Αρχείο για Μαΐου 2013

Ο «Ψυχρός Πόλεμος» (1947-1991) μήπως ήταν απάτη;??

Μαΐου 31, 2013

Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά: Επί μισό σχεδόν αιώνα οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ενεπλάκησαν σ’ έναν Ψυχρό Πόλεμο (Cold War) απέναντι σε μια δύναμη, που ο πρόεδρος Ρέιγκαν είχε αποκαλέσει «Αυτοκρατορία του Κακού», δηλαδή απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και στους δορυφόρους της. Αυτή η ψυχρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο πρώην συμμάχους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου, εκτείνονταν από τα παγοπέδια των πόλων ως τις τροπικές ζούγκλες της Ασίας (Βιετνάμ), από τα πυρηνικά υποβρύχια, που καταδύονταν σιωπηλά στους βυθούς των ωκεανών, ως τους δορυφόρους στο διάστημα, κι από το Τείχος του Βερολίνου μέχρι στις αίθουσες του κινηματογράφου, όπου και προβάλλονταν προπαγανδιστικές ταινίες, που δαιμονοποιούσαν κομμουνιστές και καπιταλιστές. Ήταν πράγματι μια κολοσσιαίων διαστάσεων αντιπαράθεση, που όμοια της δεν είχε γνωρίσει ποτέ ως τότε η ανθρωπότητα. Ήταν όμως αληθινή; Μήπως ήταν μια καλοστημένη συνωμοσία από διάφορα κέντρα που δημιούργησαν και καπηλεύτηκαν τον Ψυχρό Πόλεμο;

 Από Φίλοι Εχθροί
Ένα ενδιαφέρον ιστορικό ερώτημα είναι το γιατί οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση μετέβαλαν τόσο γρήγορα τη στάση τους και, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, έγιναν ξαφνικά από σύμμαχοι αντίπαλοι. Το 1942 Αμερικανοί, Σοβιετικοί και Βρετανοί πολεμούσαν από κοινού στην Ευρώπη το «φασιστικό κτήνος» και συνεργάζονταν για τη συντριβή της Γερμανίας του Χίτλερ. Οι Σοβιετικοί, που σήκωναν και το κύριο βάρος του πολέμου κατά του Χίτλερ, με τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους, ανεφοδιάζονταν με αμερικανικά όπλα και πυρομαχικά. Στη διάσκεψη της Τεχεράνης (1943) οι τρεις Σύμμαχοι υποσχέθηκαν να παραμείνουν Σύμμαχοι και κατά την περίοδο της ειρήνης καθώς και να επιλύσουν όλες τις μεταπολεμικές εκκρεμότητες (τα σύνορα και τα καθεστώτα στην Ευρώπη) με συνεννόηση. Σκιές και καχυποψία στις σχέσεις τους βέβαια υπήρχαν, αλλά κανείς δεν προέβλεψε τη μεγάλη ρήξη και τον Ψυχρό Πόλεμο που θα ακολουθούσε. Αυτό δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή.
Ο Ψυχρός Πόλεμος, όπως τον ξέρουμε, είναι ένα μόνο ένα από τα πέντε γεωπολιτικά σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν μετά το 1945. Το πρώτο είναι οι τρεις νικήτριες δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και Μεγάλη Βρετανία) να συνεργάζονταν στενά στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών. Το δεύτερο σενάριο ήταν η ύπαρξη ενός συνεχούς ανταγωνισμού των παλιών συμμάχων, που θα μπορούσαν να μοιραστούν τον κόσμο σε τρεις ζώνες γεωπολιτικής επιρροής. Τα τρία υπόλοιπα σενάρια αφορούν στις πιθανές συμμαχίες μεταξύ δύο εκ των τριών δυνάμεων: θα μπορούσε η Σοβιετική Ένωση να συμμαχήσει με τις ΗΠΑ ενάντια στην αποικιοκρατική Μεγάλη Βρετανία ή η Σοβιετική Ένωση με την Μεγάλη Βρετανία ενάντια στην αμερικανική οικονομική και νεοιμπεριαλιστική δύναμη.
Τελικά επιλέχθηκε η συμμαχία της Βρετανίας με τις ΗΠΑ ενάντια στον κομμουνισμό, και αυτό ήταν που οδήγησε στον Ψυχρό Πόλεμο.
 Γιατί έγινε ο Ψυχρός Πόλεμος;
Η αιτία για την τελευταία επιλογή ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί στον αδιάλλακτο αντικομουνισμό του Τσόρτσιλ, που δεν άργησε να εμποτίσει και την απέναντι όχθη του Ατλαντικού ωκεανού. Έχει μείνει στην Ιστορία ο μνημειώδης λόγος του Ουίνστον Τσόρτσιλ στις 5 Μαρτίου του 1946, που έκανε για πρώτη φορά λόγο για το Σιδηρούν Παραπέτασμα: «Μια σκιά κάλυψε τα στρατόπεδα που πρόσφατα φωτίζονταν από τη νίκη των Συμμάχων… Από το Στετίνο στη Βαλτική έως την Τεργέστη στην Αδριατική, υψώνεται ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα που έχει κόψει την Ευρώπη στα δύο».
Η αντικομουνιστική παράνοια του Τσόρτσιλ δεν είναι εντελώς παράνοια, καθώς ο Στάλιν, αφού σύντριψε τον Χίτλερ κατακτώντας το Βερολίνο, φρόντισε να θέσει όλη την Ανατολική Ευρώπη υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Μόσχας. Οι Αμερικανοί απάντησαν το 1947 στην «κομουνιστική επέλαση» στην Ανατολική Ευρώπη και στην «κομουνιστική εξέγερση» στην Ελλάδα, με το Σχέδιο Μάρσαλ, που ήταν μια γενναιόδωρη παροχή δωρεάν οικονομικής βοήθειας με στόχο την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο Δυτικής Ευρώπης. Οι Σοβιετικοί απάντησαν στο Σχέδιο Μάρσαλ με το Δόγμα Jdanov, που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1947 στα πλαίσια της ίδρυσης της Kominforn ως η διακήρυξη ενός ιδεολογικού πολέμου: «Δύο στρατόπεδα δημιουργήθηκαν στον κόσμο: από τη μια το ιμπεριαλιστικό και αντιδημοκρατικό, που έχει ως κύριο στόχο την παγκόσμια κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και την κατάρρευση της δημοκρατίας, κι από την άλλη το αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό που στοχεύει ουσιαστικά στην εξουδετέρωση του ιμπεριαλισμού, στην ενίσχυση της δημοκρατίας και στην εκκαθάριση των υπολειμμάτων του φασισμού».
Αμερική και Σοβιετική Ένωση, δύο χώρες που δεν είχαν ποτέ πολεμήσει μεταξύ τους, έγιναν έτσι ακήρυχτοι εχθροί. Η επίσημη πολιτική των ΗΠΑ ήταν πλέον εκείνη της «ανάσχεσης», που ευαγγελίστηκε ο George Kennan: «Είναι σαφές πως το κυρίαρχο στοιχείο της αμερικανικής πολιτικής έναντι της ΕΣΣΔ πρέπει να είναι η μακροπρόθεσμη, υπομονετική αλλά αυστηρή και άγρυπνη ανάσχεση των επεκτατικών τάσεων της Ρωσίας…».
Η αμερικανική κοινή γνώμη άρχισε να γίνεται όλο και πιο επικριτική απέναντι στο Σοβιετικό κομμουνισμό. Η αμερικανική κομμουνιστοφοβία πυροδότησε τη λεγόμενη «Θεωρία του Ντόμινο», σύμφωνα με την οποία οι Δυτικές χώρες θα γίνουν όλο και πιο ευάλωτες στην κομμουνιστική επιρροή και διείσδυση. Το έδαφος ήταν πλέον έτοιμο για την ανάπτυξη μιας νέας συνωμοσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εκείνης του γερουσιαστή Μακάρθι.
H αντικομουνιστική υστερία και ο Μακαρθισμός στις ΗΠΑ
Στις 9 Φεβρουαρίου του 1950 ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής του Ουισκόνσιν Τζόζεφ Ρ. Μακάρθι αποκάλυψε, όπως ισχυρίστηκε, μια «μαζική κομουνιστική συνωμοσία». Όπως αποκάλυψε στη Λέσχη Ρεπουμπλικάνων Γυναικών του Wheeling της Δυτικής Βιργινίας, είχε στα χέρια του μια «λίστα» 205 προσώπων που φέρουν «κάρτα μέλους ή είναι πιστοί στο κομουνιστικό κόμμα», και εργάζονται, οι περισσότεροι από αυτούς, στο State Department. Στις δύο εβδομάδες που ακολούθησαν ο αριθμός των ατόμων της «μαύρης λίστας» του Μακάρθι έπεσε κατακόρυφα στους 57 για να αυξηθεί στη συνέχεια στα 81 άτομα, όταν ο γερουσιαστής του Ουισκόνσιν ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση Τρούμαν είχε «διαβρωθεί» από τους κομουνιστές!
Βέβαια ο Μακάρθι δεν ανέφερε ποτέ πως αυτή τη «λίστα» την είχε καταρτίσει η ίδια η κυβέρνηση Τρούμαν για να καταγράψει τους υποτιθέμενους «κομμουνιστές» που βρίσκονταν ήδη στις δημόσιες υπηρεσίες και δεν ήταν αποτέλεσμα έρευνας του ίδιου του αντικομουνιστή γερουσιαστή. Κι όμως στις 14 Ιουνίου του 1951 ο Μακάρθι κατηγόρησε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου George C. Marshall και τον Dean Acheson ότι «προχωρούν βήμα-βήμα με τον Στάλιν», βοηθώντας τους κομουνιστές να κατακτήσουν τον κόσμο μέσω «μιας γιγαντιαίας συνωμοσίας», κι ενός «παγκόσμιου δικτύου κατασκόπων που καθοδηγείται από τη Μόσχα», και που έχει «αιχμαλωτίσει» ακόμη και τον ίδιο τον Τρούμαν. Αυτοί οι ισχυρισμοί του Μακάρθι ήταν εντελώς εξωφρενικοί και ανυπόστατοι, κι όμως οι Αμερικανοί τους πίστεψαν!
Υπήρχαν βέβαια αρκετές παγκόσμιες εξελίξεις που έκαναν τους Αμερικανούς ν’ ανησυχούν. Ο Στάλιν είχε ήδη προσπαθήσει να επιβάλει αποκλεισμό στο Δυτικό Βερολίνο. Η Ανατολική Ευρώπη και η Κίνα είχαν γίνει κομμουνιστικές. Ακόμη και η Ελλάδα, η οποία στη Συμφωνία της Γιάλτας αποδόθηκε κατά 90% στη σφαίρα της Δύσης, λίγο έλειψε να περάσει στον κομουνιστικό έλεγχο λόγω της εξέγερσης του ΕΑΜ, η οποία οδήγησε σε Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Βορειοκορεάτες, υποστηριζόμενοι από τους Κινέζους και τους Σοβιετικούς, επιτέθηκαν στα Αμερικανικά στρατεύματα στη χερσόνησο της Κορέας. Κι επιπλέον, αυτό που τους ανησυχούσε περισσότερο, ήταν το γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση είχε κατασκευάσει την ατομική βόμβα, χάρη και στη μυστική υποστήριξη των Αμερικανών επιστημόνων Julius και Ethel Rosenberg, που αργότερα εκτελέστηκαν ως «κατάσκοποι», μολονότι συνέχισαν μέχρι το τέλος ν’ αρνούνται τις κατηγορίες εναντίον τους.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα μια αμερικανική επιτροπή για την αποκάλυψη των «αντιαμερικανικών δραστηριοτήτων» (HUAC –House of Representatives Un-American Activities), προσπάθησε να εκδιώξει τους λεγόμενους «κόκκινους» από τα σχολεία, τα κολέγια, τις βιβλιοθήκες, τις εκκλησίες ακόμη κι από το Χόλιγουντ. Αυτή η αντικομουνιστική υστερία είχε ως αποτέλεσμα να προπηλακιστούν, να μπουν στη «μαύρη λίστα», και να χάσουν τις δουλειές τους χιλιάδες ευυπόληπτοι καθηγητές, ορισμένοι εκ των οποίων έφτασαν στο σημείο ν’ αυτοκτονήσουν.
Η Κυβερνητική Επιτροπή, που συγκροτήθηκε υπό τον Μακάρθι, υποστηριζόμενη από τον διευθυντή του FBI Έντγκαρ Χούβερ (Edgar J. Hoover), γνωστό ως «κυνηγό των κόκκινων», έθεσε στους δημοσίους υπαλλήλους των ΗΠΑ το δίλημμα να κατονομάσουν κομουνιστές συναδέλφους τους, διαφορετικά θα έχαναν τις δουλειές τους.
Ορισμένοι Αμερικανοί γερουσιαστές, κυρίως Δημοκρατικοί, που άσκησαν κριτική στον Μακάρθι, κατηγορήθηκαν ότι υπέθαλπαν τους κομουνιστές και, φοβούμενοι ότι δεν θα επανεκλεγούν, επέλεξαν τη σιωπή. Σύμφωνα μάλιστα με τον Αμερικανό Ιστορικό Elmo Richardson «οι Αμερικανοί πίστεψαν τους ισχυρισμούς ότι οι Δημοκράτες επέτρεπαν στους κομουνιστές να αναλαμβάνουν υψηλές κυβερνητικές θέσεις».
Στις εκλογές του 1952 ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, είχε ως κύριο θέμα της προεκλογικής του εκστρατείας το τρίπτυχο «Πόλεμος της Κορέας – Κομμουνισμός – Διαφθορά» και μ’ αυτό το σύνθημα νίκησε τον Δημοκρατικό αντίπαλό του. Αν και ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ δεν ασπάζονταν τη φλογερή επιθυμία του Μακάρθι να κάψει όλα τα «κομμουνιστικά βιβλία», εντούτοις δεν άσκησε ποτέ κριτική στη δράση του. Αυτή η πικρή και σκοτεινή εποχή της σύγχρονης Αμερικής πέρασε στην Ιστορία ως «εποχή του Μακαρθισμού». Εν τέλει ο Μακάρθι δεν έδωσε ποτέ στη δημοσιότητα την περιβόητη «λίστα» του και κατηγόρησε χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους ως «κομμουνιστές», χωρίς ποτέ ούτε ένας να παραδεχθεί δημοσίως ότι ήταν κομουνιστής!
 Η πραγματική συνωμοσία ήταν εκείνη του Μακάρθι…
Σήμερα είναι γνωστό πως δεν υπήρξε στο εσωτερικό των ΗΠΑ κάποια «κομμουνιστική συνωμοσία» για την κατάλυση της δημοκρατίας και την κυριαρχία της κόκκινης Μόσχας. Η πραγματική συνωμοσία ήταν εκείνη του Μακάρθι. Πριν από τις εκλογές του 1950, σ’ ένα δείπνο του με τους Συμμάχους, ο γερουσιαστής αυτός ανησυχούσε για την αχνή και ανάξια λόγου καριέρα του. Σύμφωνα με τον βιογράφο του «ο Μακάρθι μιλούσε με τους καλεσμένους του για λίγο προτού τους ενημερώσει για το ζήτημα της ανάγκης μιας διεξόδου. Οι καλεσμένοι του σκέφτηκαν λίγο προτού επιλέξουν τον Κομμουνισμό, που προτάθηκε από τον Edmund Walsh, έναν αμετανόητο αντικομουνιστή. ‘’Αυτό είναι!’’ είπε ο Μάκαρθι: ‘’Η κυβέρνηση είναι γεμάτη κομουνιστές. Πρέπει να τους σφυροκοπήσουμε’’».
Μόνον όταν ο Μακάρθι έκανε το λάθος να κατηγορήσει τον Αμερικανικό Στρατό ότι «υπέθαλπε κομουνιστές», μόνο τότε η λαϊκή υποστήριξη που είχε εξατμίστηκε και η Γερουσία άρπαξε την ευκαιρία να τον καταψηφίσει. Όταν πέθανε, τρία χρόνια αργότερα, ένας νεαρός γερουσιαστής, είπε ότι κι εκείνος θα είχε καταψηφίσει τον Μακάρθι αν δεν ήταν «άρρωστος» εκείνη τη μέρα. Το όνομα του ήταν Τζον Φ. Κένεντι.
Το στρατιωτικο-βιομηχανικό κατεστημένο των ΗΠΑ;
Πως όμως η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατάφερε να πείσει και να εξαναγκάσει έναν μεγάλο λαό, τον αμερικανικό, που φημίζονταν για τις απομονωτιστικές και φιλειρηνικές του τάσεις, να συρθεί σ’ έναν Ψυχρό Πόλεμο, με τεράστιο οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό κόστος; Μόλις τελείωσε ο αιματηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος οι ΗΠΑ, ως ένας από τους μεγάλους νικητές του πολέμου, έπρεπε ν’ αποφασίσουν αν θα επέστρεφαν στον πατροπαράδοτο απομονωτισμό τους ή αν θα αναλάμβαναν έναν «παγκόσμιο ρόλο». Ως γνωστόν, με πρόφαση την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής απειλής», οι ΗΠΑ διάλεξαν το δεύτερο και η κυβέρνηση Τρούμαν αντικατέστησε στην κυριολεξία εν μία νυκτί την κλασική αμερικανική δημοκρατία μ’ ένα Κράτος Εθνικής Ασφάλειας, που εξελίχτηκε στη συνέχεια στη σημερινή «Παγκόσμια Αμερικανική Αυτοκρατορία».
Σύμφωνα μάλιστα με τον γνωστό Αμερικανό συγγραφέα Γκορ Βιντάλ: «Στο όνομα της λύτρωσης του κόσμου από τον κομμουνισμό οι ηγέτες των ΗΠΑ δημιούργησαν ένα Κράτος Εθνικής Ασφάλειας, που αναμείχθηκε σε πάνω από 100 κρυφούς και φανερούς πολέμους…». Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε το ΝΑΤΟ, η πανίσχυρη ΝSA (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) και δόθηκαν τεράστια κονδύλια και υπερεξουσίες στη CIA, προκειμένου να διεξάγει όσες ανορθόδοξες επιχειρήσεις και πειράματα χρειαζόταν και μάλιστα σε βάρος των ίδιων των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν υποστεί μια τέτοια «πλύση εγκεφάλου» ώστε, στο άκουσμα και μόνον της λέξης «κομμουνισμός», αντιδρούσαν αντανακλαστικά όπως τα σκυλιά του Παβλόφ! Αυτό ήταν σχετικά εύκολο να γίνει σε «μια κοινωνία υπάκουων εργατών, ενθουσιωδών καταναλωτών και πειθήνιων στρατιωτών» (Γκορ Βιντάλ). Σε μια κοινωνία όπου ο μέσος πολίτης αφιέρωνε καθημερινά μόλις δέκα λεπτά για «να διαβάσει, να ακούσει και να επιχειρηματολογήσει σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, έξω από τη χώρα του…» (Ντην Άτσεσον).
Το Κράτος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αποφάσισε λοιπόν την παράταση του πολέμου και προώθησε την ιδέα του Ψυχρού Πολέμου δαιμονοποιώντας τους Σοβιετικούς. «Έρχονται οι Ρώσοι!», φώναζαν απειλητικά οι Αμερικανοί πολιτικοί, αποσιωπώντας το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ δεν είχε προλάβει να μαζέψει τα ερείπια από τις ερειπωμένες πόλεις της και να θάψει τα 30 εκατομμύρια των νεκρών της. Οι σχέσεις των δύο χωρών ψυχράθηκαν ραγδαία. Κι όμως οι πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, που είχαν τρομοκρατηθεί με την ιδέα ότι ο πόλεμος τελείωσε, έτριβαν τα χέρια τους γεμάτες ικανοποίηση… Και ξαφνικά οι Αμερικανοί άρχισαν να πληρώνουν ολοένα και περισσότερους φόρους. Τα χρήματα αυτά πήγαιναν στο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα της χώρας, το οποίο κατασκεύαζε και συντηρούσε τη φονικότερη στρατιωτική μηχανή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Μια πολεμική μηχανή που είχε ως αιχμή του δόρατός της στα πυρηνικά όπλα και τους βαλλιστικούς πυραύλους.
Η «Ισορροπία του τρόμου» και ο πυρηνικός πόλεμος που δεν έγινε πότε
Όταν το 1949 η Σοβιετική Ένωση απέκτησε την πρώτη της ατομική βόμβα η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ πέρασε και στο πεδίο των πυρηνικών όπλων, τοποθετώντας πάνω από την ανθρωπότητα τη δαμόκλειο σπάθη ενός ενδεχόμενου πυρηνικού ολέθρου. Κι όμως ο αυτός πυρηνικός πόλεμος, που οι πάντες έτρεμαν, δεν έγινε ποτέ. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι δεν πραγματοποιήθηκε πυρηνικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ διότι φαίνεται πως λειτούργησε πετυχημένα η «ισορροπία του τρόμου» και ειδικότερα το δόγμα της αμοιβαίας πυρηνικής αποτροπής (Nuclear Deterrence), που αδρανοποιούσε τους δύο αντιπάλους.
Το δόγμα αυτό πέρασε από διάφορες φάσεις. Στην αρχή (1950-1962), που οι ΗΠΑ είχαν ακόμη ένα μεγάλο προβάδισμα στην πυρηνική τεχνολογία και το έδαφος τους θεωρούνταν «άτρωτο» από τα πρωτόγονα βαλλιστικά πυρηνικά όπλα των Σοβιετικών, εφάρμοζαν το δόγμα των Μαζικών Αντιποίνων (Massive Retaliation), σύμφωνα με το οποίο η Ουάσιγκτον απειλούσε με μαζικά πυρηνικά αντίποινα τη Μόσχα σε περίπτωση που τα σοβιετικά στρατεύματα, που υπερτερούσαν σε αριθμό και εξοπλισμό στη γηραιά ήπειρο, περνούσαν τις διαχωριστικές γραμμές στην Ευρώπη και προωθούνταν προς τον Ατλαντικό. Το δόγμα αυτό εγκαταλείφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 όταν η ραγδαία εξέλιξη των σοβιετικών ICBMs (Intercontinental Ballistic Missiles), κάλυψε το «πυραυλικό χάσμα» με τις ΗΠΑ, που ήταν πλέον ένας εύκολος στόχος για τα σοβιετικά πυρηνικά συστήματα.
Το γεγονός ότι και οι δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις κατείχαν πλέον ισχυρά πυρηνικά συστήματα, η χρησιμοποίηση των οποίων εξασφάλιζε την αμοιβαία τους καταστροφή, οδήγησε στην υιοθέτηση του δόγματος της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής (Mutual Assured Destruction), γνωστό με τα αρχικά MAD («τρελός»). Το δόγμα ΜΑD, που κράτησε ουσιαστικά από το 1962 ως το 1967 (αν και συνέχισε να ρίχνει τη «σκιά» του μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου), βασίζονταν στην προϋπόθεση ότι και οι δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις είχαν την ικανότητα ανταποδοτικού πυρηνικού πλήγματος (Second Strike Capability) σε περίπτωση που δέχονταν πρώτες πυρηνική επίθεση. Αυτό επιτυγχάνονταν π.χ. με το να περιπολούν συνεχώς τα πυρηνικά τους υποβρύχια εν καταδύσει στους ωκεανούς, έτσι ώστε ακόμη κι ένα-δύο να επιβίωναν, θα μπορούσαν με τους 12 βαλλιστικούς πυραύλους (SLBMs–Submarine Launched Ballistic Missiles), που μετέφεραν στα σιλό τους, να καταστρέψουν τις σημαντικότερες πόλεις του αντιπάλου. Με άλλα λόγια το μόνο που χώριζε την ανθρωπότητα από εκατοντάδες εκατομμύρια απανθρακωμένα πτώματα και ραδιενεργά ερείπια πόλεων και ίσως από την ολοκληρωτική εξάλειψη του είδους μας, ήταν η απλή υποψία ότι εχθρικοί πυρηνικοί πύραυλοι είχαν εκτοξευθεί, πράγμα που θα οδηγούσε στα μαζικά αντίποινα. Επρόκειτο για μια τρομακτική κατάσταση, εφόσον το Τέλος του Κόσμου θα μπορούσε να έλθει απλώς από έναν «λανθασμένο συναγερμό». Ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε πόσες φορές φθάσαμε στο χείλος της ολοκληρωτικής καταστροφής…
Το επόμενο πυρηνικό δόγμα που υιοθετήθηκε πρώτα από τις ΗΠΑ κατά την περίοδο από το 1967 ως το 1980 ήταν εκείνο της Ευλύγιστης Απόκρισης ή Κλιμακωτής Ανταπόδοσης (Flexible Response), σύμφωνα με το οποίο τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα δεν ήταν η πρώτη επιλογή σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση. Στην αρχή θα χρησιμοποιούσαν μόνο συμβατικά όπλα, στη συνέχεια, αν υπήρχε κλιμάκωση, Τακτικά Πυρηνικά Όπλα (σημείο πυρηνικοποποίησης της σύγκρουσης), που ήταν μικρής εμβέλειας και στο τελικό στάδιο μόνον, όταν δεν υπήρχε πλέον σημείο επιστροφής, θα έμπαιναν στο θανάσιμο χορό τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα, που θα κατέστρεφαν τα πάντα. Στην ουσία όμως το δόγμα αυτό προϋπόθετε, ως ένα βαθμό, την ισχύ του δόγματος ΜΑD.
Η ανάληψη της αμερικανικής προεδρίας από τον νεοσυντηριτικό και βαθιά αντικομουνιστή Ρόναλντ Ρέιγκαν, πρώην ηθοποιό ταινιών γουέστερν, οδήγησε στην άμεση μεταβολή του δόγματος πυρηνικής αποτροπής των ΗΠΑ και την εγκατάλειψη του δόγματος MAD, προς χάριν μιας πιο επιθετικής πυρηνικής στρατηγικής. Έτσι υιοθετήθηκε το δόγμα της Δύναμης Αντίκρουσης ή Ικανότητας Πρώτου Πλήγματος (First Strike Capability), που διήρκεσε μόλις τρία χρόνια (1980-1983). Επρόκειτο για ένα «δόγμα», που αποτελούσε στην ουσία μια στρατηγική εξαπόλυσης πυρηνικού πολέμου: εάν ξεσπούσε πυρηνικός πόλεμος τότε, σύμφωνα με το δόγμα αυτό, τα αμερικανικά πυρηνικά συστήματα ακριβείας (η ακρίβεια στόχευσης των Peacekeeper MX είχε ήδη φθάσει σε αξιοζήλευτα επίπεδα) θα έπρεπε να εκτοξευθούν πρώτα και να επιφέρουν καθοριστικό κτύπημα στους «σκληρούς στόχους» των Σοβιετικών (υπόγεια σιλό, στρατιωτικές βάσεις κ.α.), έτσι ώστε αυτοί να μην είναι σε θέση να ανταπαντήσουν επαρκώς, άρα να αποδεχθούν την ήττα τους. Αναμφίβολα ήταν μια ηλίθια επιθετική και ριψοκίνδυνη στρατηγική γι’ αυτό κι εγκαταλείφθηκε σύντομα.
Στις 23 Μαρτίου του 1983 ο Ρέιγκαν αποφάσισε να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα κι ανακοίνωσε στον αμερικανικό λαό ένα πρόγραμμα κι ένα (αντι)πυρηνικό δόγμα «που θα άλλαζε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας». Το σχέδιο αυτό ονομάζονταν Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας (Strategic Defence Initiative –SDI) αλλά έγινε ευρύτερα γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων». Στόχος του ήταν η δημιουργία μιας απόρθητης αντιπυραυλικής ασπίδας με την εγκατάσταση αμυντικών συστημάτων και νέων όπλων υψηλής τεχνολογίας ακόμη και στο διάστημα. Θεμελιώνοντας για πρώτη φορά ένα στρατηγικό αποτρεπτικό δόγμα βασιζόμενο σε αμυντικά και όχι σε επιθετικά όπλα, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν στρίμωξε την, τεχνολογικά απαρχαιωμένη και οικονομικά σαθρή, Σοβιετική Ένωση στη γωνία. Αν και το πρόγραμμα αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ –παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν στις σχετικές έρευνες– εντούτοις η Μόσχα έπεσε στην «μπλόφα» των Αμερικανών και μπήκε σε διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό (SALT I και ΙΙ), αναγκάστηκε να αποσύρει τους πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς από την Ευρώπη, να περιορίσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες της και, εν τέλει, να αποδεχθεί την ήττα της!
Ενδιαφέρον έχει πως όλο αυτό το διάστημα το Κρεμλίνο δεν απάντησε με αντίστοιχα στρατηγικά δόγματα, αλλά διατήρησε την άποψη πως ένας πυρηνικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ ήταν «αδιανόητος» γιατί θα ήταν αμοιβαία καταστροφικός. Γι’ αυτό και το Κρεμλίνο έδωσε το βάρος στη συμβατική υπεροπλία. Το 1957 ο Σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουτσώφ είχε δηλώσει πως «δεν έχουμε την πρόθεση να καταργήσουμε τον καπιταλιστικό κόσμο με βόμβες», αλλά «να τον ξεπεράσουμε στην παραγωγή τροφίμων και αγαθών». Επίσης στα πρακτικά του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης είχε γραφτεί το 1980: «Στα ιμπεριαλιστικά χέρια οι πυρηνικοί πύραυλοι είναι φοβερά πυρηνικά όπλα. Στα χέρια όμως των σοσιαλιστικών κρατών είναι ασπίδες ειρήνης». Βέβαια και οι Σοβιετικοί προετοιμάζονταν για πυρηνικό πόλεμο κατασκευάζοντας εξελιγμένους βαλλιστικούς πυραύλους και 1.500 υπερθωρακισμένα καταφύγια για την προστασία της Σοβιετικής ελίτ. Δεν είχαν όμως ποτέ κάποιο σχέδιο εξαπόλυσης ενός «νικηφόρου πυρηνικού πολέμου», όπως είχε η Ουάσιγκτον επί προεδρίας του Ρόναλντ Ρέιγκαν.
Το πυραυλικό χάσμα και ο φόβος του «κόκκινου φεγγαριού»
Ένα πράγμα που άγχωνε ιδιαίτερα τους Αμερικανούς στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ήταν η εκπληκτική πρόοδος των Σοβιετικών στην πυραυλική τεχνολογία και στην κατάκτηση του διαστήματος. Στις 4 Οκτωβρίου του 1957, με την εκτόξευση του σοβιετικού δορυφόρου Σπούτνικ, η Μόσχα βρέθηκε αναπάντεχα στην πρωτοπορία της κατάκτησης του διαστήματος, κάνοντας του φοβικούς Αμερικανούς να μιλούν για «πυραυλικό χάσμα» (missile gap). Στις 12 Απριλίου του 1961 ο Ρώσος ταγματάρχης Γιούρι Γκαγκάριν, με το διαστημόπλοιο Vostok (Ανατολή), γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που βγαίνει στο διάστημα και κάνει μια πλήρη περιφορά γύρω από τη Γη. Ο Γκαγκάριν είναι ο πρώτος ήρωας της εποποιίας του διαστήματος και το όνομα του γίνεται θρύλος. Στις ΗΠΑ όμως η μεγάλη επιτυχία του Γκαγκάριν άφησε συναισθήματα πικρίας και απογοήτευσης, όπως φαίνεται κι από τα λόγια ενός Αμερικανού γερουσιαστή: «Όλοι θυμούνται τον Λίνμπεργκ, αλλά ποιος θυμάται τον δεύτερο άνθρωπο που πέταξε πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό;».
Για να καλύψουν την καθυστέρηση στην εξερεύνηση του διαστήματος, οι Αμερικανοί ρίχτηκαν σ’ έναν πολυδάπανο αγώνα δρόμου (κόστισε πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια της δεκαετίας του 1960) για την κατάκτηση της Σελήνης, που πυροδοτήθηκε κι από τη σαφή εντολή που έδωσε το 1961 ο πρόεδρος Τζ. Φ. Κένεντι: «Το έθνος μας πρέπει να συσπειρωθεί στην επίτευξη αυτού του σκοπού. Πριν τελειώσει αυτή η δεκαετία ο άνθρωπος θα προσεδαφιστεί στο φεγγάρι και θα επιστρέψει ασφαλής στη Γη…»
Η ιδέα και μόνο ότι μια μέρα θα ξυπνούσε υπό τη σκιά ενός «κομουνιστικού φεγγαριού», πανικόβαλε το μέσο Αμερικανό και γι’ αυτό το σχέδιο της κατάκτησης της Σελήνης είχε μεγάλη υποστήριξη από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ. Τελικά ο πολυπόθητος στόχος επιτεύχθηκε, χάρη στην επιτυχία του προγράμματος Απόλλων, και η αμερικανική σημαία τοποθετήθηκε στη σεληνιακή Θάλασσα της Γαλήνης στις 20 Ιουλίου του 1969. Για τους Αμερικανούς ήταν πάνω απ’ όλα μια επίδειξη δύναμης και γοήτρου, αναπτέρωσε την αυτοπεποίθησή τους.
Κανονικά οι Σοβιετικοί θα έπρεπε να απαντήσουν στην πρόκληση της αμερικανικής κατάκτησης της Σελήνης μ’ ένα ακόμη μεγαλύτερο εγχείρημα: με την κατάκτηση του «Κόκκινου Πλανήτη», του Άρη. Όμως οι Σοβιετικοί δεν είχαν τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους αλλά ούτε και τη διάθεση για να κατακτήσουν με θεαματικό τρόπο τον Άρη. Γι’ αυτό και επέλεξαν πιο ρεαλιστικά και οικονομικά βήματα προς την κατεύθυνση της εξερεύνησης του διαστήματος. Μια συνεπής διαστημική πολιτική που ακολουθείται κι από τη σημερινή Ρωσία.
Θερμά επεισόδια και το «μακιαβελικό χέρι» του Κρεμλίνου
Πρέπει να σημειωθεί πως ο Ψυχρός Πόλεμος (1947-1991) δεν ήταν πάντοτε ψυχρός. Θερμά επεισόδια και οξυμένες αντιπαραθέσεις έφεραν ορισμένες φορές τις δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις στο χείλος της πολεμικής αντιπαράθεσης. Το 1960 ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος τύπου U-2 καταρρίφθηκε πάνω από το σοβιετικό εναέριο χώρο. Το 1961 ο Νικήτα Χρουτσώφ απαίτησε τα αμερικανικά στρατεύματα να αποσυρθούν από το Δυτικό Βερολίνο και κατόπιν η ανατολικογερμανική κυβέρνηση έκτισε το Τείχος του Βερολίνου, που έμεινε στην Ιστορία ως «Τείχος του Αίσχους». Το 1963 μια ακόμη κρίση εξελίχθηκε στην Κούβα με αφορμή την εγκατάσταση σοβιετικών πυραύλων σ’ αυτό το νησί της Καραϊβικής που απέχει μόλις 240 χλμ. από τις ακτές της Φλόριντα. Η κρίση αυτή έφερε την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα σε τροχιά πυρηνικού πολέμου, αλλά εκτονώθηκε την τελευταία στιγμή με την απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων και την υπόσχεση των ΗΠΑ ότι δεν θα ανέτρεπε το φιλοσοβιετικό καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο (μια υπόσχεση που φαίνεται ότι έχει κρατήσει ως τις μέρες μας).
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ (1962-1975) οι Σοβιετικοί ενίσχυαν τους κόκκινους Βιετκόνγκ, ενώ κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής και κατοχής του Αφγανιστάν (1979-1988) οι Αμερικανοί ενίσχυαν και υποστήριζαν τους Μουτζαχεντίν. Παρ’ όλα αυτά Αμερικανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες δεν βρέθηκαν πότε να πολεμούν ανοικτά ο ένας τον άλλο.
Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί αναλυτές έβλεπαν να απλώνεται παντού το «μακιαβελικό χέρι» του Κρεμλίνου και μιλούσαν για «κόκκινο ιμπεριαλισμό» λες και το καθήκον της κομουνιστικής Μόσχας ήταν η εδαφική της επέκταση και όχι η ιδεολογική. Οι γεωπολιτικοί της Δύσης υποστήριζαν πως το «Μεγάλο Παιχνίδι» του 19ου αιώνα, δηλαδή ο ανταγωνισμός της ηπειρωτικής «ρωσικής αρκούδας» που επιθυμούσε να κατέλθει στις θερμές θάλασσες με τη ναυτική και θαλασσοκράτειρα Βρετανία –τη «λευκή φάλαινα»–, αναβίωσε με τη μορφή του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση. Το περίφημο «Μεγάλο παιχνίδι» του 19ου αιώνα, δηλαδή η γεωπολιτική αντιπαλότητα της χερσαίας Ρωσίας, η οποία κατείχε την περίφημη Κεντροχώρα (Heartland), με τη ναυτική Βρετανία έδωσε τη θέση της σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και της καπιταλιστικής Αμερικής. Υπήρξε εκ μέρους των Δυτικών μια πραγματική γεωπολιτική Ψύχωση περί «σοβιετικής απειλής», η οποία οδήγησε σε υπερβολές. Στη φαντασία των Δυτικών η Ρωσία μετασχηματίστηκε σε ένα γιγαντιαίο φρούριο περιβεβλημένο και προστατευμένο με τις επάλξεις ενός Σταλινικού Σιδηρούν Παραπετάσματος. Στο κέντρο αυτού του «φρουρίου» ήταν το μυστικοπαθές Κρεμλίνο, που ήταν και η επιτομή του «Σιωπηλού Κάστρου», που «διαγράφονταν απειλητικά στις σκοτεινές γωνιές του νου» (Walters, 1974).
Όλα έδειχναν πως ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια νέα αδυσώπητη μάχη για την κυριαρχία του κόσμου. Μόνο που αυτή η «μάχη» ήταν κατασκευασμένη από διάφορα κέντρα των ΗΠΑ με σκοπό όχι απλά να ανασχέσουν την «κομμουνιστική απειλή», αλλά με πρόσχημα την ανάσχεση της, να επεκτείνουν την Αμερικανική Αυτοκρατορία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας.
Μια συνωμοσία του αμερικανικού Νότου;
Σήμερα είναι πλέον γνωστό πως οι Σοβιετικοί «ηττήθηκαν» στον Ψυχρό Πόλεμο, δηλαδή σ’ έναν πόλεμο που δεν έγινε ποτέ. Ποιος όμως μπορεί να κρυβόταν πίσω από την δημιουργία του και την ψύχωση «Ψυχρού Πολέμου»; Αν υπάρχει όντως κάποιος υπεύθυνος αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί στον Αμερικανικό Νότο!
Ο αμερικανικός Νότος ήταν πάντα όχι μόνον πιο συντηρητικός και ρατσιστικός, αλλά και πιο ψυχροπολεμικός και «αντικομουνιστικός». Υπάρχει μια προφανής εξήγηση γι’ αυτό: Στο Νότο βρίσκονταν η μεγάλη πλειοψηφία των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και του προσωπικού (αλλά και των αμυντικών βιομηχανιών), που υποστήριζαν ένθερμα τη συμμετοχή στον πόλεμο του Βιετνάμ και τον Ψυχρό Πόλεμο γενικότερα. Ειδικά ο πόλεμος στο Βιετνάμ (1962-1975) οδήγησε σ’ ένα σχίσμα Βορρά-Νότου στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, με τον προοδευτικό Βορρά να υποστηρίζει το αντιπολεμικό κίνημα και την απαγκίστρωση από το Βιετνάμ και το συντηρητικό Νότο να υποστηρίζει ένθερμα τις στρατιωτικές επεμβάσεις και την ανάσχεση της «κομμουνιστικής απειλής». Ακόμη και σήμερα στις ΗΠΑ οι βόρειες πολιτείες της χώρας π.χ. η Νέα Υόρκη, αντιτίθεται στις στρατιωτικές επεμβάσεις στο Ιράκ και αλλού, ενώ οι νότιες πολιτείες, από τις οποίες προέρχεται και η «Δυναστεία Μπους», υποστηρίζει επίμονα τις στρατιωτικές επεμβάσεις, επειδή η οικονομία των πολιτειών αυτών ωφελείται από τα υψηλά επίπεδα αμυντικών δαπανών που ξεκίνησαν από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Τελικά υπήρχε η περιβόητη «σοβιετική απειλή» ή ήταν μια αμερικανική κατασκευή; Την απάντηση ίσως να τη δίνει η ταινία Ο Καθοδηγητής (The Good Shepherd, 2007), που ουσιαστικά αφηγείται την ιστορία της CIA από την ίδρυση της την επαύριο της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την κρίση της Κούβας (1962): «Το σοβιετικό σύστημα είναι σάπιο και μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, αν το θελήσετε. Δεν υπάρχει σοβιετική απειλή! Την έχετε κατασκευάσει εσείς για να πουλάτε τα όπλα σας και την κυριαρχία σας στον κόσμο…» Μήπως τελικά και η σημερινή κατασκευή της τρομοϋστερίας εκ μέρους των ΗΠΑ είναι απλώς η συνέχεια του ίδιου μηχανισμού «κατασκευής απειλών», που εγκαινιάστηκε με την κατασκευή του Ψυχρού Πολέμου;
Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του εναλλακτικού περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

29 Μαΐου 1453: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους – Οι σφαγές και οι λεηλασίες

Μαΐου 29, 2013

ALOSI_0Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.

Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.

Λίγες ώρες πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε την τελευταία του ομιλία στην Αγιά Σοφία και είπε απευθυνόμενος προς τους στρατηγούς του.  «Σας παραδίδω την εκλαμπρότατη και φημισμένη αυτή πόλη, πατρίδα σας και βασίλισσα των πόλεων. Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας· δεύτερον, για την πατρίδα· τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους.

Λοιπόν αδέρφια, αν οφείλουμε να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για έναν και μόνο από τους τέσσερις αυτούς λόγους, πολύ περισσότερο για όλους μαζί, όπως προφανώς κατανοείτε. Αν για τις αμαρτίες μας παραχωρήσει ο Θεός τη νίκη στους ασεβείς, θα διακινδυνεύσουμε υπέρ της πίστεως της αγίας που μας παραχώρησε ο Χριστός με το αίμα του. Αυτό είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Τι θα ωφεληθεί κανείς αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του; Δεύτερον, χάνουμε έτσι μια περίφημη πατρίδα και, ακόμη, την ελευθερία μας. Τρίτον, χάνουμε την άλλοτε περιφανή και σήμερα ντροπιασμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βασιλεία, η οποία γίνεται έρμαιο του ασεβούς τυράννου. Τέταρτον, στερούμεθα τις προσφιλείς γυναίκες και τα παιδιά μας και τους συγγενείς μας».

Λόγια που δείχνουν το θάρρος του Αυτοκράτορα. Λόγια που ακόμη και σήμερα πρέπει να διδάσκονται σε όλους για τη σημασία που έχει πολεμάμε μέχρι τέλους για να υπερασπιστούμε τα εδάφη μας.

Πηγή : [sansimera]

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Οι σημερινοί Έλληνες είμαστε απόγονοι των Αρχαίων

Μαΐου 28, 2013
arx«Η πόλη μας ομολογείται (αναγνωρίζεται) ως η αρχαιότατη, ….Γιατί εμείς κατοικούμε σ’αυτήν την πόλη, χωρίς να διώξουμε από εδώ άλλους, ούτε την βρήκαμε έρημη, ούτε έχουμε συγκεντρωθή μιγάδες από πολλά έθνη, αλλά η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε την γή από την οποία γεννηθήκαμε, την ίδια κατέχουμε χωρίς καμία διακοπή(όλον το χρόνο),επειδή είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κάποιος στους πλησιέστερους συγγενείς του».
Ισοκράτους Πανηγυρικός, 23-24 (380 π.Χ)
Τα τελευταία χρόνια αμφισβητείται απο πολλούς «διανοούμενους» και πολιτικούς, Έλληνες και μη, η καταγωγή των σημερινών Ελλήνων από τους αρχαίους Ελληνες. Υπάρχουν θεωρίες, ατεκμηρίωτες πάντοτε, που υποστηρίζουν οτι οι σημερινοί Έλληνες κατάγονται από Ινδοευρωπαίους, απο την Αφρική (θεωρία της μαύρης Αθηνάς,η οποία, παρά το ότι δεν στέκεται επιστημονικά, διδάσκεται σε αρκετά Αμερικάνικα πανεπιστήμια), από Σημιτοφοίνικες και άλλα τέτοια φαιδρά.
 Και λέμε φαιδρά γιατί κάθε έρευνα, που αποδεικνύει τόσο την αυτοχθονία των αρχαίων προγόνων μας, όσο και το αδιάσπαστο του λαού μας απο τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα, αποσιωπάται και δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια και στα σχολεία. Τις έρευνες αυτές θα παραθέσουμε παρακάτω.
Πρώτα απ’όλα δεν λαμβάνονται υπ’όψην οι αναφορές των ίδιων των αρχαίων συγγραφέων που στηρίζουν την αυτοχθονία των αρχαίων Ελλήνων.
Αυτό συμβαίνει είτε απο άγνοια των κειμένων αυτών απο τους εκπαιδευτικούς ή από κάποιου είδους εμπάθεια πρός την αρχαία Ελλάδα, πράγμα που οφείλεται στο ότι δέχονται χωρίς έρευνα όσα τους λένε κάποιοι «φωτισμένοι» καθηγητές πανεπιστημίων στα οποία σπούδασαν.
Ταυτόχρονα πολλοί Έλληνες εκπαιδευτικοί γίνονται θιασώτες ξένων θεωριών, όπως αυτή του Ιακώβ Φαλμεράϋερ, (θεωρία που έχει αποδειχθεί εσφαλμένη εδώ και έναν αιώνα) και υποστηρίζουν ότι δεν έχουμε καμιά σχέση με τους αρχαίους Έλληνες αλλά είμαστε Σλάβοι, Αλβανοί, Αφρικανοί, Τούρκοι και οτιδήποτε άλλο εκτός απο Έλληνες.
Παρ’ ότι ο Φαλμεράυερ έχει αποδειχθεί εμπαθής και αντιεπιστημονικός συνεχίζει να στηρίζεται από αρκετούς εκπαιδευτικούς και οι έρευνες των Ελλήνων καθηγητών που αποδεικνύουν τα ψεύδη του, αποσιωπούνται πλήρως και δεν διδάσκονται στα παιδιά.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε οτι τα τελευταία 100 χρόνια πολλοί λαοί χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν τους αρχαίους Έλληνες και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό σαν δικό τους και τους εαυτούς τους σαν απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στις ημέρες μας, οι Σλάβοι Σκοπιανοί.
Πιστεύουν και προπαγανδίζουν σε όλο το κόσμο οτι είναι γνήσιοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Βέβαια δεν τους ήρθε ξαφνικά στο μυαλό ότι είναι γνήσιοι Μακεδόνες. Άνθρωποι όπως ο Τζόρτζ Σόρος έχουν χαρίσει πολλά εκατομμύρια δολλάρια στα Σκόπια φτιάχνοντας Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και Πανεπιστήμια στα οποία οι Σκοπιανοί μαθαίνουν οτι πρόγονοί τους ήταν ο Φίλιππος, ο Αλέξανδρος, ο Αριστοτέλης.
Χωρίς την συνεχή και τεράστια οικονομική ενίσχυση από ιδρύματα και οργανώσεις όπως του κ. Σόρος, τα Σκόπια ίσως να μην υπήρχαν σαν κράτος σήμερα. Βέβαια όλα αυτά συμβαίνουν με την ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων.
Είναι κοινό μυστικό οτι τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους, υπακούουν και λένε σε όλα «YES SIR», με αντάλλαγμα την επανεκλογή τους. (Οι αναγνώστες μπορούν να ψάξουν στο διαδίκτυο και θα βρουν σωρεία δηλώσεων Ελλήνων βουλευτών πάνω στο θέμα…)
Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΕΣ
Παρ’ όλα αυτά οι επιστήμες προοδεύουν. Σήμερα οι έρευνες πάνω στην ιστορία των λαών δεν περιορίζονται μόνο στα ιστορικά και αρχαιολογικά δεδομένα. Πολλές επιστήμες επιστρατεύονται για την εξαγωγή ακριβέστερων και πιο αντικειμενικών συμπερασμάτων πάνω στην ανθρώπινη ιστορία. Μια απο αυτές τις επιστήμες είναι και η γενετική, η οποία είναι και η ακριβεστέρα όλων. Όλοι γνωρίζουμε ότι η μελέτη του DNA, αποκαλύπτει την καταγωγή και χρησιμοποιείται από την παλαιοντολογία μέχρι την αστυνομία.
Εχουν γίνει τέτοιου είδους έρευνες που να αποδεικνύουν οτι είμαστε πάντα Έλληνες;
Βεβαίως έχουν γίνει και μάλιστα επίσημες πανεπιστημιακές αλλά δεν έχουν προβληθεί παρά ελάχιστα.
ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ
Τα ελληνικά ΜΜΕ στη χώρα μας πρόβαλλαν τη Σκοπιανή έρευνα, η οποία «αποδεικνύει» ότι οι Έλληνες καταγόμαστε από την Αφρική.
Για μέρες ακούγαμε την Σκοπιανή έρευνα…Την απάντηση όμως του Έλληνα καθηγητή Γενετικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, την παρουσίασαν μόνο τα μικρά κανάλια. Δείτε γιατί. Ο κ. Τριανταφυλλίδης κατηγόρησε τους Σκοπιανούς καθηγητές σαν κοινούς απατεώνες. Η έρευνά τους ήταν μισθωμένη και είχε πολιτική σκοπιμότητα. Το ανθρώπινο DNA αποτελείται από τμήματα που επιμολύνονται όταν πάθει ο άνθρωπος μια ίωση ή όταν τσιμπηθεί από ένα κουνούπι.
Τότε το DNA του ιού μεταφέρεται(τμήμα του) στο ανθρώπινο DNA. Έτσι άλλωστε οι επιστήμονες καταλαβαίνουν τι αρρώστιες έχει περάσει ένας λαός. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Τριανταφυλλίδη μελέτησαν οι Σκοπιανοί αυτό το μέρος του DNA. Αν το κουνούπι που σε τσίμπησε προέρχεται από την Αφρική, σου μεταφέρει γονότυπο από την Αφρική. Είπε ακόμη ότι σε διεθνές επίπεδο, για έρευνες ανακάλυψης της καταγωγής λαών, όλα τα πανεπιστήμια ερευνούν το μιτοχονδριακό DNA, το οποίο μεταβιβάζεται από την μητέρα στο παιδί και δεν «επιμολύνεται» με ξένα DNA.
Επι πολλά έτη λοιπόν γενετιστές απο ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα μελέτησαν το μιτοχονδριακό DNA των σημερινών πληθυσμών της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής και ανακάλυψαν τις σχέσεις που τους συνέδεαν πρίν απο 75.000 χρόνια.
Συγκεκριμένα: Εικοσι οκτώ(28) πανεπιστήμια της Ευρώπης ξεκίνησαν το 1990, υπο την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Συμμετείχαν οι χώρες: Αγγλία, Ιταλία, Ρωσία, Γερμανία, Δανία, Ιρλανδία, Ρουμανία, Τσεχία, Ισραήλ, Εσθονία, Ιράκ, Συρία. Εκαναν έρευνες DNA για τους κατοίκους της Ευρώπης. Απο πλευράς Ελλάδας συμμετείχει το Τμήμα Γενετικής και Μοριακής Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπο τον καθηγητή Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη. Η έρευνα αυτή ήταν άκρως ενδιαφέρουσα, διότι απέδειξε οτι οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδος είναι απευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Συγκεκριμένα απέδειξε ότι σε ποσοστό 70% οι σημερινοί Έλληνες έχουν το ίδιο DNA, με τους αυτόχθονες κατοίκους της Ελλάδας της προϊστορικής εποχής.
Το υπόλοιπο 30% από περιοχές της Εγγύς Ανατολής και προσδιορίζονται χρονικά στα νεολιθικά χρόνια. οι οποίες έχει αποδειχθεί ότι κατοικούνταν ελληνικά φύλα. Όπως καταλαβαίνετε η έρευνα λέει με απλά λόγια, ότι οι πρόγονοι του Περικλή, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και εμείς, έχουμε το ίδιο DNA. Σε ποσοστό που αγγίζει το 99,5%. Γιατί η έρευνα αυτή δεν προβλήθηκε από τα ΜΜΕ; Γιατί δεν πέρασε στην εκπαιδευτική ύλη; Ποιος ρυθμίζει τι διδάσκεται και τι αποσιωπάται;
Η έρευνα αυτή δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 8ης Δεκεμβρίου του 2000.
Επίσης στον «Ταχυδρόμο» της 2ας Απριλίου 2005.
Αλλη μια έρευνα έγινε απο το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ των ΗΠΑ και της Παβίας της Ιταλίας. Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή της Κυριακής» της 6ης Νοεμβρίου 2005. Το δημοσίευμα είχε τίτλο «Καθαρο το DNA των Ελλήνων». Το δημοσίευμα απαντά ευθέως στον περιβόητο Φαλμεράϋερ(υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με τη θεωρία του Φαλμεράϋερ οι Έλληνες του 19ου αιώνα, άρα και οι σημερινοί ήταν Σλάβοι και Αλβανοί και ότι δεν είχαν καμία φυλετική σχέση με τους αρχαίους Έλληνες). Στην έρευνα αυτή συμμετείχαν και ο κ. Τριανταφυλλίδης με την ερευνητική του ομάδα, απο το ΑΠΘ.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η έρευνα απέδειξε ότι η θεωρία του Φαλμεράϋερ είναι λανθασμένη. Συγκεκριμένα απέδειξε ότι οι Έλληνες παρ΄’ όλα τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους, δεν αλλοιώθηκαν γενετικά.
Όποιοι θέλουν να δούν περισσότερα στοιχεία, πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο του κ. Τριανταφυλλίδη «Η ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» από τις εκδόσεις «Γαληνος». Υπάρχει όμως ένα ακόμη βιβλίο, πιο εκλαϊκευμένο, το «ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΙ ΕΣΜΕΝ» των εκδόσεων «Κάδμος».
Υ.Γ: Γράψαμε αυτό το άρθρο, από καθαρή αντίδραση προς το Υπουργείο Παιδείας και προς όλους τους θολοκουλτουριάρηδες, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είμαστε Έλληνες.
Αρης Ηλίας – Γιάννης Κουτσούρης – Δημ. Παπαδόπουλος – Τάσος Σαλβάνος
exoorama.blogspot
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΣΤΑΛΙΝ – ΔΩΣΤΕ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!!

Μαΐου 27, 2013

2598268951Στις 7 Δεκεμβρίου του 1941 βρέθηκε στη Μόσχα o Υπουργός των Εξωτερικών της Αγγλίας Eden και συναντήθηκε με τον Stalin και συζήτησαν για τα Δωδεκάνησα.

Eden: Σχετικά με τη θέση της Τουρκίας. Μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να βελτιώσουμε την κατάσταση;
Stalin: Πέστε τους ότι θα πάρουν τα Δωδεκάνησα.
Eden: Αυτό είναι πολύ δύσκολο λόγω των Ελλήνων, καθώς τα νησιά κατοικούνται κατά κύριο λόγο από Ελληνες και ο ελληνικός λαός σχεδιάζει από καιρό να τα αποκτήσει.
Stalin: Δεν πρέπει να είστε τόσο αυστηρός, ακολουθώντας αυτή την αρχή της εθνικότητος. Και στην Ελλάδα υπάρχουν Τούρκοι.
Eden: Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο θα είχε επίδραση στους Τούρκους;
Stalin: Ολα αυτά τα νησιά αποκλείουν την έξοδο από την Τουρκία. Θα μπορούσατε να κανονίσετε μια ανταλλαγή των νησιών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, έτσι ώστε μερικά να πάνε στη μία και μερικά στην άλη.
Eden: Πριν από αρκετό καιρό, όταν πιστεύσαμε ότι μπορούσαμε να καταλάβουμε τα Δωδεκάνησα, αρχίσαμε συνομιλίες με την Ελλάδα και την Τουρκία. Ομως, δεν πήγαν καθόλου καλά.
Stalin: Οι Τούρκοι θα ήθελαν, επίσης, την Αλεξανδρούπολη [Δεδέαγατς]. Ομως δεν πρέεπι να προσβάλουμε τους Ελληνες. Αλλά θα μπορούσε να γίνει μια ανταλλαγή νησιών.
Eden: Σίγουρα το ζήτημα είναι εξεταστέο.

Την εποχή που πραγματοποιήθηκε η συνάντηση Stalin-Eden, επικεφαλής της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μόσχα ήταν ο εξαίρετος διπλωμάτης Παναγιώτης Πιπινέλης. Στο έργο του «Γεώργιος Β!», Αθήνα 1951, αναφέρει, επί του προκειμένου, τα ακόλουθα:

«Τας αρχάς Ιανουαρίου 1942 η Ελληνική Κυβέρνησις είχε πληροφορηθεί από τηλεγράφημά μου εκ της Ρωσικής πρωτεύουσας, ότι κατά τη συνάντησιν του Στάλιν μετά του επισκεφθέντος αυτού το πρώτον δεκαήμερο του Δεκεμβρίου 1941 Αγγλου υπουργού των Εξωτερικών είχε γίνει λόγος περί παραχωρήσεως εις την Τουρκίαν εις το τέλος του πολέμου, μέρους της νοτίου Βουλγαρίας, της Δωδεκανήσου και των παρακτίων νήσων Χίου, Μυτιλήνης.

Αι παραχωρήσεις αυταί θα εγίνοντο εις την Τουρκίαν εις ανταμοιβήν δια την ουδετερότητα, την οποία τότε ετήρει και η οποία ήτο εκτάκτως επωφελής εις την Ρωσίαν. Δια να ικανοποιηθή, δηλαδή, η Τουρκία δια την ουδετερότητά της, θα ελαφυραγωγείτο η Ελλάς! Η Ρωσία έχουσα, μάλιστα, πάντα λόγον να ενθαρρύνη τότε την Τουρκίαν εις την πολιτικήν της ουδετερότητας, έσπευσεν ολίγον κατόπιν να ανακοινώση εμπιστευτικώς εις τον Τούρκον Υπουργόν των Εξωτερικών αντίγραφον πρακτικού της συνομιλίας Στάλιν-Ηντεν».

«Ο Άγγλος πρόξενος» – Ο υποπλοίαρχος Noël C. Rees και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.
Μακρής-Στάικος Πέτρος Στ. 

1946 χαρακτηριστική στιχομυθία Mackibens-Κουγιουμτζή

Mackibens: Πες μου Μιχάλη τι θέλει ο λαός της Κω: την Αγγλία, την Αυτονομία ή την Ενωση με την Ελλάδα;
Κουγιουμτζής: Περί Αγγλίας και Αυτονομίας ουδείς λόγος να γίνεται. Ενωση και μόνον Ενωση με την Ελλάδα.
Mackibens: Θα έρθει μια μέρα που θα μετανιώσετε.
Κουγιουμτζής: Δεν θα μετανιώσουμε ποτέ, αν και ξέρουμε ότι η Μάνα μας είναι φτωχή, αλλά δεν παύει να είναι Μάνα!»

Βασίλη Χατζηβασιλείου εφ. «Ελευθερία» 9.3.2001, του Βίκτωρα Νέτα.

Την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Μεταξάς απηύθυνε στους συντάκτες του Αθηναικού τύπου μιαν ιστορική ομιλία όπου εξήγησε τους λόγους της συμμετοχής της Ελλάδος στον πόλεμο.

Μεταξύ άλλων, με τη διορατικότητα που τον διέκρινε, προέβλεψε την τελική νίκη και την ανταμοιβή της Ελλάδος με τη φράση «Kαι κάτι άλλο ακόμη. Tα Δωδεκάνησα προδικάζουν…».

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1947

Μαΐου 27, 2013

Της Φωτεινής Τομαή-Κωνσταντοπούλου Ιστορικού, Προϊσταμένης της Υπηρεσίας Διπλωματικού & Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου των Εξωτερικών 

fRAhBΜε τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη νίκη των Συμμάχων σε βάρος των δυνάμεων του άξονα, η μικρή Ελλάδα με τη μεγαλειώδη αντίσταση, που έκανε το πρόσωπο-σύμβολο της νίκης Winston Churchill ν’ αναφωνήσει τη μνημειώδη φράση «πολέμησαν ως ήρωες, πολέμησαν ως Έλληνες!», μετρούσε απώλειες παντός είδους: σε άμαχο πληθυσμό, σε νεκρούς στα μέτωπα, σε φυσικό πλούτο και εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας.

Μόνη ελπίδα από τη μοιρασιά της λείας του πολέμου δεν φαινόταν άλλη -όπως και έγινε- από την εκπλήρωση του αιώνιου πόθου των Δωδεκανησίων για την Ένωση των νήσων τους με τη Μητέρα Ελλάδα.

Η ιταλική ανακωχή του 1943, η παράδοση των νησιών από τους Γερμανούς στα συμμαχικά στρατεύματα στις 8 Μαΐου 1945, η απόφαση των νικητών του Πολέμου να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, η αγγλική στρατιωτική κατοχή μέχρι την 31η Μαρτίου 1947 και η υπογραφή στις 10 Φεβρουαρίου 1947 στο Παρίσι της Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ των Συμμάχων και συνασπισμένων δυνάμεων (μεταξύ αυτών και της Ελλάδας), και της Ιταλίας από την άλλη, αποτέλεσαν μία αλυσίδα γεγονότων που κατέληξαν στο αίσιο για τη Δωδεκάνησο τέρμα, της επανενσωμάτωσής τους στην Ελλάδα με το Ν.518/9.1.1948 που ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων με συμβολική ημερομηνία έναρξης ισχύος την 28η Οκτωβρίου 1947. Και η 7η Μαρτίου ορίσθηκε πλέον ως ημέρα του πανηγυρικού εορτασμού της Ενσωμάτωσης. Με το παράδοξο όνομα Δωδεκάνησος, αφού ουσιαστικά πρόκειται για σύμπλεγμα δεκατεσσάρων μεγάλων νησιών (αναφερόμαστε στη Ρόδο, την Αστυπάλαια, την Κάλυμνο, την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κω, τη Λέρο, τη Νίσυρο, την Πάτμο, τη Σύμη, την Τήλο, τη Χάλκη, το Καστελόριζο και τους Λειψούς), καθώς και πολυάριθμες αραιοκατοικημένες ή ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, με επιφάνεια 2.681 τ.χ. και πληθυσμό 163.476 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1991.

Πίσω στην Ιστορία

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τα νησιά Σποράδες, καθώς φαίνονται άτακτα σπαρμένα κατά μήκος της μικρασιατικής ακτής, σε αντίθεση με τις Κυκλάδες, που μοιάζουν να σχηματίζουν κύκλο γύρω από το ιερό νησί της Δήλου. Η Δωδεκάνησος με την εξαιρετική της θέση στην ανατολική Μεσόγειο δεσπόζει στις θαλάσσιες οδούς ανάμεσα στην Ευρώπη, τον Εύξεινο Πόντο, τη Συρία και την Αίγυπτο. Το κλίμα της, το ωραιότερο της Μεσογείου και τις φυσικές τους καλλονές ύμνησαν Έλληνες και Λατίνοι συγγραφείς και ποιητές. Οι αρχές της δωδεκανησιακής ιστορίας χάνονται μέσα στο ημίφως της προϊστορίας και της μυθολογίας. Οι αρχαίοι μύθοι θέλουν τη Ρόδο να αναδύεται από τους βυθούς του Αιγαίου για να γίνει δώρο στον Απόλλωνα. Πρώιμοι κάτοικοι της Ρόδου και των άλλων νησιών αναφέρονται οι μυθικοί Τελχίνες, οι Κάρες, οι Φοίνικες, οι Αχαιοί, και άλλοι κατά τη νεολιθική, μινωική και μυκηναϊκή περίοδο. Ο Όμηρος αναφέρει τη συμμετοχή των νησιών στην πανελλήνια τρωική εκστρατεία. Η άλωση της Τροίας, πλήττοντας το εμπόριο και τις πειρατικές κινήσεις των Λυκίων, έδωσε τη θαλασσοκρατορία στη Ρόδο. Αργότερα Δωριείς άποικοι εγκαθίστανται στα νησιά και επιβάλλουν τη γλώσσα τους. Η θαλασσοκρατορία των Ροδίων συντελεί στην αύξηση και ευημερία του πληθυσμού και την ίδρυση ανθηρότατων αποικιών στη δυτική Μεσόγειο. Το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων αυτής της εποχής στα νησιά, μαρτυρούν την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της νησιωτικής περιοχής, που αποτέλεσε (ιδιαίτερα η Ρόδος) μεγάλο εμπορικό και ναυτικό κέντρο και εστία ελληνικού πολιτισμού. Λίγο πριν από τους περσικούς πολέμους τα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου κατελήφθησαν από τους Πέρσες. Μετά τη νίκη των Ελλήνων στη Σαλαμίνα ο αθηναϊκός στόλος ελευθέρωσε όλα τα νησιά, που έγιναν στη συνέχεια μέλη της Α’ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Γύρω στα 480 π.Χ. η Κάμειρος, η Ιαλυσός και η Λίνδος της Ρόδου, η Κως και μικρασιατικές δωρικές πόλεις της Κνίδου και της Αλικαρνασσού σχημάτισαν πολιτική ομοσπονδία, τη Δωρική Εξάπολη.

Το 480 π.Χ. οι τρεις παλιές πόλεις της νήσου, η Λίνδος, η Ιαλυσός και η Κάμιρος συνενώθηκαν σε ένα νέο συνοικισμό που από τότε αποτελεί το ένδοξο άστυ της Ρόδου. Η πόλη, κτισμένη αμφιθεατρικά γύρω από τα πέντε λιμάνια της, δίκαια ονομάσθηκε, για την λαμπρότητα των κτηρίων και των μνημείων της, πόλη του Θεού Ήλιου. Στα Ελληνιστικά χρόνια η Ρόδος βρίσκεται στον Κολοφώνα της ακμής της. Οι Ρόδιοι, με την προσφιλή τους πολιτική της ουδετερότητας στη διαμάχη μεταξύ των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προκαλούν την οργή του ισχυρού Αντιγόνου και ο γιος του, ο περίφημος Δημήτριος ο Πολιορκητής, πολιορκεί τη Ρόδο το 305-304 π. Χ. χωρίς να πετύχει την κατάληψη της. Σε ανάμνηση της ηρωικής τους άμυνας οι Ρόδιοι έστησαν τον περίφημο Κολοσσό, τεράστιο άγαλμα του θεού Ήλιου και ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, που έπεσε στον καταστρεπτικό για τη Ρόδο και τα γύρω νησιά σεισμό του 227 π.Χ. Όταν η Ρώμη υπέταξε τις ελληνικές χώρες, κυριάρχησε και στα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου εκτός από τη Ρόδο. Και παρά τη Συμμαχία ανάμεσα στη Ρόδο και στη Ρώμη, διάφοροι Ρωμαίοι στρατηγοί, κατά καιρούς, την παραβίασαν και λεηλάτησαν τα πλούτη της Ρόδου. Ο Μάρκος Αντώνιος αποκατέστησε την ελευθερία της Ρόδου που απέκτησε και πάλι την παλιά της ακμή και έγινε ξανά κέντρο των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών. Η Δωδεκάνησος κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού. Από την Ρόδο κατάγονται ο Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, οι ποιητές Πείσανδρος, Τιμοκρέων, Απολλώνιος, Ανταγόρας, οι γραμματικοί Καλλίξενος, Ευαγόρας, Τιμαχίδας, οι ιστορικοί Διονύσιος, Ζήνων, οι φιλόσοφοι Παναίτιος, Εκάτων, Ανδρόνικος, οι γεωγράφοι Εύδοξος και Τιμοσθένης και άλλοι πολλοί. Παράλληλα, διάσημοι πνευματικοί άνθρωποι του αρχαίου κόσμου, φιλόσοφοι, φιλόλογοι, ρήτορες,αστρονόμοι δίδαξαν στις ξακουστές σχολές της Ρόδου, ιδιαίτερα στη ρητορική σχολή που ίδρυσε ο εξόριστος στη Ρόδο Αθηναίος ρήτορας Αισχίνης και άκμασε στους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους. Η πόλη Κως, από τις ωραιότερες παράλιες πόλεις του ελληνορωμαϊκού κόσμου, είναι η πατρίδα του πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη, του ποιητή Φιλητά, του κωμωδιογράφου Επίχαρμου και άλλων. Από τη Λέρο κατάγεται ο Φερεκύδης, ο πρώτος Έλληνας λογογράφος, και στην Τήλο γεννήθηκε η ποιήτρια Ήριννα, σύγχρονη της Σαπφούς, που οι στίχοι θεωρήθηκαν ισότιμοι με τους στίχους του Ομήρου. Εξ ίσου σημαντική υπήρξε και η ανάπτυξη των τεχνών. Από τους Ροδίους ξεχωρίζει ο Χάρης ο Λίνδιος, ο δημιουργός του Κολοσσού, και οι Πολύδωρος και Αθηνόδωρος, δημιουργοί του περίφημου συμπλέγματος του Λαοκόοντος. Η Ρόδος, τέλος, ανέδειξε ονομαστούς αθλητές ολυμπιονίκες, όπως ο Διαγόρας, οι γιοι του Δαμάγητος, Ακουσίλαος και Δωριεύς και οι εγγονοί του Ευκλής και Πεισίροδος. Οι Ρόδιοι, κατ’ εξοχήν ναυτικός λαός, κατάρτισαν ιδιαίτερο ναυτικό και εμπορικό δίκαιο, γνωστόως «Νόμος Ροδίων Ναυτικός», για τον οποίο ο αυτοκράτορας Αντωνίνος είπε: «Εγώ μεν του κόσμου κύριος, ο δε Ρόδιος νόμος της θαλάσσης». Στην αυγή του Χριστιανισμού Ήδη από τον Ιο μ.Χ. αιώνα ο Χριστιανισμός διαδίδεται στη Δωδεκάνησο. Στην Πάτμο ο εξόριστος Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει την «Αποκάλυψη» του. Ο Απόστολος Παύλος περνώντας από την Κω και τη Λίνδο της Ρόδου διδάσκει τη νέα θρησκεία της αγάπης. Στα επόμενα χρόνια τα νησιά της Δωδεκανήσου αποτελούν τμήμα βυζαντινής αυτοκρατορίας και συμβάλλουν σημαντικά στην αύξηση της ναυτικής της δύναμης.

Οι Ενετοί

Τα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου εξ αιτίας της γεωγραφικής θέσης τους, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, εκεί όπου συναντήθηκαν και συγκρούστηκαν λαοί και πολιτισμοί, δέχτηκαν τις καταστροφικές επιδρομές πρώτα των Περσών και στη συνέχεια των Αράβων, των Σελτζούκων Τούρκων και των Σταυροφόρων της Δύσης. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204) η Ρόδος και τα γειτονικά της νησιά κυβερνώνται, ως ανεξάρτητη Ηγεμονία, από τον Έλληνα ευγενή Λέοντα Γαβαλά που έλαβε τον τίτλο του Καίσαρα και Αυθέντη των Κυκλάδων. Την Αστυπάλαια κυβέρνησε από το 1207 ο ενετικός οίκος των Κουερίνι. Βενετοί κατέλαβαν και την Πάτμο. Στα 1306 τα νησιά Κάρπαθος και Κάσος κατελήφθησαν από τον κρητικό ευπατρίδη Ανδρέα Κορνάρο, ενώ στα 1309 οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννου κατέλαβαν τη Ρόδο και λίγο αργότερα τα νησιά Χάλκη, Σύμη, Τήλο, Κω, Λέρο και Κάλυμνο. Οι Ιππότες ήταν χωρισμένοι σε εθνότητες που η κάθε μία μιλούσε τη δική της γλώσσα: Προβηγκίας, Ωβέρνης, Γαλλίας, Ιταλίας, Αραγώνας, Αγγλίας και Γερμανίας (αργότερα και της Καστίλλης). Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ρόδου από τους Ιππότες, υπάρχει άνθιση των γραμμάτων και των τεχνών, όπως σε όλες της μη τουρκοκρατούμενες ελληνικές περιοχές.

Οι Οθωμανοί

Κατά το έτος 1480 ο Σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής δοκίμασε να καταλάβει με το στόλο του τη Δωδεκάνησο. Οι Ιππότες, με τη βοήθεια του ομόθρησκου ελληνικού πληθυσμού, κατόρθωσαν να αποκρούσουν τους Τούρκους. Όμως, το 1522 ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Α’ ο Μεγαλοπρεπής πολιόρκησε και πάλι τη Ρόδο, που παραδόθηκε μετά από ηρωική αντίσταση, την 1η Ιανουαρίου 1523, ενώ την τύχη της είχε μετά από ένα χρόνο και η Κως. Από δε το 1537 όλα τα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου αποτελούν πλέον τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας το 1821, η Δωδεκάνησος βρέθηκε αλληλέγγυα στο μαχόμενο Έθνος. Η Κως υπέστη τις σφαγές των Οθωμανών, ενώ η Κάσος που με τον στόλο της πρόσφερε σημαντικότατες υπηρεσίες στον Αγώνα, καταστράφηκε ολοσχερώς μετά από ηρωική άμυνα, τον Μάιο του 1824. Τα περισσότερα από τα προνομιούχα νησιά, αρχικά τμήμα του πρώτου ελληνικού κράτους, με κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, ξαναδόθηκαν στην Τουρκία με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, με το οποίο ιδρύθηκε το νεοελληνικό κράτος. Την άνοιξη του 1912 η Ιταλία, που πολεμούσε με την Τουρκία για την Κυρηναϊκή, κατέλαβε τα νησιά για να πιέσει τους Τούρκους να υποχωρήσουν, δημιουργώντας στον ελληνικό πληθυσμό των νησιών την ψευδαίσθηση της επικείμενης απελευθέρωσης του, με υποσχέσεις για Αυτονομία και Αυτοδιοίκηση.

Η Ιταλοκρατία

Με την κήρυξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, τον Οκτώβρη του 1912, η Ιταλία, υπαναχώρησε από την αρχική της θέση και υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης με την Τουρκία, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία θα έπαιρνε τη Λιβύη και η Τουρκία θα επανακτούσε τη Δωδεκάνησο. Η Ιταλία, όμως,εξακολούθησε να παραμένει στα νησιά με πρόσχημα την πλήρη εφαρμογή από την Τουρκία των όρων της Συνθήκης. Με τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα ζήτησε επίσημα τη Δωδεκάνησο από την Ιταλία, επικαλούμενη λόγους εθνικοϊστορικούς. Η Ιταλία, εκμεταλλευόμενη τη Μικρασιατική Καταστροφή, πέτυχε την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης στις 24.7.1923, με την οποία η Τουρκία παραιτήθηκε επισήμως των δικαιωμάτων της στη Δωδεκάνησο που έγινε πλέον ιταλική κτήση με ειδική νομοθετική αυτονομία. Τα Δωδεκάνησα ονομάστηκαν «Ιταλικά νησιά του Αιγαίου» και υπέστησαν τη σκληρότερη ίσως πολιτική που επέβαλε ποτέ η Ιταλία σε κυριαρχούμενη από αυτή ξένη κτήση. Με μία σειρά αλλεπάλληλων διαταγμάτων, τη δήμευση περιουσιών, την ίδρυση Καθολικής Αρχιεπισκοπής, τον έλεγχο της εκπαίδευσης, την επιβολή της ιταλικής ιθαγένειας καθώς και μία σειρά κατασταλτικών μέτρων που οδήγησαν ακόμα και σε αιματηρές συγκρούσεις με τον δωδεκανησιακό λαό, τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος Ιταλός κυβερνήτης, ο Mario Lago και ο Duce De Vecchi αντίστοιχα που τον διαδέχθηκε το 1936, κυβέρνησαν με στρατιωτικό νόμο και ιδιαίτερα σκληρά μέτρα. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι, κατά την περίοδο που κατείχαν τη Δωδεκάνησο, οι Ιταλοί εργάστηκαν μεθοδικά για τον αφελληνισμό του ντόπιου πληθυσμού με την ιταλοποίηση της Παιδείας, έπληξαν την Ορθόδοξη Εκκλησία, χτύπησαν τη γεωργία, εμπόδισαν την ανάπτυξη της αλιείας, δεν βοήθησαν την ανάπτυξη βιομηχανίας, ούτε για την επεξεργασία γεωργικών προϊόντων, εγκατέλειψαν τα χωριά σε μεσαιωνικές συνθήκες υγιεινής, πήραν τα πλουσιότερα χωράφια από τις ελληνικές κοινότητες και τα έδωσαν σε ιταλούς εποίκους υπό μορφή δύο μεγάλων γεωργικών συνεταιρισμών, και προσπάθησαν να απομακρύνουν τους Έλληνες κατοίκους των νησιών από τη διοίκηση του τόπου τους. Δηλαδή με χαρακτηριστικά έργα βιτρίνας προσπάθησαν να επιβάλλουν έναν ιταλικό χαρακτήρα στα νησιά, αδιαφορώντας για την υποδομή και την ουσιαστική ανάπτυξη τους. Για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του Ταξίαρχου Χ. Τσιγάντε, αρχηγού της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής Δωδεκανήσου και ιδρυτή του Ιερού Λόχου που απελευθέρωσε τα Δωδεκάνησα το 1944-45: «έχτισαν άχρηστα παλάτια οι Ιταλοί και υπόγειες αποθήκες και πυροβολεία και η Ρόδος δεν έχει λιμάνι. Και μες στην πόλη τα ελληνόπουλα κάνουν μάθημα ξυπόλητα στον νάρθηκα των Αγίων Αναργύρων». Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες χιλιάδες Δωδεκανησίων να πάρουν το δρόμο της εξορίας και να εγκατασταθούν στην Αυστραλία, την Αίγυπτο, την ελεύθερη Ελλάδα, τις Η.Π.Α, τη Νότια Αμερική, την Αιθιοπία και αλλού.

Η Τουρκία

Η Τουρκία, παρά την παραίτηση της από τη Δωδεκάνησο με τη Συνθήκη της Λωζάνης, δεν βγήκε ποτέ οριστικά από το παιχνίδι. Το γεγονός ότι «δεν υπήρχαν τουρκικά ίχνη στα νησιά παρά τους αιώνες τουρκικής κατοχής» δεν εμπόδισε τους Τούρκους. Αιτία η στρατηγική θέση της Δωδεκανήσου και η εγγύτητα της στις μικρασιατικές ακτές. Η αρχή έγινε με τη διατύπωση αμφισβητήσεων για τα ακριβή όρια ανάμεσα στην ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και την τουρκική επικράτεια. Στις 4.1.1932 υπογράφηκε στην Αγκυρα ιταλοτουρκική σύμβαση που οριοθετούσε ορισμένα σημεία στη θαλάσσια περιοχή του Καστελόριζου. Τα δύο μέρη αντήλλαξαν επιστολές, δια των οποίων ανέλαβαν την υποχρέωση να καθορίσουν και το υπόλοιπο τμήμα των ιταλοτουρκικών θαλασσίων συνόρων στην περιοχή της Δωδεκανήσου. Ο καθορισμός επισημοποιήθηκε με το πρακτικό που υπογράφηκε στην Αγκυρα την 28.12.1932. Με τη συμφωνία αυτή προσδιορίστηκε πού ανήκουν όλα τα νησαία εδάφη της περιοχής, τα οποία «ουδεμίας αμφισβητήσεως αποτελούν αντικείμενον». Αφορμή για καινούρια εμπλοκή της Τουρκίας ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που ώθησε την Αγγλία και τη Γαλλία να ζητήσουν τη βοήθεια της. Οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας Γαλλίας-Αγγλίας-Τουρκίας στις 19/10/1939. Η Συνθήκη αυτή προέβλεπε ότι η Τουρκία θα έδινε κάθε δυνατή βοήθεια στους εταίρους της σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας μίας ευρωπαϊκής δύναμης που θα οδηγούσε σε πόλεμο στη Μεσόγειο. Θα βοηθούσε επίσης τους εταίρους της αν αυτοί εμπλέκονταν σε πόλεμο εξαιτίας των εγγυήσεων που έδωσαν στην Ελλάδα και τη Ρουμανία τον Απρίλιο του 1939. Οι Αγγλογάλλοι με τη σειρά τους θα βοηθούσαν την Τουρκία αν έπεφτε θύμα επιθετικής ενέργειας εκ μέρους ευρωπαϊκού κράτους, ή αν εμπλεκόταν στον πόλεμο εξαιτίας των υποχρεώσεων που απέρρεαν από το Βαλκανικό Σύμφωνο.

Στη Συνθήκη αυτή υπήρχε συνημμένη στρατιωτική σύμβαση, της οποίας το άρθρο 3 προέβλεπε ότι σε ενδεχόμενη επιχείρηση κατάληψης της Δωδεκανήσου, θα χρησιμοποιούνταν τουρκικές κυρίως δυνάμεις σε συνεργασία με όσες βρετανικές θα υπήρχαν διαθέσιμες εκείνη τη στιγμή. Αυτό ήταν το συμμαχικό δόλωμα για να κερδίσουν τη συμμετοχή της Τουρκίας στον πόλεμο και στο πλευρό τους. Οι Τούρκοι όμως δεν ήταν διατεθειμένοι να σπάσουν το βολικότατο καθεστώς της ουδετερότητας. Μάλιστα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας αυτής φρόντισαν να μην της δώσουν μεγάλη δημοσιότητα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε κριτική στη γερμανική πολιτική. Έτσι ήλπιζαν να καθησυχάσουν και τις ανησυχίες αυτής της πλευράς. Παρ’ όλα αυτά άρπαξαν την ευκαιρία στο πλαίσιο των συνεχών διαπραγματεύσεων τους με τους συμμάχους να τονίσουν το ενδιαφέρον τους για τη Δωδεκάνησο, τη βουλγαρική Θράκη και την Αλβανία εντός της σφαίρας επιρροής της Τουρκίας. Το θέμα έμεινε στάσιμο τότε, γιατί η Τουρκία δεν βοήθησε τελικά την Ελλάδα στον πόλεμο.

Το διπλωματικό παρασκήνιο

Η μελέτη των αρχείων δείχνει καθαρά ότι η Δωδεκάνησος βρισκόταν εν μέσω γενικού παζαρέματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ στο διπλωματικό επίπεδο, το φθινόπωρο του 1945 το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών στο Λονδίνο αναγνώριζε ότι η Δωδεκάνησος έπρεπε να δοθεί στην Ελλάδα, έως τον Ιούνιο του επόμενου έτους οι Βρετανοί, συμφωνώντας με την αμερικανική πρόταση, παζάρευαν το Καστελόριζο και συζητούσαν να δοθεί στην Τουρκία ενώ δεν υπήρχε, επίσημα τουλάχιστον, κανένα τουρκικό αίτημα. Ξαφνικά άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι τα Δωδεκάνησα θα συνδυαστούν με την τύχη των Στενών. Την άλλη μέρα η Ε.Σ.Σ.Δ συγκατατέθηκε σε μια αιφνίδια μεταστροφή της στην επίλυση του Δωδεκανησιακού, καταπλήσσοντας τους πάντες. Πιθανότατα η Ε.Σ.Σ.Δ έχασε τις ελπίδες της να κερδίσει κάτι από τη νομή των ιταλικών αποικιών, ή τις στρατιωτικές βάσεις στο Αιγαίο που τόσο πολύ επιθυμούσε, και αποφάσισε να υποστηρίξει αυτό που έως πριν θεωρούσε ως αντιδραστικό και σωβινιστικό αίτημα της Ελλάδας (στα εθνικά αιτήματα της χώρας εντασσόταν και η επαναχάραξη της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, κάτι που ήταν οδυνηρό για τη Σοβιετική Ένωση και τις σχέσεις της με το εγκαταστημένο πια στην εξουσία φίλο, κομμουνιστικό κόμμα της Βουλγαρίας). Συναινώντας άλλωστε στην παραχώρηση της Δωδεκανήσου διευκόλυνε πολιτικά τη θέση του ΚΚΕ απέναντι στον ελληνικό λαό.

Αντίθετα, πάντως, με την τακτική της Σοβιετικής Ένωσης, ο ρόλος των Βρετανών αποδείχτηκε τελικά, παρά τη διφορούμενη στάση τους, πολύ χρησιμότερος για τα ελληνικά συμφέροντα. Πρέπει να επισημάνομε ότι η διφορούμενη στάση των Βρετανών δεν παρεξηγήθηκε μόνον από τους Έλληνες αλλά και από τους Ιταλούς της Δωδεκανήσου, οι οποίοι νόμιζαν ότι είχαν κερδίσει τη συμπάθεια και το ενδιαφέρον της βρετανικής κυβέρνησης. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να σκεφθούν οι Ιταλοί ότι η Βρετανία ετοιμάζει ένα ιδιόμορφο, και πάντως ελεγχόμενο από αυτούς, καθεστώς για τη Δωδεκάνησο. Η έρευνα όμως του αρχειακού υλικού των βρετανικών αρχείων αποκαλύπτει ότι στην πραγματικότητα οι Βρετανοί δεν είχαν καμία επιφύλαξη για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Εκτός από την αναμφισβήτητη ελληνικότητα των νησιών, ένας λόγος παραπάνω ήταν ότι τα άλλα εδαφικά αιτήματα της Ελλάδας ήταν πιο δύσκολο να πραγματωθούν και η ελληνική κυβέρνηση είχε ανάγκη μιας επιτυχίας για να αποκτήσει ένα πλεονέκτημα στον αγώνα της με την Αριστερά. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι οι Βρετανοί είχαν αγωνία να προσφέρουν μια τέτοια επιτυχία στην ελληνική κυβέρνηση. Ήταν απλώς η στάση των Αμερικανών αλλά και ο φόβος της Ε.Σ.Σ.Δ που τους εμπόδιζαν να κάνουν βιαστικές κινήσεις. «Αν αποτύχομε να δώσομε τα νησιά στην Ελλάδα, ενώ τα ελέγχομε, θα γελοιοποιηθούμε διεθνώς, τη στιγμή που η Ρωσία μοιράζει εχθρικά εδάφη στους δορυφόρους της», υπογράμμιζε ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ernest Bevin το Σεπτέμβρη του 1945 σε σχετικό υπόμνημα του. Πρέπει να σημειωθεί τέλος ότι υπήρχε και μια βασική διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στους Έλληνες και τουςΒρετανούς που δημιουργούσε παρεξηγήσεις. Το παραδοσιακό βρετανικό φλέγμα ήταν που τους εμπόδιζε να κατανοήσουν γιατί επείγονται τόσο πολύ οι Έλληνες Δωδεκανήσιοι να ενωθούν με την Ελλάδα. «Επιθυμούν τόσο πολύ την ένωση που τους έγινε νεύρωση!» σημείωνε στις 2.7.1946 οΒρετανός πρέσβυς Reilly. Η οπτική του βρετανικού υπουργείου των Εξωτερικών είναι αλήθεια ότι ήταν σαφής ήδη από το Μάρτη του 1943. Δηλαδή οι Βρετανοί (α) έβλεπαν ευνοϊκά το θέμα παραχώρησης των Νήσων στην Ελλάδα αν και δήλωναν «όχι από τώρα δεσμεύσεις», (β) στο ζήτημα της συμμετοχής του ελληνικού στρατού σε μελλοντικές επιχειρήσεις στη Δωδεκάνησο απαντούσαν «είναι στρατιωτικό θέμα. Εμείς πάντως θα εισηγηθούμε ευνοϊκά», (γ) για τη συμμετοχή Ελλήνων στη μελλοντική διοίκηση τηςΔωδεκανήσου τα πράγματα ήταν ακόμα πιο περίπλοκα. Το βρετανικό υπόμνημα κατέληγε στην ευχή να μη χρειαστεί η συμμετοχή της Τουρκίας στη μελλοντική δωδεκανησιακή επιχείρηση, γιατί η Τουρκία θα ζητούσε σίγουρα ανταλλάγματα που θα περιέπλεκαν τρομερά την κατάσταση. Με βάση αυτό το σκεπτικό απάντησε ο Eden στο τηλεγράφημα του Churchill που πρότεινε να ζητήσουν βοήθεια από τους Τούρκους, δηλαδή αεροπορικές διευκολύνσεις, με αντάλλαγμα τη Ρόδο. Η εμπειρία όμως του Eden από συζητήσεις του στο Κάιρο, αμέσως μετά τη διάσκεψη της Μόσχας, με τον Τούρκο ΥΠΈΞ Νουμέν Μενεμετζίογλου το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ήταν πέρα για πέρα αρνητική. «Κανένας δεν είναι τόσο κουφός, όσο ένας Τούρκος που δεν θέλει να πεισθεί»,έγραφε ο Eden στον Churchill. Ο Eden πίστευε ότι οι Τούρκοι πάλι δεν θα αναλάμβαναν τιςευθύνες τους και το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν η παράβαση του δόγματος «καμμία εδαφική συζήτηση πριν από τον πόλεμο» και η αγανάκτηση των Ελλήνων συμμάχων τους.

Μετά την αλλαγή της στάσης της Ε.Σ.Σ.Δ που τάχθηκε υπέρ της παράδοσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα γνωστοποιήθηκε από το βρετανικό ΥΠΈΞ στις ελληνικές αρχές ότι τα νησιά θα παραδοθούν μόλις υπογραφεί η ιταλική συνθήκη ειρήνης και ότι το ίδιο θα ερχόταν σε επαφή μετους Αμερικανούς για να ρυθμιστούν οι λεπτομέρειες της μεταβίβασης αυτής. Τον Ιούλιο του 1946 ο έλληνας πρωθυπουργός Κ. Τσαλδάρης επισκέπτεται το Λονδίνο για επείγουσες συνομιλίες με τον αμερικανό υπουργό των Εξωτερικών James Byrnes και τον βρετανό ομόλογο του Ε. Bevin. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, ζητά από τον Bevin να επιτραπεί η αποστολή μερικών ελλήνων αξιωματούχων για να μετάσχουν στη διοίκηση των Νησιών, μαζί μετους Βρετανούς. Ο Bevin, όπως και οι Αμερικανοί λίγο αργότερα, συμφώνησε υπό την αίρεση ότι αυτό θα γίνει σιωπηρά για να μη δώσει λαβή για σχόλια. Το εντυπωσιακό είναι ότι τόνισε στον έλληνα πρωθυπουργό ότι παραχώρησε και το Καστελόριζο στην Ελλάδα, αν και η κυβέρνηση του το είχε υποσχεθεί αρχικά στην Τουρκία λόγω εγγύτητας. Η Ελλάδα έπρεπε να υποσχεθεί τώρα ότι
δεν θα υπέθαλπε τις φήμες που κυκλοφορούσαν για διεκδίκηση, ή αυτονομία της Ίμβρου και της Τενέδου, γιατί η Τουρκία είχε ανησυχήσει. Ο Κ. Τσαλδάρης τον διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα έχει τιςκαλύτερες διαθέσεις απέναντι στην Τουρκία και δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Bevin είχε χρησιμοποιήσει και ένα άλλο δυνατό επιχείρημα για να προλάβει πιθανές αντιρρήσεις των Τούρκων: κάθε προβολή διεκδίκησης του Καστελόριζου και της Σύμης από την Τουρκία θα ενθάρρυνε τους Σοβιετικούς να πιέσουν για αναθεώρηση του καθεστώτος των Στενών. Αυτό ήταν ικανό φόβητρο, δεδομένης της τουρκοσοβιετικής έντασης που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Τελικά η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου εγκρίθηκε ομόφωνα στις 21.9.1946 από την πολιτική και εδαφική επιτροπή για τη συνθήκη ειρήνης με την Ιταλία. Ο προσδιορισμός όμως των ορίων της εκχωρούμενης περιοχής δεν ήταν σαφής. Η διατύπωση της πρώτης παραγράφου του άρθρου 12του σχεδίου ήταν ότι «η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχίαν τας νήσους της Δωδεκανήσου» χωρίς να τις κατονομάζει. Σημειωτέον ότι, όταν παραχωρήθηκαν από την Τουρκία στην Ιταλία με τη Συνθήκη της Λωζάνης, τα νησιά είχαν απαριθμηθεί και προσαρτήθηκε και σχετικός χάρτης. Τελικά με τη μεσολάβηση του Ιωάννη Πολίτη, στο κείμενο της Συνθήκης ενσωματώθηκε απαρίθμηση των δεκατεσσάρων μεγαλύτερων νησιών και μνεία ότι παραχωρούνται επίσης και οι νησίδες και βραχονησίδες οι παρακείμενες των νησιών. Η ελληνική κυβέρνηση κατά την ημέρα της υπογραφής της Συνθήκης, δηλαδή στις 10.2.1947, διευκρίνισε με τις παρατηρήσεις της ότι οι μνημονευόμενες, παρακείμενες των νησιών νησίδες και βραχονησίδες είναι αυτές πουευρίσκοντο υπό ιταλική κυριαρχία, όταν εισήλθε η Ιταλία στον πόλεμο. Σήμερα, η τόνωση της εθνικής μνήμης με τον εορτασμό της επετείου της 10ης Φεβρουαρίου έχει διπλό στόχο μετά την εκδήλωση της τουρκικής αδιαλλαξίας στο Αιγαίο και την έγερση επιχειρημάτων περί υπάρξεως «γκρίζων ζωνών». Στο συνημμένο τηλεγράφημα no 198 με ημερομηνία 2.2.1933 της Ιταλικής Διοικήσεως των Νήσων του Αιγαίου χάρτη που απευθύνεται σε όλες τις στρατιωτικές βάσεις της Ιταλίας στα νησιά, καθορίζονται τα όρια της ιταλικής κυριαρχίας στα ιταλοτουρκικά χωρικά ύδατα, όπως αυτά ορίσθηκαν στο πρακτικό του Δεκεμβρίου του 1932.

XA063Ο χάρτης, χαραγμένος δια χειρός, σε χαρτί σχεδιαστηρίου, υπογράφεται από τον Ιταλό ναύαρχο Soldati και τον Τούρκο αξιωματικό του ναυτικού Erugrul Bey. Μετά την κρίση σταΊμια, που είναι δύο από τις βραχονησίδες που ανήκουνστο δωδεκανησιακό σύμπλεγμα στο Αιγαίο, η δημοσιοποίηση του εγγράφου αυτού από την Υπηρεσία Διπλωματικού Αρχείου του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών το 1997 στον τόμο «Δωδεκάνησος-Η μακρά πορεία προς την ενσωμάτωση» (εκδ. Καστανιώτης) αποκτά ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα. Η ανάληψη της διοίκησης των νησιών από την Ελλάδα έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 με την παράδοση από τους Βρετανούς στον Έλληνα στρατιωτικό διοικητή Αντιναύαρχο Π. Ιωαννίδη, ένα μήνα σχεδόν μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης. Οι Βρετανοί ζήτησαν αρχικά να τους καταβληθούν τα έξοδα της στρατιωτικής διοικήσεως της Δωδεκανήσου πριν αποχωρήσουν, αλλά εν συνεχεία και μετά από πιέσεις του ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών, απέσυραν το αίτημα. Η περίοδος της ελληνικής στρατιωτικής διοικήσεως αποτέλεσε το τελευταίο και προπαρασκευαστικό στάδιο πριν από την επίσημη προσάρτηση των νησιών στην Ελλάδα, η οποία πραγματοποιήθηκε με την επικύρωση της Συνθήκης Ειρήνης. Η χαρά και ο πόνος των Δωδεκανησίων για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα μπορεί ναπεριγραφεί με ένα χαρακτηριστικό γεγονός που έχει παραμείνει ολοζώντανο στη μνήμη των Καλυμνίων. Μετά την υποστολή της αγγλικής σημαίας και την ανύψωση της ελληνικής, οι Καλύμνιοι αποχώρησαν σκυφτοί και η πλατεία του νησιού άδειασε. Τότε, ο άγγλος αξιωματικός, ξαφνιασμένος, ρώτησε τον έλληνα συνάδελφο του ταγματάρχη Ζαχαράκη γιατί έφυγε τόσο γρήγορα όλος ο κόσμος. Διερωτήθηκε μάλιστα μήπως είχαν δυσαρεστηθεί από τη μετάβαση της εξουσίας από τους Αγγλους στους Έλληνες. Ο μετέπειτα στρατηγός Ζαχαράκης, χωρίς να πει τίποτε, οδήγησε τον άγγλο αξιωματικό στο νεκροταφείο του νησιού. Εκεί ήταν μαζεμένοι όλοι οι Καλύμνιοι. Είχαν πάει στο νεκροταφείο να αναγγείλουν στους προγόνους τους ότι η Κάλυμνος ξαναγινόταν ελληνική. Γιατί είχε γίνει έθιμο, όσοι πέθαιναν να αφήνουν ευχή και κατάρα να τους το πουν μόλις η Κάλυμνος ξαναγινόταν ελληνική.

«Τότε είπε και γεννήθηκε η θάλασσα…Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς»,έγραψε ο Έλληνας ποιητής, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Οδυσσέας Ελύτης. Φαίνεται ότι οι θεοί επέδειξαν, περισσή επιμέλεια και υπομονή όταν φιλοτεχνούσαν αυτόν τον τόπο. Και αναγκάσθηκαν να κάνουν πολλές δοκιμές, κι ας ήταν θεοί, για να συνταιριάξουν τόσο καλά στεριά, βράχους και θάλασσα. Αυτό είναι το Αιγαίο.

Αναπόσπαστο τμήμα του ελληνισμού που για 6 χιλιάδες χρόνια,λόγω της γεωγραφικής του θέσης και της φυσικής του διαμόρφωσης με τις εκατοντάδες μικρά και μεγάλα νησιά μετέφερε μηνύματα από τη μια ήπειρο στην άλλη. Κοιτίδα πολιτισμού και πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Στο Αιγαίο όλα είναι ουσιώδη, τίποτε περιττό. Το τοπίο, σαν αρχαίος ναός, αποτυπώνει αβίαστα και απλά την αιωνιότητα. Η ελιά, η συκιά και η άμπελος ήταν το στολίδικαι ηδόξα του τόπου. Το νερό, λίγο και ακριβό. Ο άνθρωπος χρειάστηκε με υπομονή να σκάψει τον βράχο για να κάνει δυνατή την επιβίωση του, να παράγει, να δημιουργήσει, να χτίσει ναούς, κάστρα και γεφύρια, δρόμους. Πέρασαν κατακτητές, ληστές και πειρατές. Οι άνθρωποι δεν κουράστηκαν γιατί η γη ήταν λίγη, μα ο ουρανός απέραντος «για να διαβάζει μόνος του την απεραντοσύνη» όπως έγραψε ο νομπελίστας ποιητής, Οδυσσέας Ελύτης.

Γιατί αμφισβητεί η Τουρκία την κυριαρχία μας στα Δωδεκάνησα

Μαΐου 27, 2013
8ljeoΤο 1996 μετά την κρίση των Ιμίων είχε διαρρεύσει στον Τύπο ένα εγχειρίδιο της Πολεμικής Ακαδημίας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στο οποίο παρουσιάζονταν καθαρά οι θέσεις της Τουρκίας περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διευκρινίζει ότι στις διερευνητικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» έχει ατονήσει από πλευράς των Τούρκων.

 Η Ακαδημία Ιστορίας της Τουρκίας όμως δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2004 με τίτλο «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο – Τα μη Λησμονημένα Τουρκικά Νησιά» στο οποίο επαναλαμβάνονται όλα τα επιχειρήματα της Τουρκίας για το Αιγαίο, τα νησιά και τις βραχονησίδες του. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται και χάρτες που δείχνουν, σύμφωνα με τους Τούρκους ιστορικούς, ποιες νησίδες και θαλάσσιες περιοχές που τις περιβάλλουν δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα.
Το βασικό επιχείρημα που παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι νησίδες που δεν κατονομάζονται αλλά αναφέρονται στις συνθήκες ως «εξαρτώμενες» ή «παρακείμενες» των μεγάλων νησιών δεν έχουν μεταβιβαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Με αυτό το επιχείρημα στο βιβλίο αμφισβητούνται όχι μόνο ακατοίκητες βραχονησίδες που σήμερα χρησιμοποιούν Ελληνες βοσκοί, όπως η νήσος Αστακίδα στα βόρεια της Κάσου, αλλά και κατοικημένα μεγάλα νησιά, όπως η Ψέριμος.
Στο βιβλίο γράφουν ότι «τα πιο γνωστά αμφισβητούμενα νησιά είναι: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Λέβητα, Κίνναρος, Λιάδι, Κανδελιούσσα, Αδέλφια, Σύρνα, Πλακίδα, Σοφράνα και Αστακίδα». Τονίζεται επίσης ότι με τη Συνθήκη της Λωζάννης δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα τα νησιά: Οινούσσα και οι γύρω βραχονησίδες, Βάτος και Ποντικονήσι ανάμεσα στη Χίο και τη Μικρά Ασία, αλλά και τα Αντίψαρα, οι Φούρνοι και οι γύρω βραχονησίδες τους και η Φιμένα.
Μία ακόμα σημαντική βραχονησίδα που αμφισβητούν είναι η Ζουράφα, 6 ναυτικά μίλια από τη Σαμοθράκη στο Θρακικό Πέλαγος, που αποτελεί το ανατολικότερο σύνορο του Βόρειου Αιγαίου, το άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και Ε.Ε.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι βραχονησίδες του συμπλέγματος Σύρνα κάτω από την Αστυπάλαια, αλλά και οι νησίδες Λέβιθα και Κίνναρος που συνδέουν τη γεωγραφική περιοχή των Κυκλάδων με τα Δωδεκάνησα επειδή είναι απομακρυσμένες από τη στεριά καθορίζουν και μία μεγάλη θαλάσσια περιοχή γύρω τους. Αμφισβητώντας αυτές τις νησίδες οι Τούρκοι καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του Αιγαίου Πελάγους. Το βασικό επιχείρημα που προβάλλει το βιβλίο είναι η αμφισβήτηση της Συμφωνίας του 1932 ανάμεσα στην Τουρκία και την Ιταλία για το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου. Η Ελλάδα το 1947 κληρονόμησε ό, τι ήλεγχε η Ιταλία προηγουμένως.
Η συμφωνία 4ης Ιανουαρίου του 1932 αφορούσε τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής, ενώ μία συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθόριζε τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και τις τουρκικές ακτές. Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ισχύ αυτής της συμπληρωματικής συμφωνίας με το επιχείρημα ότι δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών.
Γνωμοδότηση
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε αναγκαστεί να αντικρούσει αυτά τα επιχειρήματα των Τούρκων με έγγραφό του ήδη από το 1963. Μια ομάδα Τούρκων είχε αποβιβαστεί στο Καστελλόριζο το 1961, ενώ έναν χρόνο αργότερα τουρκικό περιπολικό βύθισε εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων το ελληνικό σκάφος «Μαρίτσα» σκοτώνοντας δύο μέλη του πληρώματός του.
Το επίσημο κείμενο της συμφωνίας του 1932 είχε πρωτοκολληθεί στην Κοινωνία των Εθνών το 1933 και είχε δημοσιευθεί. Οσον αφορά τη συμπληρωματική συμφωνία που υπογράφτηκε στην Αγκυρα στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 και αμφισβητούν οι Τούρκοι, επειδή ήταν συμπληρωματική δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών.
Σύμφωνα με γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του 1956 η μη πρωτοκόλληση «ουδόλως επηρεάζει το κύρος αυτής, διότι πρόκειται περί συμπληρωματικής συμφωνίας εκτελέσεως κανονικώς πρωτοκολληθείσης πράξεως».
Στο βιβλίο επαναλαμβάνεται το επιχείρημα ότι οι Ελληνες δεν έχουν τηρήσει το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νήσων που τους παραχωρήθηκαν παραβιάζοντας τις συνθήκες και θέτοντας σε αμφιβολία την ισχύ τους, ενώ αναρωτιούνται επανειλημμένως πώς ακόμα οι Ελληνες δεν έχουν εγείρει αξιώσεις για τα δύο νησιά που εποφθαλμιούν, την Ιμβρο και την Τένεδο.
Καταλήγοντας οι Τούρκοι ιστορικοί εξηγούν ότι είναι αδύνατο να λυθεί το θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με την Ελλάδα αν πρώτα δεν ξεδιαλύνει το θέμα της κυριαρχίας των νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.
Οι διερευνητικές επαφές για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο διεκόπηκαν πριν από τις εκλογές στην Τουρκία. Αναμένουμε να δούμε ποια γραμμή σκέψης θα ακολουθήσει στην ανανεωμένη θητεία του ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν.
Πώς χαράχτηκαν τα χωρικά ύδατα
Για την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε ότι όταν μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης προέκυψε η διαφορά ανάμεσα στην Ιταλία και την Τουρκία για τις «εξαρτώμενες» νησίδες και αυτές του Καστελλόριζου και οι δύο χώρες αποφάσισαν να πάνε στο Δικαστήριο της Χάγης για να λύσουν τις διαφορές τους.
Στη συνέχεια, όμως, οι κυβερνήσεις προτίμησαν τις απευθείας διαπραγματεύσεις. Με τη συμφωνία της Αγκυρας της 4ης Ιανουαρίου του 1932 λύθηκαν οι εκκρεμότητες που αφορούσαν τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής και χαράχτηκαν οριστικά τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στο Καστελλόριζο και τη Μικρά Ασία, ενώ με τη συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθορίστηκαν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και στις τουρκικές ακτές.
Με την πρώτη συμφωνία, όμως, παραχωρήθηκε στην Τουρκία η νησίδα Καρά-Αντά που βρίσκεται μέσα στον όρμο της Αλικαρνασσού (Μπόντρουμ) και κατείχε πριν η Ιταλία. Η μακρόστενη τουρκική βραχονησίδα ανήκε σύμφωνα με τον Δωδεκανήσιο ερευνητή κ. Κώστα Τσαλαχούρη στην οικογένεια Μαγκλή από την Κάλυμνο, της οικογένειας του συγγραφέα Γιάννη Μαγκλή.
Αν η Καρά-Αντά δεν είχε παραχωρηθεί στην Τουρκία, τότε σήμερα δεν θα διαπραγματευόμασταν με δυσκολίες την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου μόνο, αλλά και την υφαλοκρηπίδα μιας νησίδας μέσα σε τουρκικό κόλπο.
katohika.gr

«Το ΔΝΤ καταστρέφει σκόπιμα την Ελλάδα για να ξεπουληθούν τα κοιτάσματά της!»

Μαΐου 16, 2013

MR DAXΟ Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ – γνωστός και ως «Mr. Dax» -, στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.
Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».
Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.
Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.
Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.
Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα ελληνικά κοιτάσματα φυσικού αέριου, στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο; Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών.
Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;
Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.
Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».
Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου«φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, «δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη» και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, «δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία» και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».
Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.
Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs.
 
«Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.
Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια»,υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο Μπρούνινγκ. «Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο».
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr