ρυτίδωση του αλβανικού πληθυσμού, ένα φαινόμενο που έχει σημαντικές επιπτώσεις για το μέλλον της οικονομίας και των δημόσιων οικονομικών.

(Στοιχεία από shqipnews.al)

ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΣΕΙΣ…ΜΕΓΑΛΗ ΣΕΡΒΙΑ ΕΜΕΙΣ!!!

Νοέμβριος 21, 2017

Μια «μαύρη τρύπα», αυτή του Κοσόβου, πάει να κλείσει στα δυτικά Βαλκάνια, μια άλλη όμως, βορειότερα, εκείνη της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, μεγαλώνει και βαθαίνει επικίνδυνα για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Κράτος υβρίδιο, η Βοσνία – Ερζεγοβίνη «φτιάχτηκε» από τη διεθνή κοινότητα το 1995, με τη συνθήκη του Ντέιτον, για να σταματήσει το αιματοκύλισμα στη Γιουγκοσλαβία, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ ως τέτοιο. Κοντά 20 χρόνια από την ίδρυσή του δίνει την εικόνα ενός παράλυτου μορφώματος, το οποίο δεν θέλει κανείς από τους «ενοίκους» του, τους Βόσνιους μουσουλμάνους, τους Σέρβους και τους Κροάτες δηλαδή. Μόνο η διεθνής κοινότητα επιμένει να το κρατάει στη ζωή, ρίχνοντας τεράστια κονδύλια σε «βαρέλι δίχως πάτο», χάριν των γεωστρατηγικών ισορροπιών στην περιοχή.

«Η καλύτερη λύση, η βιώσιμη, θα ήταν η διάλυση αυτού του κράτους», λέει στην «Κ» ο Μίλοραντ Ντόντικ, πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας, της μιας από τις δύο οντότητες –η άλλη είναι η κροατομουσουλμανική– που απαρτίζουν σήμερα, στα χαρτιά, το συγκεκριμένο κράτος. Η συνθήκη του Ντέιτον δίνει αυξημένη αυτονομία στις οντότητες, στην πραγματικότητα όμως λειτουργούν δύο κράτη… στη συσκευασία του ενός: αυτό της Σερβικής Δημοκρατίας με αποσχιστικές τάσεις και εκείνο των μουσουλμάνων, που επιδιώκουν μια ισχυρή κεντρική εξουσία πάνω από τις εθνότητες, με τους αδύναμους Κροάτες να θέλουν και αυτοί να φύγουν.

«Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη δεν έχει μέλλον. Ποτέ στην ιστορία της δεν ήταν κράτος. Υπήρξε τμήμα της οθωμανικής εξουσίας, της Αυστροουγγαρίας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην πρώτη Γιουγκοσλαβία δεν υπήρχε. Εγινε σαν ομοσπονδιακό κράτος της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και μόνο η ισχυρή σοσιαλιστική κυβέρνηση την κράτησε ως αυτόνομο κράτος. Είναι παράξενο το ότι οι δυτικές δυνάμεις που εργάστηκαν να γκρεμίσουν τον κομμουνισμό στην Ανατολική Ευρώπη και τη Γιουγκοσλαβία, τώρα προσπαθούν να κρατήσουν τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη σαν μια μικρή Γιουγκοσλαβία» λέει ο ίδιος.

Ομοσπονδία

Κληθείς να σχολιάσει τη θέση της διεθνούς κοινότητας, ότι για να λειτουργήσει το κράτος πρέπει να ισχυροποιηθούν οι κεντρικοί θεσμοί, ο κ. Ντόντικ λέει: «Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη δημιουργήθηκε έτσι όπως είναι σήμερα κατόπιν συμφωνίας. Δεν δημιουργήθηκε για να γίνει κράτος κεντρικό, είναι ένα κράτος ομοσπονδιακό. Υπάρχουν φυσικά κάποιοι που θέλουν να λειτουργεί με κεντρομόλο τάση, υπάρχουν και πολλοί μέσα στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, όπως η Σερβική Δημοκρατία, που θέλουν να έχουν μεγαλύτερη αυτονομία. Και οι Κροάτες το θέλουν ακόμα περισσότερο. Η κεντρομόλος τάση είναι επιθυμητή περισσότερο από τους μουσουλμάνους. Αυτούς τους υποστηρίζει μεγάλο μέρος των δυτικών χωρών και τελευταία περισσότερο η Τουρκία. Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι θέλουν κεντρική κυβέρνηση, μολονότι δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα, για να ελέγχουν την εξουσία. Ακόμα και σήμερα υπάρχει ισχυρή υποστήριξη των μουσουλμάνων από την πλευρά των δυτικών χωρών. Πρέπει να πω πάντως ότι το πιθανότερο είναι να γίνει πρώτα ανεξάρτητη η Ρεπουμπλίκα Σρπσκα, παρά ενιαίο κράτος με ισχυρή κεντρική εξουσία η Βοσνία – Ερζεγοβίνη».

Κατά τον ισχυρό άντρα των Σέρβων της Βοσνίας, που βρέθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη για να παραστεί στα εγκαίνια του εμπορικού γραφείου της Σερβικής Δημοκρατίας, η εναλλακτική λύση είναι να διασπαστεί η Βοσνία – Ερζεγοβίνη σε τρία τμήματα. «Δεν είναι δυνατόν η Δύση να έχει αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των Κοσοβάρων και λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω να μην αναγνωρίζει ανεξαρτησία της Σερβικής Δημοκρατίας που είναι η ίδια κατάσταση ακριβώς» υποστηρίζει, και στην ερώτηση γιατί ενώ παλαιότερα δήλωνε ότι εάν αποσχιστεί το Κόσοβο θα πράξει το ίδιο και η Ρεπουμπλίκα Σρπσκα, απαντάει «σιγά σιγά, για όλα υπάρχει ο χρόνος, και η γυναίκα γεννάει μετά από εννιά μήνες…», και σπεύδει να διευκρινίσει ότι σε περίπτωση απόσχισης η Σερβική Δημοκρατία δεν πρόκειται να ενωθεί με τη Σερβία καθώς, όπως λέει, «δεν θα ήθελα τη δική μου ανεξαρτησία να την παραδώσω στη Σερβία».

http://www.kathimerini.gr/752904/article/epikairothta/kosmos/m-ntontik-to-kratos-vosnia—-erzegovinh-den-exei-mellon

Σάσων: Το νησί που «χαρίσαμε» στην Αλβανία τον Ιούνιο του 1914! (φωτό)

Νοέμβριος 7, 2017

Μπροστά στήν εἴσοδο τοῦ κόλπου Αὐλώνας σέ ἀπόσταση περίπου τριῶν μιλίων βρίσκεται ἕνα γραφικό νησί. Τό ὄνομά του Σάσων ἤ Σασώ εἶναι πανάρχαιο. Ἀπό τό δεύτερο πρό Χριστοῦ αἰώνα τό ἀναφέρει ὁ ἱστορικός Πολύβιος καί ὁ ἀρχαῖος γεωγράφος Σκύλακας ὁ Καρυανδέας.

Μνημονεύεται ἐπίσης καί ἀπό τούς γεωγράφους Στράβωνα, Κλαύδιος Πτολεμαῖο, καθώς καί ἀπό τό Ρωμαῖο Ναύαρχο καί ἱστορικό Πλίνιο, ὡς ὁρμητήριο πειρατῶν. Οἱ Ἰταλοί τό ἀποκαλοῦν Σαζένο (Saseno) καί οἱ Ἀλβανοί Σαζάνη (Sazani). Ἐκτείνεται μόλις δυόμισυ ναυτικά μίλια ἀπό βορά πρός νότο καί τό μέγιστο πλάτος του δέν ξεπερνᾶ τό ἕνα μίλι. Τό μέγιστο ὕψος του εἶναι τριακόσια τριάντα ἕνα μέτρα. Ἀποτελεῖται ἀπό δύο λόφους πού ξεγελοῦν ἀπό μακριά, δίνοντας τήν ἐντύπωση ὅτι ὑπάρχουν δύο ξεχωριστά νησιά.

Ἀπό νότο τό προσεγγίζει σέ ἀπόσταση τριῶν ναυτικῶν μιλίων ἡ ἄκρα Λιγκουέτα (Gjuherzes) τῆς χερσονήσου τῶν Ἀκροκεραυνίων, ἐνῶ ἀνατολικά ἡ πλησιέστερη ἀπόστασή του ἀπό τήν ἠπειρωτική ξηρά εἶναι τεσσεράμισυ ναυτικά μίλια. Καθώς τά βάθη γύρω ἀπό τό νησί εἶναι μεγάλα ἐπιτρέπεται ἡ διέλευση ἀκόμα καί μεγάλων πλοίων. Μισό μίλι νοτιότερα ἀπό τή βορειοδυτική ἄκρη, σέ ὕψος ἑκατόν ἐνενήντα ὀκτώ μέτρων λειτουργεῖ φάρος. Ὑπάρχει μαρτυρία καί γιά ἐρείπια φρουρίου στό νησί, πιθανόν Ρωμαϊκοῦ.

Τό ἀπόκρημνο ἔδαφος τοῦ νησιοῦ καθώς καί οἱ ἀπότομοι βράχοι καί τό πλῆθος τῶν ὑφάλων πού σχηματίζουν γύρω του φυσικά κωλύματα, ἀπαγορεύουν τήν προσέγγιση ἀπό τή θάλασσα, καθιστῶντας το ἀπόρθητο κάστρο. Τό νησί γενικά εἶναι ἄγονο ἀλλά προσφέρεται γιά τή βοσκή αἰγοπροβάτων. Παρά τή σχετικά μικρή του ἔκταση πού δέν ξεπερνᾶ τά 5,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μποροῦσε νά ἐκτρέφει στό παρελθόν 8000 πρόβατα, περισσότερα ἀπό 300 κατσίκια καθώς καί πλῆθος βοοειδῶν.

Στό σημεῖο αὐτό θά πρέπει νά σταθοῦμε στή στρατηγική ἀξία τοῦ νησιοῦ πού συνδέεται ἄμεσα μέ τήν ἀντίστοιχη στρατηγική σημασία τῆς εὐρύτερης περιοχῆς του, δηλαδή τῆς Ἀδριατικῆς. Ὅσο μικρό κι ἄν εἶναι τό νησί, ἡ σημασία του εἶναι τεράστια. Αὐτό ὀφείλεται στή θέση του. Βρίσκεται στό ἀνατολικό ἄκρο τοῦ στενοῦ τοῦ Ὀτράντο. Τό στενό αὐτό, εὔρους σαράντα ναυτικῶν μιλίων μεταξύ Ἀλβανίας καί Ἰταλίας, ἀποτελεῖ τήν πύλη τῆς Ἀδριατικῆς! Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό στοιχεῖο πού δίνει στό μικρό καί ἄγονο νησί μιά τόσο σημαντική στρατηγική ἀξία πού τή μοιράζεται μέ τό ἄλλο ἄκρο τοῦ στενοῦ, τό δυτικό πού ἀποτελεῖται ἀπό τήν ἄκρα Σάντα Μαρία ντί Λέουκα καί τήν ἄκρα Ὀτράντο τῆς Ἰταλίας.

Εἶναι εὔκολα κατανοητό ὅτι ἡ Δύναμη πού ἐλέγχει τήν εἴσοδο τοῦ στενοῦ ἐλέγχει μιά ἀπό τίς σημαντικότερες θάλασσες τῆς περιοχῆς μας, γεγονός πού ἀποτελεῖ σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα σέ ὁλόκληρη τή Μεσόγειο! Γιά τούς λόγους αὐτούς τό ἐνδιαφέρον γιά στρατηγικό ἔλεγχο τῆς Ἀδριατικῆς δέν εἶναι καθόλου καινούργιο.

Πρῶτοι οἱ Ρωμαῖοι ἀντιλήφθηκαν τή μεγάλη ἀξία της καί ἔκτισαν ὀχυρωματικά ἔργα. Στή διάρκεια τῆς μεσαιωνικῆς Αὐτοκρατορίας μας, τή λεγόμενη Βυζάντιο σήμερα, τό ἐνδιαφέρον περιορίστηκε σχετικά. Ὁ στρατηγικός προσανατολισμός τότε ἦταν πρός βορά καί κυρίως πρός ἀνατολάς. Μέ τήν ἐμφάνιση ὅμως τῶν Τούρκων, ἡ ἀξία τῆς περιοχῆς ἀναβαθμίστηκε. Πλῆθος διεθνεῖς συνθῆκες εἶχαν στόχο τους τήν ἐξασφάλιση τοῦ ἐλέγχου τῆς Ἀδριατικῆς, πότε ὑπέρ τῆς μίας καί πότε ὑπέρ τῆς ἄλλης Μεγάλης Δυνάμεως.

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅμως ὅτι ἱστορικά ἡ Σάσων, τό Γιβραλτάρ τῆς Ἀδριατικῆς, ἀνήκει στά Ἰόνια νησιά. Ἀπό τό 1696, μετά ἀπό 125 χρόνια Τουρκικῆς κατοχῆς, τό βρίσκουμε μαζί μέ τά ὑπόλοιπα Ἰόνια νησιά κάτω ἀπό Ἑνετική ἐπικυριαρχία, ἐνῶ στή συνέχεια ἀκολούθησε τή μοίρα τῶν Ἰονίων Νήσων σέ ὅλες τίς διεθνεῖς ἐξελίξεις. Μέ τή Συνθήκη τοῦ Κάμπο – Φόρμιο τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1797 μεταξύ Γαλλίας καί Αὐστρίας περιῆλθε μαζί μέ τά Ἑπτάνησα στή Γαλλία, ὅπως καί ὅλες οἱ «… ἄλλοτε Βενετικαί κτήσεις εἰς τήν Ἀλβανίαν, πού κεῖνται νοτίως τοῦ κόλπου τοῦ Δρίνου».

Συμπεριλήφθηκε στή Συνθήκη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό Μάρτιο 1800 μεταξύ Τούρκων καί Ρώσων, γιά τή συγκρότηση τῆς Δημοκρατίας τῶν Ἑπτανήσιων. Ἀκολούθησε ἡ Συνθήκη τῆς Ἀμιένης τό Μάρτιο 1802, μεταξύ Γαλλίας, Ἀγγλίας, Ἱσπανίας ὅπου ἀναγνωρίζεται ἡ Ἑπτάνησος Πολιτεία καί κατοχυρώνεται τό καθεστώς προστασίας τῶν Συμμάχων Δυνάμεων καί φθάσαμε στή Συνθήκη τῶν Παρισίων τό 1815 μεταξύ Γαλλίας καί τῶν τεσσάρων Συμμάχων Αὐστρίας, Ἀγγλίας, Πρωσσίας καί Ρωσίας μέ τήν ὁποία ἀναγνωρίσθηκαν οἱ Ἰόνιοι Νῆσοι σάν ἐλεύθερη καί ἀνεξάρτητος Πολιτεία ὑπό Ἀγγλική προστασία.

Στήν ἐξουσία τῆς Ἰονίου Πολιτείας, σύμφωνα μέ διευκρίνιση τῆς 17ης Νοεμβρίου 1825 περιλαμβανόταν καί ἡ Σάσων σάν μιά ἀπό τίς νήσους «… μέ τά ἐξαρτήματά των, ὅπως ἀναφέρονται εἰς τήν Συνθήκη τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς 21ης Μαρτίου 1800». Γι᾽ αὐτό μέ τήν ἐγκατάσταση τῆς Ἰονίου Πολιτείας, ἕνα Ἀγγλικό Πολεμικό Πλοῖο ἔπλευσε στή Σάσωνα πού τήν κατέλαβε ὑποστέλλοντας τήν Ὀθωμανική Σημαία καί ὕψωσε τή Σημαία τῆς Ἰονίου Πολιτείας. Στή συνέχεια οἱ Τοῦρκοι προσπάθησαν πολλές φορές νά ἀνακαταλάβουν τή Σάσωνα εἰδικά μεταξύ τῶν ἐτῶν 1850 ἕως 1859, ἀλλά ἐκδιώχθηκαν ἀπό τίς Βρεταννικές Στρατιωτικές Δυνάμεις.

Ἡ παραχώρηση τῶν Ἰονίων Νήσων στήν Ἑλλάδα ἔγινε μέ τή Συνθήκη τοῦ Λονδίνου τόν Μάρτιο τοῦ 1864. Ἡ νῆσος Σάσων ἀκολουθοῦσα τή μοίρα τῶν Ἑπτανήσιων θά ἔπρεπε κανονικά νά ἐνσωματωθεῖ στήν Ἑλλάδα. Δυστυχῶς ὅμως δέν ὑψώθηκε ἡ Κυανόλευκος σ’ αὐτή τή νῆσο εἴτε «ἐξ ἀκατανοήτου μυωπίας καί ἀβλεψίας», εἴτε γιατί θεωρήθηκε «τελείως ἄχρηστη, διότι ἦταν τελείως ἄγονος». Οἱ Τοῦρκοι ὅμως ἀπό τή γειτονική Αὐλώνα καιροφυλακτοῦσαν! Ἐπωφελήθηκαν ἀπό τό ἀσυγχώρητο λάθος μας καί ἔσπευσαν νά κατοχυρώσουν τήν κυριαρχία τους σέ αὐτό τό «ἄγονο» νησί. Φρόντισαν μάλιστα νά ἐγκαταστήσουν φάρο πού λειτούργησε τό 1871.

Στή διάρκεια τοῦ Α’ Βαλκανικοῦ Πολέμου στίς 15 Νοεμβρίου τοῦ 1912, ὁ Διοικητής Ὁμάδας Ἀτμομυοδρομώνων τῆς Μοίρας Ἰονίου, Ἀντιπλοίαρχος Κωνσταντῖνος Γεωργαντᾶς, ἐπιβαίνων τοῦ Ἀτμομυοδρόμωνος ΠΗΝΕΙΟΣ ὅπου ἦταν Κυβερνήτης ὁ Πλωτάρχης Ἀναστάσιος Ἀνδρεάδης, ἀπελευθέρωσε τή νῆσο καί ὕψωσε τήν Ἑλληνική Σημαία.

Ἡ ἀπελευθέρωση γιορτάσθηκε μέ μεγάλο ἐνθουσιασμό ἀπό τίς δεκαπέντε Ἑλληνικές Οἰκογένειες κτηνοτρόφων πού κατοικοῦσαν ἐκεῖ. Παντοῦ κυμάτιζε ἡ Ἑλληνική Σημαία! Μιά μεγάλη γιορτή εἶχε ἀρχίσει σ’ αὐτό τό ἀκριτικό Ἑλληνικό νησί. Ἀμέσως στίς 21 Νοεμβρίου ἄρχισε μέ τή φροντίδα τοῦ Ἀντιπλοιάρχου Γεωργαντᾶ νά λειτουργεῖ ξανά καί ὁ φάρος τοῦ νησιοῦ.

Ὅλα ἔδειχναν πώς ἡ Ἑλληνική κυριαρχία εἶχε σκεπάσει στοργικά τό νησί. Δυστυχῶς ὅμως αὐτό δέν κράτησε γιά πολύ. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις εἶχαν ἄλλα σχέδια!!! Μετά ἀπό πιέσεις τῆς Ἰταλίας συμφώνησαν μεταξύ τους τήν παραχώρησή της στήν Ἀλβανία μέ τό Πρωτόκολλο τῆς Φλωρεντίας στίς 13 Φεβρουαρίου 1914. Στή συνέχεια καί ἐνῶ βρισκόταν στήν ἐξουσία ἡ Κυβέρνηση τοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου, ἡ Ἑλληνική Βουλή ἔκανε κάτι τό πρωτοφανές: μέ τό Νόμο 272 τῆς 5ης Ἰουνίου τοῦ 1914 παραχώρησε τή νῆσο Σάσωνα στήν Ἀλβανία!!! Στίς 2 Ἰουλίου, ἐκτελῶντας ἐντολή τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀπεχώρησε ἡ Ἑλληνική φρουρά, ὑποστέλλοντας τή Σημαία μας. Οἱ δυστυχεῖς κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἀφέθηκαν τελείως ἀπροστάτευτοι. Λίγες μέρες μετά τήν ἐγκληματική ἐγκατάλειψή τους, στίς 16 Ἰουλίου 1914, σφαγιάσθηκαν μέ τόν ἀγριότερο τρόπο!!!

Ἡ Ἰταλία ἀπό τήν ἀρχή τοῦ περασμένου αἰώνα εἶχε ἀρχίσει νά ἐκδηλώνει ἔντονο ἐνδιαφέρον γιά ἀπόκτηση ἐλέγχου στήν περιοχή. Γι’ αὐτό καί οἱ «περιπέτειες» τῆς Σάσωνος δέν σταμάτησαν. Τό 1915, στίς 26 Ἀπριλίου ἔγινε ἡ Συμφωνία τοῦ Λονδίνου. Μ’ αὐτή, ἡ Ἰταλία πέτυχε καί τήν οὐδετεροποίηση τοῦ Στενοῦ τῆς Κέρκυρας, ἐνῶ ἀποφασίσθηκε ἡ παραχώρηση τῆς νήσου Σάσωνα καί τοῦ Αὐλώνα στήν Ἰταλία. Μέσα σ’ αὐτό τό πλαίσιο, ἡ Ἰταλία ἄρχισε νά καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες γιά νά ἀποκτήσει ἐπιρροή στό νεοσύστατο κράτος τῆς Ἀλβανίας.

Στή συνέχεια ἐναντιώθηκε σέ κάθε προσπάθεια ἀπελευθερώσεως τῆς μαρτυρικῆς Βορείου Ἠπείρου. Μεγάλος ἐκφραστής αὐτοῦ τοῦ ἐνδιαφέροντος καί εἰδικά γιά μιά «προέχουσα θέση στήν Ἀδριατική» ὅπως δήλωναν τότε διπλωματικά οἱ Ἰταλοί, ὑπῆρξε ὁ Μουσσολίνι. Ἀφοῦ ὁ δικτάτορας τῆς Ἰταλίας ἐξασφάλισε τήν ἐπιρροή του στήν Ἀλβανία, ἄρχισε νά ἐποφθαλμιᾶ καί τήν Κέρκυρα.

Τήν ἀφορμή δέν ἄργησε νά τή βρεῖ. Ἦταν ἡ δολοφονία ἀπό ἄγνωστους κακοποιούς τοῦ Ἰταλοῦ Στρατηγοῦ Ἐνρίκο Τελλίνι καί τῆς συνοδείας του στίς 27 Αὐγούστου 1923 στήν Κακαβιά. Ὁ Ἰταλός Ντοῦτσε διέταξε τήν κατάληψη τῆς Κέρκυρας. Τό ἔργο αὐτό ἐκτελέσθηκε στίς 31 Αὐγούστου 1923, ἀπό μέρος τοῦ Ἰταλικοῦ στόλου ὑπό τό Ναύαρχο Σαλάρι.

Τά Ἰταλικά πλοῖα ἀποβίβασαν στρατό κατοχῆς ἀφοῦ πρῶτα βομβάρδισαν ἀνηλεῶς τήν πόλη τῆς Κέρκυρας φονεύοντας πολλούς ἀμάχους καί καταστρέφοντας πλῆθος κτισμάτων ἀκόμα καί ἐκκλησίες! Ἡ Ἰταλική κατοχή τερματίσθηκε σέ λίγες μέρες. Στίς 27 Σεπτεμβρίου 1923 οἱ Ἰταλοί ξαναγύρισαν στήν χώρα τους, ὕστερα ἀπό πιέσεις τῶν συμμάχων μας καί ἰδίως τῆς Μεγάλης Βρεταννίας πού δέν ἤθελε νά ἀφήσει στήν Ἰταλία τόν πλήρη ἔλεγχο καί τῶν δύο σημείων τῆς εἰσόδου στήν Ἀδριατική.

Ἀφοῦ λοιπόν ἡ Κέρκυρα σώθηκε λόγω τῆς στρατηγικῆς θέσεώς της, ἡ Ἰταλία ἔρριξε ὅλο τό βάρος της στή νῆσο Σάσωνα. Σημαντικός ἦταν ὁ ἐκσυγχρονισμός τῶν ἐγκαταστάσεών της πού ὁλοκληρώθηκε στίς 7 Ἀπριλίου τοῦ 1939 καί τή μετέτρεψε σέ μιά ἰσχυρότατη Ναυτική Βάση. Μιά Βάση πού στή συνέχεια φάνηκε πολύ χρήσιμη στίς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα σ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπου παρατηρήσαμε χωρίς νά μᾶς ἐκπλήσσει τή μεγάλη ἔξαρση τοῦ ἐνδιαφέροντος γιά τήν Ἀδριατική ἀπό ὅλες τίς ἐμπλεκόμενες δυνάμεις. Σέ ὅλη αὐτή τήν περίοδο, οἱ ἄρτια ὀργανωμένες Δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ἀσκοῦσαν ἐπιχειρησιακό ἔλεγχο στήν περιοχή τῆς Ἀδριατικῆς μέ ὁρμητήριο τό νησί Σάσων ἀπ’ ὅπου ἐπιχειροῦσαν τά Ὑποβρύχιά τους τόσο πρός βορά ὅσο καί πρός νότο.

Μετά τό τέλος τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέ τή συντριπτική ἥττα τοῦ Ἄξονα καί μέ τή Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων στίς 10 Φεβρουαρίου 1947, ἡ Σάσων περιῆλθε ὁριστικά πιά στήν Ἀλβανία. Ἀμέσως ἡ Ἀλβανία ἔστειλε 6 Ἀξιωματικούς τοῦ Ναυτικοῦ ἐπικεφαλῆς στρατιωτικῆς δυνάμεως πού ἐγκαταστάθηκε γιά τή φρούρηση τοῦ νησιοῦ. Ὀξυδερκής ὁ δικτάτορας τῆς Ἀλβανίας, Ἐμβέρ Χότζα (Enver Hoxha), ἐκτιμῶντας σωστά τή μεγάλη στρατηγική ἀξία τοῦ νησιοῦ καί γνωρίζοντας ὅτι ἡ Χώρα του δέν θά μποροῦσε μόνη της νά ἀξιοποιήσει τίς στρατιωτικές του δυνατότητες, ἀποφάσισε νά τό παραχωρήσει στή Σοβιετική Ἕνωση. Τό γεγονός αὐτό μετέτρεψε τήν Ἀλβανία σέ πολύτιμο σύμμαχο τῶν Σοβιετικῶν.

Οἱ ἐργασίες γιά τήν στρατηγική ἀξιοποίηση τοῦ νησιοῦ ξεκίνησαν τό καλοκαίρι τοῦ 1948. Τόν Ἰούλιο αὐτοῦ τοῦ ἔτους ἀποβιβάσθηκε μιά ὁμάδα Ἀξιωματικῶν εἰδικῶν σέ θέματα ὀχυρώσεως καί ἐγκαταστάσεως πυραύλων. Ἀκολούθησε ἡ ἀποβίβαση ἑνός πλήθους ἰσχνῶν, ρακένδυτων καί ἐλεεινῶν στήν ὄψη ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων πού προερχόντουσαν ἀπό τίς Χῶρες πού βρισκόντουσαν τότε κάτω ἀπό τόν ἔλεγχο τοῦ Κρεμλίνου. Μέ φρικτές συνθῆκες συνεχοῦς ἐργασίας μέρανύκτα κατά τό σοβιετικό πρότυπο, ἄρχισαν ἐντατικές ἐργασίες πού διήρκεσαν μέχρι τό φθινόπωρο τοῦ 1952.

Μέσα σέ θαλάσσιες στοές πού δημιουργήθηκαν στό νησί, ἄρχισαν νά σταθμεύουν περισσότερα ἀπό τέσσερα ὑπερσύγχρονα ὑποβρύχια ἕτοιμα νά κλείσουν τό στενό τοῦ Ὀτράντο καί νά ἀπομονώσουν τήν Ἀδριατική. Ἡ Βάση ἐξοπλίσθηκε μέ πυρηνικά ὅπλα καί ὑπερσύγχρονους σοβιετικούς πυραύλους τῶν ὁποίων τό βεληνεκές ὑπερκάλυπτε σημαντικότατο μέρος τῆς Ἀδριατικῆς καθώς καί τοῦ Ἰονίου. Ἐπίσης ὑπερκάλυπτε μεγάλο μέρος τῆς Ἰταλικῆς χερσονήσου καί βεβαίως ἔλεγχε ἀπόλυτα τόν Τάρα τήν κυριότερη Ναυτική Βάση τῶν Ἰταλῶν σέ ἀπόσταση μόλις 45 μιλίων. Στήν κορυφή Ravina λειτούργησε ὑπερσύγχρονο γιά τήν ἐποχή του ραντάρ ἀέρος καί ἐπιφανείας.

Ἡ ἐμβέλειά του κάλυπτε ὅλο τό θαλάσσιο χῶρο μέχρι τήν Ἰταλία. Παράλληλα ἐγκαταστάθηκαν καί πλῆθος πυροβολαρχίες γιά ἀντιαεροπορική κάλυψη, ἐνῶ γιά μακρά προστασία τῶν ἐγκαταστάσεών της, ἐξοπλίσθηκαν μέ παρόμοιο τρόπο καί τά ὄρη Karaburum πού βρίσκονται στή βορειοηπειρωτική ἀκτή νότια τῆς Σάσωνος καί κατασκευάσθηκαν τρία ἀεροδρόμια μέ ὑπόγειες θέσεις ἀποκρύψεως ἀεροσκαφῶν καθώς καί ὑπόγειες ἀποθῆκες καυσίμων ἀνταλλακτικῶν καί πυρομαχικῶν. Τό ἕνα στόν Αὐλώνα, τό ἄλλο νοτιοδυτικά τῆς κοιλάδας Dukatti καί τό τρίτο ἀνατολικά τοῦ ποταμοῦ Sushitsa. Στό νησί δημιουργήθηκε καλό ὁδικό δίκτυο γιά τίς μετακινήσεις τοῦ προσωπικοῦ, κτίσθηκαν πολλά σπίτια γιά τή στέγαση τῶν οἰκογενειῶν τοῦ ἐγκατεστημένου προσωπικοῦ καί ἄρχισαν νά λειτουργοῦν σχολεῖα πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως.

Νατοϊκό ἀντίβαρο σ’ αὐτές τίς ἐπιδιώξεις τῶν συμμάχων τῆς Ἀλβανίας, βρέθηκε τότε ἡ Ἰταλία. Τό Ἰταλικό Ναυτικό διέθεσε στή Συμμαχία ἀξιόμαχες ἀνθυποβρυχιακές μονάδες ἐπιφανείας καί ἀέρος, παράλληλα μέ ἱκανό ἀριθμό Ὑποβρυχίων. Ἡ Ἑλλάδα σάν μέλος καί ἐκείνη τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. θά μποροῦσε ἴσως νά μοιρασθεῖ ἕνα τέτοιο ρόλο. Δυστυχῶς ὅμως ἡ τουρκική ἀπειλή ἀπομάκρυνε τά στρατηγικά μας ἐνδιαφέροντα ἀπ’ αὐτή τήν τόσο σημαντική περιοχή, ἀφήνοντας ὁλόκληρο τό χῶρο στή σύμμαχο Ἰταλία. Γι’ αὐτό ἡ ναυτική παρουσία μας ἦταν σχεδόν μηδαμινή καί περιοριζόταν στήν κατά καιρούς παρουσία ἑνός καί μόνου Πολεμικοῦ Πλοίου στό λιμένα Κερκύρας, πού ἐκτελοῦσε μικρές περιπολίες.

Τό 1961 δημιουργήθηκε ἕνα ἀγεφύρωτο χάσμα στίς σχέσεις Ἀλβανίας καί τῆς τότε Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Ὁ δικτάτορας Ἐμβέρ Χότζα διώχνει τότε τούς Σοβιετικούς ἀπό τή Σάσωνα ἀλλά κρατᾶ τά Σοβιετικά ὑποβρύχια. Τό νησί παραμένει Ναυτική Βάση τῆς Ἀλβανίας καί οἱ πολυτελεῖς κατοικίες τῶν Σοβιετικῶν Ἀξιωματικῶν χρησιμοποιήθηκαν γιά τόν παραθερισμό τῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἀλβανῶν Ἀξιωματικῶν καθώς καί τῆς νομενκλατούρας τοῦ «Ἀλβανικοῦ Κόμματος Ἐργασίας», δηλαδή τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἡ Ἀλβανία εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἐπιρροή τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Δέν ἄργησε ὅμως νά βρεῖ στή Λαϊκή Δημοκρατία τῆς Κίνας τό νέο ἀφεντικό της καί τόν καινούργιο της προστάτη. Στό πλαίσιο νέων στρατηγικῶν της ἐπιδιώξεων πού ὑπαγορευόντουσαν ἀπό τή νέα πολυπληθῆ σύμμαχό της, ἀξιοποίησε μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο τή Ναυτική Βάση της στή Σάσωνα. Σέ περίπτωση πολέμου εἶναι βέβαιο ὅτι ἀπ’ αὐτή τή Βάση τά ὑποβρύχιά της, μέ τήν ἱκανότητά τους γιά πολύωρη παραμονή ὑπό τήν ἐπιφάνεια θά μποροῦσαν νά παίξουν μέ ἐπιτυχία τόν στρατηγικό τους ρόλο μόνα τους ἤ καί μέ τή βοήθεια ἄλλων συμμαχικῶν τους.

Τό 1990 μέ τήν κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, ἡ Βάση ὑποβαθμίσθηκε καί τό νησί σχεδόν ἐρημώθηκε. Τό ἔτος 1993 πῆγε στό νησί ὁ Γενικός Γραμματέας τοῦ ΝΑΤΟ Μάνφρεντ Βέρνερ. Ἦταν ἡ πρώτη ἐπίσκεψη Δυτικοῦ Ἀξιωματούχου. Δέν ἔγινε ὅμως σέ κανένα γνωστός ὁ σκοπός τῆς ἐπισκέψεώς του. Πολύ πιθανόν νά ὑπῆρχε κάποιο Νατοϊκό ἐνδιαφέρον.

Αὐτό ὅμως πού εἶναι βέβαιο εἶναι ὅτι ἡ Ἀλβανική Κυβέρνηση ἔχοντας ὑπόψη της τήν ἀξία τῆς Σάσωνος ἀλλά καί τούς στρατηγικούς στόχους τῆς Ἰταλίας φρόντισε νά ὠφεληθεῖ ὅσο ἦταν δυνατό ἀπ’ αὐτό. Ὅπως γνωρίζουμε ὅλοι, ἡ Ἀλβανία δέν εἶχε ποτέ ἀξιόλογες στρατιωτικές δυνάμεις. Γι’ αὐτό καί δέν μπόρεσε ποτέ νά διεκδικήσει μιά ἰσχυρή θέση στό διεθνές «γίγνεσθαι». Μπόρεσε ὅμως νά ἐκτιμᾶ σωστά τό ἐθνικό συμφέρον της. Πάντα ἐνεργοῦσε σύμφωνα μ’ αὐτό! Μέσα σ’ αὐτό τό πλαίσιο ἐκμεταλλεύθηκε καί πάλι τή Σάσωνα.

Ὁ Ἀλβανός Πρωθυπουργός Παντελί Μάϊκο δέν ἄργησε νά τήν παραχωρήσει στούς Ἰταλούς. Τήν Τρίτη 10 Νοεμβρίου 1998 ὑπογράφηκε στή Ρώμη ἡ «οἰκονομική συμφωνία» Ντ’ Ἀλέμα – Μάϊκο. Μετά τή συμφωνία αὐτή ἡ Ἰταλία ἀπέκτησε τό δικαίωμα ἐγκατάστασης στό ἔδαφος τῆς νήσου μίας ἰσχυρῆς ὑπερσύγχρονης στρατιωτικῆς δυνάμεως γιά ἔλεγχο τοῦ στενοῦ τοῦ Ὀτράντου, μέ πρόσχημα τήν ἀποτροπή τῆς διακινήσεως τῶν λαθρομεταναστῶν. Σύμφωνα μέ δημοσιογραφικές πληροφορίες, ἔχει δημιουργηθεῖ καί λειτουργεῖ ἰσχυρή Ἰταλική Βάση ἐπανδρωμένη μέ περισσότερους ἀπό τριακόσιους στρατιωτικούς μέ ὑπερσύγχρονο ἐξοπλισμό.

Τό σημαντικό αὐτό νησί σήμερα βρίσκεται στή γεωστρατηγική σφαίρα τῶν Ἰταλικῶν συμφερόντων. Αὐτό πού δέν πέτυχε ὁ Μουσσολίνι τό 1923 μέ τήν κατάληψη τῆς Κέρκυρας ἀπό τόν Ἰταλικό στόλο, τό πέτυχε σήμερα ἡ Χώρα του μέ τόν πιό ἀνώδυνο τρόπο. Τό ἀντάλλαγμα εἶναι ἡ δέσμευση τῆς Ἰταλίας γιά χρηματοδότηση προγράμματος ὕψους τριακοσίων σαράντα δισεκατομμυρίων λιρεττῶν μέ μορφή δωρεάν βοήθειας ἤ μέ τήν παροχή χαμηλότοκων δανείων. Στό «πακέτο» περιλαμβάνεται καί ἡ ἀποκατάσταση τοῦ ἀλβανικοῦ ἠλεκτρικοῦ δικτύου, ὁ ἐξοπλισμός δύο ταξιαρχιῶν, ἡ κατασκευή δρόμου μήκους 72 χιλιομέτρων καί ἡ ἐπαναλειτουργία ἑνός πολεμικοῦ ἀεροδρομίου.

Σήμερα πάρα πολλά χρόνια ἀπό τόν Ἰούνιο τοῦ 1914 πού κυριολεκτικά χαρίσαμε στούς Ἀλβανούς τό πολύτιμο αὐτό νησί, ἡ σκέψη μας γυρίζει πίσω. Ἡ παραχώρηση Ἐθνικοῦ ἐδάφους σέ ἄλλο κράτος ἦταν μιά πράξη πού μόνο ἐγκληματική θά μπορούσαμε νά τή χαρακτηρίσουμε. Ἐγκληματική ἦταν καί ἡ ἐγκατάλειψη τῶν ὁμογενῶν μας πού φύλαγαν σάν θησαυρό στό βάθος τοῦ σεντουκιοῦ τους τή Γαλανόλευκο –τή σημαία πού μέ τέτοια χαρά καί ἀγαλλίαση ὕψωσαν στίς φτωχικές τους καλύβες, ὅταν ἀπελευθερώθηκαν. Κανένας ὅμως ἀπό τούς κυβερνῶντες τότε δέν τούς σκέφθηκε. Κανένας δέν ἀνησύχησε γιά τήν τύχη τους.

Σήμερα μάλιστα τούς ἔχουμε ξεχάσει παντελῶς. Δέν ἔχει σημασία ποιά ἦταν ἡ τότε Κυβέρνηση. Δέν μποροῦν νά ἀποδοθοῦν τώρα πιά εὐθύνες. Ἀναλογιζόμαστε ὅμως τό στρατηγικό ὄφελος πού θά μποροῦσε νά εἶχε ἡ Πατρίδα μας μέ τή Σάσωνα δική μας καί ποιά θά μποροῦσε νά εἶναι σήμερα ἡ ἐπήρειά της στήν ἀποκλειστική οἰκονομική ζώνη τῆς περιοχῆς.

http://www.pronews.gr/istoria/644543_sason-nisi-poy-harisame-stin-alvania-ton-ioynio-toy-1914-foto

Αρβανίτες: Έλληνες ή Αλβανοί;

Οκτώβριος 16, 2017

Οι Αρβανίτες (στην αρβανίτικη γλώσσα: arbërorë ή arbëreshë) θεωρούνται οι απόγονοι μεταναστών από το Άρβανον (περιοχή της σημερινής κεντρικής και νότιας Αλβανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ του 13ου αιώνα και του 15ου αιώνα. Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους στη συνέχεια. Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118). Στην «Ιστορία» (1079 –1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.

 

Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη «Αλβανός»,με αλλαγή των συμφώνων ρ-λ.

Στους περισσότερους Αρβανίτες δεν αρέσει καθόλου να τους λένε Αλβανούς. Στη δεκαετία του 1990 ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα (Sali Berisha) περιέγραψε τους Αρβανίτες σαν μια αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αρβανιτών στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Κόλλια, μερικοί Αρβανίτες στο βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου παραδοσιακά αυτοαποκαλούνται και με την ονομασία Shqiptár, χωρίς να επικαλούνται αλβανική εθνική συνείδηση (Σκιπτάρ=οπλοφόρος (από το λατινικό scipio που σημαίνει ράβδος (εκ του σκήπτρο) και skapt=δόρυ). Οι Αλβανοί αποκαλούν έτσι τους εαυτούς τους σήμερα και την χώρα τους Σκηπερία (Republika e Shqipërisë), αν και προσπαθούν να ταυτίσουν τη λέξη σκιπτάρ=οπλοφόρος με την λέξη σκιπόνιε που σημαίνει αετός). Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά χωριά της Θράκης, όπου οι Αρβανίτες μετανάστευσαν από τα βουνά της Πίνδου κατά τον 19ο αιώνα. Από την άλλη μεριά αυτή η λέξη είναι παντελώς άγνωστη στο κύριο σώμα των Αρβανιτών της νότιας Ελλάδας.

Καταγωγή των Αρβανιτών

Για την καταγωγή των Ελλήνων Αρβανιτών υπάρχουν πολλές θεωρίες οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι και τόσο αξιόπιστες. Η γνώση που έχουμε είναι κατά κύριον λόγον ιστορική και όχι καθαρά επιστημονική. Οι Αρβανίτες ξεκίνησαν από την περιοχή του Αρβάνου (σημερινή Αλβανία). Η περιοχή της σημερινής Αλβανίας είναι η αρχαία Ιλλυρία, κοιτίδα των Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήρθαν στην Ελλάδα πριν από την Οθωμανική κατάκτηση και δεν εδέχθησαν την επιρροή της οθωμανικής κυριαρχίας στους λαούς της περιοχής στο ζήτημα της θρησκείας και της κουλτούρας.

Η Αρβανίτικη γλώσσα είναι η γλώσσα που μιλιόταν στην περιοχή της Ιλλυρίας πριν την Οθωμανική κατάκτηση γι’ αυτό και διαφέρουν από τα αλβανικά σε σημαντικό βαθμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σημερινοί Αλβανοί χαρακτηρίζουν την αρβανίτικη γλώσσα ως αρχαία αλβανικά. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η αρβανίτικη γλώσσα χρησιμοποιεί ελληνικό συντακτικό κι ως γνωστόν το συντακτικό, γλωσσικά δεν «δανείζεται».

Να σημειωθεί εδώ ότι οι μετανάστες εκείνοι, ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.

Σήμερα οι απόγονοι των Ελλήνων-Αρβανιτών που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα πριν 650 χρόνια, έστω κι αν κάνουν αρβανίτικους Συνδέσμους και Συλλόγους, δεν δέχονται καν ότι είναι Αρβανίτες-Αλβανοί, αλλά Έλληνες από την Αλβανία.

Από αυτούς τους Έλληνες–Αρβανίτες, που πολλοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την αρβανίτικη διάλεκτο και στις μέρες μας για τη συνεννόησή τους με τους σημερινούς Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες, προήλθε μεγάλος αριθμός αγωνιστών του 1821, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι:

Ανδρέας Μιαούλης ή Ανδρέας Βώκος, ναύαρχος, αργότερα πολιτικός.

Μάρκος Μπότσαρης, Σουλιώτης αγωνιστής και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, σκοτώθηκε το 1823 από Τουρκαλβανούς, στο Καρπενήσι.

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής εταιρίας (το καράβι της μάλιστα το βάφτισε με το αρχαιοελληνικό όνομα «Αγαμέμνων»).

Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος, αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και δικτάτορας.

Αλέξανδρος Κορυζής, Πρωθυπουργός του ’41, και άλλοι.

Ιλλυρική καταγωγή

Μια από τις απόψεις για την καταγωγή των Αρβανιτών, είναι ότι οι Αρβανίτες που ήρθαν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ήταν αμιγή ιλλυρικά φύλα, δηλαδή Αλβανοί (αν και για πολλούς οι σύνδεση των σημερινών Αλβανών με τους αρχαίους Ιλλυριούς είναι αρκετά συζητήσιμη*), οι οποίοι με το πέρασμα των αιώνων εξελληνίστηκαν και αναμείχθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ελληνικής εθνικής συνείδησης. Οι αντιδράσεις σε αυτή την εκδοχή προέρχονται κυρίως από τους ίδιους τους Αρβανίτες οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία δεν δέχονται την περίπτωση της αλβανικής καταγωγής ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με το όνομα Αρβανίτες ονομάζονταν οι Αλβανοί που πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων κατά των Ελλήνων, δηλαδή οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, που σημαίνει ότι η ονομασία αυτή δεν χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τους αλβανόφωνους Έλληνες**.

Πελασγική καταγωγή

Η άποψη περί καταγωγής των Αρβανιτών από τους προέλληνες Πελασγούς, υποστηρίζεται κυρίως από την αλβανική πλευρά και από κάποιους Αρβανίτες συγγραφείς και μελετητές. Έτσι τονίζεται η πελασγική καταγωγή όχι μόνο των Αρβανιτών αλλά και των Αλβανών καθώς και η ταύτιση των αρβανίτικων με τη γλώσσα των Πελασγών, με σκοπό να προβληθεί η άποψη ότι οι το αλβανικό έθνος αποτελεί τον αρχαιότερο πληθυσμό των Βαλκανίων, πριν ακόμα την έλευση των Ελλήνων, και ότι οι Αρβανίτες είναι οι πραγματικοί ιθαγενείς του Ελλαδικού χώρου τους οποίους οι Έλληνες συνάντησαν ως Πελασγούς, κατά την κάθοδο τους. Αυτή η εκδοχή όμως στερείται ρεαλιστικότητας, αφού δεν είναι δυνατόν μετά από τρεις και πλέον χιλιετίες να διασώθηκαν πελασγικοί πληθυσμοί στην Ελλάδα.

Καταγωγή από τους Τόσκηδες

Μια δημοφιλής θεωρία είναι αυτή που ανάγει την καταγωγή των Αρβανιτών, στους Τόσκηδες της νότιας Αλβανίας, οι οποίοι αποτελούν τη μία από τις δύο μεγάλες εθνικές ομάδες των Αλβανών (η άλλη είναι οι Γκέγκηδες, που ζουν στην βόρεια Αλβανία). Ως γνωστόν, υπάρχει έντονη διαφοροποίηση ανάμεσα στους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες από φυλετικής και πολιτισμικής άποψης (οι Τόσκηδες θεωρούν τους Γκέγκηδες άξεστους, αμόρφωτους και κατώτερους πολιτισμικά), ενώ η τόσκικη και η γκέγκικη διάλεκτος παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές, έτσι ώστε οι Γκέγκηδες να θεωρούνται οι πραγματικοί απόγονοι των Ιλλυριών, ενώ οι Τόσκηδες να θεωρούνται απόγονοι εξαλβανισμένων ελληνικών φύλων της Ηπείρου, δηλαδή Ελλήνων οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε αλβανικά φύλα υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την αλβανική γλώσσα, αναμειγνύοντας και στοιχεία από την ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο. Οι Αρβανίτες λοιπόν, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, αποτελούν τους Τόσκηδες που μετανάστευσαν από την Βόρεια Ήπειρο στην Ελλάδα. Η εκδοχή αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι οι Αρβανίτες μπορούν να συνεννοηθούν σε κάποιο βαθμό μιλώντας αρβανίτικα μόνο με τους Τόσκηδες, ενώ η συνεννόηση με τους Γκέγκηδες είναι αδύνατη, όπως επίσης και από το ότι η αρβανίτικη γλώσσα περιέχει πλήθος αρχαϊκών στοιχείων της ελληνικής.

Δωρική καταγωγή

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι Αρβανίτες είναι απόγονοι των δωρικών ελληνικών φύλων. Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής τονίζουν τις ομοιότητες στην κουλτούρα μεταξύ Αρβανιτών και Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήταν λαός σκληρός, πολεμοχαρής και λιτός, με κύρια απασχόληση την κτηνοτροφία (χαρακτηριστικό δωρικό στοιχείο) και την αγροτιά. Κοινωνία κλειστή μη δεχόμενη επιμειξίες. Οι διάφορες φατρίες είναι μια ακόμη δωρική μορφή κοινωνικής συγκρότησης. Τα ελληνικά αρβανίτικα από μελέτες που έχουν γίνει περιέχουν πλήθος ομηρικών λέξεων, η δε δομή της γλώσσας είναι λιτή και«βαριά». Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για μία δωρική γλώσσα αρχαϊκού τύπου.

Πάρα πολλά κοινά στοιχεία παρουσιάζουν οι Έλληνες Αρβανίτες με τους Σφακιανούς της Κρήτης και από φυλετικής απόψεως και από πλευράς κουλτούρας. Είναι γνωστό ότι οι Σφακιανοί προέρχονται από τους Δωριείς και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι ασχολούνται με την κτηνοτροφία καθώς επίσης και ότι είναι ανυπότακτοι και πολεμοχαρείς, ενώ έχουν ενδογαμική τάση. Ακόμα το κύριο μουσικό όργανο της Κρήτης είναι η λύρα, το όνομα της οποίας προέρχεται από την λέξη Ιλλυρία, τόπο καταγωγής των Δωριέων. Ακόμα η ύπαρξη των φατριών-οικογενειών στους Σφακιανούς είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό κοινό στοιχείο με τους Αρβανίτες όπως και η βεντέτα η οποία στους σημερινούς Αρβανίτες υπάρχει πολύ λιγότερο σε αντίθεση με τους Σφακιανούς όπου έχει διατηρηθεί. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο μεταξύ Σφακιανών και Αρβανιτών είναι ορισμένα ενδυματολογικά στοιχεία τα οποία θα λέγαμε δωρικά. Η χαρακτηριστική μαύρη ενδυμασία των Σφακιανών έχει διατηρηθεί ατόφια μέχρι και σήμερα. Στους Έλληνες Αρβανίτες τα παλαιότερα χρόνια συναντούμε τα μαύρα σκουφιά, χαρακτηριστικό των Αρβανιτών των παλαιότερων χρόνων. Από μία ατόφια μαρτυρία του 19ου αιώνα αναφέρεται ότι τρεις Αρβανίτες είχαν πάει σε μία Μονή για να γίνουν μοναχοί. Ο ηγούμενος της Μονής μόλις τους είδε κατάλαβε αμέσως ότι ήταν Αρβανίτες απο τα χαρακτηριστικά μαύρα σκουφιά τους.

Στο «Λεξικό Εθνών – Εθνοτήτων – Λαών» του Γιόζεφ Βολφ, αναφέρονται τα παρακάτω:

«Αρβανίτες ή Αλβανοί: Λαός που διαμορφώθηκε στο χώρο της σημερινής Αλβανίας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα. Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Τότε, στην περιοχή θα εισβάλουν σλαβικά φύλα που θα καταστρέψουν τις πόλεις. Μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των πόλεων καταφεύγει στα βουνά και πυκνώνει τις γραμμές των Αλβανών, οι οποίοι φυσικά αντιστέκονται και αποκρούουν τους Σλάβους. Στις αρχικές ιλλυρικές πατριές, που συγκρότησαν τους Αλβανούς ή Αρβανίτες, προστέθηκαν τώρα και στοιχεία των παραλίων, ελληνικά, ρωμαϊκά κ.λπ. Οι Αλβανοί ή Αρβανίτες ενισχύονται ακόμα περισσότερο στην περίοδο της βουλγαρικής επέκτασης. Είναι καθαρά ποιμενικές πατριές, που κρατούν το όπλο στο χέρι. Οι Βυζαντινοί θα τους χρησιμοποιήσουν ως κλεισουράρηδες, φύλακες στα ορεινά μέρη. Θα ξεχωρίσουν τρεις διαφορετικές ομάδες: Οι Γκέγκηδες, οι Τσάμηδες και οι Τόσκηδες, με μια μικρότερη υποδιαίρεση, τους Λιάπηδες. Δε συγκρότησαν έθνος, παρόλο που είχαν βρεθεί από νωρίς μπροστά σε κοινό εχθρό. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, οι αρβανίτικες πατριές χρησιμοποιούνται ως στρατός στα φεουδαρχικά κρατίδια που συγκροτήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Τον 14ο αιώνα οι ένοπλοι αυτοί Αρβανίτες που είχαν εγκατασταθεί σʼ όλη την οροσειρά της Πίνδου εξεγείρονται, ανατρέπουν την εξουσία στην Ήπειρο και δημιουργούν τρία κρατίδια: των Μπουαίων με κέντρο το Αγγελόκαστρο, των Λιοσαίων με κέντρο την Άρτα και του Κάρολου Τόπια, που καταλάμβανε τη Β. Ήπειρο και μέρος της Αλβανίας Με τη διάλυση αυτών των κρατιδίων οι πολεμικές πατριές των Αρβανιτών σκορπούν ως μισθοφόροι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στην Αττική και Βοιωτία ως μισθοφόροι των Ατσαγιόλι και στην Πελοπόννησο ως μισθοφόροι των Παλαιολόγων. Οι Τούρκοι θα τους βρουν απλωμένους σʼ όλη την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα εξισλαμίσουν το βασικό όγκο των αρβανίτικων φατριών, που κατοικούσαν πέρα από τα όρια της σημερινής Ελλάδας και θα τους χρησιμοποιήσουν ως στήριγμα της εξουσίας τους. Οι Αρβανίτες που βρέθηκαν σκορπισμένοι, ως μισθοφόροι θα μείνουν κατά το πλείστο χριστιανοί και γιʼ αυτό θα πολεμούν τους Τούρκους. Αυτοί οι Αρβανίτες θα συγχωνευτούν τελικά με το Νεοελληνικό έθνος. Αντίθετα, οι εξισλαμισμένοι θα συγκροτήσουν το έθνος των Αλβανών, που ζει στην Αλβανία. Οι Αλβανοί όμως ονομάζουν τον εαυτό τους Σκιπτάρ. Ως μισθοφόροι, οι Αρβανίτες βρίσκονται σκορπισμένοι στα πέρατα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανοί Αρβανίτες θα είναι οι βασικοί μισθοφόροι της Βενετίας και θα δράσουν σʼ όλη τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Μεγάλος αριθμός Αρβανιτών μισθοφόρων θα εγκατασταθούν στο βασίλειο της Νεάπολης, όπου θα παραμείνουν Και μετά την κατάλυση. Απόγονοί τους ζουν σήμερα σκορπισμένοι στη Ν. Ιταλία. Μεγάλος όγκος Αρβανιτών θα κατέβει στον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο το 1770, την εποχή των Ορλωφικών. Για μια περίοδο θα κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο, ενώ θα εξαναγκάσουν σε φυγή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Έγιναν πραγματική συμφορά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα τους καταδιώξουν. Σε συνεργασία με τις κλέφτικες ομάδες της Πελοποννήσου οι Τούρκοι θα τους εξοντώσουν. Μαζί με τις ένοπλες πατριές είχαν κατέβει στην Πελοπόννησο και πολλοί ποιμένες. Με το διωγμό, οι περισσότεροι θα φύγουν για να εγκατασταθούν στα νησιά (Κυκλάδες, Σάμο κ.λπ.), ενώ ένα μεγάλο μέρος θα επιστρέψει στην Αλβανία, μετά από περίπου 10 χρόνια παραμονής στην Πελοπόννησο. Αρβανίτες θα εγκατασταθούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τόσο ως μισθοφόροι των Βενετών, όσο και ως μισθοφόροι των Τούρκων. Οι χριστιανοί Αρβανίτες, που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο πριν από την Τουρκοκρατία, θα πολεμήσουν τους Τούρκους και στη συνέχεια, μέσα από κοινούς με τον ελληνικό πληθυσμό αγώνες κατά των Τούρκων, θα συγχωνευτούν με τους Έλληνες. Οι Αρβανίτες θα αφομοιωθούν από το νεοελληνικό έθνος. Η γλώσσα των Αρβανιτών γενικά ήταν φτωχή και οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις. Σιγά σιγά η γλώσσα τους χάνεται. Η αρβανίτικη γλώσσα δε χάθηκε εντελώς μόνο στις περιοχές, όπου οι Αρβανίτες έμειναν ως αποκλειστική-κλειστή κοινωνία(Αττική και Βοιωτία και κατά κάποιο τρόπο η Κορινθία). Όταν η κλειστή κοινωνία τους θα σπάσει (από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) η αρβανίτικη γλώσσα θα αρχίσει να υποχωρεί. Εξακολουθεί να αντιστέκεται όμως, στα ορεινά χωριά της Βοιωτίας-Αττικής».

Η κάθοδος των Αρβανιτών

Η ιστορία της καθόδου των Αρβανιτών ή Αλβανιτών ξεκινά από τον 13ο αιώνα. Όταν δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Αλβανοί μισθοφόροι στρατιώτες πολεμούσαν με το μέρος της Ηπείρου εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η αλβανική αριστοκρατία μόνο πήρε σημαντικούς αυλικούς τίτλους.

Αυτοί οι Αλβανοί αριστοκράτες, τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό βυζαντινό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί μεταλλάσσονταν σε άρχοντες. Το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν οι άρχοντες αυτοί στη γη, αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες. Βλέπανε τη μετανάστευση ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των αλβανικών εδαφών από τους Αλβανούς άρχοντες που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον η οθωμανική εισβολή.

Οι πηγές αναφέρουν ότι η δια θαλάσσης μετανάστευση άρχισε δειλά γύρω στο 1280, ενώ οι χερσαίες μεταναστεύσεις πρέπει να τοποθετηθούν στα τέλη του 13ου αι. αφού υπάρχουν αναφορές για παρουσία Αρβανιτών στη Θεσσαλία γύρω στα 1315. Οι αρβανίτικες μεταναστεύσεις σταμάτησαν γύρω στο 1600 μ.Χ. Τέλος η εσωτερική μετακίνηση εντός της επαρχίας Ηπειρωτών μεταναστών, που στο μεταξύ πλήθαιναν με γάμους και τις επιμειξίες σταμάτησε γύρω στο 1600 μ.Χ.

Από τότε, όλοι οι Αρβανίτες που απαντώνται εκτός Αλβανίας παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου. Ατομικά ή συλλογικά, η αρβανίτικη αυτή μετανάστευση εμφανίζεται ως αντίδραση φυγής σε μία κοινωνική καταπίεση που είχε γίνει αφόρητη.

Οι Αρβανίτικες φατρίες ήταν και έμειναν πιστές στην Ελληνική Ορθοδοξία. Όμως οι Αλβανοί ασπάστηκαν θρησκείες όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα. Η Θεσσαλία υπήρξε η πρώτη ελληνική επαρχία που δέχτηκε τις αρβανίτικες μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης, μετά τη Θεσσαλία οι Αρβανίτες πήγαν στο εσωτερικό της Μακεδονίας και έφθασαν ως την Καστοριά. Μαζί τους έφεραν και τα προτερήματά τους ως γεωργοί.

Οι Αρβανίτες εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο σε μικρούς αριθμούς μετά από πρόσκληση του δεσπότη Μανουήλ Καντακουζηνού (1348 – 1380). Κατόπιν, ο δεσπότης Θεόδωρος Α’ Παλαιολόγος (1383 – 1407) προσκάλεσε περίπου 10.000 Αρβανίτες για να εγκατασταθούν στην Πελοπόννησο. Οι Αρβανίτες υπηρετούσαν στον βυζαντινό στρατό και η Δυναστεία των Παλαιολόγων τους χρησιμοποίησε συχνά σε πολλές στρατιωτικές εκστρατείες. Σε μια περίπτωση, 6.000 Αρβανίτες από την Γλαρέντζα εστάλησαν στο πεδίο μάχης. Στα μέσα του 1454, ένας ηγέτης που ονομαζόταν Πέτρος Βουάς είχε περίπου 30.000 Αρβανίτες κάτω από την εντολή του.

Επίσης, οι Βενετοί μίσθωσαν πολυάριθμους Αρβανίτες για να υπηρετήσουν ως«Stradioti». Με βάση τους υπολογισμούς ενός γαλλικού αυτόπτη μάρτυρα Philippe de Commines (1447 – 1511), οι Αρβανίτες επιτήρησαν τις ενετικές περιοχές όπως το Ναύπλιο, ως πεζοί και έφιπποι. Επιπλέον, οι Αρβανίτες αυτοχαρακτηριζόντουσαν ως Έλληνες. « Ήσαν άπαντες Έλληνες, ελθόντες εκ των πόλεων ας κατέχουσα εν Ελλάδι οι Βενετοί, τινές μεν εκ του Ναυπλίου εν Πελοποννήσω, άλλοι δε εξ Αλβανίας, ενώπιον του Δυρραχίου».

Οι Αρβανίτες υπηρέτησαν επίσης στο στρατό του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (1491 – 1547) και του Henry Ε’ της Αγγλίας. Οι Αρβανίτες είχαν θέσεις σε πολλές ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες. Το 1697, οι Αρβανίτες Μιχαήλ Μπούας και Αλέξανδρος Μοσχολέων καταχώρησαν ως υπάλληλοι της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στη Νάπολη και ως Έλληνες.

Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός ελληνόφωνου άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς. Με την υιοθέτηση κοινής στάσης, οι ελληνο-αρβανίτικες ενώσεις, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, πολλοί Αρβανίτες συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα (1903) όπως ο Βαγγέλης Κοροπούλης από την Μάνδρα.

Ανθρωπολογικές μελέτες

Στις ανθρωπολογικές έρευνες του Θεόδωρου Κ. Πίτσιου, οι Αρβανίτες αποτελούν αιγιακό πληθυσμό με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με τους Αλβανούς. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Η εξέταση αυτών των ομάδων (Αρβανιτοφώνων), μία στη Μεσσηνία, μία στην Αργολίδα και δύο στην Κορινθία, έδειξε ότι σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζουν από το συνολικό πληθυσμό της Πελοποννήσου ή από τις γειτονικές ομάδες. Σε κανέναν από τους ενενήκοντα χάρτες γνωρισμάτων που σχεδιάστηκαν, δεν μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από όσο με τις γειτονικές τους γεωγραφικές ομάδες. Επίσης, στα στατιστικά δενδρογράμματα ,ταυτόχρονης σύγκρισης περισσοτέρων γνωρισμάτων, δεν διαχωρίζονται οι αρβανιτόφωνες ομάδες από τις υπόλοιπες της Πελοποννήσου».
Θ. Κ. Πίτσιος. Ανθρωπολογική Μελέτη του Πληθυσμού της Πελοποννήσου. Η Καταγωγή των Πελοποννήσιων. Βιβλιοθήκη Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος Αρ. 2. Αθήνα, 1978.

Αυτή η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει πως οι Αρβανίτες ήταν μόνο Έλληνες που εν μέρει εξαλβανίστηκαν γλωσσολογικά εξαιτίας της κατοίκησης μεταξύ αλβανόφωνων πληθυσμών, περίπτωση παρόμοια με τους σύγχρονους αλβανόφωνους Βορειοηπειρώτες Έλληνες που μετανάστευσαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

* Οι εκδοχές είναι αρκετές (πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, όπου αναφέρονται πολλά ιστορικά στοιχεία, με τον καθηγητή Φίλια και τον Βαλκανολόγο Αχιλλέα Λαζάρου). Κατά μία εκδοχή, η χώρα των Αλβανών βρισκόταν στην Υπερκαυκασία, κοντά στην Κασπία Θάλασσα, δίπλα στην Αρμενία και τη Γεωργία, μέχρι που τους διέλυσαν οι Ρωμαίοι τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Πρωτεύουσα ήταν η Καμπάχα, ερείπιά της υπάρχουν και σήμερα. Μετά την καταστροφή από τους Ρωμαίους πολλοί Αλβανοί έφυγαν από την Υπερκαυκασία και ήρθαν στη Ιλλυρία. Κοντά στα σημερινά Τίρανα δημιούργησαν το χωριό Αλβανόν ή Άρβανον, στην περιοχή της σημερινής Κρόιας. Το χωριό αυτό για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Πτολεμαίο το Γεωγράφο, ως «Αλβανόπολις», και τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς. Έτσι ονομάστηκαν Αλβανοί ή Αρβανίτες. Και σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται, ενώ παράλληλα έφταναν εκεί κι άλλοι Ανατολίτες ή Σλάβοι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, οι σημερινοί Αλβανοί ήταν θρακικά φύλα από την Δαρδανία (σημερινή περιοχή των Σκοπίων) ή γερμανικά φύλα που αναμείχθηκαν με τους ντόπιους Ιλλυριούς.

** Το πιο χτυπητό παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στον Έλληνα Αρβανίτη και στον Τουρκαλβανό, το συνειδητοποιεί κανείς με τους Σουλιώτες. Δίγλωσσοι κι εκείνοι, έδειξαν πόσο ψεύτικο είναι το επιχείρημα της αναγωγής σε μια άλλη εθνότητα με στοιχείο τη γλώσσα. Με ελληνικά ή με αρβανίτικα, τραγούδησαν και τραγουδήθηκαν τα κατορθώματά τους που τα ενέπνεε ένα και μόνο: Ή αγάπη για την ελευθερία, η ελληνική συνείδηση, το αδιαίρετο με τη μία έννοια Ελλάδα. Αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς και τους Τουρκαλβανούς κι όχι μόνο. Και τους Λατίνους, τους Παπιστανούς, που τραγική επιβεβαίωση και το ίδιο το βόλι που σκότωσε τον πιο αγαπητό ίσως ήρωα του 1821, τον Σουλιώτη Μάρκο Μπότσαρη. Mια ακόμα απόδειξη είναι ότι και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όταν αναφέρει τη λέξη«Αρβανίτης», εννοεί «Τουρκαλβανός». Και θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία για τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος θεωρείται από τους σημερινούς Αλβανούς, λίγο πολύ ως…συμπατριώτης τους. Ακόμα κι αν η αρβανίτικη καταγωγή των Κολοκοτρωναίων μπορεί να θεωρηθεί διερευνήσιμη, εν τούτοις το γεγονός ότι το 1769 ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής, μαζί με τα αδέλφια του Αποστόλη, Γιώργο και Αναγνώστη, είχε συντρίψει τους Αρβανίτες-Τουρκαλβανούς που μάστιζαν την Πελοπόννησο και το 1770 είχε συμμετάσχει στην εξέγερση του Μοριά κατά τα Ορλωφικά, ενώ το 1779 συμμετείχε στην εξόντωση των Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, είναι στοιχεία αδιαμφισβήτητα. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή του ίδιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του: «Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα:«Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν». [Πηγές: livepedia.gr | el.wikipedia.org | koutouzis.gr |nightly-visitor.blogspot.com | multiforums.gr | epirus-history.gr |pianarcadia.gr αναδημοσίευση από το Πάρε-Δώσε

Posted on by

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Σεπτεμβρίου 8, 2017

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Η κατάσταση στην Αλβανία έχει αρχίσει να ξεφεύγει επικίνδυνα με τον συνεχώς αυξανόμενο ισλαμισμό και μερίδα Αλβανών που δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» αντλώντας «καταγωγή» από την οθωμανική τους εποχή.

Αυτή η πραγματικότητα είναι άκρως ανησυχητική για την ειρήνη στο εσωτερικό της Αλβανίας, αφού όπως είναι γνωστό οι Αλβανοί δεν έχουν τόσο ενιαία εθνική ταυτότητα όσο φυλετική.

Οι Αλβανοί είναι το μόνο ευρωπαϊκό έθνος που ακόμα και σήμερα διατηρεί φυλές, όπως και οι Άραβες, και οι διάφορες φυλετικές ταυτότητες υπερισχύουν πολλές φορές της λεγόμενης εθνικής αλβανικής.

Πριν μερικές ημέρες η κάλυψη του αγάλματος του Γεώργιου Καστριώτη, χριστιανού Βυζαντινού Άρχοντα που θεωρείται εθνικός ήρωας της Αλβανίας, με δύο γιγάντιες οθόνες κατά την υπαίθρια προσευχή χιλιάδων Αλβανών μουσουλμάνων την ημέρα του Κουρμπάν Μπαϊράμι, στην ομώνυμη κεντρική πλατεία των Τιράνων, έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις μεταξύ των Αλβανών [διαβάστε αναλυτικά εδώ].

Μερίδα Αλβανών «κοσμικών» αντέδρασε έντονα, κατηγορώντας τους ακραίους μουσουλμάνους συμπατριώτες τους ότι βάζουν πρώτα τη μουσουλμανική τους ταυτότητα και ύστερα την αλβανική.

Το θέμα όμως λαμβάνει περαιτέρω διαστάσεις, αφού συγκεκριμένοι κύκλοι στην Αλβανία ταυτίζουν τη μουσουλμανική ταυτότητα με την τουρκική, προσπαθώντας προφανώς να αναβιώσουν την ταυτότητα του λεγόμενου «Τουρκαλβανού».

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του διευθυντή του Ιδρύματος ALSAR (Alternativa e se Ardhmes: η Εναλλακτική του Μέλλοντος), Mehdi Gurra, ο οποίος σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο εμφανίζεται να κάνει βαρύτατες δηλώσεις σε βάρος των Αλβανών.

Σύμφωνα με εκείνον, οι Αλβανοί Μουσουλμάνοι είναι Τούρκοι.

«Οι Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων είναι Τούρκοι, έχουν ως σημαία τους την τουρκική σημαία. Τώρα στην Αλβανία οι άνθρωποι έχουν ξεκινήσει να βάζουν την θρησκεία πάνω από το έθνος, εγώ και οι άλλοι, προσπαθούμε στην Τουρκία ώστε οι Μουσουλμάνοι των Βαλκάνιων και οι Τούρκοι να ενωθούν», ανέφερε εκείνος.

Επίσης τονίζει ότι στην Αλβανία αν ρωτήσεις τους μουσουλμάνους τι είστε, εκείνη απαντούν: Τούρκοι elhamdülillah (αλληλούια).

Σύμφωνα με την αλβανική εφημερίδα Τέμα, ο Gurra είναι γνωστός ως στενός φίλος του Ερντογάν και συχνά στα ΜΜΕ έχουν τεθεί ερωτήματα για την δραστηριότητα του στην Αλβανία.

Το ίδρυμα του οποίου προεδρεύει, είναι γνωστό στο Λιμπράζντ και το Ελμπασάν, όπου λειτουργεί πάνω από 20 χρόνια.

Το εν λόγω ίδρυμα έχει παράσχει εκπαίδευση σε αρκετά παιδιά σε αυτές τις περιοχές, τα οποία θα εργαστούν σε ιδρύματα και τουρκικές εταιρείες στην Αλβανία.

Το TRIBUNE είχε αναφορές από πηγές της γηγενούς Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο ότι σημειώνεται εκτεταμένος «εκτουρκισμός» μεταξύ των Αλβανών μουσουλμάνων, αλλά να ομολογήσουμε την αλήθεια τις είχαμε αξιολογήσει ως μάλλον υπερβολικές.

Από ό,τι όμως φαίνεται δεν υπάρχει καμία υπερβολή. Τουρκικό χρήμα και τουρκικά σχολεία προωθούν τον ισλαμισμό που ταυτίζεται με τον οθωμανισμό και τον τουρκισμό. Τον λεγόμενο «εθνοϊσλαμισμό», που εκφράζει ο Ερντογάν και οι δικοί του.

Αντιδρώντας στους ισλαμιστές τουρκόφρονες, ο δικηγόρος Σπαρτάκ Νγκέλα, σύμφωνα με δημοσιεύματα αλβανικών εφημερίδων, απηύθυνε έκκληση για την σύλληψη του Μουφτή Τιράνων Ylli Gurra.

Ο λόγος είναι οι η κάλυψη του αγάλματος του Γεωργίου Καστριώτη την ημέρα του Μπαϊραμιού, αλλά και οι παραπάνω δηλώσεις του Mehdi Gurra.

Ο Νγκέλα χαρακτήρισε τον Μουφτή ως τυπικό Οθωμανό βάρβαρο, ο οποίος αποκαλεί τους Αλβανούς Τούρκους.

Σύμφωνα με τον Νγκέλα, ο οποίος στην προσπάθειά του να ορθώσει αλβανική ταυτότητα απέναντι στον εκτουρκισμό καπηλεύεται πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας, οι Αλβανοί είναι από τους αρχαιότερους λαούς της Ευρώπης, απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου, του Πύρρου της Ηπείρου, του Σκεντέρμπεη, του Ισμαήλ Κεμάλη, του Φαν Νόλι και της μητέρα Τερέζας.

Οι Αλβανοί, σύμφωνα με εκείνον έσωσαν την Δύση από τους Οθωμανική βαρβαρότητα.

Οι αστειότητες περί Αλβανών απογόνων του Αλεξάνδρου και του Πύρρου, παρόμοιες με τις τρέλες των Σκοπιανών, δείχνουν το μεγάλο αδιέξοδο αυτών των πληθυσμών να οικοδομήσουν εθνική ταυτότητα και να αποδείξουν αυτοχθονία στην περιοχή. Και μάλιστα προσπαθούν να το κάνουν αυτό καπηλευόμενοι προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού έθνους, διαχωρίζοντάς τους από τον ελληνισμό.

Να σημειωθεί ότι οι Αλβανοί απέκτησαν αλφάβητο μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα, προηγουμένως η γλώσσα τους γραφόταν με ελληνικά γράμματα, δεν έχουν καταγεγραμμένη ιστορία και δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα από όσα λένε.

Το μόνο που ιστορικά (και γενετικά) αποδεικνύεται είναι ότι ένα μέρος του πληθυσμού της Αλβανίας είναι Έλληνες εξισλαμισμένοι, κάποιοι άλλοι ίσως να είναι ιλλυρικά φύλα και οπωσδήποτε υπάρχουν και πληθυσμοί που μετέφεραν οι Οθωμανοί στην περιοχή από περιοχές της Ασίας.

Αντιδρώντας ο Μουφτής Τιράνων, Ylli Gurra τόνισε ότι οι δηλώσεις στις οποίες αναφέρεται ο Νγκέλα δεν έχουν να κάνουν με εκείνον, ούτε με τον αδερφό του, τονίζοντας ότι δεν έχει βιολογικό αδερφό που να ονομάζεται Mehdi Gurra. Ο Μουφτής Τιράνων δήλωσε ότι θα κάνει αγωγή κατά του Νγκέλα.

Η νέα πραγματικότητα που έχει αρχίσει να αναδύεται στην Αλβανία, μεταξύ αλβανοφρόνων και τουρκοφρόνων, η οποία κρυβόταν τόσο καιρό κάτω από το χαλί, προμηνύει μεγάλες περιπέτειες.

Οι αλβανικοί πληθυσμοί έχουν προμηθεύσει με εκατοντάδες τζιχαντιστές το Ισλαμικό Κράτος, πυρήνες τζιχαντιστών είναι διάσπαρτοι στα Βαλκάνια μεταξύ αλβανοφώνων και Βόζνιων μουσουλμάνων, το εμπόριο ναρκωτικών στη χώρα οργιάζει, με την Αλβανία να θεωρείται Κολομβία της Ευρώπης και υπάρχουν πλέον εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα ασφαλείας.

Να σημειωθεί ότι είναι η διακυβέρνηση Ράμα που έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε πολλά από αυτά τα ζητήματα.

Οι ελληνικοί πληθυσμοί στη Βόρεια Ήπειρο (νότια Αλβανία), που εκτός από Αλβανοί υπήκοοι είναι και πολίτες της Ελλάδας, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν τους μοναδικούς θύλακες δυτικών πολιτών μέσα σε μια χώρα που οδηγείται σε βαθύ διχασμό από τα συστήματα του Τζορτζ Σόρος και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Είναι ευθύνη της Δύσης η προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Αλβανίας, που είναι και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και η προστασία των περιοχών όπου ζουν ως θύλακες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

http://www.tribune.gr/world/news/article/390108/pros-ethniko-dichasmo-alvania-islamistes-dilonoun-anichta-tourki-ke-ochi-alvani.html