Archive for the ‘Αλβανία’ category

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Σεπτεμβρίου 8, 2017

Προς εθνικό διχασμό η Αλβανία – Οι ισλαμιστές δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» και όχι Αλβανοί

Η κατάσταση στην Αλβανία έχει αρχίσει να ξεφεύγει επικίνδυνα με τον συνεχώς αυξανόμενο ισλαμισμό και μερίδα Αλβανών που δηλώνουν ανοιχτά «Τούρκοι» αντλώντας «καταγωγή» από την οθωμανική τους εποχή.

Αυτή η πραγματικότητα είναι άκρως ανησυχητική για την ειρήνη στο εσωτερικό της Αλβανίας, αφού όπως είναι γνωστό οι Αλβανοί δεν έχουν τόσο ενιαία εθνική ταυτότητα όσο φυλετική.

Οι Αλβανοί είναι το μόνο ευρωπαϊκό έθνος που ακόμα και σήμερα διατηρεί φυλές, όπως και οι Άραβες, και οι διάφορες φυλετικές ταυτότητες υπερισχύουν πολλές φορές της λεγόμενης εθνικής αλβανικής.

Πριν μερικές ημέρες η κάλυψη του αγάλματος του Γεώργιου Καστριώτη, χριστιανού Βυζαντινού Άρχοντα που θεωρείται εθνικός ήρωας της Αλβανίας, με δύο γιγάντιες οθόνες κατά την υπαίθρια προσευχή χιλιάδων Αλβανών μουσουλμάνων την ημέρα του Κουρμπάν Μπαϊράμι, στην ομώνυμη κεντρική πλατεία των Τιράνων, έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις μεταξύ των Αλβανών [διαβάστε αναλυτικά εδώ].

Μερίδα Αλβανών «κοσμικών» αντέδρασε έντονα, κατηγορώντας τους ακραίους μουσουλμάνους συμπατριώτες τους ότι βάζουν πρώτα τη μουσουλμανική τους ταυτότητα και ύστερα την αλβανική.

Το θέμα όμως λαμβάνει περαιτέρω διαστάσεις, αφού συγκεκριμένοι κύκλοι στην Αλβανία ταυτίζουν τη μουσουλμανική ταυτότητα με την τουρκική, προσπαθώντας προφανώς να αναβιώσουν την ταυτότητα του λεγόμενου «Τουρκαλβανού».

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του διευθυντή του Ιδρύματος ALSAR (Alternativa e se Ardhmes: η Εναλλακτική του Μέλλοντος), Mehdi Gurra, ο οποίος σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο εμφανίζεται να κάνει βαρύτατες δηλώσεις σε βάρος των Αλβανών.

Σύμφωνα με εκείνον, οι Αλβανοί Μουσουλμάνοι είναι Τούρκοι.

«Οι Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων είναι Τούρκοι, έχουν ως σημαία τους την τουρκική σημαία. Τώρα στην Αλβανία οι άνθρωποι έχουν ξεκινήσει να βάζουν την θρησκεία πάνω από το έθνος, εγώ και οι άλλοι, προσπαθούμε στην Τουρκία ώστε οι Μουσουλμάνοι των Βαλκάνιων και οι Τούρκοι να ενωθούν», ανέφερε εκείνος.

Επίσης τονίζει ότι στην Αλβανία αν ρωτήσεις τους μουσουλμάνους τι είστε, εκείνη απαντούν: Τούρκοι elhamdülillah (αλληλούια).

Σύμφωνα με την αλβανική εφημερίδα Τέμα, ο Gurra είναι γνωστός ως στενός φίλος του Ερντογάν και συχνά στα ΜΜΕ έχουν τεθεί ερωτήματα για την δραστηριότητα του στην Αλβανία.

Το ίδρυμα του οποίου προεδρεύει, είναι γνωστό στο Λιμπράζντ και το Ελμπασάν, όπου λειτουργεί πάνω από 20 χρόνια.

Το εν λόγω ίδρυμα έχει παράσχει εκπαίδευση σε αρκετά παιδιά σε αυτές τις περιοχές, τα οποία θα εργαστούν σε ιδρύματα και τουρκικές εταιρείες στην Αλβανία.

Το TRIBUNE είχε αναφορές από πηγές της γηγενούς Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο ότι σημειώνεται εκτεταμένος «εκτουρκισμός» μεταξύ των Αλβανών μουσουλμάνων, αλλά να ομολογήσουμε την αλήθεια τις είχαμε αξιολογήσει ως μάλλον υπερβολικές.

Από ό,τι όμως φαίνεται δεν υπάρχει καμία υπερβολή. Τουρκικό χρήμα και τουρκικά σχολεία προωθούν τον ισλαμισμό που ταυτίζεται με τον οθωμανισμό και τον τουρκισμό. Τον λεγόμενο «εθνοϊσλαμισμό», που εκφράζει ο Ερντογάν και οι δικοί του.

Αντιδρώντας στους ισλαμιστές τουρκόφρονες, ο δικηγόρος Σπαρτάκ Νγκέλα, σύμφωνα με δημοσιεύματα αλβανικών εφημερίδων, απηύθυνε έκκληση για την σύλληψη του Μουφτή Τιράνων Ylli Gurra.

Ο λόγος είναι οι η κάλυψη του αγάλματος του Γεωργίου Καστριώτη την ημέρα του Μπαϊραμιού, αλλά και οι παραπάνω δηλώσεις του Mehdi Gurra.

Ο Νγκέλα χαρακτήρισε τον Μουφτή ως τυπικό Οθωμανό βάρβαρο, ο οποίος αποκαλεί τους Αλβανούς Τούρκους.

Σύμφωνα με τον Νγκέλα, ο οποίος στην προσπάθειά του να ορθώσει αλβανική ταυτότητα απέναντι στον εκτουρκισμό καπηλεύεται πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας, οι Αλβανοί είναι από τους αρχαιότερους λαούς της Ευρώπης, απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου, του Πύρρου της Ηπείρου, του Σκεντέρμπεη, του Ισμαήλ Κεμάλη, του Φαν Νόλι και της μητέρα Τερέζας.

Οι Αλβανοί, σύμφωνα με εκείνον έσωσαν την Δύση από τους Οθωμανική βαρβαρότητα.

Οι αστειότητες περί Αλβανών απογόνων του Αλεξάνδρου και του Πύρρου, παρόμοιες με τις τρέλες των Σκοπιανών, δείχνουν το μεγάλο αδιέξοδο αυτών των πληθυσμών να οικοδομήσουν εθνική ταυτότητα και να αποδείξουν αυτοχθονία στην περιοχή. Και μάλιστα προσπαθούν να το κάνουν αυτό καπηλευόμενοι προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού έθνους, διαχωρίζοντάς τους από τον ελληνισμό.

Να σημειωθεί ότι οι Αλβανοί απέκτησαν αλφάβητο μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα, προηγουμένως η γλώσσα τους γραφόταν με ελληνικά γράμματα, δεν έχουν καταγεγραμμένη ιστορία και δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα από όσα λένε.

Το μόνο που ιστορικά (και γενετικά) αποδεικνύεται είναι ότι ένα μέρος του πληθυσμού της Αλβανίας είναι Έλληνες εξισλαμισμένοι, κάποιοι άλλοι ίσως να είναι ιλλυρικά φύλα και οπωσδήποτε υπάρχουν και πληθυσμοί που μετέφεραν οι Οθωμανοί στην περιοχή από περιοχές της Ασίας.

Αντιδρώντας ο Μουφτής Τιράνων, Ylli Gurra τόνισε ότι οι δηλώσεις στις οποίες αναφέρεται ο Νγκέλα δεν έχουν να κάνουν με εκείνον, ούτε με τον αδερφό του, τονίζοντας ότι δεν έχει βιολογικό αδερφό που να ονομάζεται Mehdi Gurra. Ο Μουφτής Τιράνων δήλωσε ότι θα κάνει αγωγή κατά του Νγκέλα.

Η νέα πραγματικότητα που έχει αρχίσει να αναδύεται στην Αλβανία, μεταξύ αλβανοφρόνων και τουρκοφρόνων, η οποία κρυβόταν τόσο καιρό κάτω από το χαλί, προμηνύει μεγάλες περιπέτειες.

Οι αλβανικοί πληθυσμοί έχουν προμηθεύσει με εκατοντάδες τζιχαντιστές το Ισλαμικό Κράτος, πυρήνες τζιχαντιστών είναι διάσπαρτοι στα Βαλκάνια μεταξύ αλβανοφώνων και Βόζνιων μουσουλμάνων, το εμπόριο ναρκωτικών στη χώρα οργιάζει, με την Αλβανία να θεωρείται Κολομβία της Ευρώπης και υπάρχουν πλέον εξαιρετικά σοβαρά ζητήματα ασφαλείας.

Να σημειωθεί ότι είναι η διακυβέρνηση Ράμα που έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε πολλά από αυτά τα ζητήματα.

Οι ελληνικοί πληθυσμοί στη Βόρεια Ήπειρο (νότια Αλβανία), που εκτός από Αλβανοί υπήκοοι είναι και πολίτες της Ελλάδας, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν τους μοναδικούς θύλακες δυτικών πολιτών μέσα σε μια χώρα που οδηγείται σε βαθύ διχασμό από τα συστήματα του Τζορτζ Σόρος και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Είναι ευθύνη της Δύσης η προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Αλβανίας, που είναι και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και η προστασία των περιοχών όπου ζουν ως θύλακες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

http://www.tribune.gr/world/news/article/390108/pros-ethniko-dichasmo-alvania-islamistes-dilonoun-anichta-tourki-ke-ochi-alvani.html

Advertisements

Ο Ράμα υπονόησε ότι η Ελλάδα θέλει να τον ανατρέψει – Σε πανικό ο «υπάλληλος» του Ερντογάν

Μαρτίου 16, 2017

Ο Ράμα υπονόησε ότι η Ελλάδα θέλει να τον ανατρέψει – Σε πανικό ο «υπάλληλος» του Ερντογάν

Ο «γενίτσαρος» ελληνικής καταγωγής πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, που έχει μετατρέψει την Αλβανία σε τουρκικό προτεκτοράτο και σε χασισοφυτεία της Ευρώπης, έφτασε στο εξωφρενικό σημείο μέσω των «αφοσιωμένων» στο καθεστώς του εφημερίδων να κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση ότι θέλει να τον ανατρέψει.

Η αλβανική εφημερίδα TEMA, μια από τις φυλλάδες του καθεστώτος Ράμα, έγραψε την Τετάρτη, με αφορμή δηλώσεις του Έντι Ράμα σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματός του όπως και στη συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη το βράδυ στον τηλεοπτικό σταθμό Top Channel, τα ακόλουθα εξωφρενικά:

«Προκάλεσαν αίσθηση οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σύμφωνα με τις οποίες, αλβανικοί πολιτικοί κύκλοι της αντιπολίτευσης συνεργάζονται με ξένες χώρες για να προκαλέσουν ταραχές στην Αλβανία.

»Τις δηλώσεις αυτές επανέλαβε στην εκπομπή του Top Channel όπου επισήμανε ότι «οι εταίροι μας θα απογοητεύονταν εάν αλλάζαμε πορεία, υπάρχουν όμως άλλοι που θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης έχει κάθε δικαίωμα να μην κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε φίλους και εκείνους που δεν θέλουν το καλό της Αλβανίας. Τόσα μπορώ να πω σήμερα, και εδώ δεν μιλώ για εχθρούς».

»Δεν είναι δύσκολο να σχολιάσει ή να καταλάβει κανείς για ποιον μιλούσε ο πρωθυπουργός, αρκεί να αναφερθεί στη στενή συμμαχία που έχει εδραιωθεί πλέον ανάμεσα σε πολιτικούς κύκλους της χώρας, στην ελληνική κυβέρνηση και ελληνικούς κύκλους, με στόχο την ανατροπή του Ράμα.

»Ο ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς δήλωσε στα τέλη του προηγούμενου μήνα ότι η κυβέρνηση Ράμα θα πέσει, τα ίδια σχεδόν δήλωσε και ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες σε τηλεοπτική συνέντευξη.

»Έχουμε επίσης την επίσκεψη Μέτα στην Αθήνα, τις δηλώσεις μετά την επίσκεψη αυτή και τις προσπάθειες ελληνικών «Σειρήνων» να προσελκύσουν το Μέτα.

»Από καιρό λειτουργεί μια στενή σχέση μεταξύ Δημοκρατικού Κόμματος, Ντούλε και ελληνικών ακραίων κύκλων στην Αλβανία και εκτός.

»Το Παράρτημα του Δημοκρατικού Κόμματος Χειμάρρας λειτουργεί προς όφελος του ΚΕΑΔ [ελληνικού μειονοτικού κόμματος].

»Και ο νεαρός πολιτικός από τις ΗΠΑ που μίλησε στο αντίσκηνο της Αντιπολίτευσης ως εκπρόσωπος της Νεολαίας των Ρεπουμπλικάνων, διατηρεί σχέσεις με ελληνικούς ακραίους κύκλους.

»Πρόβλημα εδώ δεν είναι η συμμαχία του Ντούλε με το Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά η ολίσθηση του Ντούλε προς τον ακραίο εθνικισμό και τη δημιουργία οξυμένου κλίματος στη Χειμάρρα από το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, προσελκύοντας αριβίστες όπως ο Νικολάκης Νεράντζης, χρησιμοποιώντας θέσεις τις οποίες υποστηρίζει η Αθήνα».

Προφανώς το καθεστώς Ράμα, συνηθισμένο από τους Τούρκους «αφέντες» του που συμπεριφέρονται στην Αλβανία σαν να είναι νεο-οθωμανική αποικία, προσπαθούν να χρεώσουν και στην Ελλάδα τέτοιες πολιτικές.

Η Ελλάδα έχει αποδείξει ούτε ουδέποτε αναμίχθηκε στα εσωτερικά της Αλβανίας, ακόμα και όταν η χώρα κατέρρευσε με τις «πυραμίδες» τη δεκαετία του 1990. Οι ελληνικές κυβερνήσεις «μιλάνε» μόνο όταν παραβιάζονται τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν αυτό και μάλιστα σε μια περιοχή όπως η βόρεια Ήπειρος που αποτελεί πανάρχαια ελληνική γη.

Ο Ράμα που «μπερδεύεται» στα Σκόπια και στη Σερβία συνεχώς, αυτό το ποντικάκι χωρίς στρατό, αυτός ο καιροσκόπος που παρέδωσε την Αλβανία υπό νεο-οθωμανικό έλεγχο και στα κυκλώματα των εμπόρων ναρκωτικών, ο υποτακτικός του Τζορτζ Σόρος, που έτσι και χάσει τη διακυβέρνηση της Αλβανίας είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί κατηγορούμενος σε δικαστήριο της χώρας του, καλό είναι να προσέχει τις κουβέντες του όταν τολμά να εμπλέκει την Ελλάδα στο χάος που έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της πατρίδας του και στις γειτονικές του βαλκανικές χώρες.

Η Ελλάδα δεν είναι μια βαλκανική «μπανανία», είναι μια ισχυρή στρατιωτική ΝΑΤΟϊκή δύναμη, προμαχώνας της Δύσης και του ΝΑΤΟ και η μόνη δύναμη σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή.

Όλοι οι βαλκανικοί λαοί στην Ελλάδα έχουν έναν φίλο, έναν σύμμαχο, έναν ειλικρινή εταίρο στην ευρωπαϊκή τους πορεία, στην πρόοδο και στη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικοί ηγετίσκοι φερέφωνα του ημίτρελου της Άγκυρας, όπως ο Έντι Ράμα, δεν τολμούν να πουν την αλήθεια στον λαό τους, ότι δηλαδή η νέα διακυβέρνηση Τραμπ τον έχει στη «μαύρη λίστα» εξαιτίας των σχέσεών του με Σόρος και Ερντογάν. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα του Ράμα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον.

Ίσως ο Ράμα να νομίζει, μέσα στη… σούρα του, ότι οι ΗΠΑ έχουν αναθέσει στην Αθήνα να του πάρει το κεφάλι.

Η Αθήνα όμως δεν είναι Άγκυρα για να συμπεριφέρεται στους γείτονές της με τέτοιους πρωτόγονους τρόπους.

Η Αθήνα είναι η μοναδική αξιόπιστη σύμμαχος των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά αυτός θα ήταν λόγος για τον Ράμα και τον κάθε Αλβανό πρωθυπουργό να είναι αφοσιωμένος φίλος των Αθηνών αντί να επιτίθεται συνεχώς στην Ελλάδα εκτελώντας εντολές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Οι Αλβανοί έχουν μόνο έναν φυσικό σύμμαχο στα Βαλκάνια. Την Ελλάδα. Οι πρόγονοί τους πριν 150 χρόνια το γνώριζαν όταν ζήτησαν να ενωθούν με την Ελλάδα σε ομοσπονδία. Ας συνέλθουν οι Αλβανοί και ας παραδειγματιστούν από τους προγόνους τους, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους κομμάτι της Ελλάδας, αντί να είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι των Τούρκων, όπως τους κατάντησε ο Έντι Ράμα.

http://www.tribune.gr/

3.500.000 άτομα αλβανικής καταγωγής ζούν σήμερα στην Τουρκία.

Ιανουαρίου 31, 2017

Σήμερα στην Τουρκία υπολογίζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1,3 με 3.500.000 Αλβανοί, που αποτελούν το 1,5 – 4,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας (79.000.000 πληθυσμός με την απογραφή 2016). Αλλά η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τους Αλβανούς ως μειονότητα σε αυτή τη χώρα.

Οι Αλβανοί που μετοίκισαν στην Τουρκία, βρίσκονται περισσότερο στο ευρωπαϊκό τμήμα, αλλά και στην Ασία. Οι περισσότεροι ζουν σε πόλεις και λιγότερο στα χωριά, όπως αναφέρει η Telegraph.

Οι Αλβανοί δεν καταγράφονται στα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής, εφόσον είναι εγγεγραμμένοι μόνο ως Τούρκοι και ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς έχει πλέον αφομοιωθεί.

00-1hartashq

Αυτός είναι ο χάρτης των Αλβανικών οικισμών στην Τουρκία, οι οποίοι έχουν μεταναστεύσει στη χώρα αυτή μετά το 1920, κυρίως από το Κοσσυφοπέδιο, την Ιλλιρίδα (ΠΓΔΜ) και την Τσαμουριά (Ελλάδα) .

http://www.gazetadita.al/harta-e-vendbanimeve-te-shqiptareve-ne-turqi/

Αλβανός Δημοσιογράφος: 12.000 Αλβανοί υπηρετούν στον ελληνικό στρατό

Ιανουαρίου 30, 2017

Αλβανός Δημοσιογράφος: 12.000 Αλβανοί υπηρετούν στον ελληνικό στρατό

Στον ελληνικό στρατό, σε σύνολο 86.000 στρατιωτών, υπηρετούν περίπου 12.000 νεοσύλλεκτοι κληρωτοί αλβανικής καταγωγής.

Αυτό ισχυρίστηκε, σύμφωνα με το Βαλκανικό Περισκόπιο, ο Αλβανός δημοσιογράφος στην Αθήνα Ρόμπερτ Γκόρο στην εκπομπή «Οπίνιον» της τηλεόρασης των Τιράνων TV Klan.

«Οι Αλβανοί που δεν έχουν τελειώσει ανώτατη εκπαίδευση και έχουν καταταγεί για την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στο στρατό της Ελλάδας, είναι περίπου 12 χιλιάδες, οι οποίοι ζούνε στην Ελλάδα και βρίσκονται σήμερα στις τάξεις του ελληνικού στρατού. Οι στρατιώτες που σχημάτισαν με τα χέρια τους το έμβλημα της αλβανικής σημαίας ήταν μέλη της φρουράς της Δημοκρατίας της Ελλάδας», δήλωσε ο Γκόρο.

Οι φωτογραφίες των νεαρών Αλβανών, ως Έλληνες στρατιώτες, ελήφθησαν κατά τη διάρκεια διαλείμματος για να επιβεβαιώσουν το φρόνημα και την εθνικότητά τους, αφού είχαν ως φόντο τη Μεγάλη Αλβανία, όπως διατείνονται τα ελληνικά ΜΜΕ, σημειώνει η τηλεόραση Sitel των Σκοπίων.

Η είδηση όπως αντιλαμβάνεστε δεν είναι «μικρή» κι εάν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αποτελεί μέγιστο θέμα που οφείλει να το γνωρίζει ο ελληνικός λαός.

Αίθουσα Σύνταξηςhttp://www.tribune.gr/

Εγγραφο της CIA αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ενωθεί με την Β.Ηπειρο το 1994 αν οι Βορειοηπειρώτες ξεκινούσαν αντάρτικο!

Ιανουαρίου 25, 2017

Του Γιάννη Πετρίδη

Η CIA θεωρούσε ότι αν ξεκινούσε ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας της Βορείου Ηπείρου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου θα μπορούσε να ενωθεί η Ελλάδα με την Βόρειο Ηπειρο και να αποκατασταθεί η ιστορική αδικία.
Με αφορμή το αιματηρό επεισόδιο της επίθεσης της ΜΑΒΗ την 10η Απριλίου του 1994 σε αλβανικό συνοριακό φυλάκιο στην Επισκοπή η CIA ενημερώνει την Αλβανία, ότι μια ένωση της Ελλάδας, με τη Βόρεια Ήπειρο, είναι εφικτή και θα περιλαμβάνει την περιοχή μεταξύ των ποταμών Σκουμπίνι και Βιόσα όπως αποκαλύπτεται από αποχαρακτηρισμένα έγγραφά της.
Δηλαδή στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου πριν οι Αλβανοί γίνουν σημαντικότεροι για τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή κάτι που φάνηκε με τον βομβαρδισμό ισοπέδωσης της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και την βίαιη αποκοπή του Κοσόβου από τον σερβικό εθνικό «κορμό» υπήρχε η προοπτική της ένωσης της Ελλάδας με την Βόρεια Ήπειρο και το αναγνώριζε η ίδια η CIA η οποία χαρακτήριζε το μειονοτικό ελληνικό κόμμα της «Ομόνοιας» ως «πέμπτη φάλαγγα» στην Αλβανία.
Η εποχή, το 1994, είναι λίγο πριν την αμερικανική και ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στην Βοσνία και την δημιουργία του μουσουλμανικού κράτους σταα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Αλλά και ένα χρόνο μετά την άγνωστη τους περισσότερους, συμφωνία Μιλόσεβιτς-Μητσοτάκη για την επέκταση των ελληνικών συνόρων μέχρι την περιοχή του Μοναστηρίου στα Σκόπια, όπου τότε κατοικούσαν περίπου 200.000 ελληνικής συνείδησης κάτοικοι. 
Αναφέρει δε χαρακτηριστικά ότι «εάν δεν βρουν μια προσέγγιση Αθήνα και Τίρανα ο ελληνικός πληθυσμός της Β.Ηπείρου μπορεί να δημιουργήσει μια αποσταθεροποιητική κρίση»
Το έγγραφο κάνει σαφή αναφορά στα ιστορικά δεδομένα της περιοχής και πως βρέθηκε υπό αλβανική κυριαρχία και για το Πρωτόκολο της Κέρκυρας το οποίο δεν τηρήθηκε ποτέ το οποίο προέβλεπε αυτονομία της Β.Ηπείρου και έδινε τη νομική βάση για την δημιουργία αντάρτικου και την ένωση Ελλάδας-Βορείου Ηπείρου.
Μάλιστα δίνει και όρια αυτής της περιοχής, πολύ βορειότερα από την Βόρεια Ηπειρο, με τον χαρακτηρισμό «Περιοχή που διεκδικείται από τους Ελληνες εξτρεμιστές»!
Στις 29 Ιουλίου 1913 οι Μεγάλες δυνάμεις με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1913), αναγνωρίζουν την Αλβανία ως ανεξάρτητο κράτος και με το Πρωτόκολλο Φλωρεντίας (1913) της παραχωρείται η περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος αρχικά αρνήθηκε να παραχωρήσει την περιοχή που κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και ήδη κατείχε με ισχυρές δυνάμεις (13 Οκτωβρίου 1913).
Έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις, με υπόμνημα που απέστειλαν στο ελληνικό κράτος στις 13 Φεβρουαρίου 1914, μετά την υπογραφή του νέου Πρωτοκόλλου Φλωρεντίας (1914) απαιτούσαν την αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων από την περιοχή σε διαφορετική περίπτωση δεν θα αναγνωρίζονταν η ελληνική επικυριαρχία επί των νήσων του Αιγαίου (εκτός της Ίμβρου, Τένεδου και Καστελόριζου. Επιπλέον, ζητούσαν από την Ελλάδα να μην ενθαρρύνει καμιά μορφή αντίδρασης στους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αφού εξέφρασε τη λύπη του για την αποχώρηση και ζήτησε εγγυήσεις για την ασφάλεια των πληθυσμών, συμφώνησε και ξεκίνησε η σταδιακή αποχώρηση του στρατού. Παρόλα αυτά, οι κάτοικοι της περιοχής αρνήθηκαν να συμβιβαστούν και στις 28 Φεβρουαρίου 1914 επαναστάτησαν και σχημάτισαν προσωρινή κυβέρνηση, με πρωτεύουσα το Αργυρόκαστρο και πρόεδρο τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο. Οι Ηπειρώτες αυτοί πίστευαν ότι είχαν προδοθεί από το ελληνικό κράτος, γιατί όχι μόνο αποχώρησε από την περιοχή τους, αλλά και δεν τους προμήθευσε με όπλα για να αμυνθούν έναντι των Αλβανών.
Η αυτόνομη Βόρειος Ήπειρος περιελάμβανε αρχικά εκτός από το Αργυρόκαστρο, την Χειμάρρα, το Δέλβινο, τους Άγιους Σαράντα και την Πρεμετή. Μετά την αποχώρηση όμως των ελληνικών δυνάμεων ξέσπασαν ταραχές μεταξύ των Αλβανών και των Ηπειρωτικών δυνάμεων. Έπειτα από έντονες στρατιωτικές συγκρούσεις οι Βορειοηπειρώτες κατέλαβαν διαδοχικά την Ερσέκα, την περιοχή της Κολώνιας και την Κορυτσά, που είχαν παραδοθεί νωρίτερα στην νεοσύστατη Αλβανική χωροφυλακή από τον ελληνικό στρατό κατά την αποχώρησή του. Η αλβανική κυβέρνηση οδηγήθηκε σε συμβιβασμό και στις 17 Μαρτίου υπογράφτηκε Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο αναγνώριζαν την αυτονομία της Β. Ηπείρου και δεσμεύονταν για την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία αλλά και την θρησκευτική ελευθερία του ελληνικού πληθυσμού.
Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας ποτέ δεν τέθηκε σε ουσιαστική εφαρμογή
Την 10η Απριλίου 1994 σημειώθηκε αιματηρό επεισόδιο στο αλβανικό συνοριακό φυλάκιο της Επισκοπής. Οι Αλβανοί κατηγόρησαν την ελληνική πλευρά ως υπεύθυνη για το επεισόδιο και προχώρησαν σε μαζικές συλλήψεις και ανακρίσεις Ελλήνων μειονοτικών. Λίγες ήμερες αργότερα φυλάκισαν έξι απο τα ηγετικά στελέχη της «Ομόνοιας».
Παραπέμφθηκαν οι πέντε σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, αλλά δεν τηρήθηκαν οι στοιχειώδεις δικονομικές εγγυήσεις και οι κατηγορούμενοι στερήθηκαν στην ουσία στο δικαστήριο, το δικαίωμα στην υπεράσπιση.
Οι προσπάθειες της ελληνικής κυβερνήσεως να διεθνοποιήσει το ζήτημα προσείλκυσαν το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης, το οποίο εκδηλώθηκε ενεργά κατά την διεξαγωγή της δίκης των πέντε Ελλήνων, που άρχισε στις 15 Αυγούστου. Ωστόσο, παρ όλες τις πιέσεις που ασκήθηκαν προς την αλβανική κυβέρνηση απο διάφορες πλευρές, οι ποινές που επιβλήθηκαν απο το δικαστήριο ήσαν βαριές και ανέρχονταν απο 6 έως 8 χρόνια φυλάκιση.
Η ελληνική ηγεσία τήρησε σκληρή στάση απέναντι στην αλβανική αδιαλλαξία, διακόπτοντας απο την πρώτη στιγμή της συλλήψεως των έξι στελεχών της «Ομόνοιας» κάθε διάλογο με την αλβανική πλευρά και θέτοντας ως όρο για την επανέναρξη του την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ταυτόχρονα, φρόντισε να διατηρήσει ενεργό το ενδιαφέρον της διεθνούς διπλωματίας, καταφεύγοντας σε επανειλημμένες καταγγελίες των αλβανικών ενεργειών σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και παρεμποδίζοντας την χορήγηση της οικονομικής βοήθειας που είχε προγραμματίσει η Ευρωπαϊκή Ενωση για την ενίσχυση της Αλβανίας.
Περισσότερο όμως και από τις ελληνικές ενέργειες, οι γενικότερες εξελίξεις τόσο στα εσωτερικά της Αλβανίας όσο και ευρύτερα στον χώρο της Βαλκανικής φαίνεται ότι ήσαν εκείνες που συνέβαλαν στην τελική διευθέτηση του ζητήματος και στην αποφυλάκιση των Ελλήνων μειονοτικών στις 10 Φεβρουαρίου 1995. 
Μετά όλα άλλαξαν και οι αλβανικοί πληθυσμοί αναβαθμίστηκαν στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ ειδικά επί κυβερνήσεων των «Δημοκρατικών». Μένει να δούμε ποια πολιτική θα ακολουθήσει απέαντί τους ο Αμερικανός πρόεδρος Ν.Τραμπ.
To Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (MABH), ήταν ελληνική απελευθερωτική οργάνωση που έδρασε στον γεωγραφικό χώρο της Βορείου Ηπείρου κατά την διάρκεια της ιταλικής και γερμανικής κατοχής της Αλβανίας από τον Άξονα (1941-1944).
Η οργάνωση τελικά διαλύθηκε από τους Αλβανούς εθνικιστές της Μπαλί Κομπετάρ και τους άνδρες του αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του Ενβέρ Χότζα.
Είχε σχέσεις με τον ΕΔΕΣ, και πολέμησε ηρωικά στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, τόσο τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές, όσο και τους κομμουνιστές του Χότζα και τους Αλβανούς εθνικιστές.
Με την αποχώρηση του ελληνικού Στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (Απρίλιος 1941), σημειώθηκαν βιαιότητες στην περιοχή, από ομάδες ατάκτων ενόπλων καθώς και ιταλικού στρατού κατά του ελληνικού πληθυσμού.
Ως αντΤο ίδραση τον Μάιο του 1942 οργανώθηκαν τα πρώτα αντάρτικα τμήματα από Βορειοηπειρώτες στην περιοχή του Δέλβινου, επικεφαλής των οποίων ήταν δύο ντόπιοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, οι Σπυρίδων Λύτος και Ιωάννης Βιδέλης.
Τον ίδιο μήνα βορειοηπειρώτικα αντάρτικα οργανώθηκαν και σε άλλες περιοχές: Δρόπολη, Ρίζα, Χειμάρρα, Αυλώνας, Λιούντζη, Πωγώνι, Λεσκοβίκι, Κορυτσά.
Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου στα Τίρανα, σε συγκέντρωση εκπροσώπων της ελληνικής μειονότητας, συγκροτήθηκε η ΜΑΒΗ.
Επικεφαλής της ΜΑΒΗ τίθεται ο Βασίλειος Σαχίνης, άλλα βασικά στελέχη της ήταν οι Ηλίας Κώνστας, Γιώργος Τάσος, Σπύρος Ντάσιος και ο Χειμαριώτης εισαγγελέας Αναστάσιος Κοκκαβέσης. Το αρχηγείο του Μ.Α.Β.Η. ήταν ο Άγιος Δημήτριος, η κεντρική εκκλησία του χωριού Γλύνα Βορείου Ηπειρου
Στόχος και πεδίο δράσης
Κύριος στόχος της ήταν η προστασία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και, λόγω των διάφορων αντάρτικων και δοσίλογων οργανώσεων που δρούσαν εκείνη την περίοδο στην ευρύτερη περιοχή ανεξέλεγκτα λόγω της έλλειψης κάποιας κρατικής αρχής για την προστασία των πολιτών.[6]
Οι κύριες περιοχές δράσης της ΜΑΒΗ ήταν η περιοχή του Δέλβινου, της Δρόπολης, της Χειμάρρας, του Βούρκου (η ευρύτερη περιοχή των Αγίων Σαράντα), της Ρίζας και της Ζαγοράς (περιοχή κοντά στην Πρεμετή).
Σχέση με την ελληνική αντίσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η ΜΑΒΗ διατηρούσε κοινό σύνδεσμο με τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ), ο οποίος συνελήφθη από τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ), με συνέπεια ο τελευταίος να μεταβιβάσει πληροφορίες σχετικά με τη δραστηριότητα της ΜΑΒΗ στο αντίστοιχο αλβανικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.[8] Στα χωριά Βούρκος, Άγιος Ανδρέας ( Ριζά ) και Άλυκο[9] υπήρχαν ένοπλες ομάδες υπό τους Θύμιο Λιώλη, Κόκκαλη, Παππά και Πήλιο οι οποίες υποστηριζόμενες από τον ΕΔΕΣ, ήλεγχαν από το Φθινόπωρο του 1943 την περιοχή. Αν και αρχικά οι ένοπλοι αυτοί συνεργάστηκαν με την αλβανική εθνική αντίσταση αλλά και με τις προσκείμενες στο αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα ελληνικές μειονοτικές ομάδες, κατά τα τέλη του 1943 ήρθαν σε σύγκρουση. Συγκεκριμένα, το ένοπλο σώμα του Πήλιου αφοπλίστηκε κοντά στα χωριά της Λεσινίτσας ενώ στις αρχές του 1944, ο Θύμιος Λιώλης και το τάγμα «Θανάσης Ζήκος», το οποίο αποτελείτο από Βορειοηπειρώτες προσκείμενους στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αλβανικό Στρατό, ήρθαν σε σύγκρουση στη Δίβρη. Λίγο καιρό αργότερα, ο Θύμιος Λιώλης και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί εγκατέλειψαν τα εδάφη της Βόρειας Ηπείρου και κατέφυγαν στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ στην Ελλάδα. Η πλειοψηφία της ελληνικής μειονότητας παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη στο αλβανικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο με τουλάχιστον 1500 αντάρτες.
Σταδιακό τέλος της δράσης
Ο Σαχίνης αντιδρούσε με τις διαμαρτυρίες του στους Ιταλούς για υπόθαλψη της αλβανικής καταπίεσης προς τους τοπικούς ελληνικούς πληθυσμούς. Στις 17 Νοεμβρίου 1943, ο αρχηγός της ΜΑΒΗ, Βασίλειος Σαχίνης, συλλαμβάνεται από άτομα της οργάνωσης του Εμβέρ Χότζα στο Αργυρόκαστρο, οι οποίοι κατόπιν εντολής, αφού τον βασανίζουν για να αποσπάσουν πληροφορίες, τον εκτελούν.
Στις 3 Δεκεμβρίου δολοφονείται ο επικεφαλής της οργάνωσης στην περιοχής Χειμάρρας, Γεώργιος Μπολάνος. Ακολούθησε η καταστροφή του χωριού Γλὐνα, στην περιοχή Αργυροκάστρου που αποτελούσε βάση της ΜΑΒΗ. Από τον Δεκέμβριο του 1944 ενεργό ρόλο αναλαμβάνει ο Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης, γιατρός από το Αργυρόκαστρο.
Τελικά η οργάνωση διαλύθηκε ύστερα από σειρά έντονων συγκρούσεων με τις γερμανικές δυνάμεις, αλλά ταυτόχρονα και με τους Αλβανούς εθνικιστές της Μπαλί Κομπετάρ.
Ως αποτέλεσμα, η δράση της ΜΑΒΗ έπαψε να υφίσταται και κατά το στάδιο της αποχώρησης του Άξονα από τον περιοχή δεν έπαιξε κανένα ρόλο στο τοπικά πολιτικά δρώμενα. Με το τέλος του πολέμου επιβλήθηκε το Εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο του Ένβερ Χότζα στην Αλβανία.
Η νέα ΜΑΒΗ.: Οι επιθέσεις του 1984, 1991 και 1994
Τα έτη 1984 επί Εμβέρ Χότζα, το 1991 και το 1994, πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις κατά αλβανικών στόχων, σε Αλβανία και Ελλάδα. Η οργάνωση που ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις έφερε το ίδιο όνομα (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου).
Δεν υπάρχουν στοιχεία, όμως, για υποτιθέμενη σύνδεση με την οργάνωση που έδρασε την δεκαετία του ’40, καθώς υπάρχει μεγάλο χρονικό κενό και δεν έχουν υποστηριχθεί υποθέσεις για πιθανή επιβίωσή της καθ’ όλο το διάστημα του καθεστώτος Ε. Χότζα στην Αλβανία.

Τι χωρίζει Ελλάδα και Αλβανία

Ιανουαρίου 18, 2017

ellada_alvaniaΟι διπλωματικές διαφορές των δύο χωρών, τα αδιέξοδα και οι πιθανές λύσεις.

Αλβανία και Ελλάδα μοιράζονται 282 χλμ συνόρων, κοινές σελίδες στα βιβλία της ιστορίας, αρκετές όμοιες λέξεις, έθιμα ακόμη και ονόματα. Η ιστορική διαδρομή στη σχέση των δύο λαών, «ξαδέρφια» για κάποιους, «εχθροί» για άλλους, είναι πλούσια σε αντιθέσεις. Για τα δύο γειτονικά έθνη των Βαλκανίων, συνεργασία κι εντάσεις, συνενόηση και προκαταλήψεις, φιλία και καχυποψία, είναι εκφάνσεις που εναλλάσσονται μεταξύ τους σε βάθος χρόνου, συνθέτοντας μια αντιφατική εικόνα, γεμάτη ίντριγκα και ενδιαφέρον για τους μελετητές.

Στο πεδίο της πολιτικής και της διπλωματίας η σχέση των δύο κρατών περιλαμβάνει πραγματικά επεισοδια ή διαφορές οπως επίσης και μύθους που συχνά τροφοδοτούνται από τα αδηφάγα για εθνικές προκλήσεις media και από τις δύο πλευρές.

Ας δούμε όμως ένα ένα τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν την εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Αλβανίας, ξεκινώντας από την υποψηφιότητα της γείτονος για ένταξη στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένταξη Αλβανίας στην Ε.Ε.

Τον Ιούνη του 2014 χορηγείται στην Αλβανία το επίσημο καθεστώς υποψήφιου μέλους της Ε.Ε. Αυτό που πρέπει να τονίστεί αρχίκα, είναι ότι για τα Τίρανα, η ενταξη στην Ευρώπη αποτελεί χωρίς υπερβολή απόλυτη εθνική προτεραίότητα, καθώς σύσσωμο το πολιτικό και κομματικό φάσμα της χώρας είναι προσανατολισμένο στο συγκεκριμένο στόχο.

Τον στόχο αυτό υποστηρίζει σταθερά και η Ελλάδα, εφόσον είναι προς το συμφέρον της η ενσωμάτωση της γειτονικής χώρας στην Ευρώπη με την προαπαιτούμενη συμμόρφωση σε ενα ευρύ πλαίσιο κανόνων. Ταυτόχρονα όμως η Αθήνα διατηρεί δικαίωμα βέτο και άρα και τη δυνατότητα να μπλοκάρει την ένταξη της Αλβανίας.

Στα Τίρανα προφανώς αυτό το έχουν πάντα υπόψη, οπότε η αλβανική ηγεσία ωθούμενη απο ορθολογικά και όχι εθνικιστικά κίνητρα, είναι αναγκασμένη να μην διακινδυνέυσει τον εθνικό της στόχο για ελληνο-αλβανικές διαφορές μικρότερης βαρύτητας.
Προκύπτει συνεπώς, ότι ελληνική πλέυρα διαθέτει ενα σημαντικό εργαλείο πίεσης, για το οποίο θα πρέπει να βρει τη χρυση τομή στη χρήση του, ώστε να μη γίνει ουτε μέσο εκβιασμού αλλά όυτε και να το παραδόσει εν λευκώ.

Ένα ζήτημα στο οποίο η Ελλάδα υπενθύμίζει στην Αλβανία – άλλοτε έμμεσα και αλλοτε ρητά – ότι η ενταξιακή της πορεία περνά από το ελληνικό βέτο, είναι ο σεβασμός της ελληνικής μειονότητας.

Ελληνική μειονότητα

Στη Χιμάρα, μια πόλη στη Βόρεια Ήπειρο που ιστορικά κατοικείται από Έλληνες ομογενείς (και όχι μόνο) και συχνά αποτελεί πηγή εντάσεων, το προηγούμενο διάστημα προκλήθηκε διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στις δυο χώρες, όταν οι αλβανικές αρχές επιχείρησαν να κατεδαφίσουν 19 κτίρια ιδιοκτησίας Ελλήνων ομογενών. Οι αρχές επικαλόυνται το νόμο περί αυθαιρεσίας και τη γενικευμένη πολεοδομική ανάπλαση σε όλη τη χώρα, ενώ οι ντόπιοι θεωρούν ότι γίνεται επιλεκτική εφαρμογή του νόμου με απώτερο στόχο την υφαρπαγή της περιουσίας τους. Άμεση ήταν η παρέμβαση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας, που προειδοποίησε ευθέως την Αλβανία οτι με τέτοιες ενέργειες διακινδυνέυει τον ευρωπαικό της προσανατολισμό, με αποτέλεσμα τελικά οι κατεδάφισεις να αναβληθούν επ’ αόριστον.

Η ελληνική εθνική μειονότητα (ΕΕΜ), που είναι η πολυπληθέστερη στην Αλβανία, σύμφωνα με το αλβανικό κράτος αριθμεί 60.000 – 70.000, ενώ σύμφωναμε το ελληνικό 200.000 – 400.000 κατοίκους. Τα κύρια ζητούμενα της ΕΕΜ αφορούν την εκπαίδευση και τη χρήση της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία και τη δημόσια ζωή, τη συμμετοχή μελών της στις δημόσιες υπηρεσίες και την προστασία των περιουσιακών της δικαιωμάτων.

Τα Τίρανα επίσημα τονίζουν ότι τα δικαιώματα της μειονότητας γίνονται απόλυτα σεβαστά ενώ ανεπίσημα θεωρούν ότι μέσω αυτής η Αθήνα επιχειρεί να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της. Η Ελλάδα από τη πλεύρα της συνδέει ρητώς την ενταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. με το σεβασμό των μειονοτικών δικαιώματων. Ας έχουμε υπόψη ωστόσο, ότι γενικότερα στις διεθνείς σχέσεις, οι εθνικές μειόνοτητες συχνά χρησιμοποιούνται εργαλειακά από τη διπλωματία για πολιτικά οφέλη.

Θαλάσσια σύνορα , ρόλος τουρκίας (;)

Στο βόρειο Ιόνιο, τα τελευταία χρόνια, οι δύο χώρες διεξάγουν έρευνες με σημαντικές πιθανότητες εντοπισμού υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Τον Απρίλη του 2009, οι δύο πρωθυπουργοί, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Σαλί Μπερίσα καταλήγουν σε συμφωνία που υπογράφεται επίσημα μεταξύ των δύο κρατών, η οποία οριοθετεί την ελληνό-αλβανική υφαλοκριπίδα και τις θαλάσσιες ζώνες στο βόρειο Ιόνιο. Η αντιπολίτευση στην Αλβανία υπό τον Εντι Ράμα, αμφισβητεί τη συμφωνία και το 2014 ένα χρόνο μετά την εκλογή του τελευταίου ως πρωθυπουργός, ακυρώνεται από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας ως ασύμφορη διαδικαστικά και ουσιωδώς με το αλβανικό Σύνταγμα και το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Η εξέλιξη αυτή όπως ήταν φυσικό, δυναμιτίζει τις σχέσεις των δύο χωρών, ενώ τροφοδοτεί τους εθνικιστικούς κύκλους με αφορμές για διασπορά θεωριών συνωμοσίας. Στην Ελλάδα μάλιστα κυκλοφορεί το σενάριο ότι πίσω από την ακύρωση της συμφωνίας υπάρχει τουρκικός δάκτυλος, βασιζόμενο κυρίως σε τρία στοιχεία: (α) τη δήλωση-υπονοούμενο του Σαλί Μπερίσα ότι η συμφωνία κατέπεσε έπειτα από παρεμβολή «τρίτου παράγοντα», (β)την προσωπική φιλία του Ράμα με τον Ερντογάν και (γ) την πρόσφατη αναβάθμιση των αλβανο-τουρκικών σχέσεων.

Η αλβανική κυβέρνηση αρνείται κατηγορηματικά το συγκεκριμένο σενάριο, που είναι γεγονός ότι δεν επαληθεύεται από κάποια πειστική απόδειξη. Κι επειδή οι Διεθνείς Σχέσεις δεν είναι ποτέ μια μονόπλευρη υπόθεση, αξιόπιστες πηγές εντός Αλβανίας αμφισβητούν ακόμη και τη φαινομενική βελτίωση των διμερών σχέσεων Τιράνων-Άγκυρας. Ένα πάράδειγμα, είναι ότι στο πιεστικό αίτημα του Τούρκου προέδρου για κλείσιμο γκιουλενικών σχολείων και ιδρυμάτων στην αλβανική επικράτεια, η κυβέρνηση του Ράμα δεν έχει ανταποκριθεί. Εξάλλου, όπως επισημάνθηκε προηγουμένως, από το 1991 κι έπειτα, η πυξίδα στη γεωστρατηγική της Αλβανίας δείχνει σαφώς προς τη Δύση (ΗΠΑ, Ε.Ε.), κάτι που αποτελεί πυλώνα της εξωτερικής της πολιτικής.

Το ζήτημα που είναι πιθανότερο να παρεμβαίνει και να υποδαυλίζει η Τουρκία είναι το τσάμικο μέσω του μικρού ακροδεξιού κόμματος PDIU.

Τσάμηδες

Οι Τσάμηδες διεκδικούν από την Ελλάδα να τους αναγνωρίσει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και να παραδεχτεί την εθνοκάθαρση της κοινοτητας τους. Ιστορικά οι Τσάμηδες ήταν μια αλβανόφωνη και μουσουλμανική κοινότητα που κατοικούσε στη σημερινή Θεσπρωτία.

Με τη λήξη της γερμανικής κατοχής, ο ΕΔΕΣ και το ελληνικό κράτος εκδιώξε βίαια και μαζικά τους Τσάμηδες από την ελληνική επικράτεια λόγω της δωσίλογης δράσης και συνεργασίας των τελευταίαων με τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές. Τις δύο δεκαετίες που προηγήθηκαν του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η μεινονότητα των Τσαμηδων είχε υποστεί συστηματική καταπίεση απο το ελληνικό κράτος και ειδικότερα από τη μεταξική δικτατορία. Στην ιστορική προσέγγιση του θέματος, παραδοσιακά και οι δύο πλευρές ακολουθούν την τακτική της «μισής αλήθειας», αυτής που ευθυγραμμίζεται καλύτερα με την εθνική αφήγηση.

Πίσω στο σήμερα, εντός Αλβανίας το ζήτημα προωθείται κυρίως από το κόμμα των Τσάμηδων, το συγκυβερνών PDIU. Οι Τσάμηδες επειδή δεν έχουν στα χέρια τους επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας, απαιτούν με επιτακτικό τρόπο από το αλβανικό κράτος να διευθετήσει το θέμα τους. Η τακτική της Αθήνας, ως προς το τσάμικο, απορρίπτει την ύπαρξη του ζήτηματος ως «non issue», προκείμενου να αποτρέψει εξ αρχής να μπει στη διμερή ατζέντα διαλόγου σχετική διεκδίκηση. Η τακτική της Αλβανίας αποσκοπεί στο «όσα περισσότερα ζητήσω, τόσο περισσότερα θα πάρω» αλλά και ιδανικά στη δημιουργία ενός διπλωματικού αντίβαρου στις διεκδικήσεις της ελληνικής μεινότητας.

Εκτίμηση του γράφοντος είναι ότι η επίκληση στο τσάμικο από την αλβανική κυβέρνηση, παρά την έντονη δραστηριότητα και προβολή του PDIU, έχει πρωτίστως εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα ενόψει μάλιστα και των επερχόμενων εκλογών το καλοκαίρι.

Κόσοβο, Νόμος περί εμπόλεμου

Η Ελλάδα μαζί με την Κυπρο, την Ισπανία, τη Ρουμανία και τη Σλοβακία είναι οι μόνες χώρες της Ε.Ε. που δεν εχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Παρόλαυτά, η Αθήνα υποστηρίζει τη συμμετοχή του νεοσύστατου κράτους σε διεθνείς οργανισμούς, ενώ παράλληλα προωθούνται και οικονομικές σχέσεις με την Πρίστινα. Η αρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει το Κόσσοβο αποδίδεται στην παραδοσιακή φιλία της με τη Σερβία, ωστόσο αρκετοί αναλύτες θεωρούν πολύ πιθανή τη στροφή της ελληνικής διπλωματίας στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αναμφίβολα η αναγνώριση του Κοσόβου, για την Ελλάδα συνιστά ένα ισχυρό χαρτί στις διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, συνεπώς η Αθήνα πρέπει να θεσει σε προτεραιότητα το δικό της συμφέρον και δευτερεύοντως της προσδοκίες της Σερβίας. Εξάλλου η Σερβία παρά τη διαχρονική θερμή ελληνική υποστηριξη, αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Αναφορικά με το Νόμο περι εμπόλεμου μεταξύ των δύο χώρων, προκειται για ένα ζήτημα πρωτίστως γραφειοκρατικό με έντονη ωστόσο συμβολική διάσταση για τους Αλβανούς. Προκειται για ένα βασιλικό διάταγμα του 1940, το οποίο αφαιρέθηκε από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου το 1987, αλλά τα Τίρανα ζητούν να καταργηθεί με ψήφισμα της ελληνικής Βουλής ώστε να λάβει ισχύ Νόμου.

Επιπλέον, μεταξυ των δύο γειτόνων -σε δέυτερο πλάνο- υπάρχουν κι άλλες εκκρεμότητες, όπως είναι το αίτημα της Αθήνας για την ανέγερση πολεμικών νεκροταφείων στην Αλβανία για την ταφή των νεκρών του ελληνο-ιταλικού πολέμου, η διδασκαλία των Αλβανών μεταναστών στην Ελλαδα της μητρικης τους γλώσσας, και η ορθή αναγραφή των τοπονυμίων.

Συμπερασματικά, οι διπλωματικές διαφορές Αλβανίας-Ελλάδας, που επι του παρόντος είναι σε τροχία επίλυσης, μοιάζουν περισσότερο με ένα μεγάλο παζάρι, όπου η κάθε πλευρά προσφέρει και ζητάει ανταλλάγματα, μια κατάσταση που προσδίδει de facto θετικό πρόσημο στις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών.

Στις διεθνεις σχέσεις οι διενέξεις, αργά η γρήγορα, μοιραία καταλήγουν στη ζυγαριά του ρεαλισμού και του ωφελιμισμού. Χωρίς να αποκλείονται οι εξαιρέσεις στην ιστορία, τα πάθη, οι υπερβολές, τα ρητορικα πυροτεχνήματα φυσιολογικά υποχωρούν, για να επικρατήσει τελικά ο ορθολογισμός ή …ο κυνισμός, με γνώμονα το μεγαλύτερο δυνατό όφελος ή το «μικρότερο κακό» για την κάθε πλευρά.

Με όποιους όρους κι αν περιγράφεται το διαπραγματευτικό στάτους απο τους θεσμικούς φορείς «συμφωνία πακέτο», «πολιτική μικρών βημάτων», κ.α., το κύριο ζητούμενο είναι να καμφθεί εκατέρωθεν η καχυποψια που διαχρονικά χαρακτηριζει τις σχέσεις των δυο κρατών.

Θωμάς Ρούτσης

Πηγή: foreign-politics.com

Τσάμηδες: Οι διαβουλεύσεις του 1924-25 και τα μοιραία λάθη

Νοέμβριος 28, 2016
written by ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Νοέ 27, 2016

Όπως είχαμε αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μας, οι Τσάμηδες ήταν γηγενείς χριστιανοί της Θεσπρωτίας, που εξισλαμίστηκαν πιθανότατα τον 17ο αιώνα, κυρίως μετά το κίνημα του Διονύσιου του Φιλοσόφου (1611). Μάλιστα μετά το 1635, φαίνεται ότι οι εξισλαμισμοί αυτοί εντάθηκαν.

Ωστόσο, δεν είχαν καμιά σχέση με τους Αλβανούς και δεν διέθεταν αλβανική εθνική συνείδηση, αλλά τα ήθη και τα έθιμά τους ήταν παρόμοια με τα χριστιανικά, ενώ πολλοί είχαν και χριστιανικά ονόματα.

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι Τσάμηδες εξελίχθηκαν σε φανατικούς μουσουλμάνους και σφοδρούς πολέμιους των Ελλήνων. Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο και στη διάρκεια των επιχειρήσεων για την απελευθέρωση της Ηπείρου, πολέμησαν εναντίον των ελληνικών στρατευμάτων, έχοντας συστήσει συμμορίες.

Το Νοέμβριο του 1921, η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη αποφάσισε τα εδάφη στα οποία ζούσαν οι Τσάμηδες να αποδοθούν οριστικά στην Ελλάδα.

Πόσοι ήταν όμως οι Τσάμηδες;

Ο Π. Αραβαντινός, στο τρίτο μέρος της «Περιγραφής της Ηπείρου» αναφέρει ότι οι Μωαμεθανοί της Τσαμουριάς ανέρχονταν σε 4.000 οικογένειες περίπου. Η αλβανική κυβέρνηση υπολόγισε το 1925 τον αριθμό τους σε 25.000 άτομα. Η Μεικτή Επιτροπή στην οποία θα αναφερθούμε εκτενώς παρακάτω, υπολόγισε τον αριθμό τους σε 20.160 άτομα.

Ας επανέλθουμε όμως στα ιστορικά γεγονότα.

Τον Αύγουστο του 1923, δολοφονήθηκε στην Κακαβιά ο Ιταλός στρατηγός Τελίνι, καθώς και άλλα μέλη της ιταλικής αντιπροσωπείας, όπως είχαμε γράψει στο protothema.gr, και το «τσάμικο», παρέμεινε σε εκκρεμότητα.

Ο Ιταλός στρατηγός Τελίνι

Ο Ιταλός στρατηγός Τελίνι

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, υπογράφηκε μια ελληνοτουρκική σύμβαση, που προέβλεπε την ανταλλαγή των ορθόδοξων χριστιανών κατοίκων της Τουρκίας με τους μουσουλμάνους κατοίκους της Ελλάδας (Λωζάνη, 30/1/1923). Στο κείμενο αυτό δεν υπήρχε καμιά αναφορά σε όσους μουσουλμάνους κατοικούσαν στη Δυτική Μακεδονία και την Ήπειρο, καθώς θεωρούνταν αλβανικής καταγωγής.

Μάλιστα, το μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας Δημ. Κακλαμάνος, δήλωσε ότι «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να ανταλλάξει τους μουσουλμάνους «αλβανικής» καταγωγής. Αυτοί κατοικούσαν σε μία περιοχή σαφώς καθορισμένη, την Ήπειρο και, παρόλο που η θρησκεία τους ήταν η ίδια με αυτή των Τούρκων, ήταν διαφορετικής εθνικότητας.»

Η ατυχής αυτή δήλωση Κακλαμάνου έδωσε την ευκαιρία στους Αλβανούς να επωφεληθούν. Ο απεσταλμένος τους στη Λωζάνη Μιντάτ Φρασέρι, έστειλε μία επιστολή στον Ιταλό πρόεδρο της επιτροπής για τις μειονότητες Αντόνιο Μοντάνια, με την οποία του τόνιζε ότι θα πρέπει να γίνουν πολύ προσεκτικές κινήσεις στο θέμα των Τσάμηδων και να εξαιρεθούν με κάθε τρόπο από την επικείμενη συναλλαγή. Ο Μοντάνια τον καθησύχασε, διαβεβαιώνοντάς τον ότι Ελλάδα και Τουρκία είχαν δεσμευθεί όσοι Αλβανοί κατοικούσαν στα εδάφη τους να εξαιρεθούν από την ανταλλαγή πληθυσμών.

Τελικά αποφασίστηκε μια Μεικτή Ελληνοτουρκική Επιτροπή, που συγκροτήθηκε τον Μάρτιο του 1924, να ασχοληθεί με το ζήτημα του προσδιορισμού της καταγωγής των μουσουλμάνων. Οι Αλβανοί, οι οποίοι αποκλείστηκαν από την επιτροπή, κατέθεσαν προσφυγή κατά της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών, προσπαθώντας να μην εφαρμοστεί η ελληνική πρόταση για εισαγωγή ενός γενικού μέτρου για την εξαίρεση των μουσουλμάνων από την ανταλλαγή.

Η προσφυγή τους συζητήθηκε στο Συμβούλιο στις 17/12/1923 και απορρίφθηκε η πρότασή τους για τη σύσταση νέας επιτροπής που θα αποφάσιζε για την τύχη των μουσουλμάνων της Δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου, στην οποία θα έπαιρναν μέρος και οι ίδιοι. Η Μεικτή Επιτροπή που αναφέραμε παραπάνω ανέθεσε σε μία τριμελή αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τους E.E. Ekstrand, Π. Μεταξά και Χαντίμπεη να μεταβούν επί τόπου στην Ήπειρο, για να διερευνήσουν τη βούληση των μουσουλμάνων. Το ταξίδι αυτό πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1924 και είχε διάρκεια ενός μηνός.

Τα μέλη της αντιπροσωπείας κατέληξαν ομόφωνα στο συμπέρασμα ότι οι μουσουλμάνοι δεν είχαν ακόμη διαμορφώσει εθνική συνείδηση και βασικό κριτήριο του αυτοπροσδιορισμού τους ήταν η θρησκεία. Ελάχιστοι ισχυρίζονταν ότι ήταν αλβανικής καταγωγής, ενώ οι περισσότεροι δήλωναν πως είναι τουρκικής καταγωγής και ζητούσαν να μετεγκατασταθούν στην Τουρκία.

Τα Τίρανα αντέδρασαν έντονα και επιδίωκαν την, με κάθε τρόπο, παραμονή των Τσάμηδων στην Ελλάδα, ως «αντίβαρο» για το βορειοηπειρωτικό αλλά έχοντας πάντα κατά νου ότι το «τσάμικο» θα μπορούσε να αποτελέσει και στο μέλλον μοχλό για την Ελλάδα.

Έτσι οι Αλβανοί ανέβασαν τους τόνους της αντιπαράθεσης προσφεύγοντας ξανά στο Συμβούλιο της Κ.τ.Ε. κατά της Ελλάδας. Παράλληλα, απέστειλαν επιστολές προς τον Γ.Γ. της Κ.τ.Ε. Το ίδιο διάστημα, δεκάδες πράκτορες των Τιράνων κατέκλυσαν τα χωριά των Τσάμηδων, προσπαθώντας να τους πείσουν ότι έχουν αλβανική καταγωγή. Η ελληνική πλευρά κράτησε μετριοπαθή στάση, κάτι που αναγνώρισε ο επίσημος εισηγητής της Κ.τ.Ε. για το θέμα των Τσάμηδων, Ισπανός Ντε Λεόν. Τότε προέκυψε ένα άλλο πρόβλημα, καθώς οι Τούρκοι δεν δέχονταν άλλους Τσάμηδες στην επικράτειά τους, μάλλον για οικονομικούς λόγους. Ισχυρίζονταν επίσης ότι οι Τσάμηδες δεν είχαν τουρκική εθνική συνείδηση.

Τα τρία ουδέτερα μέλη της Μεικτής Επιτροπής που επισκέφθηκαν την περιοχή κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα με τους απεσταλμένους της Επιτροπής που είχαμε αναφέρει παραπάνω. Η ελληνική πλευρά ζήτησε από την Τουρκία να δεχθεί τουλάχιστον 10.000 Τσάμηδες, πράγμα που συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις από την αλβανική πλευρά. Τελικά, τον Ιούνιο του 1925, η Άγκυρα ενημέρωσε τον Έλληνα επιτετραμμένο Ιωάννη Πολίτη ότι μπορούσε να δεχθεί στην επικράτειά της 5.000 μουσουλμάνους της Ηπείρου.

Η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου, αν και δεν ήταν απόλυτα ικανοποιημένη από αυτό τον αριθμό, πίστευε ότι μόλις αναχωρούσαν οι πρώτοι Τσάμηδες για την Τουρκία, θα τους ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι. Ενώ το θέμα φαινόταν ότι λυνόταν ευνοϊκά για τη χώρα μας, στις 25-26 Ιουνίου 1925 ο Θεόδωρος Πάγκαλος ανέτρεψε την κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου. Ο Πάγκαλος, αν και με ηπειρώτικες ρίζες, ήταν γνωστός για τα φιλοαλβανικά του αισθήματα και ήθελε την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο πλευρών, γιατί έτσι πίστευε ότι θα αναπτυσσόταν οικονομικά η Ήπειρος (!). Πήρε λοιπόν την απόφαση να εξαιρεθούν οι Τσάμηδες από την ανταλλαγή (Φεβρουάριος 1926), τη στιγμή που οι Αλβανοί ήταν απομονωμένοι και το πρόβλημα λυνόταν με ευνοϊκό για την Ελλάδα τρόπο…

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος

Στις 11 Φεβρουαρίου 1926 το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών αποφάσισε και επίσημα τη διάλυση των βορειοηπειρωτικών συλλόγων, την παράδοση των αρχείων τους στις κατά τόπους Νομαρχίες και την απόδοση της περιουσίας τους στην Εθνική Τράπεζα! Ακόμα, ο Πάγκαλος σκόπευε να αμνηστεύσει τους μουσουλμάνους της Τσαμουριάς, που είχαν τιμωρηθεί λόγω της προπαγανδιστικής τους δράσης στην ελληνική επικράτεια…

Ωστόσο, η Αλβανία συνέχιζε να κατηγορεί τη χώρα μας ότι αποστερούσε από τους «μουσουλμανικής αλβανικής καταγωγής» της Τσαμουριάς τα δικά τους σχολεία (όπου η διδασκαλία έπρεπε να γίνεται στα αλβανικά) και ότι καταπατούνταν από πρόσφυγες οι περιουσίες των Τσάμηδων. Όμως το ελληνικό κράτος έδινε το δικαίωμα στους μουσουλμάνους να ανοίξουν, εφόσον το ήθελαν, τα δικά τους σχολεία. Όσο για τις απαλλοτριώσεις, πραγματικά από τον Φεβρουάριο του 1913 έγιναν, προκειμένου να παραχωρηθούν κτήματα στους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Από το μέτρο αυτό όμως δεν θίγονταν μόνο «Τσάμηδες», αλλά κυρίως μεγάλοι και μικροί Έλληνες κτηματίες.

Τελικά οι Αλβανοί προσέφυγαν στην Κ.τ.Ε. (Μάρτιος 1928) σχετικά με το ζήτημα των κτημάτων και την «κρίσιμη κατάσταση» στην οποία είχε περιέλθει η «αλβανική μειονότητα» της Τσαμουριάς. Ο Νικόλαος Πολίτης, με έναν μνημειώδη λόγο, κατέρριψε τα αλβανικά επιχειρήματα και τον Ιούνιο του 1928, το Συμβούλιο της Κ.τ.Ε. απέρριψε την προσφυγή της Αλβανίας, η οποία δέχθηκε ισχυρότατο πλήγμα.

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα γεγονότα σχετικά με το λεγόμενο «τσάμικο» τη δεκαετία του 1920. Όλες οι πηγές συμφωνούν ότι μοιραίος άνθρωπος ήταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, που άφησε μια τεράστια πληγή με την πολιτική του στην Ήπειρο και όλη την Ελλάδα.

Κλείνοντας να ευχαριστήσουμε θερμά τον κ. Ιωάννη Παπαφλωράτο, που μας επέτρεψε να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από το έργο του «Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού» (1833-1949).

Σημαντικά στοιχεία αντλήσαμε και από το εξαίρετο βιβλίο «Ήπειρος» του Κ.Α. Βακαλόπουλου.

Υ.Γ. Επανερχόμαστε στην ετυμολογία της λέξης Τσαμουριά, με μια πολύ πιθανή εκδοχή, που ίσως δημοσιεύεται για πρώτη φορά. Την «οφείλουμε» στον σπουδαίο φιλόλογο και μελετητή της ιστορίας της Ηπείρου Ευάγγελο Θ. Πριώνη, από την Καστάνιανη Πωγωνίου Ιωαννίνων. Στην αρχαιότητα υπήρχε κοντά στις εκβολές του Καλαμά ο Πηλώδης Λιμήν, μαρτυρείται ήδη στον Ηρόδοτο και τον Στράβωνα (Pelodes Limen) και τον Μεσαίωνα ο Κακός Πηλός. Γενικά όλη η περιοχή από τη Σαγιάδα ως το Βουθρωτό ήταν γεμάτη πηλό, λάσπη (πηλώδης=γεμάτος λάσπη). Οι Τούρκοι με τη σειρά τους ονόμασαν την περιοχή Τσαμουριά, από τη λέξη camur=λάσπη.

Θα επανέλθουμε στο θέμα αυτό με περισσότερα στοιχεία…

Πηγή

– See more at: http://apocalypsejohn.com/tsamides-diavoulefsis-1924-mirea-lathi/#sthash.cXfBH9YH.dpuf