Archive for the ‘Πολιτικά’ category

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: Περιφερειακή Υπερδύναμη ή Απατηλή Ονείρωξη;

Ιουλίου 12, 2017

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: Περιφερειακή Υπερδύναμη ή Απατηλή Ονείρωξη;Η Τουρκία σήμερα επιχειρεί ένα άλμα.

 Επιχειρεί και επιδιώκει να αλλάξει επίπεδο, να ανέβει κατηγορία, να γίνει μια ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη η οποία θα έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει η ίδια και να επιλέγει τους προσανατολισμούς που ταυτίζονται με τα συμφέροντά της, χωρίς να ρωτάει το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Και έχει κάμει σημαντικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση. Έχει πετύχει σπουδαία πρόοδο στην οικονομική ανάπτυξη γενικώς, στην πρωτογενή και στην δευτερογενή παραγωγή και στο εξαγωγικό εμπόριο και επίσης στην ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας.

Αυτά είναι βήματα τα οποία δικαιολογούν έναν τέτοιο στόχο, να ανέβει δηλαδή κατηγορία.

Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ενδογενή προβλήματα, όπως προβλήματα εθνικής συνοχής αφού το δόγμα ένα έθνος ένα κράτος μία γλώσσα μια θρησκεία δεν μπορεί να συνεχίσει να ισχύει, γιατί στην Τουρκία υπάρχουν πολλοί λαοί και κυρίως υπάρχει ο τουρκικός λαός και ο κουρδικός λαός.

Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα που συνδυάζοντας το με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στο υπογάστριο της Τουρκίας ανατρέπει τις επιδιώξεις της.

Έτσι, ενώ η Τουρκία προσπαθεί να ανέβει κατηγορία, υπάρχουν οι εξελίξεις κυρίως στη Συρία και στο Ιράκ, όπου ο αμερικανικός παράγοντας φαίνεται να έχει επιλέξει αυτό που θέλει. Και έχει επιλέξει τους Κούρδους ως βασικούς συμμάχους τους για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.

Το θέμα «Τουρκία» είναι ένα σύνθετο θέμα. Από τη μια μεριά υπάρχουν σημαντικά στοιχεία και έχουν γίνει βήματα ώστε η Τουρκία να μπορεί να έχει στόχο να ανέβει κατηγορία και από την άλλη υπάρχουν ζητήματα και παθογένειες που οδηγούν την Τουρκία να κατεβεί κατηγορία.

Και αυτό επιτείνεται από τα προβλήματα συνοχής που έχει η χώρα, τα πολιτισμικά αλλά και το πολιτικό Ισλάμ που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει ο Ερντογάν.

Εδώ, υπάρχει η αντίφαση, διότι το πολιτικό Ισλάμ δεν είναι μία πολιτική ιδεολογία του 21ου αιώνα. Είναι του 18ου του 19ου.

Αυτά τα εσωτερικά προβλήματα που έχει η Τουρκία, επιδεινώνονται από τις εξελίξεις στη γύρω περιοχή.

Στην Συρία, επιχειρείται, η ίδρυση ενός δεύτερου ομόσπονδου κουρδικού κράτους, όπως συμβαίνει με το κουρδικό κράτος του Ιράκ.

Αυτή η εξέλιξη έχει τις εξής ιδιαιτερότητες.

Η μία είναι ότι οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχονται από το PKK και η άλλη ιδιαιτερότητα είναι ότι το δεύτερο κουρδικό κράτος, αυτό στη Συρία, ιδρύεται, με την υποστήριξη των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας.

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό;

Ότι ένα κράτος στο Ιράκ, ομόσπονδο κουρδικό, δεύτερο στη Συρία.

Μπαίνει όμως και η Τουρκία στην αναμονή των χωρών που θα ομοσπονδοποιηθούν και έτσι θα ιδρυθεί το τρίτο κουρδικό κράτος.

Και εδώ, το άλμα του Ερντογάν προς τα εμπρός, να αποκτήσει η Τουρκία μία ενιαία εξουσία αποτελεί ονείρωξη, για να αποτρέψει τις εξελίξεις που είναι αμείλικτες για την Τουρκία, δηλαδή την ομοσπονδοποίησή της και την ίδρυση του τρίτου κουρδικού κράτους.

Αυτό είναι, η κυριότερη και σημαντικότερη γεωπολιτική εξέλιξη που είναι στο προσκήνιο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό θα αλλάξει τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή. Είναι ένα ζήτημα, που αλλάζοντας τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, εκ των πραγμάτων, αγγίζει και την Κύπρο και την Ελλάδα.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Υπάρχει η θεωρία ότι, η αποτυχία στο νοτιοανατολικό υπογάστριο της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ, μπορεί να επηρεάσει το Κυπριακό και την Ελλάδα, με μια πιθανή εκτόνωση της πίεσης που δέχεται η Τουρκία προς το Αιγαίο και με ανταλλάγματα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτως ώστε να χρειάζεται υψηλότατο επίπεδο εγρήγορσης από την Ελλάδα.

Αυτό είναι μια θεωρεία και ένα σενάριο που περιλαμβάνεται και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο.

Η θεωρία αυτή κυκλοφορείς ευρέως.

Αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να δικαιολογούν αυτή τη θεωρία και αυτό το σενάριο.

Αν όμως υπάρχουν πληροφορίες, των ελληνικών υπηρεσιών, ότι η Τουρκία σχεδιάζει κάτι τέτοιο ας τις αξιοποιήσουμε και ας δούμε πως θα τις χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά.

Εάν όχι, και φαίνεται ότι δεν υπάρχουν, μάλλον όλα αυτά τα σενάρια, με ένα πολύ έντεχνο τρόπο διοχετεύονται στη ελληνική πλευρά.

Αυτά τα σενάρια δεν απασχολούν κανέναν στην Τουρκία.

Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές, δεν υπάρχουν στη Τουρκία, ούτε ως στοιχείο αντιπαράθεσης, παρόμοια σενάρια.

Τα ελληνοτουρκικά με ποια λογική είναι πρώτο θέμα στην Ελλάδα;

Μήπως δημιουργούμε μόνοι μας ένα θέμα;

Οι προκλήσεις της Τουρκίας είναι ζητήματα τα οποία δεν βγήκαν σήμερα.

Το ότι η Τουρκία προκαλεί την Ελλάδα και προσπαθεί να ασκήσει πιέσεις για να εκδώσουμε τους 8 ή για να εκκενώσουμε τα 18 νησιά που ισχυρίζεται ότι επανδρώσαμε με στρατιωτική ισχύ, αυτό θα συνεχιστεί.

Άλλο ζήτημα οι προκλήσεις της Τουρκίας και άλλο η θεωρία του θερμού επεισοδίου.

Αυτοί που την επικαλούνται πού στηρίζονται;

Σε ποια στοιχεία στηρίζονται και έχει γίνει αυτή η φιλολογία πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις εκπομπές…

Οι προκλήσεις της Τουρκίας υπάρχουν, και οι ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες, στρατός, ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι πάντα σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε επεισόδιο ήθελε προκύψει οπουδήποτε.

Όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα και άλλο να συζητάμε συνέχεια εκεί που δεν υπάρχουν αντικειμενικά δεδομένα, και να δημιουργούμε όλη αυτή τη δυναμική.

Στο τέλος, λέγε λέγε, μπορεί να προκύψει και κανένα θερμό επεισόδιο.

Λέγεται, από πολλούς, ότι η Τουρκία, τουλάχιστον το τμήμα της αεροπορίας ευρίσκεται σε μία κατάσταση αν όχι διαλυμένη, πολύ επισφαλή.

Το μεγάλο πρόβλημα των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας, είναι η αξιοπιστία τους, απέναντι στην ίδια την κυβέρνηση.

Αν είναι αλήθεια αυτά που βγαίνουν προς τα έξω από διάφορες πηγές, ότι δηλαδή είναι κλειδωμένα τα πυρομαχικά, ότι έχουν βγάλει τα κλείστρα από τα τεθωρακισμένα ότι δεν επιτρέπουν στα επιθετικά ελικόπτερα να μπαίνουν ρουκέτες για να μη στραφούνε εναντίον του Ερντογάν στο προεδρικό μέγαρο, αν λοιπόν είναι αλήθεια όλα αυτά, και μαζί με το γεγονός, ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ειδικών δυνάμεων και βατραχανθρώπων βρίσκονται στη Συρία και στο Κουρδιστάν πολεμώντας το PKK, υπάρχει ζήτημα που σχετίζεται με την επιχειρησιακή δυνατότητα, αλλά και με την δυνατότητα μιας πολεμικής μηχανής να πετύχει ένα νικηφόρο αποτέλεσμα.

Και βέβαια δε λέω, με την πιο πάνω αναφορά, ότι η Ελλάδα έχει μια σχετική υπεροχή στον αέρα σε περίπτωση κάποιας σύγκρουσης στο Αιγαίο…

Αυτά τα ζητήματα να τα αφήσουμε τελείως στην άκρη, να είμαστε σε ετοιμότητα, και η κοινωνία και οι ένοπλες δυνάμεις, αλλά να μη δημιουργούμε εμείς μια δυναμική που μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε μια σύγκρουση που δε θα υπάρχει νικητής, θα καταστραφεί και η Τουρκία και η Ελλάδα.

Θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει πλέον πετύχει τη μετατροπή του ανατολικού Αιγαίου σε μια τεράστια γκρίζα ζώνη στην οποία η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει de facto ένα ειδικό καθεστώς διεθνούς επικυριαρχίας.

Γαβριήλ Μανωλάτος

Πανεπιστημιακός
http://www.tribune.gr/

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΘΑ) ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Ιουνίου 14, 2017
Διάγραμμα 1

Δημόσιο ευρωπαϊκό χρέος 2011-2015

Στο παραπάνω διάγραμμα που προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία της Eurostat, σχετικά με το δημόσιο χρέος των χωρών μελών της Ευρωζώνης (2011-2015), παρατηρούμε ότι μόλις επτά (7) χώρες (Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία, Λεττονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Εσθονία) από τις δεκαεννέα (19) της Ευρωζώνης πληρούν τις προϋποθέσεις της Συνθήκης του Μάαστριχ (1992), δηλ. το δημόσιος χρέος τους δεν υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους. Οι περισσότερες οικονομίες δεν ικανοποιούν τα κριτήρια που προβλέπονται στην Συνθήκη του Μάαστριχ, ενώ οι οικονομίες που εμφανίζουν καλύτερη δημοσιονομική επίδοση είναι κυρίως αυτές που εισήλθαν πιο πρόσφατα στην ζώνη του κοινού νομίσματος.
Πάντως από τα στοιχεία του πίνακα επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι μεταξύ όλων των οικονομιών η Ελλάδα παρουσιάζει τη πενταετία 2011-2015 το υψηλότερο επίπεδο δημοσίου χρέους στην Ευρωζώνη. Συγκεκριμένα ο μέσος όρος πενταετίας του ελληνικού δημοσίου χρέους διαμορφώνεται στα 173,24 του ΑΕΠ. Ακολουθεί πίσω σχετικά και κοντά η Ιταλία με μέσο όρο 126,6 και η Πορτογαλία με 125,24 του ΑΕΠ. Επίσης Χώρες όπως η Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ισπανία, παρόλο που δεν έχουν τόσο μεγάλο χρέος, αλλά έχουν ξεπεράσει το ποσοστό του χρέους στο ΑΕΠ (σύμφωνα με τα κριτήρια του Μάαστριχ) πέραν του 60%, αναπόφευκτα επιβαρύνουν και το μέσο όρο της Ευρωζώνης που ξεπερνά σε όλα τα έτη το μέσο όρο της συνθήκης του Μάαστριχ (μέσο όρο το 89,86% του ΑΕΠ).

Οι χώρες που έλαβαν βοήθεια και στήριξη από τον Μηχανισμό Στήριξης και Σταθερότητας της Ε.Ε. την τελευταία πενταετία, όπως η Ελλάδα, Πορτογαλία, η Ισπανία, Κύπρος (πλην της Ιρλανδίας) ενώ έπρεπε να ακολουθήσουν προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και οικονομικών μεταρρυθμίσεων και διάρθρωσης για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων τους, δεν απέφυγαν τη διόγκωση του δημοσίου χρέους προκαλώντας τους μεγάλα οικονομικά προβλήματα και εμπόδια.

Η αιτία είναι ότι τα επιπλέον δανειακά κεφάλαια που χορηγήθηκαν για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων κατά την τελευταία πενταετία, τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, καθώς και η ύφεση που παρατηρήθηκε επιδείνωσαν τις προσπάθειες των χωρών για μείωση του δημόσιου χρέους τους.
Έχει διαπιστωθεί ότι η δημοσιονομική σπατάλη και η συσσώρευση δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν καταφύγει σε εξωτερική βοήθεια (ΔΝΤ, Ε.Ε. ΤΧΣ) δεν αποτελούν τις αποκλειστικές αιτίες των προβλημάτων τους. Διότι εκτός από τα ενδογενή διαρθρωτικά προβλήματα των χωρών, ένα σημαντικό μέρος των σημερινών προβλημάτων της Ελλάδας και των άλλων οικονομιών της Ευρωζώνης μπορεί να αποδοθεί στη λειτουργία της ίδιας της νομισματικής ένωσης. Δεδομένου ότι οι δημοσιονομικές συνθήκες μεταξύ των χωρών δεν είναι ίδιες, γίνεται αντιληπτό ότι οι αιτίες της τρέχουσας κατάστασης της Ευρωζώνης πρέπει να εντοπιστούν στις ανισορροπίες μέσα σε αυτήν.

Βέβαια τίθεται και το ερώτημα, κατά πόσο μια ενιαία ομοιογενής δημοσιονομική πολιτική μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα στις νότιες και λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες της Ευρωζώνης σε σχέση με τις βόρειες βιομηχανικές και εξωστρεφείς οικονομίες. Καθώς η διάρθρωση της οικονομίας των βορείων και ανεπτυγμένων χωρών είναι πολύ διαφορετική και αντέχουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, από ότι αυτές των νοτίων κρατών.

Μετά την υιοθέτηση του ευρώ, παρατηρήθηκε ότι οι χώρες που ανήκαν στον πυρήνα της Ευρωζώνης παρουσίασαν εκροές κεφαλαίων και τα ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους βελτιώθηκε, ενώ οι περιφερειακές χώρες (περιλαμβανομένου και της Ελλάδας) εμφάνισαν τα μεγαλύτερα προβλήματα σε συνδυασμό με τις εισροές κεφαλαίων, το δημοσιονομικό τους έλλειμμα αυξήθηκε και προκάλεσε επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους. (Πασχαλίδου Λαμπρινή, 2015, σελ. 52-53).
Παρά τη πολύ σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με σκληρά μέτρα λιτότητας μέσα στο πλαίσιο των υποχρεώσεων της Ελλάδας για δημοσιονομική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και των υψηλών μνημονιακών απαιτήσεων που έχουν εγκλωβίσει τη κοινωνία και τη χώρα σε έναν ατέρμονα αγώνα επιβίωσης του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα κινδυνεύει ακόμα και σήμερα με χρεοκοπία, ακόμα και μετά από τόσες θυσίες που έχει κάνει ο ελληνικός λαός,
Συνήθως ο κανόνας είναι ότι για την χρεοκοπία μίας χώρας, όπως και μίας επιχείρησης, φταίει αναμφίβολα ο εκάστοτε διαχειριστής – στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η πολιτική ηγεσία. Όμως, το σφάλμα και οι παθογένειες έρχονται από το παρελθόν, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν λήφθηκαν τα απαιτούμενα μέτρα αποφυγής της κρίσης, ενώ η χώρα μας υπερχρεώθηκε. Τα σημαντικότερα αίτια της σημερινής μας κατάστασης και το γεγονός ότι κινδυνεύει η χώρα μόνιμα από χρεοκοπία, είναι:

(α) Το ελλειμματικό ισοζύγιο μας (οι εισαγωγές μας είναι κατά πολύ υψηλότερες από τις εξαγωγές, καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε), το οποίο επιδεινώθηκε μετά την είσοδο μας στην Ευρωζώνη.

(β) Οι τόκοι, σε συνδυασμό με το υψηλό δημόσιο χρέος μας, το οποίο αυξήθηκε επειδή μπορούσαμε να δανειζόμαστε ευκολότερα, ως κράτος-μέλος της Ευρωζώνης . Εάν δεν επιβαρυνόμασταν με τόκους, το έλλειμμα μας θα ήταν σύντομα κάτω του 3% του ΑΕΠ μας. Ενώ και τα επιτόκια, αν ήταν χαμηλότερα κατά 2-3%, τότε το έλλειμμα μας θα ήταν απόλυτα διαχειρίσιμο.

(γ) Η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας, για την οποία ευθυνόμαστε όλοι μας – ειδικά όμως το κράτος, αφού το μεγαλύτερο πρόβλημα μας δεν είναι η μειωμένη ανταγωνιστικότητα μας, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ή το φορολογικό περιβάλλον, αλλά η σχεδόν ανύπαρκτη λειτουργικότητα των κρατικών υπηρεσιών μας (γραφειοκρατία, διαφθορά, διαπλοκή, εμπόδια στο άνοιγμα/κλείσιμο εταιριών κλπ.) .
Παρακάτω βλέπουμε την εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής στην Ευρώπη από το 2000 έως το 2012 και την πτωτική τάση που σημείωσαν μετά την εκδήλωση της κρίσης στην Ε.Ε.

Γράφημα 1Εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και της Ελλάδας μετά το ξεκίνημα της Ευρωζώνης (σκούρα πράσινη καμπύλη), σε σύγκριση με τις άλλες χώρες της ΕΕ και τις Η.Π.Α. – με την Ελλάδα (κίτρινη) την Ισπανία (κόκκινη) την Ιταλία και τη Βρετανία να καταρρέουν, καθώς επίσης με τη Γαλλία σε αρνητικά επίπεδα (όλες κάτω του 100, άρα σε χειρότερη θέση από το 2000, όταν η Γερμανία έχει εκτοξευθεί στο 120).

Υπάρχουν κι άλλες χώρες του μεγέθους της Ελλάδας ακόμα και μεγαλύτερες σε έκταση και με μεγαλύτερο δημόσιο χρέος από το ελληνικό (π.χ. Ιταλία, Ισπανία κ.α.), αλλά αυτό όμως δεν τους εμποδίζει στην εξυπηρέτηση του χρέους τους, διότι απλά το ΑΕΠ τους είναι αρκετά μεγάλο (π.χ. μπορεί να είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πλεονασματικό και να αυξάνει το ΑΕΠ τους, όπως η Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία κτλ). Οπότε διαπιστώνουμε ότι το πρόβλημα εδώ, είναι πως μπορεί να αυξηθεί το ΑΕΠ με κάποια πλεονάσματα, χωρίς να αυξάνεται παράλληλα και το χρέος. Αν υπάρχουν αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης και ελλείμματα τότε το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Μόνο ιδιωτικές επενδύσεις και απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας απαλλαγμένη από την παθογένεια του κρατισμού μπορούν να δώσουν λύσεις και ώθηση στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.

Νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που ελήφθησαν στο πλαίσιο νέων συμφωνιών χρηματοδοτικής διευκόλυνσης και κρίθηκαν αναγκαία προκειμένου να επιτευχθούν οι αναθεωρημένοι δημοσιονομικοί στόχοι, δοκίμασαν τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας και του εγχώριου τραπεζικού συστήματος με τις ατελέσφορες διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς προκαλώντας αναζωπύρωση της αβεβαιότητας και συρρίκνωση του ΑΕΠ .
Παράλληλα, όμως η μη τήρηση των δεσμεύσεων των Ευρωπαίων εταίρων όσον αφορά την υλοποίηση των αποφάσεων των Eurogroup (κυρίως από το 2012 και μετά) για την ελάφρυνση του χρέους, αλλά και το γεγονός ότι σε κάθε καθυστέρηση στη διαπραγμάτευση, ακόμη και για τεχνικά ζητήματα, αιωρούνταν ως απειλή από ορισμένους από τους εταίρους ο κίνδυνος της χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ, με ανάλογα αποτελέσματα στις αγορές, επέτειναν την αβεβαιότητα και επηρέασαν αρνητικά το οικονομικό κλίμα στη χώρα.

Ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχτηκε πολλαπλώς, ότι η συνταγή που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια στην ελληνική οικονομία ήταν αποτυχημένη και ότι το ελληνικό χρέος χωρίς κούρεμα δεν είναι βιώσιμο , ακόμη κι αν η Ελλάδα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018, οι πιθανότητες να το διατηρήσει για άλλα 15 χρόνια είναι ουσιαστικά μηδέν .

Τελικά, δεν υπάρχει τρόπος το χρέος της Ελλάδας να γίνει βιώσιμο χωρίς επιπλέον ελάφρυνση χρέους, είτε αυτό σημαίνει κούρεμα είτε σημαντικές αλλαγές στους όρους των επίσημων δανείων . Διότι μείωση των χρεολυσίων και απελευθέρωση ρευστότητας σε αναπτυξιακά έργα μπορεί να δώσει ώθηση σε επενδυτικά έργα εμπιστοσύνης και έξοδο της χώρας στις αγορές ομολόγων με λογικά επιτόκια.

Γ.Χ.Κ. epizhlos@gmail.com

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
1. Πασχαλίδου Λαμπρινή, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΕ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ, 2015, Msc.
2. Τι θα μας συμβεί, εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Ο οικονομολόγος, Β. Βιλιάρδος, (23-06-2013) https://simatoros.wordpress.com/2013/06/23/%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB-2/ (πρόσβαση 25/4/2017)
3. Ομιλία του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γιάννη Στουρνάρα, στο Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος «Η Ελληνική Οικονομία: Εξελίξεις, Ευκαιρίες και Προοπτικές» (13/05/2016). http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Bank/News/Speeches/DispItem.aspx?Item_ID=349&List_ID=b2e9402e-db05-4166-9f09-e1b26a1c6f1b (πρόσβαση 25/4/2017)
4. Mη βιώσιμο το ελληνικό χρέος, σύμφωνα με το ΔΝΤ (27/01/2017). http://www.kathimerini.gr/893523/article/epikairothta/politikh/mh-viwsimo-to-ellhniko-xreos-symfwna-me-to-dnt (πρόσβαση 27/4/2017)
5. Οι «απίθανες» πιθανότητες της Ελλάδας https://www.sofokleous10.gr/index.php/top-stories/item/80901-2017-04-20-14-03-46 (πρόσβαση 28/4/2017)
6. Ελληνικό χρέος: Αναδιάρθρωση και βιωσιμότητα (1/8/2015). http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=727027 (πρόσβαση 29/4/2017)

Προκλητικό τουρκικό δημοσίευμα: Εμφανίζουν ΑΟΖ έως την Κρήτη

Μαΐου 3, 2017
ΑΟΖ - ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/05/2015, 17:31
Τελευταία ενημέρωση: 28/05/2015, 17:35

Μία ανάρτηση στην πιο αναγνώσιμη τουρκική ιστοσελίδα περιοδικού στρατιωτικών θεμάτων στη γείτονα χώρα, του «C4Defence», το οποίο όμως επικαλείται πηγές του υπουργείου Άμυνας και δύο πανεπιστημιακών ερευνητικών ιδρυμάτων, ανάμεσά τους και του Τμήματος Υδρογεωγραφίας της Σμύρνης, ανοίγει εκ νέου το θέμα της ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Μάλιστα, μέσω χαρτών που παραθέτει, οι συντάκτες του «εξαφανίζουν» το Καστελόριζο και το ρόλο-«κλειδί» του νησιωτικού του συμπλέγματος για την επαφή Ελληνικής και Κυπριακής ΑΟΖ, απαιτώντας έτσι για την Τουρκία ΑΟΖ έως την ανατολική Κρήτη και την Κύπρο μέχρι του σημείου και εντός περιοχών που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη ανακηρύξει την ΑΟΖ της!

Οι Τούρκοι, συνεχίζοντας την «οδό» της συνεχούς προκλητικότητας, του εκφοβισμού και των παράλογων απαιτήσεων, διεκδικούν ΑΟΖ από την Ελλάδα μεταξύ των περιοχών Κρήτης και Κύπρου, σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα το οποίο διαθέτει και χάρτη.


«Δίκαιες»

Τις αιτιάσεις αυτές τις έχουν ενδύσει μάλιστα με το μανδύα των «δίκαιων» νομικών διεκδικήσεων, απαιτώντας νομική λύση, χωρίς να μας πουν από ποιο ακριβώς δικαστήριο και με βάση ποια λογική του Δικαίου της Θάλασσας.

Όπως γίνεται αντιληπτό, το Καστελόριζο «εξαφανίζεται» ως διά μαγείας από την περιοχή, και απλά για την Τουρκία «δεν υπάρχει», διότι έτσι διευκολύνονται καλύτερα τα σχέδιά τους.

Το προκλητικότατο δημοσίευμα αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος Θάλασσα είναι μια «ημίκλειστη θάλασσα» με υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), με πολλούς περιορισμούς, οι οποίοι κανονικά θα πρέπει να καθορίζονται από όλα τα παράκτια κράτη της περιοχής (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας), βάσει συμφωνίας και με βάση τις αρχές της ισότητας.

Εδώ οι Τούρκοι συντάκτες, σύμφωνα με το κείμενο, δε ζητούν αλλά απαιτούν «σκιαγραφώντας» τις κινήσεις τους για το επόμενο διάστημα.

«Η Τουρκία, αν και το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην ανατολική Μεσόγειο», τονίζει το δημοσίευμα, «αποκλείεται από ορισμένες πραγματικές εφαρμογές, επειδή η πλειοψηφία των χωρών της περιοχής της αρνούνται τις δικαιοδοσίες αυτές».

«Η Τουρκία θα κινηθεί σύμφωνα με τους αναγκαίους νομικούς, πολιτικούς και οι τεχνικούς κανονισμούς ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ το νόμιμο μερίδιο του υποβρύχιου πλούτου» της περιοχής, καταλήγουν οι Τούρκοι. Δηλαδή, ξεκινούν νομικό αγώνα για τη διεκδίκηση ΑΟΖ έως κάτω από την Κρήτη και ανατολικά της μέχρι και την Κύπρο, ενώ συγχρόνως προετοιμάζονται με όλα τα μέσα, ΠΡΩΤΑ να το «επιβάλουν» σε όλες τις παράκτιες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος.
Και άρθρο Τούρκου πλοιάρχου

Μάλιστα σε άλλο άρθρο που δημοσιεύεται ταυτόχρονα σε ιστοσελίδα κορυφαίου κέντρου στρατηγικών μελετών της Τουρκίας, ο άλλοτε πλοίαρχος και γεωστρατηγικός αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών «BILGESAM» Dr. Cihat Yayci αναφέρει ότι η ανατολική Μεσόγειος ιστορικά, στρατηγικά και οικονομικά διαθέτει μια σημασία η οποία προσδιορίζεται με βάση την Κύπρο.

Τα παρόχθια κράτη, όπως αναλύει, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, δικαιούνται να συμμετέχουν στην κατανομή των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Το διεθνές νομικό πλαίσιο προσδιορίζει ότι η Τουρκία, η Αίγυπτος, η κατεχόμενη Κύπρος (την οποία μάλιστα εμφανίζει με τη σημαία του ψευδοκράτους στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα) και όχι η Συρία, η Λιβύη, το Ισραήλ και η Γάζα, θα πρέπει να έχουν αμοιβαία ΑΟΖ με το Λίβανο. Στους χάρτες αυτούς μάλιστα εμφανίζονται κυριαχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας να «σφάζονται» ή να είναι επίδικα για την Τουρκία που εμφανίζει ΑΟΖ με το ψευδοκράτος στο βόρειο τμήμα των κατεχομένων της Κύπρου.

Οι συμφωνίες για τη θαλάσσια δικαιοδοσία επιμερισμού θα πρέπει να αναθεωρηθούν, τονίζει ο δόκτωρ Yayci. Στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία αποκτά νέα διεθνή δικαιώματα και νόμιμα συμφέροντα στις ανατολικές περιοχές της Μεσογείου, με θαλάσσια δικαιοδοσία σύμφωνα με το χάρτη. Οι χάρτες που επικαλείται εμφανίζουν Κρήτη και Δωδεκάννησα να γειτνιάζουν με την τουρκική ΑΟΖ ή με προέκταση της ΑΟΖ των κατεχομένων της Κύπρου, έχοντας «ακρωτηριάσει» την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, «εξαφανίσει» το Καστελόριζο και παραβιάζοντας κατά το δοκούν την υφαλοκρηπίδα σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κάσο, φτάνοντας την τουρκική ΑΟΖ ανατολικά της Σητείας και νότια στο ύψος της Ιεράπετρας, περιοχές που, όπως έχει αποκαλύψει ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος, είναι «ύποπτες» για πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

http://www.neakriti.gr/files/AOZXARTESTOYRKIASnew/AOZXARTESTOYRKIASnew.pdf

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ
Έτοιμη για διεκδικήσεις…

Σύμφωνα με ανάλυση έμπειρων Ελλήνων ειδικών στη γεωστρατηγική, η Τουρκία προετοιμάζεται για διεκδικήσεις επίσημα πλέον σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα. Με την ισχυρή ναυτική παρουσία φρεγατών, υποβρυχίων, θα προσπαθήσουν να επιβάλουν ΑΟΖ εντός ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς «παιχνίδι» θα παίξουν οι Τούρκοι για να το επιτύχουν, σημασία έχει ότι θέλουν ΑΟΖ και συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Οι κινήσεις Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου δείχνουν άλλωστε ότι οι εξελίξεις επιταχύνονται στην περιοχή μας.

Του Γιώργου Σαχίνη

Γιατί η Γερμανία δεν έχει Σύνταγμα και δεν υπογράφει ειρήνη – Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»

Μαρτίου 16, 2017

Γιατί η Γερμανία δεν έχει Σύνταγμα και δεν υπογράφει ειρήνη – Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»

Μάκης Ανδρονόπουλος Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Λίγες ημέρες πριν παραδώσει την προεδρία της Γερμανίας στον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο Γιοακίμ Γκάουκ μιλώντας σε μια τελετή στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ομώνυμης συνθήκης, υπογράμμισε την ανάγκη χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

 «Έχει έρθει η ώρα που η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Γερμανία, που για καιρό βρήκαν ασπίδα προστασίας κάτω από την ηγέτιδα δύναμη, πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητες και αυτόνομες».

Έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιδιαίτερη ευθύνη της ΕΕ για τη σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, που «δικαίως προϋποθέτει αύξηση των αμυντικών δαπανών».

Αναφέρθηκε επίσης στη ραγδαία άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη και υπογράμμισε ότι «σημαντικό είναι να μην παίζουν οι εθνικές κυβερνήσεις διπλό παιχνίδι, να συμφωνούν σε επίπεδο Βρυξελλών και στην συνέχεια να επικρίνουν τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο ή να τις αντιστρατεύονται»…

Πίσω από αυτή την ομιλία κρύβονται όλες οι θεμιτές και αθέμιτες επιδιώξεις της Γερμανίας, τόσο σε ότι αφορά την εθνική της χειραφέτηση, όσο και την εδραίωση της επικυριαρχίας της στην Ευρώπη.

Ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά θορυβήσει το Βερολίνο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις νομικές εκκρεμότητες του διεθνούς της καθεστώτος, μην τυχόν δηλαδή αντιμετώπιζε ρητά τη Γερμανία ως μη κυρίαρχο κράτος.

Ως γνωστόν, η Γερμανία μέχρι και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα (Verfassung), αλλάΘεμελιώδη Νόμο (Grundgesetz), ενώ παραμένουν σε ισχύ τα άρθρα 53 και 107 του ΟΗΕ που ορίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί και χαρακτηρίζεται «εχθρικό κράτος» αφού τυπικά δεν έχουν υπογραφεί συνθήκες ειρήνης.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η Γερμανία ποιεί τη νήσσα, διότι εάν αποκτήσει Σύνταγμα θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της, πράγμα που αποφεύγει.

Ο φυσιοδίφης-μελετητής διεθνών συμβάσεων Nikolaos Karatsoris σε μια από τις σχετικές αναρτήσεις του επισημαίνει ότι το άρθρο 53.2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει:

«Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη» (Σ.Σ: και η Ελλάδα).

Επισημαίνει επίσης ότι το άρθρο 107 αναφέρει πως «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή».

Η Γερμανία το 1945 όταν υπογράφτηκε ο Χάρτης του ΟΗΕ βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ.

Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973.

Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία.

Ο Νικόλαος Καρατσόρης επισημαίνει επίσης ότι ο Θεμελιώδης Νόμος της Γερμανίας που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου 1949 κατόπιν υποδείξεως των συμμαχικών δυνάμεων στο άρθρο 146 λέει:

«Αυτός ο βασικός νόμος που ισχύει μετά την ολοκλήρωση της ενοποίησης και της ελευθερίας της Γερμανίας για ολόκληρο το γερμανικό έθνος, χάνει την ισχύ του εκείνη την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα θα τεθεί σε ισχύ, το οποίο θα έχει υιοθετηθεί από το γερμανικό λαό με μια ελεύθερη απόφαση» και επισημαίνει ότι ακόμη και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το άρθρο αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς από το 1949.

Επισημαίνει επίσης, ότι το 2011 ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε σε ένα ευρωπαϊκό τραπεζικό συνέδριο στην Φραγκφούρτη είχε αναφέρει ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει καταστεί παραλογισμός στην Ευρώπη και ότι «και εμείς στην Γερμανία από τις 8 Μαΐου 1945 ουδέποτε υπήρξαμε κυρίαρχο κράτος».

Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αποφεύγει συστηματικά να λύσει ευθέως αυτά τα ζητήματα γιατί θα πρέπει να πληρώσει.

Γι΄ αυτό δεν υπογράφει με κανένα Συνθήκη Ειρήνης (ΣΣ: ούτε η Συμφωνία 2+4 για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών είναι Συνθήκη Ειρήνης) και επιδιώκει μέσα από το δίκαιο της ΕΕ και την ευκαιρία που προσφέρει ο Τραμπ να δημιουργήσει παράλληλο δίκαιο που θα υπερβεί de facto και χωρίς κόστος το καθεστώς του «εχθρικού κράτους» που τυπικά εξακολουθεί να είναι με βάση το άρθρο 53 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Για τον ίδιο λόγο επιδίωκε μανιωδώς να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι έτσι έμμεσα θα τερματιζόταν η ισχύ των παραπάνω άρθρων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ χωρίς οικονομικές συνέπειες…

extrapolation

http://www.tribune.gr/

«Κύμα» θανάτων υψηλόβαθμων αξιωματούχων

Ιανουαρίου 30, 2017

Νεκρός ο Ρώσος πρέσβης στην Ινδία
Η Ρωσία μετρά την απώλεια του 5ου -κατά σειρά- διπλωμάτη της που πεθαίνει αιφνιδιαστικά ή δολοφονείται σε διεθνές ή μη έδαφος.
Πρόκειται για τον Ρώσο πρέσβη στην Ινδία, Alexander Kadakin, ο οποίος πέθανε προχθές, με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας να επιβεβαιώνει τη δυσάρεστη είδηση.

Διπλωματική πηγή επιβεβαίωσε ότι ο «πρέσβης πέθανε στις 8 πμ την Πέμπτη, λόγω καρδιακής αρρυθμίας».

«Με βαθιά λύπη και θλίψη, η πρεσβεία της Ρωσίας στην Ινδία μας πληροφόρησε ότι ο Alexander Kadakin, πέθανε σε νοσοκομείο στο Νέο Δελχί».

Ο Kadakin γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1949 στο Κισινάου, Μολδαβία. Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ρωσίας στην Ινδία από το 1999 μέχρι το 2004 και ξανατοποθετήθηκε στη θέση αυτή το 2009.

Οι 4+1 υποθέσεις

«Κύμα» θανάτων υψηλόβαθμων αξιωματούχων, Ρώσων και μη, παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε Βέλγιο, Τουρκία, Ελλάδα και Ρωσία.

Εν ψυχρώ δολοφονίες, ατυχήματα αλλά και… καρδιακές προσβολές πρώην και νυν αξιωματούχων μυστικών υπηρεσιών, διπλωματών, στρατιωτικών, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα…

Τέλη Δεκεμβρίου βρέθηκε νεκρός ο πρώην υψηλόβαθμος πράκτορας της ομοσπονδιακής υπηρεσίας ασφαλείας (FSB) και επικεφαλής του ρωσικού πετρελαϊκού κολοσσού «Rosneft», Oleg Erovinkin. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή.

Το σώμα του 61χρονου Erovinkin βρέθηκε σε αυτοκίνητο στο κέντρο της ΜόσχαςΤα τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι το σώμα του 61χρονου Erovinkin βρέθηκε σε αυτοκίνητο στο κέντρο της Μόσχας. Μια πηγή είπε ότι το σώμα του Erovinkin «βρέθηκε σε ένα μαύρο Lexus στην λεωφόρο Kitaygorodskiy (στο κέντρο της Μόσχας). Σύμφωνα μετά την αρχική έρευνα, φέρεται να υπέστη μια ξαφνική καρδιακή προσβολή. Το σώμα του αξιωματούχου εστάλη στο νεκροτομείο της FSB για περαιτέρω έρευνες.

Ο επικεφαλής της Rosneft υπηρέτησε μεταξύ 1974 και 1976, στις ένοπλες δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1976 έως το 1994, εργάστηκε στο σώμα της ασφάλειας του κράτους.

Ο θάνατος του Erovinkin έρχεται την ώρα που οι σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας δοκιμάζονται σε όλα τα επίπεδαΜεταξύ του 1994 και 1996, υπηρέτησε ως αναπληρωτής προϊστάμενος ελέγχου σε σχέση με την προστασία των κρατικών μυστικών της διοίκησης του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.Το 1997-1998, υπηρέτησε ως επικεφαλής του ιδιαίτερου γραφείου της Προεδρικής Διοίκησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μεταξύ των ετών 2004 και 2008, εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής Πληροφοριών και Υποστήριξης του Ρώσου προέδρου.Την 22η Μαΐου του 2008, ο Erovinkin διορίστηκε ως επικεφαλής της γραμματείας του αναπληρωτή πρωθυπουργού Igor Sechin, μέχρι τον Μάιο του 2012.

Ο θάνατος του Erovinkin ήρθε σε μια ταραγμένη εποχή που οι σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί. Μην ξεχνάμε και τον πρέσβη της Ρωσίας στην Τουρκία, Andrey Karlov, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Άγκυρα.

Οι συγκυρίες και τα απανωτά χτυπήματα «της μοίρας» σε πολλούς Ρώσους αξιωματούχους οδήγησαν τον Βλαντίμιρ Πούτιν στο να θέσει σε ύψιστη ετοιμότητα όλες τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Ένας άλλος Ρώσος διπλωμάτης, ο Petr Polshikov, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στη Μόσχα τον περασμένο μήνα.

Μία σοβαρή υπόθεση, με διπλωματικές προεκτάσεις, κλήθηκαν να διερευνήσουν οι αστυνομικοί του τμήματος Δίωξης Εγκλημάτων κατά της Ζωής και της Ασφάλειας.

Πρόκειται για την υπόθεση του Ρώσου πρόξενου στην Ελλάδα, Andrei Malanin, ο οποίος στις αρχές του Γενάρη βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα της ρωσικής πρεσβείας επί της οδού Ηρώδου Αττικού.

Ο διπλωμάτης δεν είχε δώσει το παρών στο γραφείο του, με αποτέλεσμα οι συνάδελφοί του και υπάλληλοι της πρεσβείας να ανησυχήσουν και να μεταβούν στο διαμέρισμα 5ου ορόφου της πρεσβείας στον αριθμό 7 της Ηρώδου Αττικού, της πιο ακριβής οδού της Αθήνας, εκεί όπου βρίσκονται το Προεδρικό Μέγαρο και το Μαξίμου.

Οι συνεργάτες του ειδοποίησαν την αστυνομία και εισήλθαν στο διαμέρισμα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρήκαν τον 55χρονο πρόξενο νεκρό. Ήταν πεσμένος στο πάτωμα σε ύπτια θέση, ενώ τα κλειδιά του σπιτιού ήταν πίσω από την πόρτα. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ο θάνατος του διπλωμάτη οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

Ο Yves Chandelon, επικεφαλής ελεγκτής του ΝΑΤΟ στον τομέα της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, βρέθηκε επίσης νεκρός στο αυτοκίνητό του. Το περιστατικό έχει επίσης εγείρει υποψίες.

Μην ξεχνάμε και την ένοπλη επίθεση που δέχθηκε στις 14 Ιανουαρίου η πρεσβεία της Ρωσίας στην πόλη Σανάα στην Υεμένη. Μάλιστα, αραβικά ΜΜΕ μετέδιδαν ότι Ρώσος πρέσβης Βλαντιμίρ Ντεντούσκιν έπεσε νεκρός από τις σφαίρες των ενόπλων, ωστόσο το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών διέψευσε την πληροφορία.

Ο κατάλογος μακραίνει και πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν έχουν αποκαλυφθεί περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες θανάτου των αξιωματούχων και τα στόματα παραμένουν ερμητικά κλειστά…

Περίεργες συμπτώσεις που χρήζουν σοβαρής διερεύνησης.

Τι χωρίζει Ελλάδα και Αλβανία

Ιανουαρίου 18, 2017

ellada_alvaniaΟι διπλωματικές διαφορές των δύο χωρών, τα αδιέξοδα και οι πιθανές λύσεις.

Αλβανία και Ελλάδα μοιράζονται 282 χλμ συνόρων, κοινές σελίδες στα βιβλία της ιστορίας, αρκετές όμοιες λέξεις, έθιμα ακόμη και ονόματα. Η ιστορική διαδρομή στη σχέση των δύο λαών, «ξαδέρφια» για κάποιους, «εχθροί» για άλλους, είναι πλούσια σε αντιθέσεις. Για τα δύο γειτονικά έθνη των Βαλκανίων, συνεργασία κι εντάσεις, συνενόηση και προκαταλήψεις, φιλία και καχυποψία, είναι εκφάνσεις που εναλλάσσονται μεταξύ τους σε βάθος χρόνου, συνθέτοντας μια αντιφατική εικόνα, γεμάτη ίντριγκα και ενδιαφέρον για τους μελετητές.

Στο πεδίο της πολιτικής και της διπλωματίας η σχέση των δύο κρατών περιλαμβάνει πραγματικά επεισοδια ή διαφορές οπως επίσης και μύθους που συχνά τροφοδοτούνται από τα αδηφάγα για εθνικές προκλήσεις media και από τις δύο πλευρές.

Ας δούμε όμως ένα ένα τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν την εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Αλβανίας, ξεκινώντας από την υποψηφιότητα της γείτονος για ένταξη στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένταξη Αλβανίας στην Ε.Ε.

Τον Ιούνη του 2014 χορηγείται στην Αλβανία το επίσημο καθεστώς υποψήφιου μέλους της Ε.Ε. Αυτό που πρέπει να τονίστεί αρχίκα, είναι ότι για τα Τίρανα, η ενταξη στην Ευρώπη αποτελεί χωρίς υπερβολή απόλυτη εθνική προτεραίότητα, καθώς σύσσωμο το πολιτικό και κομματικό φάσμα της χώρας είναι προσανατολισμένο στο συγκεκριμένο στόχο.

Τον στόχο αυτό υποστηρίζει σταθερά και η Ελλάδα, εφόσον είναι προς το συμφέρον της η ενσωμάτωση της γειτονικής χώρας στην Ευρώπη με την προαπαιτούμενη συμμόρφωση σε ενα ευρύ πλαίσιο κανόνων. Ταυτόχρονα όμως η Αθήνα διατηρεί δικαίωμα βέτο και άρα και τη δυνατότητα να μπλοκάρει την ένταξη της Αλβανίας.

Στα Τίρανα προφανώς αυτό το έχουν πάντα υπόψη, οπότε η αλβανική ηγεσία ωθούμενη απο ορθολογικά και όχι εθνικιστικά κίνητρα, είναι αναγκασμένη να μην διακινδυνέυσει τον εθνικό της στόχο για ελληνο-αλβανικές διαφορές μικρότερης βαρύτητας.
Προκύπτει συνεπώς, ότι ελληνική πλέυρα διαθέτει ενα σημαντικό εργαλείο πίεσης, για το οποίο θα πρέπει να βρει τη χρυση τομή στη χρήση του, ώστε να μη γίνει ουτε μέσο εκβιασμού αλλά όυτε και να το παραδόσει εν λευκώ.

Ένα ζήτημα στο οποίο η Ελλάδα υπενθύμίζει στην Αλβανία – άλλοτε έμμεσα και αλλοτε ρητά – ότι η ενταξιακή της πορεία περνά από το ελληνικό βέτο, είναι ο σεβασμός της ελληνικής μειονότητας.

Ελληνική μειονότητα

Στη Χιμάρα, μια πόλη στη Βόρεια Ήπειρο που ιστορικά κατοικείται από Έλληνες ομογενείς (και όχι μόνο) και συχνά αποτελεί πηγή εντάσεων, το προηγούμενο διάστημα προκλήθηκε διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στις δυο χώρες, όταν οι αλβανικές αρχές επιχείρησαν να κατεδαφίσουν 19 κτίρια ιδιοκτησίας Ελλήνων ομογενών. Οι αρχές επικαλόυνται το νόμο περί αυθαιρεσίας και τη γενικευμένη πολεοδομική ανάπλαση σε όλη τη χώρα, ενώ οι ντόπιοι θεωρούν ότι γίνεται επιλεκτική εφαρμογή του νόμου με απώτερο στόχο την υφαρπαγή της περιουσίας τους. Άμεση ήταν η παρέμβαση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας, που προειδοποίησε ευθέως την Αλβανία οτι με τέτοιες ενέργειες διακινδυνέυει τον ευρωπαικό της προσανατολισμό, με αποτέλεσμα τελικά οι κατεδάφισεις να αναβληθούν επ’ αόριστον.

Η ελληνική εθνική μειονότητα (ΕΕΜ), που είναι η πολυπληθέστερη στην Αλβανία, σύμφωνα με το αλβανικό κράτος αριθμεί 60.000 – 70.000, ενώ σύμφωναμε το ελληνικό 200.000 – 400.000 κατοίκους. Τα κύρια ζητούμενα της ΕΕΜ αφορούν την εκπαίδευση και τη χρήση της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία και τη δημόσια ζωή, τη συμμετοχή μελών της στις δημόσιες υπηρεσίες και την προστασία των περιουσιακών της δικαιωμάτων.

Τα Τίρανα επίσημα τονίζουν ότι τα δικαιώματα της μειονότητας γίνονται απόλυτα σεβαστά ενώ ανεπίσημα θεωρούν ότι μέσω αυτής η Αθήνα επιχειρεί να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της. Η Ελλάδα από τη πλεύρα της συνδέει ρητώς την ενταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. με το σεβασμό των μειονοτικών δικαιώματων. Ας έχουμε υπόψη ωστόσο, ότι γενικότερα στις διεθνείς σχέσεις, οι εθνικές μειόνοτητες συχνά χρησιμοποιούνται εργαλειακά από τη διπλωματία για πολιτικά οφέλη.

Θαλάσσια σύνορα , ρόλος τουρκίας (;)

Στο βόρειο Ιόνιο, τα τελευταία χρόνια, οι δύο χώρες διεξάγουν έρευνες με σημαντικές πιθανότητες εντοπισμού υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Τον Απρίλη του 2009, οι δύο πρωθυπουργοί, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Σαλί Μπερίσα καταλήγουν σε συμφωνία που υπογράφεται επίσημα μεταξύ των δύο κρατών, η οποία οριοθετεί την ελληνό-αλβανική υφαλοκριπίδα και τις θαλάσσιες ζώνες στο βόρειο Ιόνιο. Η αντιπολίτευση στην Αλβανία υπό τον Εντι Ράμα, αμφισβητεί τη συμφωνία και το 2014 ένα χρόνο μετά την εκλογή του τελευταίου ως πρωθυπουργός, ακυρώνεται από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας ως ασύμφορη διαδικαστικά και ουσιωδώς με το αλβανικό Σύνταγμα και το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Η εξέλιξη αυτή όπως ήταν φυσικό, δυναμιτίζει τις σχέσεις των δύο χωρών, ενώ τροφοδοτεί τους εθνικιστικούς κύκλους με αφορμές για διασπορά θεωριών συνωμοσίας. Στην Ελλάδα μάλιστα κυκλοφορεί το σενάριο ότι πίσω από την ακύρωση της συμφωνίας υπάρχει τουρκικός δάκτυλος, βασιζόμενο κυρίως σε τρία στοιχεία: (α) τη δήλωση-υπονοούμενο του Σαλί Μπερίσα ότι η συμφωνία κατέπεσε έπειτα από παρεμβολή «τρίτου παράγοντα», (β)την προσωπική φιλία του Ράμα με τον Ερντογάν και (γ) την πρόσφατη αναβάθμιση των αλβανο-τουρκικών σχέσεων.

Η αλβανική κυβέρνηση αρνείται κατηγορηματικά το συγκεκριμένο σενάριο, που είναι γεγονός ότι δεν επαληθεύεται από κάποια πειστική απόδειξη. Κι επειδή οι Διεθνείς Σχέσεις δεν είναι ποτέ μια μονόπλευρη υπόθεση, αξιόπιστες πηγές εντός Αλβανίας αμφισβητούν ακόμη και τη φαινομενική βελτίωση των διμερών σχέσεων Τιράνων-Άγκυρας. Ένα πάράδειγμα, είναι ότι στο πιεστικό αίτημα του Τούρκου προέδρου για κλείσιμο γκιουλενικών σχολείων και ιδρυμάτων στην αλβανική επικράτεια, η κυβέρνηση του Ράμα δεν έχει ανταποκριθεί. Εξάλλου, όπως επισημάνθηκε προηγουμένως, από το 1991 κι έπειτα, η πυξίδα στη γεωστρατηγική της Αλβανίας δείχνει σαφώς προς τη Δύση (ΗΠΑ, Ε.Ε.), κάτι που αποτελεί πυλώνα της εξωτερικής της πολιτικής.

Το ζήτημα που είναι πιθανότερο να παρεμβαίνει και να υποδαυλίζει η Τουρκία είναι το τσάμικο μέσω του μικρού ακροδεξιού κόμματος PDIU.

Τσάμηδες

Οι Τσάμηδες διεκδικούν από την Ελλάδα να τους αναγνωρίσει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και να παραδεχτεί την εθνοκάθαρση της κοινοτητας τους. Ιστορικά οι Τσάμηδες ήταν μια αλβανόφωνη και μουσουλμανική κοινότητα που κατοικούσε στη σημερινή Θεσπρωτία.

Με τη λήξη της γερμανικής κατοχής, ο ΕΔΕΣ και το ελληνικό κράτος εκδιώξε βίαια και μαζικά τους Τσάμηδες από την ελληνική επικράτεια λόγω της δωσίλογης δράσης και συνεργασίας των τελευταίαων με τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές. Τις δύο δεκαετίες που προηγήθηκαν του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η μεινονότητα των Τσαμηδων είχε υποστεί συστηματική καταπίεση απο το ελληνικό κράτος και ειδικότερα από τη μεταξική δικτατορία. Στην ιστορική προσέγγιση του θέματος, παραδοσιακά και οι δύο πλευρές ακολουθούν την τακτική της «μισής αλήθειας», αυτής που ευθυγραμμίζεται καλύτερα με την εθνική αφήγηση.

Πίσω στο σήμερα, εντός Αλβανίας το ζήτημα προωθείται κυρίως από το κόμμα των Τσάμηδων, το συγκυβερνών PDIU. Οι Τσάμηδες επειδή δεν έχουν στα χέρια τους επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας, απαιτούν με επιτακτικό τρόπο από το αλβανικό κράτος να διευθετήσει το θέμα τους. Η τακτική της Αθήνας, ως προς το τσάμικο, απορρίπτει την ύπαρξη του ζήτηματος ως «non issue», προκείμενου να αποτρέψει εξ αρχής να μπει στη διμερή ατζέντα διαλόγου σχετική διεκδίκηση. Η τακτική της Αλβανίας αποσκοπεί στο «όσα περισσότερα ζητήσω, τόσο περισσότερα θα πάρω» αλλά και ιδανικά στη δημιουργία ενός διπλωματικού αντίβαρου στις διεκδικήσεις της ελληνικής μεινότητας.

Εκτίμηση του γράφοντος είναι ότι η επίκληση στο τσάμικο από την αλβανική κυβέρνηση, παρά την έντονη δραστηριότητα και προβολή του PDIU, έχει πρωτίστως εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα ενόψει μάλιστα και των επερχόμενων εκλογών το καλοκαίρι.

Κόσοβο, Νόμος περί εμπόλεμου

Η Ελλάδα μαζί με την Κυπρο, την Ισπανία, τη Ρουμανία και τη Σλοβακία είναι οι μόνες χώρες της Ε.Ε. που δεν εχουν αναγνωρίσει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Παρόλαυτά, η Αθήνα υποστηρίζει τη συμμετοχή του νεοσύστατου κράτους σε διεθνείς οργανισμούς, ενώ παράλληλα προωθούνται και οικονομικές σχέσεις με την Πρίστινα. Η αρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει το Κόσσοβο αποδίδεται στην παραδοσιακή φιλία της με τη Σερβία, ωστόσο αρκετοί αναλύτες θεωρούν πολύ πιθανή τη στροφή της ελληνικής διπλωματίας στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αναμφίβολα η αναγνώριση του Κοσόβου, για την Ελλάδα συνιστά ένα ισχυρό χαρτί στις διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, συνεπώς η Αθήνα πρέπει να θεσει σε προτεραιότητα το δικό της συμφέρον και δευτερεύοντως της προσδοκίες της Σερβίας. Εξάλλου η Σερβία παρά τη διαχρονική θερμή ελληνική υποστηριξη, αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Αναφορικά με το Νόμο περι εμπόλεμου μεταξύ των δύο χώρων, προκειται για ένα ζήτημα πρωτίστως γραφειοκρατικό με έντονη ωστόσο συμβολική διάσταση για τους Αλβανούς. Προκειται για ένα βασιλικό διάταγμα του 1940, το οποίο αφαιρέθηκε από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου το 1987, αλλά τα Τίρανα ζητούν να καταργηθεί με ψήφισμα της ελληνικής Βουλής ώστε να λάβει ισχύ Νόμου.

Επιπλέον, μεταξυ των δύο γειτόνων -σε δέυτερο πλάνο- υπάρχουν κι άλλες εκκρεμότητες, όπως είναι το αίτημα της Αθήνας για την ανέγερση πολεμικών νεκροταφείων στην Αλβανία για την ταφή των νεκρών του ελληνο-ιταλικού πολέμου, η διδασκαλία των Αλβανών μεταναστών στην Ελλαδα της μητρικης τους γλώσσας, και η ορθή αναγραφή των τοπονυμίων.

Συμπερασματικά, οι διπλωματικές διαφορές Αλβανίας-Ελλάδας, που επι του παρόντος είναι σε τροχία επίλυσης, μοιάζουν περισσότερο με ένα μεγάλο παζάρι, όπου η κάθε πλευρά προσφέρει και ζητάει ανταλλάγματα, μια κατάσταση που προσδίδει de facto θετικό πρόσημο στις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών.

Στις διεθνεις σχέσεις οι διενέξεις, αργά η γρήγορα, μοιραία καταλήγουν στη ζυγαριά του ρεαλισμού και του ωφελιμισμού. Χωρίς να αποκλείονται οι εξαιρέσεις στην ιστορία, τα πάθη, οι υπερβολές, τα ρητορικα πυροτεχνήματα φυσιολογικά υποχωρούν, για να επικρατήσει τελικά ο ορθολογισμός ή …ο κυνισμός, με γνώμονα το μεγαλύτερο δυνατό όφελος ή το «μικρότερο κακό» για την κάθε πλευρά.

Με όποιους όρους κι αν περιγράφεται το διαπραγματευτικό στάτους απο τους θεσμικούς φορείς «συμφωνία πακέτο», «πολιτική μικρών βημάτων», κ.α., το κύριο ζητούμενο είναι να καμφθεί εκατέρωθεν η καχυποψια που διαχρονικά χαρακτηριζει τις σχέσεις των δυο κρατών.

Θωμάς Ρούτσης

Πηγή: foreign-politics.com

«ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ» – Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΛΙΣΤΑ EGAYDAAK ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΑΨΕΙ «ΓΚΡΙΖΟ» ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ! ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ 152 ΝΗΣΙΑ!

Δεκέμβριος 6, 2016

Η απόρρητη λίστα EGAYDAAK του υπουργείου Εξωτερικών της Αγκυρας, με την οποία 25 νησιά και 127 νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου και όχι μόνο βάφονται με «γκρίζο» ως αμφισβητούμενες περιοχές

Από 16 έως 25 κυμαίνεται ο αριθμός των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο Πέλαγος και γύρω από την Κρήτη στα οποία η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία, βάζοντας στο στόχαστρο συνολικά 152 (!) -από τη Ζουράφα, ανατολικά της Σαμοθράκης, έως τη Γαύδο στο Λιβυκό Πέλαγος.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και πιο συχνά γίνεται λόγος για την απόρρητη λίστα EGAYDAAK, η οποία ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τις τουρκικές επιδιώξεις να βάψει «γκρίζο» το Αιγαίο- και όχι μόνο. Στο ίδιο πλαίσιο, τα «γκρίζα» έως πρότινος Ιμια αποτελούν πλέον, σύμφωνα με τους προκλητικούς ισχυρισμούς του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, τουρκικό έδαφος.

EGAYDAAK είναι το αρκτικόλεξο της φράσης Egemenligi Anlasmalarla Yunanistan’a Devredilmemis Ada Adacιkve Kayalιklar», δηλαδή «νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα» με διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες, όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι. Πρόκειται για μικρά νησιωτικά συμπλέγματα στο κεντρικό και νότιο Αιγαίο καθώς και για νησιά και νησίδες γύρω από την Κρήτη, ανάμεσά τους και η Γαύδος. Ο συνολικός τους αριθμός αγγίζει τα 152.

Η μακροσκελής λίστα EGAYDAAK συντάχθηκε το 1996, χρονιά που επίσημα η Τουρκία, στο πλαίσιο αναθεωρητισμού στο Αιγαίο- έθεσε για πρώτη φορά επίσημα ζήτημα «γκρίζων ζωνών», προκαλώντας θερμό επεισόδιο στις βραχονησίδες Ιμια ανατολικά της Καλύμνου. «Συναντάμε το περιβόητο αρκτικόλεξο EGAYDAAK το 1996 μέσω ενός εγχειριδίου που εκδόθηκε από τις Ακαδημίες Πολέμου της Τουρκίας.

Από τότε ο όρος αυτός επανέρχεται στην επικαιρότητα σε τακτά χρονικά διαστήματα», λέει στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Σαββίδη, ο ταξίαρχος ε.α. και γεωστρατηγικός αναλυτής Χρήστος Μηνάγιας, συγγραφέας του βιβλίου «Απόρρητος Φάκελος Τουρκία – Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας» (εκδόσεις Κάδμος), όπου ασχολείται διεξοδικά με τις τουρκικές διεκδικήσεις στις ελληνικές θάλασσες.

Στην εθνικιστική περιδίνηση που έχει περιπέσει η Τουρκία, με ευθύνη του Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος προσπαθεί να κερδίσει την υποστήριξη των εθνικιστών για να τροποποιήσει το τουρκικό Σύνταγμα και να καταστεί απόλυτος σουλτάνος, τα υποτιθέμενα κατεχόμενα -από την Ελλάδα- νησιά είναι προσφιλές θέμα δημόσιας αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Εκεί μάλλον που δεν φαίνεται να συμφωνούν οι δύο πλευρές είναι στον αριθμό. Στις πρόσφατες προκλητικές του δηλώσεις, ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου κατηγόρησε τον Ερντογάν για «ξεπούλημα» 18 νησιών στην Ελλάδα, αν και τον περασμένο Σεπτέμβριο ο ίδιος έκανε λόγο για 16. Το 2013, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε παρουσιάσει στην τουρκική Βουλή λίστα με 25 νησιά, αμφισβητώντας ευθέως για πρώτη φορά δημοσίως την ελληνική κυριαρχία σε αυτά. Ο ίδιος είχε κάνει αναφορά και στη λίστα EGAYDAAK.

tour01

Τα νησιά, οι νησίδες και οι βραχονησίδες που περιέχονται στις λίστες-«λάστιχο» των Τούρκων αξιωματούχων είναι:

Φούρνοι, Θύμαινα, Οινούσσες (Βόρειο Αιγαίο), Αγαθονήσι, Αρκιοί, Φαρμακονήσι, Καλόλιμνος, Πλάτη, Γυαλί, Κίναρος, Σύρνα (Νότιο Αιγαίο), Διονυσάδες, Δία, Κουφονήσι, Γαϊδουρονήσι, Γαύδος (Κρητικό Πέλαγος). Στη λίστα των 16 νησιών και νησίδων προστίθενται κατά καιρούς ακόμη εννέα: Ζουράφα, Αντίψαρα (Βόρειο Αιγαίο), Καλόγερος (Κεντρικό Αιγαίο), Λέβιθα, Γλάρος, Περγούσα, Κανδελιούσα, Μικρός και Μεγάλος Αδελφός, Μικρό και Μεγάλο Σοφράνο (Νότιο Αιγαίο). Δεν είναι τυχαίο ότι στη δεύτερη εκδοχή των τουρκικών ενστάσεων για το καθεστώς αυτών των νησιών, νησίδων και βραχονησίδων, περιλαμβάνονται και βραχονησίδες-κλειδιά, όπως η Ζουράφα στο Θρακικό Πέλαγος ανατολικά της Σαμοθράκης και οι Καλόγεροι Β.Α. της Ανδρου, τεράστιας εθνικής σημασίας, αντιστρόφως ανάλογης με το μέγεθός τους.

Να σημειωθεί επίσης ότι τα μεγαλύτερα από τα 152 νησιά κατοικούνται, όπως οι Οινούσσες, οι Φούρνοι, η Θύμαινα, το Αγαθονήσι, οι Αρκιοί, η Γαύδος κ.ά.

Στο στόχαστρο δεν είναι μόνο τα 16, 18 ή 25 νησιά και νησίδες, τα περισσότερα από τα οποία είναι μέρος μικρών νησιωτικών συμπλεγμάτων, αλλά και τα 152 που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα EGAYDAAK, η οποία τείνει να καταστεί «δόγμα» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, άλλωστε, στο Αιγαίο Πέλαγος «υπάρχει μια σειρά από αλληλένδετα προβλήματα, κάτι που αποτελεί και πάγια γραμμή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην κυριότητα ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και σε σύνδεση πως δεν υπάρχουν μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας θαλάσσια σύνορα που να έχουν καθοριστεί με διεθνή συμφωνία που να έχει ισχύ».

Τι υποστηρίζει, τι ισχύει, πού στοχεύει

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι στη Συνθήκη της Λοζάνης (1923) με την οποία επικυρώθηκε η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τα οποία είχαν απελευθερωθεί κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο (1912-1913), όπως επίσης και στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), με την οποία η ηττημένη Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα την κυριαρχία της Δωδεκανήσου, υπάρχουν νησιά, νησίδες και βραχονησίδες με αμφισβητούμενο καθεστώς αφού δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συνθήκες αυτές. Οι τουρκικοί ισχυρισμοί ωστόσο απορρίπτονται από τις ίδιες τις συνθήκες, για τις οποίες μάλιστα το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος Ταγίπ Ερτογάν θέτει ευθέως ζήτημα αναθεώρησής τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λοζάνης, «η Ελλάδα αποκτά την κυριαρχία όλων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, εκτός της Ιμβρου, Τενέδου και Λαγoυσώv νήσων». Ενώ στο άρθρο 16 της ίδιας συνθήκης ρητά αναφέρεται ότι «η Τουρκία παραιτείται από οποιαδήποτε αξίωση από τα προαναφερθέντα νησιά και συνεπώς δεν επιτρέπεται καμία αμφισβήτηση από καvέvαν της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας επί των νήσων του Αιγαίου».

Οσον αφορά τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα την κυριαρχία των νησιών Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελόριζο, καθώς και τις παρακείμενες σε αυτές νησίδες. Με την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων, η Ελλάδα έγινε το διάδοχο κράτος στις συμφωνίες που είχε υπογράψει η Ιταλία με την Τουρκία νωρίτερα, το 1932, και αφορούσαν τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής των Δωδεκανήσων, που τότε ανήκαν στην Ιταλία, με την τουρκική επικράτεια.

Στρατηγικός αντικειμενικός σκοπός της Τουρκίας είναι η παραίτηση της χώρας μας από τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Οπως επισημαίνει ο κ. Μηνάγιας, προκειμένου να πετύχει αυτό τον στόχο η Αγκυρα «θα συνεχίσει την εμμονή στο «casus belli», προκειμένου αυτό να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα νομιμοποιήσεως μιας ενδεχόμενης τουρκικής επιθετικής ενέργειας, ενώ θα επιδιώξει να εξασφαλιστεί είτε η σύμφωνη γνώμη, είτε ο συμβιβασμός της διεθνούς κοινότητας, στην οποία θα δοθεί η εντύπωση του νομίμου των τουρκικών διεκδικήσεων στην περιοχή μας, ενώ επιδιώκει ανατροπή ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των δύο χωρών, κάτι που ήδη επιχειρεί λόγω και της κρίσης στην Ελλάδα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι τον περασμένο Αύγουστο ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας και θεωρητικός του «στρατηγικού βάθους», Αχμέτ Νταβούτογλου, επέλεξε για τις καλοκαιρινές του διακοπές το νησί Μαράθι, μεταξύ Πάτμου και Σάμου, το οποίο περιλαμβάνεται στη λίστα των 152 νησιών της λίστας EGAYDAAK. Το ίδιο είχε πράξει το καλοκαίρι του 2015 και ο σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος βρέθηκε με το ιδιωτικό του σκάφος στο νησί, αποδεχόμενος κάθε είδους τελωνειακό και αστυνομικό έλεγχο. Λόγω της επίσκεψης αυτής τότε, ο Γιλντιρίμ δέχτηκε φραστικές επιθέσεις από εθνικιστές στη χώρα του που τον κατηγόρησαν για… προδοσία, επειδή επέδειξε διαβατήριο για να πατήσει το πόδι του σε… τουρκικό έδαφος!

http://www.protothema.gr/