Αρχείο για Αύγουστος 2013

Η Τουρκία «εκτός» ΝΑΤΟ; – Αλλάζει όλο το γεωπολιτικό παιχνίδι!

Αύγουστος 28, 2013
Γράφει ο Ανδρέας Πιμπίσιης

Η Τουρκία δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με Αμερικανούς αναλυτές, οι οποίοι ειδικεύονται σε θέματα άμυνας και στρατηγικής. Μεταξύ άλλων, οι εν λόγω αναλυτές υπογραμμίζουν πως η προσπάθεια της Τουρκίας να καταστεί κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και ευρύτερα του αραβικού κόσμου, «έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ».

Για τον σκοπό αυτό ασκείται κριτική προς την κατεύθυνση της αμερικανικής κυβέρνησης, την οποία καλούν να αλλάξει στρατηγική και να κοιτάξει προς την ανατολική Μεσόγειο και τις τρεις χώρες που μπορούν να διασφαλίσουν την ενεργητική επάρκεια της Ευρώπης, δηλαδή το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εκφράζονται θετικά για τη συνεχή αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας με την έμμεση ή άμεση εμπλοκή και της Κύπρου.
Σ’ αυτή την όλο και αυξανόμενη αναβάθμιση των σχέσεων των δύο χωρών παίζουν ρόλο και οι πύραυλοι S300, οι οποίοι αγοράστηκαν τη δεκαετία του ’90 από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά λόγω και των παρεμβάσεων των Αμερικανών, οι οποίοι θέλοντας να διαφυλάξουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία, κατάφεραν να τους οδηγήσουν στην Κρήτη.

Σήμερα, όμως, αυτοί οι πύραυλοι ή καλύτερα τα ραντάρ των συγκεκριμένων συστημάτων αποτελούν μέρος της στρατιωτικής συνεργασίας Ισραήλ και Ελλάδας.
Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιοποίησε το αμερικανικό ινστιτούτο Χάντσον, τα ραντάρ των S300 αποτελούν μέρος της εκπαίδευσης των Ισραηλινών πιλότων στις κοινές ασκήσεις με την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής: «Στο ελληνικό νησί της Κρήτης υπάρχει σταθμευμένο σύστημα των πυραύλων εδάφους-αέρος S300. Οι κοινές ασκήσεις Ελλήνων και Ισραηλινών πάνω από την Κρήτη έδωσαν την ευκαιρία στους Ισραηλινούς πιλότους για μια υψηλής αξίας εκπαίδευση εναντίον του όλου συστήματος, το οποίο ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν κατά τη διάρκεια πιθανών επιχειρήσεων κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Τα 1.400 χιλιόμετρα απόστασης μεταξύ του Ισραήλ και της Κρήτης είναι η ίση απόσταση που χωρίζει το Ισραήλ από τις εγκαταστάσεις στο Νατάνζ του Ιράν, που χρησιμοποιούνται για εμπλουτισμό ουρανίου».

Η πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας, αλλά και ασκήσεων στις οποίες λαμβάνει μέρος και η Κύπρος, θεωρούνται ιδιαίτερης σημασίας για τους Αμερικανούς, αφού κατά διαστήματα συμμετέχουν κι αυτοί.
Tέτοιες ασκήσεις, όπως επισημαίνεται, που διεξάγονται από τον κόλπο της Σούδας μέχρι και το ισραηλινό λιμάνι της Χάιφα, αποσκοπούν στην ασφάλεια των ενεργειακών πόρων και πηγών της περιοχής.

Όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται «η ασφάλεια των πλατφόρμων εξόρυξης είναι εξίσου σημαντική όσο και η προστασία της μεταφοράς της ενέργειας από την πηγή στο λιμάνι». Κάτι που περιλαμβάνει και την Κύπρο, από την οποία αναμένεται ότι θα φεύγουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας με κατεύθυνση την Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Εξισορρόπιση και στη θάλασσα
Σημαντικό στοιχείο για το πώς θα εξελιχθεί το γεωστρατηγικό παιχνίδι στην περιοχή αποτελεί το ναυτικό και κυρίως οι δυνατότητες που έχουν οι γύρω από την Κύπρο χώρες.
Αν και πολλοί -λόγω της οικονομικής κρίσης- έσπευσαν να μιλήσουν αρνητικά για την κατάσταση στων ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, εντούτοις οι δυνατότητες και ικανότητες των στελεχών της είναι αξιοσημείωτες.
Αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι ασκήσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας προσφέρουν πολύτιμα οφέλη στους Ισραηλινούς από τις ελληνικές εμπειρίες στη θάλασσα.
Εμπειρίες οι οποίες θεωρούνται σημαντικές για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι προχωρούν σε σημαντική αναβάθμιση του Πολεμικού τους Ναυτικού για προστασία των πηγών φυσικού αερίου της περιοχής.
Η προστασία έχει να κάνει με τυχόν τρομοκρατικές επιθέσεις από οργανώσεις που δρουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και από την Τουρκία, κάτι που αναφέρεται συνεχώς τόσο από Ισραηλινούς όσο και από Αμερικανούς.
Τον περασμένο Απρίλιο το Ναυτικό του Ισραήλ ζήτησε αύξηση του προϋπολογισμού του κατά 760 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να δημιουργήσει νέες δυνάμεις για προστασία των ενεργειακών πηγών.

Το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό ήταν σχεδιασμένο για να παρέχει παράκτια προστασία και αποτελείται από 3 κορβέτες, 10 πυραυλάκατους, 3 υποβρύχια και 42 σκάφη περιπολιών, αριθμοί που δεν επιτρέπουν ευρύτερες αποστολές.
Από την άλλη υπάρχει το τουρκικό Ναυτικό το οποίο αποτελείται από 200 σκάφη στα οποία περιλαμβάνονται φρεγάτες, κορβέτες, υποβρύχια, σκάφη ταχείας ανάπτυξης, αμφίβια και πλοία διοίκησης.
Βλέποντας ότι υπάρχει τουρκική «υπεροπλία», οι Αμερικανοί θέλουν να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην περιοχή και ήδη μιλούν για απόκτηση προσβάσεων στάθμευσης στη Χάιφα και την Κύπρο.

Πηγή: philenews.com

Advertisements

Προφητική η «Σύγκρουση των Πολιτισμών»;

Αύγουστος 28, 2013

Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, που πέθανε το 2008, δημοσίευσε το 1993 ένα δοκίμιο που έμελλε να προκαλέσει σάλο. Αγνοώντας την πολυπλοκότητα των αναλύσεών του, πολλοί το ισοπέδωσαν χωρίς να το έχουν καν διαβάσει.

 b0241b451647f25db5f52074445d820cClash-of-Civilizations.jpg500


Αυτή είναι άλλωστε η μοίρα των κλασικών, από τον Μακιαβέλι μέχρι τον Μαρξ, σχολιάζει ο Φεντερίκο Ραμπίνι στη Repubblica..

Προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις επιθέσεις που δεχόταν, ο Χάντινγκτον επέμενε μέχρι το τέλος της ζωής του ότι ήταν συντηρητικός, χωρίς το «νέο» μπροστά, παίρνοντας σαφώς τις αποστάσεις του από τις στρατιωτικές περιπέτειες της κυβέρνησης Μπους για την ανατροπή των γεωπολιτικών ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.

Σήμερα, πολλοί βλέπουν στην πορεία της Αιγύπτου τη δικαίωση εκείνων των θέσεων.

Διευθυντής του περιοδικού Foreign Affairs που δημοσίευσε τότε εκείνο το δοκίμιο ήταν ο Φαρίντ Ζακάρια, σήμερα σχολιαστής στο TIME και το CNN.

Όπως λέει στη Ρεπούμπλικα, ο Χάντινγκτον ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλες αντιφάσεις, σεμνός, αλλά με ισχυρές απόψεις. Ήταν καθηγητής του Ζακάρια στο Χάρβαρντ, και στη συνέχεια έγιναν φίλοι.

«Ήταν ένας πολύ πειθαρχημένος άνθρωπος», θυμάται ο αμερικανός δημοσιογράφος.

«Κάθε πρωί αφοσιωνόταν στα μεγάλα ερευνητικά του προγράμματα. Μόνο όταν τελείωνε αυτό το κομμάτι καταπιανόταν με τη διδασκαλία και τις άλλες υποχρεώσεις του. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που υπέγραφε ένα μνημειώδες έργο κάθε πέντε με επτά χρόνια. Συγκεντρωνόταν στα μεγάλα προβλήματα, δεν έχανε καιρό με τις λεπτομέρειες».

Στην πρώτη εκδοχή της Σύγκρουσης των Πολιτισμών, συνεχίζει ο Ζακάρια, υπήρχε ένα ερωτηματικό στο τέλος της φράσης.

Και μόλις δημοσιεύτηκε, έγινε θέμα συζήτησης σε όλο τον κόσμο.

«Ναι, από πολλές απόψεις ήταν προφητικό. Αυτό που ο Χάντινγκτον κατάλαβε καλύτερα από κάθε άλλον ήταν ότι με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι ιδεολογίες δεν μπορούσαν πια να κινητοποιήσουν τον κόσμο και είχαν αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Κι αυτό το άλλο ήταν κατά την άποψή του μια έννοια πολιτισμικής ταυτότητας, βασισμένη κυρίως στη θρησκεία. Μοιραία, το ισλάμ θα συγκρουόταν λοιπόν με τη Δύση. Αν μπορούν να ειπωθούν πολλά για τις πολιτικές συνέπειες που είχε μια τέτοια ανάλυση, στον πυρήνα της υπήρξε σωστή και σημαντική».

Η ανάλυση αυτή είχε, σύμφωνα με τον αρθρογράφο του ΤΙΜΕ, δύο μειονεκτήματα.

Πρώτον: ο Χάντινγκτον υποτίμησε τη δύναμη της παγκοσμιοποίησης και του εκσυγχρονισμού, που διέλυσε πολλές από αυτές τις πολιτισμικές ταυτότητες.

Οι κινέζοι ή ρώσοι εθνικιστές είναι αντίθετοι στη Δύση, αλλά στο εσωτερικό των χωρών τους υπάρχουν δυνάμεις που αναμιγνύονται με τη Δύση.

Το ισλάμ είναι ο πιο ισχυρός πολιτισμός στο εσωτερικό του οποίου υπάρχουν στοιχεία που συγκρούονται με τη νεωτερικότητα όπως την ορίζει η Δύση. Αυτό δεν αποκλείει όμως την ύπαρξη προβλημάτων στο εσωτερικό και άλλων ταυτοτήτων, όπως για παράδειγμα του τουρκικού εθνικισμού. Και το να μιλά κανείς για σύγκρουση πολιτισμών προκειμένου να περιγράψει τέτοιες εντάσεις είναι ασφαλώς υπερβολικό.

Το δεύτερο μειονέκτημα της ανάλυσης του Χάντινγκτον είναι ότι μοιάζει να ξεχνά ποιοι είναι οι πρωταρχικοί παράγοντες στις διεθνείς σχέσεις: είναι τα κράτη, όχι οι πολιτισμοί. Και τα κράτη δρουν με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα, που μερικές φορές ταυτίζονται με τους πολιτισμούς κι άλλες φορές όχι.

Παρά ταύτα, συνεχίζει ο Ζακάρια, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα κεντρικά σημεία της ανάλυσης του Χάντινγκτον: η αίσθηση της ταυτότητας ενισχύεται, και με τις ταυτότητες (αντίθετα από τα εθνικά συμφέροντα) είναι δύσκολη η επίτευξη συμβιβασμών. Δεν μπορείς να γίνεις μισός μουσουλμάνος και μισός εβραίος.

Στον αραβικό κόσμο, στη θέση των παραδοσιακών εθνικών ανταγωνισμών βλέπουμε τους Άραβες να στρέφονται εναντίον των Περσών, τους σιίτες κατά των σουνιτών. Αυτό δεν αντιστοιχεί ακριβώς στις προβλέψεις του Χάντινγκτον, συμφωνεί όμως με τη διαίσθησή του.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών, η Δύση θα έπρεπε να επιδιώξει τον διάλογο με τους άλλους πολιτισμούς, να συνεργαστεί μαζί τους με στόχο την οικοδόμηση ενός πιο σταθερού πολυπολικού κόσμου. Ο Χάντινγκτον ήταν υπερήφανος για τον δυτικό πολιτισμό, πίστευε στις μεγάλες αρετές του, τον αμοιβαίο σεβασμό, την ανοχή των διαφορετικών απόψεων.

Μετά τις αραβικές ανοίξεις και τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν, τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε για τη σχέση ανάμεσα στις οικουμενικές αξίες (ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, δημοκρατία) και συγκεκριμένους πολιτισμούς όπως το ισλάμ; «Πολλά στοιχεία του ισλάμ βρίσκονται σε αντίθεση με τη νεωτερικότητα που οικοδόμησε η Δύση. Από την άλλη πλευρά, το πιο μεγάλο μουσουλμανικό κράτος, η Ινδονησία, είναι πολύ μοντέρνο.

Η Ινδία, όπου ζουν 150 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, είναι δημοκρατική και ανεκτική. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Υπάρχουν στοιχεία στο ισλάμ, και κυρίως στον αραβικό κόσμο, που θεωρούν ασυμβίβαστα με τη θρησκεία τους τον σεβασμό των άλλων θρησκειών, τα δικαιώματα των γυναικών, τον πλουραλισμό.

Όσο οι ισλαμικές κοινωνίες δεν συμφιλιώνονται με ορισμένα κεντρικά συστατικά της νεωτερικότητας, θα υπάρχει ένταση με τη Δύση. Αλλά η ένταση υπάρχει και στο εσωτερικό τους, και ίσως να είναι ακόμα μεγαλύτερη».

Όσο για την Αίγυπτο, καταλήγει ο Ζακάρια, απεικονίζει ακριβώς τη συνύπαρξη των δύο ρευμάτων, του νεωτερικού και του αντινεωτερικού. Κι αυτό δικαιώνει κατά κάποιον τρόπο τον Χάντινγκτον, έστω και με ένα παράδοξο. Εκείνος έβλεπε, εσφαλμένα, το ισλάμ ως κάτι μονολιθικό.

Δεν καταλάβαινε ότι η σύγκρουση των πολιτισμών συμβαίνει και στο εσωτερικό του μεγάλου αυτού πολιτισμού. Κι όμως, αυτό που εξακολουθεί να ισχύει είκοσι χρόνιε μετά τη δημοσίευση εκείνης της ανάλυσης είναι η ύπαρξη των μεγάλων δυνάμεων που περιέγραφε: της θρησκείας, της ταυτότητας, του πολιτισμού, και της καταλυτικής επιρροής τους στην ανθρώπινη Ιστορία.

La Repubblica
Πηγή: nooz.gr

Τα τρία γενικά σενάρια για την έκβαση της συριακής κρίσης.

Αύγουστος 28, 2013
Τα πιθανά σενάρια «επίλυσης» της συριακής κρίσης είναι τρία. Το πρώτο είναι η καθαρή νίκη του καθεστώτος Άσαντ, με τη Συρία να παραμείνει ενιαίο κράτος. Η δεύτερη πιθανότητα είναι η επίτευξη σχετικής ισορροπίας επί του πεδίου της μάχης, οπότε οι αντιμαχόμενες πλευρές να αναγκαστούν να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με αποτέλεσμα, με την επιβολή λύσης, να οδηγηθούμε σε μια τριχοτομημένη Συρία. Η τρίτη αφορά την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης και ενδεχομένως της Ρωσίας, με αποτέλεσμα μια γενικευμένη σύρραξη, η οποία θα οδηγήσει σε ευρύτερη αλλαγή συνόρων στην περιοχή.
Των ΖΑΧΑΡΙΑ ΜΙΧΑ και Δρ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΙΛΗ
Μέλη του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας 
Οι παράμετροι εντός των οποίων θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε επιγραμματικά και να αναλύσουμε τα τρία παραπάνω γενικά σενάρια (υπάρχουν πολλές επιμέρους παραλλαγές) αναφορικά με το μέλλον της Συρίας και οι οποίες θα επηρεάσουν έμμεσα ή/και άμεσα τη χώρα μας είναι πέντε:
>Πώς θα επηρεαστεί η Τουρκία στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις;
>Τι θα συμβεί με τον κουρδικό παράγοντα της Συρίας;
>Τι θα γίνει στο πεδίο της ενέργειας;
>Πώς εμπλέκονται Ελλάδα και Κύπρος στα τεκταινόμενα;
>Πώς οι διάφορες λύσεις στη Συρία θα μπορούσαν να επηρεάσουν το γεωπολιτικό σύστημα στο οποίο δρα και η χώρα μας, το οποίο δεν είναι άλλο από τον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα – Στενά – Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος;


Σενάριο 1: Νίκη Άσαντ, με τη Συρία να παραμένει ενιαία
Η Τουρκία σε κάθε έκφανση της πολιτικής της στην ευρύτερη περιοχή θα έχει να αντιμετωπίσει μια εχθρική Συρία. Στο ζήτημα των Κούρδων, η εφεκτική τους στάση απέναντι στο καθεστώς της Δαμασκού θα τους επιτρέψει να καταστούν βασικοί «συνεταίροι» του Άσαντ, έχοντας εξασφαλίσει μεγάλο βαθμό αυτονομίας, ενώ θα είναι σε θέση να επηρεάζουν καθοριστικά τη γενικότερη πολιτική της Δαμασκού.
Στον ενεργειακό τομέα εκτιμάται ότι η Συρία θα εκμεταλλευτεί τα δικά της αποθέματα, θα επιχειρήσει να συνεργαστεί με τους Κούρδους τόσο της Συρίας όσο και του Βορείου Ιράκ, προβάλλοντας ενδεχομένως τη δική της εναλλακτική στην επιδιωκόμενη τουρκική «κηδεμονία».
Ενδεχόμενη νίκη του Άσαντ εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει προς όφελος της Ελλάδας και της Κύπρου, αφού η Συρία θα στραφεί και προς τον ελληνισμό, κυρίως για τέσσερις λόγους:
(1) την εξισορρόπηση μιας Τουρκίας η οποία φέρθηκε στη Δαμασκό εχθρικά, (2) τη συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ στον ενεργειακό τομέα, (3) την αντιμετώπιση των «απόνερων» του Σουνιτικού Ισλαμιστικού κινήματος, μέσω της συνεργασίας μεταξύ Αλαουιτών – Χριστιανών – Εβραίων και (4)τη χρησιμοποίηση του ελληνισμού ως γέφυρας συνεννόησης με τη Δύση.
Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι η Συρία από την εποχή της έξωσης του Αμπντουλάχ Οτσαλάν από τα εδάφη της οδηγήθηκε «τυφλά» στις αγκάλες της Άγκυρας, με αποτέλεσμα για πάνω από μία δεκαετία (1999-2011) η Δαμασκός να έχει προχωρήσει σε κινήσεις εχθρικές προς τον ελληνισμό, και ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με το Κυπριακό. Στην παρούσα κατάσταση η εχθρότητα με τη Τουρκία δύναται να οδηγήσει το μπααθικό καθεστώς ξανά προς την Ελλάδα.
Αναφορικά με την ευρύτερη περιοχή, μια τέτοια εξέλιξη στη Συρία σε συνδυασμό με τα τελευταία γεγονότα στην Αίγυπτο αλλά και στην Τουρκία καταδεικνύει ότι η Αραβική Άνοιξη, όπως δηλαδή νοείται στη πραγματικότητα, πνέει τα λοίσθια. Δηλαδή, η προσπάθεια ελέγχου των χωρών του Μαγκρέμπ και του Μασρέκ από ισλαμιστικά εξτρεμιστικά και τρομοκρατικά κινήματα (π.χ., Αδερφοί Μουσουλμάνοι, Αλ-Νούσρα κ.λπ.), τα οποία, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τη «δημοκρατία»,προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ίδρυσης του Ισλαμικού Χαλιφάτου, την επιβολή της Σαρία και του Τζιχάντ (ιερός πόλεμος), αρχικά στο εσωτερικό των κρατών αυτών και ύστερα στη Δύση, αποτυγχάνει.
Δύο είναι τα κύρια μειονεκτήματα αυτής της διευθέτησης στη Συρία: (1) δημιουργία μιας νέας εστίας διαμάχης των υπερ-συστημικών δρώντων (ΗΠΑ και της Ρωσίας) και (2) ενδυνάμωση του Ιράν και των συμμάχων του με άμεση συνέπεια την αύξηση της ισραηλινής ανασφάλειας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σενάριο 2: Ισορροπία επί του πεδίου, με τη Συρία να τριχοτομείται
Η Τουρκία θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Η Άγκυρα εκτιμάται ότι θα συμμαχήσει με το σουνιτικό κομμάτι, ενώ η εχθρότητα με το αλαουτικό θα είναι έκδηλη. Αναφορικά με τους Κούρδους θα πρέπει να σημειωθεί ότι θα έχουμε τη δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, με το κυρίαρχο ερωτηματικό να σχετίζεται με το κατά πόσον θα έχει πρόσβαση στη Μεσόγειο ή όχι.
Οι Κούρδοι θα αναπτύξουν κυρίως εχθρικές σχέσεις με το σουνιτικό κομμάτι, ενώ θα συμμαχήσουν με τους Αλαουίτες. Αναφορικά με την ενεργειακή παράμετρο, οι Κούρδοι είναι πιθανό να συνεργαστούν με την Αυτόνομη Κουρδική Διοίκηση του Βορείου Ιράκ, για τηνκατασκευή αγωγού προς τη Μεσόγειο (κρίσιμο παραμένει το αν θα έχουν οι ίδιοι πρόσβαση σε λιμένα της Μεσογείου). Αναφορικά με τους υπολοίπους, το αλαουιτικό κομμάτι μάλλον θα λάβει τα θαλάσσια κοιτάσματα, ενώ το σουνιτικό τα χερσαία.
Ο ελληνισμός θα αντιμετωπίσει μια περίπλοκη κατάσταση στην οποία κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να δημιουργήσει οδούς συνεννόησης τουλάχιστον με τον κουρδικό τομέα αλλά και τον παράκτιο (γειτονικό προς την Κύπρο) αλαουιτικό.
Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να συνδιαλαγούν με όλους τους νέους τοπικούς γεωπολιτικούς δρώντες, αλλά ο στόχος μας θα πρέπει να είναι τριπλός:
(1) Η ασφάλεια της Κύπρου, της ΑΟΖ της καθώς και των ενεργειακών αποθεμάτων της μαζί με τα κοινά projects με το Ισραήλ (π.χ., ευρασιατικός αγωγός). Εάν από τον κουρδικό τομέα περάσουν αγωγοί προς τη Μεσόγειο, θα πρέπει να γίνει προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στα δικά μας σχέδια.(2) Η εξισορρόπηση της Τουρκίας μέσω της συμμαχίας με τους Αλαουίτες και τους Κούρδους. (3)Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομίας μας, δηλαδή της ελληνορθοδοξίας, μέσω μιας ελάχιστης, έστω, συνεννόησης με τους Σουνίτες.
Η δημιουργία, έστω και έπειτα από σχεδόν τρία έτη αιματηρών συγκρούσεων στη Συρία, ενός σουνιτικού μορφώματος, αλλά και η συμφωνία η οποία θα περιλαμβάνει και τον Άσαντ εκτιμάται ότι αποτελούν μια «έντιμη λύση» για όλους τους τοπικούς, περιφερειακούς και υπερ-συστημικούς δρώντες, ακόμα και για τον Άσαντ. Μια λύση τύπου Ντέιτον (Βοσνία-Ερζεγοβίνη), αλλά με τη δημιουργία όχι ενός ομόσπονδου κράτους, αλλά τριών διαφορετικών, θα αποκλιμάκωνε, ενδεχομένως, μεσοπρόθεσμα την κατάσταση, αφού οι Ισλαμιστές θα κατανοούσαν τα όρια της ανοχής του διεθνούς παράγοντα, η Δύση θα «αδυνάτιζε έναν δικτάτορα», η Ρωσία θα κρατούσε τις βάσεις και το κύρος της, ενώ η «Αραβική Άνοιξη» θα έμπαινε σε μια πιο ορθολογική τροχιά.
Κύρια μειονεκτήματα της συγκεκριμένης διαρρύθμισης για τη Συρία: (1) οι  de facto αλλαγές συνόρων σε μια περιοχή που «παράγει ιστορία» συχνότατα, (2) η απειλή για το Ισραήλ από ένα νέο σουνιτικό κράτος του οποίου ο έλεγχος δεν είναι σίγουρο ότι θα μείνει στις μετριοπαθείς δυνάμεις και στον τοπικό γηγενή πληθυσμό και (3) το γεγονός ότι κανένας δεν εγγυάται πως δεν θα οδηγηθούμε σε δεύτερο γύρο ύστερα από μια μικρή ανάπαυλα.

Σενάριο 3: Άμεση στρατιωτική εμπλοκή Δύσης-Ρωσίας, με γενική αλλαγή συνόρων στην περιοχή

Το πλέον επικίνδυνο σενάριο υπαγορεύει ότι η Τουρκία δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να πρωτοστατήσει στην εμπλοκή στη Συρία, αποτελώντας βασικό κέντρο των Δυτικών δυνάμεων για την επέμβαση στη χώρα, αλλά και βασικό στόχο του Ιράν καθώς και της Ρωσίας. Μια εμπλοκή τέτοιων διαστάσεων θα φέρει νομοτελειακά στο προσκήνιο το Κουρδικό ως τη βασικότερη παράμετρο επίλυσης ενός ανοιχτού Ανατολικού Ζητήματος. Η δημιουργία ενός μεγάλου Κουρδιστάν θα αποτελεί τη πλέον πιθανή εξέλιξη.
Σε μια σύγκρουση τέτοιας κλίμακας, τα πρώτα θύματα θα είναι οι ενεργειακές εγκαταστάσεις και τα αποθέματα των εμπλεκομένων στη περιοχή. Έτσι, ο νέος ενεργειακός χάρτης θα προκύψει μετά τη δημιουργία νέων κρατών ή/και αποδυνάμωση υπαρχόντων, άρα κάθε πρόβλεψη για τον συγκεκριμένο τομέα καθίσταται παρακινδυνευμένη.
Εκτιμώντας ότι μια τέτοια εμπλοκή θα ξεκινήσει με άμεση επέμβαση της Δύσης στη Συρία, είναι σαφές ότι ο ελληνισμός θα χρησιμοποιηθεί ως βάση λογιστικής υποστήριξης, μεταφορών και επιχειρήσεων. Το παράδειγμα για τη χρησιμότητα από τη Δύση της Κύπρου κατά τον τελευταίο πόλεμο του Λιβάνου με το Ισραήλ, καθώς και η αξιοποίηση της Ελλάδας από τις συμμαχικές δυνάμεις κατά την επέμβαση στη Λιβύη είναι ενδεικτικά της καθοριστικής γεωπολιτικής σημασίας του ελληνισμού.
Η αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Σούδας για λογαριασμό των ΗΠΑ όσο και οι αιτήσεις της Ρωσίας για την απόκτηση ερεισμάτων στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της Κύπρου αλλά και τις λιμενικές της εγκαταστάσεις καταδεικνύει του λόγου το αληθές.
Το πιθανότερο είναι μια πιθανή εμπλοκή της Ρωσίας με τη Δύση στη περιοχή να καταστήσει την Τουρκία στόχο πρώτου μεγέθους για τη Μόσχα και όχι μόνο, κάτι το οποίο ενεργοποιεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Ο ρόλος του ελληνισμού σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι άλλος από μια προσπάθεια, στο μέτρο του δυνατού, διαμεσολάβησης μεταξύ των αντιμαχομένων. Η χώρα μας θα πρέπει να λειτουργήσει ως ένας «έντιμος διαμεσολαβητής» (honest broker), ενώ, όσο δύσκολο και να φαίνεται αυτό, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να μείνουν το δυνατόν ουδέτερες σε μια τέτοια σύγκρουση.
Κατά πόσο είναι πιθανό ένα τέτοιο σενάριο και τι θα σήμαινε για τη περιοχή; Μέχρι στιγμής, οι πληροφορίες μιλούν για την ενεργοποίηση ενός μεγάλου υπόγειου στρατηγείου των δυτικών δυνάμεων στην Ιορδανία, έτσι ώστε οι σταδιακά συγκεντρωμένες δυνάμεις γύρω από τη Συρία να επέμβουν με σκοπό είτε να «εξισορροπήσουν» την κατάσταση είτε να «ανατρέψουν πλήρως» το πολεμικό σκηνικό. Είναι βέβαιο ότι η απάντηση της Ρωσίας σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι δυναμική και άμεση.
Αποτέλεσμα μιας τέτοιας εξέλιξης δεν θα είναι άλλο από μια γενική εμπλοκή, η οποία θα επηρεάσει άμεσα το γεωπολιτικό σύστημα του υδάτινου άξονα Μαύρη Θάλασσα – Στενά – Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος, με την αντιπαράθεση να ξεφεύγει από τα «στενά» όρια της «Αραβικής Άνοιξης» και να επικεντρώνεται σε μια γενική και βίαιη ανακατανομή της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος των τοπικών και περιφερειακών γεωπολιτικών δρώντων.
Μια τέτοια εμπλοκή θα επιβεβαιώσει ότι το «Ανατολικό Ζήτημα» ήταν, είναι και παραμένει ανοιχτό.Σε ένα δεύτερο επίπεδο, μια τέτοια εμπλοκή θα μπορούσε να ξεφύγει της περιφερειακής της διάστασης και να οδηγηθούμε σε «αποκαλυπτικές» καταστάσεις. Για την ώρα, η Δύση φαίνεται να προετοιμάζει το έδαφος για εμπλοκή, ενώ η Ρωσία ετοιμάζεται αναμένοντας…
ΠΗΓΗ: «capital.gr», αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΚΕΦΑΛΑΙΟ»

Αυτή είναι η στοχοποίηση της Συρίας από τις ΗΠΑ

Αύγουστος 28, 2013

D441C8DDD9A8EC21449CDC32BDB3235BΤη διαταγή του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα αναμένουν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ που έχουν ήδη αναπτυχθεί ανατολικά της Συρίας στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ σε πλήρη ετοιμότητα βρίσκεται και η βρετανική αεροπορία η οποία διαθέτει δύο βάσεις στην Κύπρο, σε απόσταση αναπνοής από τη συριακή ενδοχώρα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναμένει το τελικό πόρισμα των Ηνωμένων Εθνών για να πάρει την απόφασή του.

Το τηλεοπτικό δίκτυο NBC μετέδωσε ωστόσο πως οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να αρχίσουν περιορισμένης κλίμακας επίθεση από αέρος κατά του καθεστώτος Άσαντ στα αμέσως επόμενα εικοσιτετράωρα, ενδεχομένως και την Πέμπτη.

Η ιστοσελίδα του έγκυρου περιοδικού διεθνούς διπλωματίας «Foreign Policy», ανήρτησε την Τρίτη το απόγευμα έναν χάρτη με τις περιοχές-στόχους στην ενδοχώρα της Συρίας. Πρόκειται για 34 σημεία που αφορούν αποθήκες και δύο εργοστάσια κατασκευής χημικών όπλων, όλες τις αεροπορικές βάσεις της Συρίας, το Προεδρικό Μέγαρο στη Δαμάσκο και την έδρα της Δημοκρατικής Φρουράς του Άσαντ.

Ειδικότερα οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν εντοπίσει χημικά εργοστάσια και αποθήκες χημικών στη Χομς, στη Δαμασκό, στην Αλ Σαφίρα, στη Λατάκια και στην Παλμύρα, στη Μασιάτ, στη Χάμα, στη Φουρκλούς και στο Καν Αμπού Σαμάτ.

Η Δημοκρατική Φρουρά φυλάσσει τα εργοστάσια και τις αποθήκες, αλλά και τις μεγάλες αεροπορικές βάσεις σε Δαμασκό, Ντιμάϊρ, Αλ Κουσάιρ, Αλέπο και Χομς, ενώ βάσεις εκτόξευσης πυραύλων υπάρχουν στο Αλ Σάφρα και στο Αλ Κιμπάρ.

Στον ίδιο χάρτη υπάρχουν οι θέσεις για τις κεντρικές εγκαταστάσεις της εταιρείας Setma Ltd. στη Δαμασκό, που συνεργάζεται με τη κυβέρνηση για τη κατασκευή χημικών όπλων, καθώς και το Προεδρικό Μέγαρο, το Γενικό Αρχηγείο της Δημοκρατικής Φρουράς και την πλατεία Ουμαγιάντ, που είναι τα κεντρικά γραφεία των συριακών ενόπλων δυνάμεων.

Οι βάσεις της αεροπορίας της Συρίας βρίσκονται διάσπαρτες σε όλη την επικράτεια, ενώ ορισμένες από αυτές βρίσκονται βαθιά μέσα στο συριακό έδαφος. Η επίθεση αναμένεται να είναι βραχύχρονη, διάρκειας δύο ή τριών ημερών, με ταυτόχρονο βομβαρδισμό με πυραύλους τομάχοκ των στρατηγικών θέσεων των δυνάμεων του Άσαντ, ενώ όπως διαφαίνεται, θα υπάρξει και εμπλοκή μαχητικών αεροσκαφών της αμερικανικής αεροπορίας και της RAF, ενδεχομένως δε και της γαλλικής πολεμικής αεροπορίας.

Ήδη, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις που προέρχονται από διπλωματικές πηγές της Αθήνας, η Αμερική και το ΝΑΤΟ έχουν ζητήσει την ελεύθερη χρήση των αεροπορικών βάσεων της Καλαμάτας και της Σούδας καθώς και του ναυστάθμου της Σούδας. Στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου έχουν αναπτυχθεί πολλές μονάδες του αμερικανικού στόλου με σύγχρονα αντιτορπιλικά που θα αναλάβουν το βάρος της εκτόξευσης των πυραύλων τομάχοκ. Βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα οι δύο βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, ενώ πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι σε κόκκινο συναγερμό βρίσκεται η αμερικανική βάση στο Ίνστιρλικ της Τουρκίας.

Πολεμικές προετοιμασίες

Τόσο η αμερικανική όσο και η βρετανική πλευρά δεν κρύβουν τις πολεμικές προετοιμασίες, οι οποίες βρίσκονται εν εξελίξει, ενώ η Γαλλία πιέζει ώστε το κτύπημα της Δύσης κατά της Συρίας να είναι άμεσο και μέσα στα επόμενα 24ωρα. Το Βερολίνο έχει εκδηλώσει την πρόθεσή του να συμμετέχει στο κτύπημα αυτό, αλλά αναμένει και το τελικό πόρισμα του ΟΗΕ για την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Άσαντ στη Συρία. Ο υπουργός Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας, Ουίλιαμ Χέιγκ ακύρωσε την επίσημη επίσκεψή του στη Στοκχόλμη.

Η Ρωσία προειδοποιεί τη Δύση πως μία τέτοια επίθεση θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Το Ιράν επίσης προειδοποιεί πως μία επίθεση της Δύσης κατά της Συρίας, θα προκαλέσει γενικευμένο πόλεμο σε όλη την περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Η Τουρκία εξακολουθεί να πιέζει προς όλες τις πλευρές για άμεσο κτύπημα κατά του καθεστώτος Άσαντ, την ώρα που τα συντηρητικά-φιλοδυτικά καθεστώτα στις αραβικές χώρες στηρίζουν κατά τεκμήριο τις αμερικανο-βρετανικές κινήσεις.

Το απόγευμα της Τρίτης, ρωσικό στρατιωτικό αεροσκάφος προσγειώθηκε στη Λατάκια της Συρίας για να μεταφέρει Ρώσους πολίτες πίσω στην πατρίδα τους, ενώ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις υπάρχει παρουσία ρωσικών ναυτικών μονάδων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τέλος σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού βρίσκονται οι στρατιωτικές μονάδες της Τουρκίας, κατά μήκος της συνοριακής γραμμής με τη Συρία, αλλά και στη συνοριακή γραμμή με το Ιράκ και το Ιράν.

Οι συριακές Ένοπλες Δυνάμεις

Παρά το γεγονός ότι –τουλάχιστον στα χαρτιά- παραμένει μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του αραβικού κόσμου, η ισχύς των συριακών ενόπλων δυνάμεων ενδέχεται να έχει μειωθεί ακόμη και στο μισό μετά την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.

Τα παραπάνω εκτιμά το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών του Λονδίνου (IISS). Η φετινή έκθεση του Ινστιτούτου για την κατάσταση των δυνάμεων που παραμένουν πιστές στην κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ αναφέρει ότι, θεωρητικά, ο στρατός αριθμεί 178.000 άνδρες εκ των οποίων οι 110.000 υπηρετούν στις χερσαίες δυνάμεις, 5.000 στο ναυτικό, 27.000 στην αεροπορία και 36.000 στην αεράμυνα.

Το 2009 το IISS υπολόγιζε ότι ο συριακός στρατός αποτελείτο από 325.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 220.000 στις χερσαίες δυνάμεις.

Λόγω της αποδιοργάνωσης του στρατεύματος από τον εμφύλιο πόλεμο, το Ινστιτούτο δηλώνει ότι δεν είναι πλέον σε θέση να εκτιμήσει με ακρίβεια τη δυναμικότητα των παραστρατιωτικών οργανώσεων οι οποίες διαδραματίζουν σημαντικότατο ρόλο στην απόκρουση των ανταρτών. Το 2009 οι δυνάμεις αυτές υπολογίζονταν συνολικά στους 108.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 8.000 ανήκαν στη χωροφυλακή που ελέγχεται από το υπουργείο Εσωτερικών και οι 100.000 στην πολιτοφυλακή του κυβερνώντος κόμματος Μπάαθ.

Όσον αφορά τους εφέδρους, ο στρατός ξηράς διαθέτει 314.000 άνδρες, το πολεμικό ναυτικό 4.000, η αεροπορία 10.000 και η αεράμυνα 20.000.

Τα οπλικά συστήματα που διαθέτουν οι συριακές ένοπλες δυνάμεις είναι ρωσικής ή σοβιετικής κατασκευής. Πριν από την έναρξη του εμφυλίου εκτιμάται ότι είχαν 4.950 άρματα μάχης, αλλά ο αριθμός τους έχει πλέον μειωθεί σημαντικά. Αδιευκρίνιστος παραμένει ο αριθμός των πυραύλων, η γενική διοίκηση των οποίων βρίσκεται στο Χαλέπι, στα βόρεια της χώρας.

Το ναυτικό διαθέτει δύο φρεγάτες και η αεροπορία 365 μαχητικά αεροσκάφη, (από 555 το 2009), τα περισσότερα σοβιετικής κατασκευής. Οι δυνάμεις της αεράμυνας φαίνεται ότι δεν έχουν επηρεαστεί τόσο πολύ από τις συγκρούσεις των τελευταίων δυόμισι ετών και έχουν στη διάθεσή τους πολλές χιλιάδες πυραύλους εδάφους-αέρος, ρωσικής κατασκευής.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Εκρηκτικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή

Αύγουστος 28, 2013

Δραματική τροπή παίρνει η εμφύλια σύγκρουση στη Συρία, καθώς δύο χρόνια μετά, καμία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές δεν δείχνει ικανή να κερδίσει τον πόλεμο, ενώ απειλείται η ήδη εύθραυστη σταθερότητα σε ολόκληρη την περιοχή.

assets_LARGE_t_420_54204252

Ο κίνδυνος πια δεν είναι μόνο η συνέχιση της αιματοχυσίας που έχει στοιχίσει τη ζωή σε σχεδόν 80.000 ανθρώπους αλλά η κλιμάκωση του συριακού εμφυλίου σε γενικευμένη σύγκρουση, θρησκευτική μεταξύ σιιτών και σουνιτών αλλά και πολιτικής κυριαρχίας στην περιοχή, με τον ηγετικό ρόλο να διεκδικούν Ιράν και Τουρκία, και το Ισραήλ να παρακολουθεί με το… δάκτυλο στη σκανδάλη.

Ενώ η Ουάσιγκτον, που είναι εντελώς απρόθυμη να εμπλακεί σε μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, διαπραγματεύεται με τη Ρωσία την έναρξη διαπραγματεύσεων, στις οποίες όμως θα πρέπει να συμμετάσχει και το καθεστώς Ασαντ αλλά και το Ιράν και η Χεζμπολάχ, κάτι που δύσκολα θα δεχθούν οι αντάρτες και οι υποστηρικτές τους, καθημερινά γίνεται αντιληπτό ότι στο θέμα της Συρίας δεν υπάρχουν πια ούτε εύκολες ούτε καλές λύσεις.

Οι αλεβίτες
Από τη μια μεριά υπάρχει ένα σκληρό καθεστώς που εκπροσωπεί μια θρησκευτική μειονότητα στη Συρία, αυτή των αλεβιτών, με τον πρόεδρο Ασαντ να αποτελεί τον τοποτηρητή του ιρανικού καθεστώτος στη Μ. Ανατολή και από την άλλη ένα συνονθύλευμα άτακτων ενόπλων ομάδων στις οποίες το πάνω χέρι έχουν πάρει πλέον οι ακραίοι σουνίτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και οι σαλαφιστές, που απειλούν να δημιουργήσουν ένα νέο Αφγανιστάν.

Η Τουρκία δεν έχει κρύψει ότι θεωρεί το θέμα της Συρίας ως ευκαιρία για να επεκτείνει την επιρροή της στη Μ. Ανατολή. Κάθε ιδέα στρατιωτικής δράσης προκαλεί ανατριχίλα στους Τούρκους στρατηγούς, καθώς, πέραν της απρόβλεπτης έκβασης, θα νομιμοποιήσει τον Ασαντ να καλέσει σε «εθνική» αντίσταση έναντι των εισβολέων, ενώ ο κ. Ερντογάν θα έχει να αντιμετωπίσει την αντίδραση των Αλεβιτών της Τουρκίας -φθάνουν σχεδόν τα 17 εκατομμύρια- που θα αντιδράσουν θεωρώντας ότι η επέμβαση στρέφεται εναντίον των ομόδοξών τους της Συρίας.

Συγχρόνως η Αγκυρα θα έχει να αντιμετωπίσει την αντίδραση του Ιράν, αλλά και της Χεζμπολάχ. Με τη στρατιωτική επιλογή να μένει στο ράφι, η Τουρκία έχει επιστρατεύσει την οθωμανική κληρονομιά και τη θρησκεία για να διεκδικήσει ρόλο στην περιοχή.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, θεωρητικός του νεοοθωμανισμού σε μια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Dicle του Ντιγιαρμπακίρ στις 15 Μαρτίου (όπως δημοσιοποιήθηκε από δυο ερευνητές του Center of Muslim World στο Hudson Institute) αποκάλυψε αυτή τη στροφή στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Επικρίνοντας τη γαλλοβρετανική συμφωνία Sykes-Picot (1916) που χάραξε τον χάρτη της Μέσης Ανατολής μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία βάσει των εθνικών χαρακτηριστικών, διακήρυξε ότι μια νέα πολιτική αντίληψη θα αποκαταστήσει την «αρχαία ενότητα που συνδέει όχι μόνο τους Τούρκους και τους Κούρδους αλλά και τους Αλβανούς και τους Βόσνιους και τους Αραβες…».

Στο Ιράκ οι σιίτες αντιμάχονται τους σουνίτες, στη Συρία οι σιίτες Αλεβίτες υποστηρίζουν τον πρόεδρο Ασαντ εναντίον των σουνιτών μουτζαχεντίν και σαλαφιστών, και στον Λίβανο η σιιτική Χεζμπολάχ κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, παρεμβαίνοντας συγχρόνως ως εμπροσθοφυλακή της Τεχεράνης και στη Συρία στο πλευρό του Ασαντ.

Η θεωρία που αναπτύσσει ο κ. Νταβούτογλου, επιχειρώντας να πείσει τη διεθνή κοινότητα να την εφαρμόσει στη Συρία, οδηγεί πρακτικά σε αμφισβήτηση των υπαρχόντων κρατών και μια ανασύνθεση της περιοχής βάσει των θρησκευτικών χαρακτηριστικών στο πλαίσιο μιας αναβίωσης του «πνεύματος» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου η σημερινή Τουρκία θα έχει έναν περιφερειακό ρόλο.

Η μεγάλη απειλή για ολόκληρη την περιοχή παραμένει το Ιράν και οι πυρηνικές φιλοδοξίες του. Το σιιτικό Ιράν θεωρεί πραγματική απειλή για όλους τους σιίτες την προσπάθεια ανατροπής του Ασαντ, καθώς θα έχανε το μοναδικό στήριγμά του στη Μέση Ανατολή, παραδίδοντας τελικά όλον τον αραβικό κόσμο στους σουνίτες που χρηματοδοτούνται από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία και πατρονάρονται πολιτικά τώρα από την κυβέρνηση Ερντογάν. Η ανατροπή του Ασαντ θα σημάνει την πλήρη αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και την πλήρη οπισθοχώρηση της σιιτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ.

Το Ιράν έχει κάνει την επιλογή του: να μην αφήσει αμαχητί να χαθεί η Συρία, την οποία θεωρεί σύμφωνα με δήλωση του ανώτατου αξιωματούχου Μεχντί Τααΐμπ ως την «35η επαρχία του Ιράν» και σε αυτή την επιλογή έχει τη διακριτική στήριξη της Ρωσίας.

Εχθροί και απειλές
Ο φόβος της Αλ Κάιντα και οι πραγματικές διαθέσεις του Τελ Αβίβ

Ενώ ο «εχθρός» ήταν το Ιράν, ξαφνικά όμως προκύπτει και άλλη μεγαλύτερη απειλή, που δεν είναι άλλη από την Αλ Κάιντα και τις «συγγενείς» οργανώσεις που δρουν ανεξέλεγκτα πια στη Συρία. Με τη στήριξη μαχητών που έχουν φθάσει από κάθε σημείο του κόσμου και μεγαλύτερη οργάνωση το Μέτωπο Αλ Νούσρα, οι σαλαφιστές φαίνεται να κυριαρχούν έναντι άλλων ενόπλων αντάρτικων ομάδων στη Συρία.

Ο μεγάλος κίνδυνος δεν είναι άλλος από την ανατροπή του Ασαντ και την παράδοση έτσι των χημικών όπλων του καθεστώτος και του πυραυλικού αποθέματος των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων στα χέρια της Αλ Κάιντα. Αυτή η έστω και απομακρυσμένη προς το παρόν προοπτική δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο το Ισραήλ, το οποίο δύσκολα μεν συμβίωσε σχεδόν 40 χρόνια με τη Συρία, χωρίς κάποια μεγάλης έκτασης σύγκρουση μεταξύ τους, και δεν θα ήθελε να βρεθεί στα σύνορά του μια εκτός ελέγχου περιοχή που θα δρα ανενόχλητα η Αλ Κάιντα.

«Χειρουργικές» επιχειρήσεις
Αν και όλοι συμφωνούν ότι το Ισραήλ δεν έχει κανέναν λόγο να αναμειχθεί στη σύγκρουση της Συρίας, καθώς εκ των πραγμάτων θα έστρεφε άπαντες εναντίον του, είναι αποφασισμένο να φέρει εις πέρας «χειρουργικές» επιχειρήσεις με στόχο να εμποδίσει περαιτέρω εφοδιασμό της Χεζμπολάχ με οπλισμό από τη Δαμασκό και να εμποδίσει την εγκατάσταση στη Συρία καθεστώτος ελεγχόμενου από την Αλ Κάιντα.

Για το θέμα της Χεζμπολάχ έδωσε ήδη δείγμα γραφής με τον βομβαρδισμό αποθηκών πυρομαχικών έξω από τη Δαμασκό, ενώ στη δεύτερη απειλή ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα που έστειλε την Τετάρτη ο Αρχηγός ΓΕΑ του Ισραήλ Αμίρ Εσέλ, προειδοποιώντας ότι το Ισραήλ θα «επιτεθεί στη Συρία για να αποτρέψει την πρόσβαση σε προηγμένα οπλικά συστήματα των τζιχαντιστών ανταρτών ή της Χεζμπολάχ, εάν ο πρόεδρος Ασαντ ανατραπεί…».

Στον παραλογισμό που επικρατεί πια στην περιοχή το Ισραήλ φαίνεται έστω και διακριτικά να εύχεται τη διατήρηση του καθεστώτος Ασαντ, βασικού συμμάχου του Ιράν, που διακηρύσσει τη διάλυση του «σιωνιστικού κράτους», θεωρώντας ότι είναι προτιμότερος ένας εχθρός τον οποίο γνωρίζει και έχει συμβιώσει δεκαετίες μαζί του.

Ρυθμιστές των εξελίξεων
Οι Κούρδοι και το ρίσκο Ερντογάν

Ξεχωριστό και ιδιαίτερης σημασίας κομμάτι του παζλ της Συρίας είναι η κουρδική μειονότητα που ελέγχει το βορειοανατολικό τμήμα της χώρας στα σύνορα με το ιρακινό και τουρκικό Κουρδιστάν. Το Κουρδικό αναδεικνύεται σε κομβικό ζήτημα για τις εξελίξεις σε ολόκληρη την περιοχή.

Ο Τ. Ερντογάν, προσβλέποντας στην επανεκλογή του ως θεμελιωτή της Νέας Τουρκίας, θέλει συμμάχους τους θρησκευόμενους Κούρδους και αυτό είναι ένα από τα κίνητρα που τον ώθησαν στην εφαρμογή της «διαδικασίας ειρήνευσης» με το PKK και τον Α. Οτσαλάν.

Η επιδίωξη αυτή του Τούρκου πρωθυπουργού αλλά και η προσδοκία ότι η ειρήνευση με τους Κούρδους θα βοηθήσει στην επέκταση της επιρροής της Τουρκίας και την πρόσβασή της σε πολύτιμες πηγές ενέργειας στο ιρακινό Κουρδιστάν οδήγησαν με τη σειρά τους στη συμφωνία για εξαγωγή του πετρελαίου που ελέγχει το Αρμπίλ και ο πρόεδρος της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης (KRG) Μασούντ Μπαρζανί, υπονομεύοντας όμως την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ και την ενότητα της χώρας.

Κουρδικός θύλακας
Το «άγχος» και η αγωνία του Ερντογάν για να κυριαρχήσει στο εσωτερικό της Τουρκίας τον οδηγεί σε υψηλού ρίσκου επιλογές, καθώς τελικά ενισχύει την KRG και το όραμα της κουρδικής εθνικής ολοκλήρωσης, από την οποία φυσικά δεν μπορεί να εξαιρεθεί και ολόκληρη η νοτιοανατολική Τουρκία.

Στο παιχνίδι αυτό εμπλέκονται πλέον και οι Κούρδοι της Συρίας, που αποτελούν το 10% του πληθυσμού, και μέχρι στιγμής έχουν δημιουργήσει μια ελεγχόμενη ζώνη στη βορειοανατολική Συρία, διατηρώντας και έναν θύλακα στα σύνορα με την Τουρκία βορείως του Χαλεπιού.

Η μεγαλύτερη οργάνωση των Σύριων Κούρδων, το PYD, που αποτελεί παρακλάδι του PKK, δεν δείχνει πάντως διατεθειμένη να υπαχθεί εύκολα στην εξουσία του Μ. Μπαρζανί, δημιουργώντας έτσι ένα νέο εκρηκτικό μέτωπο στο εσωτερικό του κουρδικού πληθυσμού, που ζει διεσπαρμένος σε τέσσερις χώρες της περιοχής.

1. ΙΣΡΑΗΛ
Ενώπιον διλήμματος

Μετά την απειλή από το Ιράν προστίθεται και ο κίνδυνος να μετατραπεί η Συρία σε μόνιμη εστία αποσταθεροποίησης με την παράταση του εμφυλίου και την ενίσχυση των ακραίων ισλαμικών οργανώσεων. Δίλημμα για εμπλοκή στη Συρία προκειμένου να αποτραπεί η πρόσβαση των παρακλαδιών της Αλ Κάιντα ή της Χεζμπολάχ στο χημικό και πυραυλικό οπλοστάσιο της Δαμασκού.

2. Λίβανος
Σε άμεση εμπλοκή

Ο Λίβανος έχει εμπλακεί ήδη στον πόλεμο της Συρίας καθώς η σιιτική Χεζμπολάχ, που σταδιακά κυριαρχεί πολιτικά στη χώρα, έχει ταχθεί στο πλευρό του Ασαντ και άνδρες της μάχονται ήδη στη Συρία εναντίον των σουνιτών και των σαλαφιστών. Οι πληροφορίες ότι έχουν εφοδιαστεί με μεγάλο αριθμό πυραύλων από τη Συρία και το Ιράν την καθιστούν μόνιμη απειλή για το Ισραήλ, ενώ η συζήτηση για να συμπεριληφθεί από την ΕΕ στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων πιθανότατα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση τον Λίβανο.

3. Ιράκ
Κίνδυνος αποσύνθεσης

Η σιιτική κυβέρνηση προσπαθεί να διατηρήσει την εξουσία της, ενώ αυξάνονται διαρκώς οι επιθέσεις θρησκευτικού χαρακτήρα καθώς κλιμακώνει τη δράση της η Αλ Κάιντα εναντίον σιιτικών στόχων. Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση είναι η συνύπαρξη με το ιρακινό Κουρδιστάν, που έχει κάνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση της αυτονομίας, και βρίσκεται ένα βήμα πριν από την επιβολή χαλαρότατης συνομοσπονδίας με τη Βαγδάτη, με κίνδυνο να οδηγηθεί σε αποσύνθεση το Ιράκ με απρόβλεπτες συνέπειες.

4. Συρία
Η… αιτία του χάους

Η Συρία έπειτα από δύο χρόνια εμφυλίου βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, καθώς κανείς δεν μπορεί να αναδειχθεί νικητής σε έναν αιματηρό και άγριο πόλεμο που έχει προσλάβει θρησκευτική διάσταση, με την αναμέτρηση σιιτών και σουνιτών για την κυριαρχία στη Μ. Ανατολή. Μια σύγκρουση που έχει εμπλέξει τις μεγάλες δυνάμεις, το Ιράν και τη Ρωσία να υποστηρίζουν το καθεστώς Ασαντ, τη Δύση, την Αγκυρα και τις αραβικές χώρες του Κόλπου να επιδιώκουν την ανατροπή του, χωρίς όμως ακόμη να έχουν αξιόπιστη εναλλακτική λύση που θα εμποδίσει τη Συρία να βυθιστεί στο χάος και να αποτελέσει το κρησφύγετο των τζιχαντιστών της Αλ Κάιντα.

5. Τουρκία
Υπέρμετρες φιλοδοξίες

Ο Τ. Ερντογάν φιλοδοξεί να εκμεταλλευτεί τη συριακή κρίση για να αποκαταστήσει την επιρροή της Τουρκίας στα ιστορικά όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ξεδιπλώνοντας την κρυφή ισλαμική ατζέντα του να εμφανιστεί ως ο γνήσιος πολιτικός εκπρόσωπος του σουνιτικού Ισλάμ σε ολόκληρη την περιοχή. Βασική προϋπόθεση για να βγει το στοίχημα του Τ. Ερντογάν είναι να πετύχει ο συμβιβασμός με το PKK, να ανατραπεί ο Ασαντ, να μην παραδοθεί η Συρία στις ακραίες ομάδες σαλαφιστών και μουτζαχεντίν, και φυσικά να κλείσει η Αγκυρα τα μέτωπα που άνοιξε η εμπλοκή της υπέρ του Ασαντ, με τη Ρωσία, το Ιράν, το Ιράκ αλλά και τη Χεζμπολάχ. Προϋποθέσεις μάλλον πολλές για να πετύχει αυτό το δύσκολο και ιδιαίτερα περίπλοκο εγχείρημα.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
nmeletis@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63833757

Ε. Λούτβακ για Συρία: Απαξιώνει την Τουρκία συμβουλεύει τις ΗΠΑ

Αύγουστος 26, 2013

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο δημοσιύτηκε σήμερα στο defencepoint.gr. Σε αυτό αναλύονται οι απόψεις του Ε. Λούτβακ  στρατηγικού αναλυτή ο οποίος  είχε αποκαλέσει τον Νταβούτογλου «ηλίθιο» σε συνέντευξη την οποία καλύψαμε και ήταν ο μοναδικός που είχε το θάρρος να αποδομήσει με τόση παρρησία τον υπερεκτιμημένο Τούρκο υπουργό Εξωτερικών.

Τώρα, ο – εκ των κορυφαίων – στρατηγικών αναλυτών με πλούσια συνεισφορά και στη βιβλιογραφία, κυρίως στον τομέα της αποκαλούμενης ως «υψηλής στρατηγικής» (για παράδειγμα το «Strategy: The Logic of War and Peace» που το συνιστούμε ανεπιφύλακτα σε όσους μιλούν αγγλικά, μαζί με τα βιβλία του για την Υψηλή Στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Σοβιετικής Ένωσης), στέλεχος του φημισμένου Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS: Center for Strategic and International Studies) της Ουάσιγκτον, Έντουαρντ Λούτβακ, λέει πάλι πικρές αλήθειες για τον πόλεμο στη Συρία, ενώ αδειάζει εντελώς την Τουρκία και τον Ερντογάν…

Γράφοντας στους «New York Times», ο Λούτβακ λέει κάτι πολύ απλό, προειδοποιώντας την αμερικανική κυβέρνηση: Όποιος και να νικήσει στον βρόμικο εμφύλιο της Συρίας, οι ΗΠΑ θα βγουν ζημιωμένες. Και προτείνει ως μοναδική βιώσιμη – για το αμερικανικό συμφέρον – λύση, την «ισοπαλία», παραδεχόμενος ότι πρόκειται για μια κυνική προσέγγιση!

Άλλωστε, στη διάρκεια της ζωής και της λαμπρής ακαδημαϊκής του καριέρας, αλλά και πλέον ως ιδιώτης-σύμβουλος κυβερνήσεων και μεγάλων εταιριών, ξεχωρίζει το συναίσθημα από τη λογική και εστιάζει αποκλειστικά στον αντικειμενικό σκοπό, αναζητώντας τα βήματα που θα τον οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εάν λοιπόν νικήσει ο Άσαντ, το Ιράν και η Χεζμπολάχ θα προβάλλουν της ισχύ τους στην Ανατολική Μεσόγειο και όλη τη Μέση Ανατολή, ενώ θα απειλούν και φιλικά προς τις ΗΠΑ κράτη, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ευρώπη (μιλάει για τους εξτρεμιστές ισλαμιστές που μάχονται τον Άσαντ με τους αντικαθεστωτικούς, με διαφορετική βέβαια ατζέντα). Εάν νικήσουν οι αντικαθεστωτικοί, πιθανότατα θα δημιουργηθεί εξουσία η οποία θα είναι εχθρική προς τους Αμερικανούς. Οπότε, η μόνη λύση είναι να εξοπλίζουν οι ΗΠΑ τους αντικαθεστωτικούς όταν ο Άσαντ προελαύνει και να σταματά την τροφοδοσία όταν πάνε να νικήσουν!

Κατά συνέπεια, η σύσταση του Λούτβακ στις ΗΠΑ είναι να αντισταθούν στον πειρασμό της πιο ενεργής παρέμβασης στον συριακό εμφύλιο και να επιδιώξουν το παρατεταμένο αδιέξοδο. Και πριν προλάβουν να τον αποδοκιμάσουν ορισμένοι από τους φίλους μας για τον κυνισμό του, τους καλούμε να αναλογιστούν: Θα είναι λιγότερα τα θύματα σε οποιαδήποτε στρατηγική τελικά επιλεγεί; Οι απώλειες και οι φρικαλεότητες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το φαινόμενο του πολέμου.

Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να αποκαλέσει και «ειρηνική» τη στρατηγική που προτείνει: Μόνο δύο εξαντλημένοι από τον πόλεμο αντίπαλοι που δεν μπορεί ο ένας να νικήσει τον άλλο, έχουν κίνητρο να αναζητήσουν πολιτική λύση. Όσο η οποιαδήποτε πλευρά θεωρεί ότι μπορεί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση δια των όπλων, δεν πρόκειται να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτό κάνει ο σήμερα Άσαντ. Ισχύει όμως και το αντίθετο: Ούτε οι αντικαθεστωτικοί θέλουν να προσέλθουν, διότι γνωρίζουν ότι θα το πράξουν από θέση αδυναμίας…

Πάμε όμως και στις απόψεις του για την Τουρκία την οποία κυριολεκτικά απαξιώνει, σε ένα ακόμα μήνυμα προς την αμερικανική κυβέρνηση… Στα μέσα του 2011, λέει ο Λούτβακ. Ο Ερντογάν φώναζε να σταματήσει η βία στη Συρία. Η συριακή κυβέρνηση των ειρωνεύτηκε και οι δυνάμεις της κατέρριψαν τουρκικό μαχητικό (το Phantom), έριχναν βολές πυροβολικού εντός τουρκικού εδάφους και προέβαιναν σε ενέργειες στα σύνορα με τη Τουρκία, όπως το παγιδευμένο αυτοκίνητο που σκόρπισαν το θάνατο.

Όλοι όμως εξεπλάγησαν, λέει ο Λούτβακ, αφού αντί για κάποιου είδους ανταπόδοση, η Τουρκία δεν έκανε τίποτα. Στις αρχές θα ήταν πιο λογικό για τις ΗΠΑ να υποστηρίξουν με πληροφορίες και όπλα μια εξέγερση υποστηριζόμενη από την Τουρκία, καθώς ένα τμήμα της συριακής κοινωνίας σκεπτόταν όντως αρνητικά για τον Άσαντ, ενώ οι ΗΠΑ θα είχαν έναν ισχυρό τοπικό σύμμαχο.

Η εξήγηση που δίνει, είναι οι μειονοτικοί πληθυσμοί της Τουρκίας που δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, η οποία με τη σειρά της δεν εμπιστεύεται το στράτευμά της, οπότε παρέλυσε το σύστημα! Ως αποτέλεσμα, επικράτησε γενικευμένο χάος, βία και αναρχία, με τον Ερντογάν να μετατρέπεται σε ανίκανο να πράξει οτιδήποτε θεατή ενός εμφυλίου στο κατώφλι του…

Εν κατακλείδι, όσον αφορά τη «στρατηγική της ισοπαλίας», ο Λούτβακ στηρίζει τον Ομπάμα, λέγοντας ότι η πολιτική του είναι περίπου αυτή. Και ότι η μόνη εναλλακτική που δεν θα απολάμβανε της υποστήριξης του αμερικανικού λαού, θα ήταν η ολοκληρωτική επέμβαση των ΗΠΑ για να ηττηθούν τόσο ο Άσαντ όσο και οι εξτρεμιστές ισλαμιστές, θέτοντας υπό κατοχή τη Συρία. Γι’ αυτό συνιστά ότι η επέμβαση βλάπτει τα αμερικανικά συμφέροντα.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Βούλγαρος ιστορικός: Λεηλατείτε τους Έλληνες νεκρούς!

Αύγουστος 21, 2013

BULGARIAhistorianL«Πληρωμένη απάντηση» πήραν οι ανιστόρητοι Σκοπιανοί από τους γείτονές τους Βούλγαρους για τα… καραγκιοζιλίκια τους να πλασάρουν ως δικό τους ιστορικό παρελθόν τον Μεγαλέξανδρο και τη Μακεδονία.

Ο διακεκριμένος Βούλγαρος ιστορικός Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ, Διευθυντής του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Σόφιας, σε συνέντευξή που παραχώρησε στο σκοπιανό Press24, απάντησε ευθέως στις «δύσκολες» ερωτήσεις των δημοσιογράφων της βαλκανικής «no-name» βλαχο-ντίσνευλαντ, δίνοντας κυριολεκτικά γροθιά στο στομάχι των Σφετεριστών της Ελληνικής Ιστορίας! Σε ερώτηση για το τι ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος «Έλληνας, Βούλγαρος ή «Μακεδόνας»», ο Ντιμιτρόφ είπε:

«Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο πατέρας του Φίλιππος ο Μακεδόνας, εμφανίζονταν δημόσια ως Έλληνες! Πολιτική τους ιδέα ήταν η δημιουργία ενός τεράστιου ελληνικού κράτους. Κανείς Σκοπιανός, 2.400 μετά τον θάνατό τους, δεν μπορεί να τους αποδίδει μια άλλη ταυτότητα! Καταλογισμός διαφορετικής εθνικότητας των νεκρών – από τον Τσάρο Σαμουήλ ως τον Γκότσε Ντέλτσεφ – είναι ένα από τα χειρότερα εγκλήματα του «Μακεδονισμού», καθώς είναι νεκροί και δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Στον πολιτισμένο κόσμο η πρακτική αυτή ονομάζεται λεηλασία. Στους στρατούς όλου του κόσμου οι λεηλασίες στην πραγματικότητα τιμωρούνται με θάνατο!».

Σε άλλη ερώτηση σχετικά με τον ορισμό του «Μακεδονικού Έθνους», απαντά κατ’ ουσίαν ότι είναι ένα κομμουνιστικό κατασκεύασμα, λέγοντας: «Ιδρύθηκε με την απόφαση της Κομιντέρν το 1934!». Στην ίδια συνέντευξη ο Ντιμιτρόφ υποστήριξε ότι στα Σκόπια υπάρχουν 1.200.000 Βούλγαροι, ενώ στη Βουλγαρία μόλις 5.000 Σκοπιανοί… (defencenet)