Αρχείο για Μαρτίου 2017

Τουρκία: Στρατηγικό βάθος και τακτική επιφάνεια

Μαρτίου 30, 2017

(Σε γεωπολιτική ημερίδα που έγινε στην Ξάνθη, στις 18/3/2017, με τίτλο «Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και Κύπρο», ο κ. Ιωάννης Κοραντής, πρέσβυς ε.τ., ήταν ένας από τους επτά συνολικά ομιλητές, που ξεκαθάρισε τους ρόλους και κατήγγειλε τους λόγους που συμβάλουν στην δημιουργία κινδύνων επί των εθνικών θεμάτων της χώρας.
Σας παραθέτουμε τα όσα δεν δίστασε να καταγγείλει ο έμπειρος έλληνας διπλωμάτης, ο οποίος υπενθύμισε πως «ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή όσο οι τούρκοι θέλουν να πιστεύουν»…)

Τουρκία, λοιπόν: Στρατηγικό βάθος και τακτική επιφάνεια. Ή, αν προτιμάτε, ο στόχος και τα μέσα. Ποιος είναι ο στόχος; Πολύ απλά, να απαλλαγεί η Τουρκία από ένα σακάκι που τη στενεύει και που θέλει να το βγάλει ή τουλάχιστον να μειώσει την πίεση που νοιώθει φορώντας το, και λέγεται Συνθήκη της Λωζάννης. Ο στόχος συνεπώς, βάσει ενός μακρόπνοου σχεδίου, είναι η ανάκτηση εδαφών που η Τουρκία, μια χώρα φύσει και θέσει επεκτατική, θεωρεί ότι της ανήκουν. Είναι σημερινό φαινόμενο; Όχι. Ας θυμηθούμε ότι στη Λωζάννη ο Ισμέτ Πασάς είπε ότι η Τουρκία δεν ζητούσε να της επιστραφεί η Δυτική Θράκη, αλλά μόνο να διεξαχθεί εκεί δημοψήφισμα, κατόπιν του οποίου να εγκαθιδρυθεί μορφή ουδετεροποίησης της περιοχής, ελεγχόμενης βεβαίως από την γείτονα, και επιπλέον ουδέτερη ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Μα αυτή ακριβώς την θέση περιελάμβανε και ο «Εθνικός Όρκος» του 1920, στον οποίο είχε κάνει αναφορά ο κ.Ερντογάν πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ο Ισμέτ Πασάς είπε επίσης ότι τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου που αποτελούν εξαρτήματα της Μικράς Ασίας έχουν μεγάλη σημασία από σκοπιάς ασφάλειας της Ανατολίας. Είπε ότι είναι απαραίτητο και σύμφωνο με την ευθυδικία (equité) – και προσοχή εδώ διότι ο όρος αυτός αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη βάση του τουρκικού νομικού οικοδομήματος για τις βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο- όπως η Σαμοθράκη και τα Στενά παραμείνουν στη Τουρκία και πρόσθεσε ότι η Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία έχουν μια ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενώ από την άλλη πλευρά η ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών τους απαιτεί να ενωθούν με την Μικρά Ασία. Αυτά ελέγοντο πριν από 94 χρόνια. Σε τι διαφέρουν από όσα λέει σήμερα η Άγκυρα; Δεν θα αναφερθώ στην Κύπρο, από τα δικαιώματα επί της οποίας η Άγκυρα παραιτήθηκε στη Λωζάννη, διότι θα το πράξουν αρμοδιότεροι εμού ομιλητές.

Σκιαγράφησα τον στόχο, το στρατηγικό βάθος. Ποια είναι τα μέσα, η τακτική επιφάνεια; Είναι η εξαφάνιση του Ελληνισμού με τις γενοκτονίες στον Πόντο και την Μικρά Ασία. Είναι το σχέδιο διάλυσης και αφανισμού του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την απαγόρευση πλήθους επαγγελμάτων δια του νόμου 2007/1932, την επιστράτευση το 1941 στα τάγματα εργασίας όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, εβραϊκής και αρμενικής μειονότητας, τον διαβόητο «Φόρο Ευμάρειας» γνωστό και ως «Βαρλίκι» το 1942-44, τη νύχτα τρόμου της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 κατ’εφαρμογή σχεδίου που είχε προετοιμασθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου της Τουρκίας, τις μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου την περίοδο 1964-65. Και να προχωρήσουμε στο χρόνο: το 1973 η Τουρκία παρέχει παράνομη άδεια ερευνών στο Αιγαίο στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ την ίδια χρονιά εκδηλώνονται οι πρώτες αμφισβητήσεις του εναερίου χώρου μας με έκτοτε τις συστηματικές παραβιάσεις του ως και παραβάσεις του FIR. Ακολουθεί η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η ψήφιση από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση του casus belli τον Ιούνιο 1995, οι συνεχείς έρευνες τουρκικών σκαφών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με την κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996, όλα αυτά σε μια στρατηγική εμπέδωσης, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, της αντίληψης ότι η Τουρκία έχει, στην πράξη, δικαιώματα και εξουσίες στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Όλα αυτά συνοδεύθηκαν διαχρονικά, από την μόνιμη –και βεβαίως αστήρικτη- απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου παρά τα όσα ορίζονται στις διεθνείς Συνθήκες και την ισχυρή και απειλητική παρουσία της τουρκικής Στρατιάς Αιγαίου στα παράλια της Μικράς Ασίας. Δυστυχώς όμως συνέβαλε και η Ελλάδα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αναφέρομαι εδώ στην Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 –που για την ακρίβεια είναι ένα ανακοινωθέν- που αναγνωρίζει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Και εφ’όσον αναφέρθηκα στο Αιγαίο, ας δούμε βάσει στοιχείων του ΓΕΕΘΑ, πως έχει η κατάσταση: το 2009 σημειώθηκαν 90 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, που ανήλθαν στις 414 το 2016. Μόνο τον Ιανουάριο φέτος σημειώθηκαν 99 παραβιάσεις, ενώ στις 17 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η πιο σοβαρή μέχρι τώρα πρόκληση, με την εισβολή στα χωρικά ύδατα στη περιοχή του Φαρμακονησίου τουρκικού πολεμικού σκάφους που πραγματοποίησε βολές επί 15λεπτο με πραγματικά πυρά σε παρανόμως δεσμευμένη περιοχή ασκήσεως. Ως προς τον εναέριο χώρο, είμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα. Βάσει των ίδιων πάντα στοιχείων, η τουρκική πολεμική αεροπορία έκανε 4 υπερπτήσεις ελληνικού εδάφους το 2011 –επαναλαμβάνω ελληνικού εδάφους, όχι υδάτων- 3 το 2012, 11 το 2013, 14 το 2014, 36 το 2015 και 57 το 2016. Έχουμε δηλαδή, διαχρονικά, μία μεγάλη άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας. Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ότι ο αριθμός των εμπλοκών –δηλαδή των αναχαιτίσεων που εξελίχθηκαν σε αερομαχίες- στο διάστημα 2010-2016 ήταν ελάχιστος. Έτσι για τις 1678 παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου το 2009 είχαμε 237 εμπλοκές, ήτοι 14%. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 1% το 2010, το 1,4% το 2011, το 0% το 2013, το 0,4% το 2014 και περί το 4% το 2015 και 2016. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Λέω όμως ότι ο εκμηδενισμός των εμπλοκών υποδηλώνει ότι έχουμε φθάσει σε μια νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου είμαστε πλέον απλοί παρατηρητές της τουρκικής επιθετικότητας, έχοντας στη πράξη απεμπολήσει το νόμιμο δικαίωμα για άμυνα των συνόρων μας. Για την κατάσταση αυτή, που απορρέει από πολιτικές αποφάσεις, δεν ευθύνονται βεβαίως οι ηρωϊκοί πιλότοι μας, που είναι άξιοι συγχαρητηρίων και κάθε υποστήριξης.

Μιλήσαμε για το Αιγαίο, αλλά ας έρθουμε τώρα και στη Θράκη, όπου βλέπουμε να αναπτύσσεται, εδώ και πολλά χρόνια, ένα φαινόμενο συνδιοίκησης, που έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

1. Το τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας επρώτευσε στις τελευταίες ευρωεκλογές στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, πράγμα που του επιτρέπει να παζαρεύει τις ψήφους του με άλλα κόμματα στις εθνικές εκλογές.
2. Η ανενόχλητη δράση των ψευδομουφτήδων που η Πολιτεία δεν τολμά να διώξει έστω για αντιποίηση Αρχής.
3. Η συνεχής προσπάθεια της γείτονος για την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.
4. Η πολύπλευρη οικονομική διείσδυση στη περιοχή.
5. Ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτινής που στηριζόμενο σ’ένα δίκτυο χιλιάδων υποτακτικών και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, έχοντας μάλιστα μεταφέρει στους κόλπους τους τη διαμάχη σχετικά με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν.

Ίσως στενοχωρήσω κάποια ευαίσθητα κομματικά αυτιά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική πολιτική, ένα μείγμα πιέσεων και απειλών με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή υποστήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας. Πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η ολέθρια απόφαση της σημερινής Κυβέρνησης μας να ανατρέψει μια εθνική πολιτική στη Θράκη εδώ και δεκαετίες μετατρέποντας τα δημόσια νηπιαγωγεία σε δίγλωσσα μειονοτικά, δια της χρηματοδότησης ενός «πιλοτικού» προγράμματος, που αποφασίσθηκε να ξεκινήσει στο νομό Ξάνθης από τον οικισμό των Ρομά στο Δροσερό και σε δύο Πομακοχώρια. Εκεί δηλαδή που η τουρκική δεν είναι μητρική γλώσσα των νηπίων και που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο του τουρκικού Γενικού Προξενείου και των μηχανισμών του στη Θράκη. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό από καθήκον ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαθέτει 153 βουλευτές και ότι τρεις εξ αυτών που έχουν εκλεγεί στη Ξάνθη και τη Ροδόπη ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Και αφήνω τη φαντασία σας να καλπάσει…

Πάμε τώρα δυτικά, εκτός Ελλάδος. Δεν θα επεκταθώ, διότι επί του θέματος θα μιλήσει άλλος εισηγητής. Θα υπενθυμίσω απλά, συνοπτικά, ότι πριν από 20 χρόνια, η Ελλάδα μοναδική χώρα της Ν.Α. Ευρώπης που ήταν ταυτόχρονα μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, εδέσποζε κυριολεκτικά μεταξύ των γειτόνων της, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν έκτοτε. Οι γείτονες μας εντάχθηκαν ή είναι υποψήφιοι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, άλλαξε και η χώρα μας, ειδικά την τελευταία 7ετία και οι ισορροπίες ανετράπησαν. Και εδώ οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία, με μία ευέλικτη πολιτική, εμφανίσθηκε ως ο προστάτης των καταπιεζομένων, υποτίθεται, μουσουλμάνων της Βαλκανικής αλλά και ως ο διεκδικητής ενός νέου status quo, πολιτική που τροφοδότησε εύκολα το ιδεολόγημα του «μουσουλμανικού τόξου», ταυτόχρονη με την παντοειδή υποστήριξη και προβολή τουρκικών ή τουρκογενών μειονοτήτων στις χώρες αυτές. Πέραν όμως από την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στον περίγυρο μας, υπάρχει και η στρατιωτική, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Αναφέρομαι ειδικότερα στις εξελίξεις στην Αλβανία, όπου υπεγράφη προ πενταετίας συμφωνία για να ναυλοχούν εκεί σκάφη του τουρκικού ΠΝ, με ο’τι αυτό σημαίνει. Επίσης υπεγράφη προ τριετίας συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό από τους Τούρκους του στρατιωτικού αεροδρομίου της Κούτσοβας, ενός από τα τρία που διαθέτει η Αλβανία στην κεντρική-νότια περιοχή της χώρας και για τη χρήση του από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, με ο’τι αυτό συνεπάγεται για το ελληνικό αμυντικό δόγμα. Υπενθυμίζω, προς συμπλήρωση της εικόνας, την ακύρωση από τα Τίρανα της ελληνο-αλβανικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες υπό την ισχυρή πίεση της Άγκυρας, σύμφωνα άλλωστε με πρόσφατες δημόσιες κατηγορίες του κ. Μπερίσα, ηγέτη της αντιπολίτευσης, κατά του Πρωθυπουργού Εντι Ράμα.

Και σήμερα τι γίνεται; Η εσφαλμένη θεωρία και ρηχές αναλύσεις κάποιων επισήμων και αρκετών ΜΜΕ ότι η τουρκική προκλητικότητα οφείλεται σε λόγους εσωτερικής κατανάλωσης αποπροσανατολίζει και ρίχνει στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης. Εξορκισμοί και εσφαλμένες εκτιμήσεις ότι οι γείτονες κρώζουν προς τα εδώ για να αντιμετωπίσουν εσωτερικές ανάγκες και αναταράξεις, είναι αυταπάτες. Η Τουρκία δεν λειτουργεί παρορμητικά αλλά προγραμματισμένα, ακολουθώντας στρατηγική 10ετιών. Το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, όπως κτίσθηκε και υλοποιήθηκε σταδιακά μετά το 1974, παραμένει ακέραιο στο τραπέζι. Το νομικό καθεστώς του μισού Αιγαίου αμφισβητείται. Η βουλιμία της Άγκυρας για τη Θράκη μας εκδηλώνεται όλο και πιο ανοικτά. Αυτά δεν έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας. Είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που θα έχουμε μόνιμα μπροστά μας. Διάβασα ενδιαφέρουσες αναλύσεις στον ελληνικό Τύπο ότι η πρόσφατη τουρκική προκλητικότητα οφείλεται στη προσπάθεια του κ.Ερντογάν να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους για το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και ότι μέχρι τότε θα έχουμε αναταράξεις. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι θα έχουμε αναταράξεις μέχρι το 2019, όταν δηλαδή θα γίνουν οι πρώτες εκλογές βάσει του νέου συστήματος που θα δίνει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο, εάν βεβαίως αυτό υπερψηφισθεί στο δημοψήφισμα. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνουμε; Να δούμε εάν και πότε θα ηρεμήσουν οι Τούρκοι ώστε να θελήσουν να μας αφήσουν ήσυχους; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.

Δεν αναφέρθηκα στο προσφυγικό, νεώτερο και πελώριο όπλο στα χέρια του κ. Ερντογάν, διότι θα χρειαζόταν μια χωριστή ημερίδα για το θέμα αυτό.

Θα ήθελα να τελειώσω με τέσσερις παρατηρήσεις:

1. Πλην μιας ή δύο δηλώσεων, οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τηρούν αιδήμονα σιγή. Ας μην περιμένουμε πολλά πράγματα από αυτούς. Για να εξασφαλίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα και κυριαρχία θα πρέπει πρωτίστως να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, με ο’τι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται.

2. Ως Πρέσβυς της Ελλάδος στην Άγκυρα (Μάρτιος 1999 – Νοέμβριος 2002) είχα υποστηρίξει εγγράφως προς την τότε Κυβέρνηση μας ότι «ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή και ανίσχυρη όσο οι Τούρκοι πιστεύουν». Αυτό μπορώ να επαναλάβω και σήμερα.

3. Ας προσέξουμε την προβοκάτσια. Γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου υπενθύμισε, σε πρόσφατο άρθρο του, ότι το 1987 Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ είχαν δώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό στα επεισόδια που είχαν οργανώσει μειονοτικοί στην Κομοτηνή, αλλά ότι ο Ερντογάν δεν είναι Οζάλ.

4. Εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας πιστεύουν ότι όσα κάνουν οι Τούρκοι είναι πυροτεχνήματα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, ας σταματήσουν τις ρητορικές εξάρσεις και αντιπαραθέσεις, που απλά εκλαμβάνονται από τους απέναντι ως αδυναμία και ανασφάλεια. Εάν αντίθετα θεωρούν ότι ξετυλίγεται η από μακρού σχεδιασμένη τουρκική απειλή, όπως εγώ πιστεύω, ας συνέλθουν υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας για να χαράξουν από κοινού μια εθνική στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Και τούτο διότι κάποτε θα βγούμε από την οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά δεν θα συνέλθουμε ποτέ, μα ποτέ, από ένα εθνικό ακρωτηριασμό.

Πηγή ImeridaGeo

Η ΑΓΚΥΡΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ

Μαρτίου 27, 2017

 

Συνεχίζεται και εντάθηκε τα τελευταία χρόνια η εσωτερική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων κυρίως από τα ανατολικά και νότια προς τα δυτικά και προς περιοχές κοντά στα ελληνικά νησιά.

Το γεγονός αυτό που δεν έχει σχέση με το άλλο γεγονός της μεταφοράς εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων από την Συρία και άλλες χώρες προς την Ελλάδα θα πρέπει να μας βάλλει σε σοβαρές σκέψεις για το εγγύς μέλλον.

Συγκεκριμένα την περίοδο 2009-2014 σύμφωνα με το Ίδρυμα Στατιστικής Τουρκίας, (Türkiye İstatistik Kurumu), 12 εκατομμύρια 313 χιλιάδες 628 άτομα μετακινηθήκαν κυρίως από τις ανατολικές επαρχίες προς τα δυτικά και κυρίως στις τρεις μεγαλουπόλεις προς Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη. Το 2009-2010 μετακινηθήκαν 2.360.079 άτομα, το 2010-2011 μετακινήθηκαν 2.420.181 άτομα, το 2011-2012 μετακινηθήκαν 2.317.814 άτομα, το 2012-2013 μετακινήθηκαν 2.534.279 άτομα, το 2013-2014 μετακινήθηκαν 2.681.275 άτομα.

Οι περιοχές από τις οπαίες μετακινήθηκε ο μεγαλύτερος όγκος του πληθυσμού είναι οι εξής : Adana, Adıyaman, Afyonkarahisar, Ağrı, Amasya, Artvin, Bingöl, Bitlis, Çankırı, Çorum, Diyarbakır, Edirne, Elazığ, Erzurum, Hakkari, Hatay, Isparta, Mersin, Kars, Kırşehir, Konya, Kütahya, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muş, Nevşehir, Niğde, Ordu, Rize, Samsun, Siirt, Sinop, Sivas, Tokat, Trabzon, Şanlıurfa, Uşak, Van, Yozgat, Zonguldak, Aksaray, Karaman, Kırıkkale, Batman, Şırnak, Bartın, Ardahan, Iğdır, Kilis ve Osmaniye.

Όπως φαίνεται από αυτόν τον κατάλογο ο μεγαλύτερος όγκος αυτών που εγκαταλείπουν την πόλη τους είναι από την ανατολική Τουρκία και από τις πόλεις : Adıyaman, Ağrı, Artvin, Bingöl, Bitlis, Diyarbakır, Elazığ, Erzurum, Hakkari, Hatay, Kars, Kahramanmaraş, Mardin, Muş Siirt, Şanlıurfa, Van, Batman, Şırnak, Iğdır. Επίσης από τον τουρκικό Πόντο : Amasya, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Sivas, Tokat, Trabzon, Yozgat, Zonguldak, Bartın, Από την κεντρική Ανατολία : Afyonkarahisar, Çankırı, Çorum, Isparta, Mersin, Kırşehir, Konya, Kütahya, Malatya, Kahramanmaraş Nevşehir, Niğde, Karaman, Kırıkkale, Kilis ve Osmaniye. Επίσης από Edirne, (Αδριανούπολη) ανατολική Θράκη και από Manisa περιοχή, Αιγαίου.

Οι δε περιοχές οι οποίες δεχτήκαν τον μεγαλύτερο όγκο του μεταναστευτικού ρεύματος είναι οι εξής : Ankara, Antalya, Aydın, Balıkesir, Bilecik, Bolu, Burdur, Bursa, Çanakkale, Denizli, Erzincan, Eskişehir, Gaziantep, Giresun, Gümüşhane, İstanbul, İzmir, Kastamonu, Kayseri, Kırklareli, Kocaeli, Muğla, Sakarya, Tekirdağ, Tunceli, Bayburt, Yalova, Karabük ve Düzce. Συγκεκριμένα προς τις περιοχές Αιγαίου και δυτικής Τουρκίας : Aydın, Balıkesir, Bilecik, Bolu, Burdur, Bursa, Çanakkale, Denizli, Eskişehir, Kastamonu, Kocaeli, Muğla, Sakarya. Προς την ευρύτερη περιοχή Κωνσταντινούπολης : Yalova ve Düzce. Προς την Α. Θράκη, Kırklareli, (Σαράντα Εκκλησιές) και Tekirdağ το λιμάνι της οποίας έχει αναβαθμιστεί σαν στρατηγικής σημασίας.

 Η πόλη που δέχτηκε το μεγαλύτερο κύμα της εσωτερικής μετανάστευσης είναι η Κωνσταντινούπολη. Συγκεκριμένα το 2009-2010 δέχτηκε 439.515 άτομα, το 2010-2011 δέχτηκε 450.445 άτομα, το 2011-2012 δέχτηκε 384.535 άτομα, το 2012-2013 δέχτηκε 437.922 άτομα το 2013-2014 δέχτηκε 438.998 άτομα.

Δεύτερη πόλη που δέχτηκε μεγάλο όγκο εσωτερικής μετανάστευσης σαφώς μικρότερο από την Κωνσταντινούπολη, είναι η πρωτεύουσα Άγκυρα. Συγκεκριμένα το 2009-2010 δέχτηκε 86.907 άτομα, το 2010-2011 δέχτηκε 89.731 άτομα, το 2011-2012 δέχτηκε 83.596 άτομα το 2012-2013 δέχτηκε 93.057 άτομα

Τρίτη πόλη αποδέκτης εσωτερικής μετανάστευσης είναι η Αττάλεια που αναπτύχτηκε εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα το 2009-2010 δέχτηκε 61.662 άτομα, το 2010-2011 δέχτηκε το 64.631 άτομα, το 2011-2012 δέχτηκε 62.893 άτομα το 2012-2013 δέχτηκε 64.075 άτομα, το 2013-2014 δέχτηκε 64.631 άτομα.

Όλα αυτά τα στοιχεία μαρτυρούν μια σχεδιασμένη και μάλιστα ελεγχόμενη μετακίνηση τεραστίου όγκου πληθυσμών από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Η εξέλιξη αυτή σίγουρα δεν είναι άσχετη με τις εξελίξεις στο κουρδικό καθώς και με τις γενικότερες εξελίξεις στον περίγυρο της Τουρκίας. Εκείνο που πρέπει να εκτιμηθεί πολύ σοβαρά είναι τι επιπτώσεις θα έχει αυτό το γεγονός στην δική μας επικράτεια που εφάπτεται πλέον με τον μεγαλύτερο όγκο αυτού του τουρκικού μετακινούμενου πληθυσμού.

Αν’ αυτού όμως,  εμείς δυστυχώς ασχολούμαστε με τον… νέο ηγέτη τις αντιπολίτευσης και το τι είπε ο ένας πολιτικός και το τι σχολίασε ο άλλος.

Με λίγα λόγια… ο κόσμος φλέγεται και εμείς …

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://www.nikosxeiladakis.gr

Γιατί η Γερμανία δεν έχει Σύνταγμα και δεν υπογράφει ειρήνη – Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»

Μαρτίου 16, 2017

Γιατί η Γερμανία δεν έχει Σύνταγμα και δεν υπογράφει ειρήνη – Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»

Μάκης Ανδρονόπουλος Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Λίγες ημέρες πριν παραδώσει την προεδρία της Γερμανίας στον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο Γιοακίμ Γκάουκ μιλώντας σε μια τελετή στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ομώνυμης συνθήκης, υπογράμμισε την ανάγκη χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

 «Έχει έρθει η ώρα που η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Γερμανία, που για καιρό βρήκαν ασπίδα προστασίας κάτω από την ηγέτιδα δύναμη, πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητες και αυτόνομες».

Έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιδιαίτερη ευθύνη της ΕΕ για τη σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, που «δικαίως προϋποθέτει αύξηση των αμυντικών δαπανών».

Αναφέρθηκε επίσης στη ραγδαία άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη και υπογράμμισε ότι «σημαντικό είναι να μην παίζουν οι εθνικές κυβερνήσεις διπλό παιχνίδι, να συμφωνούν σε επίπεδο Βρυξελλών και στην συνέχεια να επικρίνουν τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο ή να τις αντιστρατεύονται»…

Πίσω από αυτή την ομιλία κρύβονται όλες οι θεμιτές και αθέμιτες επιδιώξεις της Γερμανίας, τόσο σε ότι αφορά την εθνική της χειραφέτηση, όσο και την εδραίωση της επικυριαρχίας της στην Ευρώπη.

Ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά θορυβήσει το Βερολίνο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις νομικές εκκρεμότητες του διεθνούς της καθεστώτος, μην τυχόν δηλαδή αντιμετώπιζε ρητά τη Γερμανία ως μη κυρίαρχο κράτος.

Ως γνωστόν, η Γερμανία μέχρι και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα (Verfassung), αλλάΘεμελιώδη Νόμο (Grundgesetz), ενώ παραμένουν σε ισχύ τα άρθρα 53 και 107 του ΟΗΕ που ορίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί και χαρακτηρίζεται «εχθρικό κράτος» αφού τυπικά δεν έχουν υπογραφεί συνθήκες ειρήνης.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η Γερμανία ποιεί τη νήσσα, διότι εάν αποκτήσει Σύνταγμα θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της, πράγμα που αποφεύγει.

Ο φυσιοδίφης-μελετητής διεθνών συμβάσεων Nikolaos Karatsoris σε μια από τις σχετικές αναρτήσεις του επισημαίνει ότι το άρθρο 53.2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει:

«Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη» (Σ.Σ: και η Ελλάδα).

Επισημαίνει επίσης ότι το άρθρο 107 αναφέρει πως «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή».

Η Γερμανία το 1945 όταν υπογράφτηκε ο Χάρτης του ΟΗΕ βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ.

Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973.

Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία.

Ο Νικόλαος Καρατσόρης επισημαίνει επίσης ότι ο Θεμελιώδης Νόμος της Γερμανίας που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου 1949 κατόπιν υποδείξεως των συμμαχικών δυνάμεων στο άρθρο 146 λέει:

«Αυτός ο βασικός νόμος που ισχύει μετά την ολοκλήρωση της ενοποίησης και της ελευθερίας της Γερμανίας για ολόκληρο το γερμανικό έθνος, χάνει την ισχύ του εκείνη την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα θα τεθεί σε ισχύ, το οποίο θα έχει υιοθετηθεί από το γερμανικό λαό με μια ελεύθερη απόφαση» και επισημαίνει ότι ακόμη και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το άρθρο αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς από το 1949.

Επισημαίνει επίσης, ότι το 2011 ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε σε ένα ευρωπαϊκό τραπεζικό συνέδριο στην Φραγκφούρτη είχε αναφέρει ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει καταστεί παραλογισμός στην Ευρώπη και ότι «και εμείς στην Γερμανία από τις 8 Μαΐου 1945 ουδέποτε υπήρξαμε κυρίαρχο κράτος».

Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αποφεύγει συστηματικά να λύσει ευθέως αυτά τα ζητήματα γιατί θα πρέπει να πληρώσει.

Γι΄ αυτό δεν υπογράφει με κανένα Συνθήκη Ειρήνης (ΣΣ: ούτε η Συμφωνία 2+4 για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών είναι Συνθήκη Ειρήνης) και επιδιώκει μέσα από το δίκαιο της ΕΕ και την ευκαιρία που προσφέρει ο Τραμπ να δημιουργήσει παράλληλο δίκαιο που θα υπερβεί de facto και χωρίς κόστος το καθεστώς του «εχθρικού κράτους» που τυπικά εξακολουθεί να είναι με βάση το άρθρο 53 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Για τον ίδιο λόγο επιδίωκε μανιωδώς να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι έτσι έμμεσα θα τερματιζόταν η ισχύ των παραπάνω άρθρων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ χωρίς οικονομικές συνέπειες…

extrapolation

http://www.tribune.gr/

Ο Ράμα υπονόησε ότι η Ελλάδα θέλει να τον ανατρέψει – Σε πανικό ο «υπάλληλος» του Ερντογάν

Μαρτίου 16, 2017

Ο Ράμα υπονόησε ότι η Ελλάδα θέλει να τον ανατρέψει – Σε πανικό ο «υπάλληλος» του Ερντογάν

Ο «γενίτσαρος» ελληνικής καταγωγής πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, που έχει μετατρέψει την Αλβανία σε τουρκικό προτεκτοράτο και σε χασισοφυτεία της Ευρώπης, έφτασε στο εξωφρενικό σημείο μέσω των «αφοσιωμένων» στο καθεστώς του εφημερίδων να κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση ότι θέλει να τον ανατρέψει.

Η αλβανική εφημερίδα TEMA, μια από τις φυλλάδες του καθεστώτος Ράμα, έγραψε την Τετάρτη, με αφορμή δηλώσεις του Έντι Ράμα σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματός του όπως και στη συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη το βράδυ στον τηλεοπτικό σταθμό Top Channel, τα ακόλουθα εξωφρενικά:

«Προκάλεσαν αίσθηση οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σύμφωνα με τις οποίες, αλβανικοί πολιτικοί κύκλοι της αντιπολίτευσης συνεργάζονται με ξένες χώρες για να προκαλέσουν ταραχές στην Αλβανία.

»Τις δηλώσεις αυτές επανέλαβε στην εκπομπή του Top Channel όπου επισήμανε ότι «οι εταίροι μας θα απογοητεύονταν εάν αλλάζαμε πορεία, υπάρχουν όμως άλλοι που θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης έχει κάθε δικαίωμα να μην κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε φίλους και εκείνους που δεν θέλουν το καλό της Αλβανίας. Τόσα μπορώ να πω σήμερα, και εδώ δεν μιλώ για εχθρούς».

»Δεν είναι δύσκολο να σχολιάσει ή να καταλάβει κανείς για ποιον μιλούσε ο πρωθυπουργός, αρκεί να αναφερθεί στη στενή συμμαχία που έχει εδραιωθεί πλέον ανάμεσα σε πολιτικούς κύκλους της χώρας, στην ελληνική κυβέρνηση και ελληνικούς κύκλους, με στόχο την ανατροπή του Ράμα.

»Ο ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς δήλωσε στα τέλη του προηγούμενου μήνα ότι η κυβέρνηση Ράμα θα πέσει, τα ίδια σχεδόν δήλωσε και ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες σε τηλεοπτική συνέντευξη.

»Έχουμε επίσης την επίσκεψη Μέτα στην Αθήνα, τις δηλώσεις μετά την επίσκεψη αυτή και τις προσπάθειες ελληνικών «Σειρήνων» να προσελκύσουν το Μέτα.

»Από καιρό λειτουργεί μια στενή σχέση μεταξύ Δημοκρατικού Κόμματος, Ντούλε και ελληνικών ακραίων κύκλων στην Αλβανία και εκτός.

»Το Παράρτημα του Δημοκρατικού Κόμματος Χειμάρρας λειτουργεί προς όφελος του ΚΕΑΔ [ελληνικού μειονοτικού κόμματος].

»Και ο νεαρός πολιτικός από τις ΗΠΑ που μίλησε στο αντίσκηνο της Αντιπολίτευσης ως εκπρόσωπος της Νεολαίας των Ρεπουμπλικάνων, διατηρεί σχέσεις με ελληνικούς ακραίους κύκλους.

»Πρόβλημα εδώ δεν είναι η συμμαχία του Ντούλε με το Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά η ολίσθηση του Ντούλε προς τον ακραίο εθνικισμό και τη δημιουργία οξυμένου κλίματος στη Χειμάρρα από το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, προσελκύοντας αριβίστες όπως ο Νικολάκης Νεράντζης, χρησιμοποιώντας θέσεις τις οποίες υποστηρίζει η Αθήνα».

Προφανώς το καθεστώς Ράμα, συνηθισμένο από τους Τούρκους «αφέντες» του που συμπεριφέρονται στην Αλβανία σαν να είναι νεο-οθωμανική αποικία, προσπαθούν να χρεώσουν και στην Ελλάδα τέτοιες πολιτικές.

Η Ελλάδα έχει αποδείξει ούτε ουδέποτε αναμίχθηκε στα εσωτερικά της Αλβανίας, ακόμα και όταν η χώρα κατέρρευσε με τις «πυραμίδες» τη δεκαετία του 1990. Οι ελληνικές κυβερνήσεις «μιλάνε» μόνο όταν παραβιάζονται τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν αυτό και μάλιστα σε μια περιοχή όπως η βόρεια Ήπειρος που αποτελεί πανάρχαια ελληνική γη.

Ο Ράμα που «μπερδεύεται» στα Σκόπια και στη Σερβία συνεχώς, αυτό το ποντικάκι χωρίς στρατό, αυτός ο καιροσκόπος που παρέδωσε την Αλβανία υπό νεο-οθωμανικό έλεγχο και στα κυκλώματα των εμπόρων ναρκωτικών, ο υποτακτικός του Τζορτζ Σόρος, που έτσι και χάσει τη διακυβέρνηση της Αλβανίας είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί κατηγορούμενος σε δικαστήριο της χώρας του, καλό είναι να προσέχει τις κουβέντες του όταν τολμά να εμπλέκει την Ελλάδα στο χάος που έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της πατρίδας του και στις γειτονικές του βαλκανικές χώρες.

Η Ελλάδα δεν είναι μια βαλκανική «μπανανία», είναι μια ισχυρή στρατιωτική ΝΑΤΟϊκή δύναμη, προμαχώνας της Δύσης και του ΝΑΤΟ και η μόνη δύναμη σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή.

Όλοι οι βαλκανικοί λαοί στην Ελλάδα έχουν έναν φίλο, έναν σύμμαχο, έναν ειλικρινή εταίρο στην ευρωπαϊκή τους πορεία, στην πρόοδο και στη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικοί ηγετίσκοι φερέφωνα του ημίτρελου της Άγκυρας, όπως ο Έντι Ράμα, δεν τολμούν να πουν την αλήθεια στον λαό τους, ότι δηλαδή η νέα διακυβέρνηση Τραμπ τον έχει στη «μαύρη λίστα» εξαιτίας των σχέσεών του με Σόρος και Ερντογάν. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα του Ράμα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον.

Ίσως ο Ράμα να νομίζει, μέσα στη… σούρα του, ότι οι ΗΠΑ έχουν αναθέσει στην Αθήνα να του πάρει το κεφάλι.

Η Αθήνα όμως δεν είναι Άγκυρα για να συμπεριφέρεται στους γείτονές της με τέτοιους πρωτόγονους τρόπους.

Η Αθήνα είναι η μοναδική αξιόπιστη σύμμαχος των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά αυτός θα ήταν λόγος για τον Ράμα και τον κάθε Αλβανό πρωθυπουργό να είναι αφοσιωμένος φίλος των Αθηνών αντί να επιτίθεται συνεχώς στην Ελλάδα εκτελώντας εντολές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Οι Αλβανοί έχουν μόνο έναν φυσικό σύμμαχο στα Βαλκάνια. Την Ελλάδα. Οι πρόγονοί τους πριν 150 χρόνια το γνώριζαν όταν ζήτησαν να ενωθούν με την Ελλάδα σε ομοσπονδία. Ας συνέλθουν οι Αλβανοί και ας παραδειγματιστούν από τους προγόνους τους, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους κομμάτι της Ελλάδας, αντί να είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι των Τούρκων, όπως τους κατάντησε ο Έντι Ράμα.

http://www.tribune.gr/