Αρχείο για Απρίλιος 2013

Aυτά είναι τα 25+4 νησιά που διεκδικεί η Τουρκία στο Αιγαίο – Ζητείται απάντηση από ΥΠΕΞ…

Απρίλιος 30, 2013

Nhsia_Aigaio_tourkia_diekdikiseisΟλόκληρος ο κατάλογος με τα ελληνικά νησιά που διεκδικεί η Τουρκία και τα οποία περιλαμβάνονται στην απάντηση που έδωσε σε σχετικό ερώτημα στην τουρκική Βουλή ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αχμέτ Νταβούτογλου είναι τα 25 νησιά (συν τις τέσσερις βραχονησίδες στην περιοχή Οινουσσών, Πασά, Βάτος, Μανδράκι, Γαβάθι) του χάρτη εκ των οποίων τα μισά είναι γνωστά και τα άλλα μισά είναι … νέες διεκδικήσεις.

Η διεκδίκηση προέκυψε κατά έναν πρωτοφανή τρόπο ότι χαρακτηρίστηκαν «Mη έγκυρες» οι Συνθήκες της Λοζάνης και των Παρισίων με τα οποία τα νησιά του Αιγαίου, πλην Ιμβρου, Τενέδου και ορισμένων βραχονησίδων περιήλθαν οριστικά στην Ελλάδα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή από το Κοτσάελι, Lütfü Türkkan.

Η ερώτηση αφροούσε για το καθεστώς το οποίο ισχύει στα νησιά του Αιγαίου και αν αυτό διέπεται από τις συνθήκες της Λοζάνης του 1923  και των Παρισίων του 1947 (παραχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα), τόνισε ότι «το ζήτημα είναι θέμα ερμηνείας των σχετικών συνθηκών».

Είναι η πρώτη φορά που προβαίνει σε τέτοια συνολική αμφισβήτηση των συνθηκών που διέπουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών του Αιγαίου και σίγουρα είναι προεόρτιο αυτών που θα ακολουθήσουν με τις έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Όσον αφορά τα νησιά (λόγω παραδρομής) εκτιμάται ότι εκεί που λέει Koyun δεν πρέπει να είναι το Koyun adasi (δηλαδή 1 νησί), αλλά τα νησιά που είναι ΒΑ της Χίου, δηλαδή τα Koyun adalari, ενώ όσον αφορά τη νησίδα Keci η αναφορά πρέπει να είναι για την Ψέριμο (εκτιμώντας ότι ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας ηθελημένα αναφέρθηκε σε νησιά που θα μπορέσουν σύγχιση οι σχετικές του δηλώσεις)

α. Koyun (βρίσκεται μέσα στη θάλασσα του Μαρμαρά απέναντι από το Balιkesir =Παλιόπολη και ασφαλώς τουρκική εξ ολοκληρου)

β. Hurşit (νησίδα δίπλα στους Φούρνους)

γ. Fornoz (Φούρνοι)

δ. Eşek (Γαϊδουρονήσι κατά τη μετάφραση, δηλαδή Αγαθονήσι)

ε. Nergizçik (Αρκοί)

στ. Bulamaç (νησίδα ΝΑ Αγαθονησίου)

ζ. Kololimnoz (το όνομα αυτό μπορεί να αναναφέρεται σε 2 νησιά – στο imralι στη θάλασσα του Μαρμαρά και στη νησία Καλόλιμνος βορειως της Καλύμνου)

η. Keçi (=Γίδα, Κατσίκα – πρόκειται για μη αμφισβητούμενο τουρκικό νησάκι που βρίσκεται μέσα στον Κόλπο της Μαρμαρίδας σε πολύ μικρή απόσταση από την ακτή – ακόμη κι εγώ που είμαι χοντρούλης το φτάνω κολυμπώντας)

θ. Sakarcılar (Νησίδα Γυαλί)

ι. Koçbaba (Νησίδα Λέβιθα)

ια. Ardacık (Νησίδα Σύρνα)

Η Χαμηλή, τα Διβούνια και η Αστακίδα είναι αυτά που δεν φαίνονται ονομαστικά στον κατάλογο, αλλά είναι διακριτά στο χάρτη.

Ο Νταβούτογλου δήλωσε συγκεκριμένα ότι «τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο με την Ελλάδα, δεν καθορίζονται από μια έγκυρη συμφωνία, ώστε να επιλύονται τα προβλήματα που δημιουργούνται μεταξύ των δύο πλευρών».

Πρακτικά ο Α.Νταβούτογλου λέει ότι «Δεν υπάρχει καμία συμφωνία που να προσδιορίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Αιγαίου» κι αυτό το λέει για πρώτη φορά.

Φυσικά αν οι συνθήκες της Λοζάνης και των Παρισίων είναι μη έγκυρες, σημαίνει ότι ξεκινάμε και μια μεγάλη συζήτηση για την δυτική Τουρκία, το καθεστώς των Στενών, την Ανατολική Θράκη, το καθεστώς της Κωνσταντινούπολης κλπ κλπ…

Μόνο που αυτά δεν έπρεπε να τα λέμε εμείς, αλλά το υπουργείο Εξωτερικών που εποίησε τη νήσσαν για ακόμα μία φορά…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Advertisements

Απίστευτες αλήθειες από Tούρκους δημοσιογράφους!

Απρίλιος 23, 2013

agia-sofiaΡεκόρ εισιτηρίων κάνει η τουρκική ταινία «Άλωση 1453».

Κλείνοντας την τρίτη εβδομάδα προβολής στις κινηματογραφικές αίθουσες της Τουρκίας υπολογίζεται ότι ήδη 5.042.994 θεατές έχουν σπεύσει στα σινεμά για να παρακολουθήσουν το στόρι.

Για την ολοκλήρωση της ταινίας ξοδεύτηκαν περισσότερα από 17 εκατ. δολάρια και χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια γυρισμάτων και μοντάζ.Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή του σουλτάνου Μωάμεθ μέχρι τη στιγμή της εισβολής των Οθωμανών στην Κωνσταντινούπολη την αποφράδα Τρίτη 29 Μαΐου του 1453 και χρονικά συμπίπτει με την επέτειο των 560 ετών από την κατάληψη της Βασιλεύουσας.

Η τουρκική υπερπαραγωγή έχει προκαλέσει και κριτική εκ των έσω. Ενδεικτικά είναι όσα είχε γράψει τον περασμένο Φεβορυάριο στην αγγλόφωνη έκδοση της Hurriet ο δημοσιογράφος Βurak Bentil:

Ο Τούρκος αρθρογράφος έθετε το ρητορικό ερώτημα να γιόρταζαν οι Βρετανοί την «άλωση του Λονδίνου» ή οι Γερμανοί την «Άλωση του Βερολίνου». «Μήπως πρέπει να περιμένουμε να ακολουθήσουν ταινίες όπως «‘Άλωση 1974» ή »Αφανισμός 1915»;» ειρωνευόταν εμμέσως τους συμπατριώτες του ο Τούρκος δημοσιογράφος.

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα Sabah, από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου… Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µία σειρά από αλήθειες, τις οποίες το κεµαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει.

Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής:

«Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή βία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας…

ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»…

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο!)

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω…

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο, και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής, κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο!)

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά σταυρό….

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε; Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο; Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, µε αυτές τις γιορτές πού κάνετε, διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη βία».

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω; Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.

Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση, είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα. Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη. Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουμε (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη Ανατολή.

Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή, και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια…

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….» (kostaxan)

Οι 12 χειρότερες γενοκτονίες της ιστορίας

Απρίλιος 18, 2013

Genocide_2aΗ λέξη «Γενοκτονία» επινοήθηκε το 1944 για να αναφέρουμε ένα ιδιαίτερα  συγκλονιστικό και αποτρόπαιο έγκλημα βίας, που τότε πίστευαν, πως δεν θα επαναληφθεί ξανά.

Σας παραθέτω εδώ τις 10 πιο βίαιες γενοκτονίες που έγιναν στην ιστορία μας αντίστροφα.

12. Σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν (1979-1989)

Η στρατιωτική κατάληψη του Αφγανιστάν που έγινε από την Σοβιετική Ένωση προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση στους προοδευτικούς και στους φιλελεύθερους λαούς όλου του κόσμου. Η εισβολή αυτή διήρκησε 9 χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα γεγονότα και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης όπως η διάλυση της ΕΣΣΔ και οι βλάβες στο Αφγανιστάν και στην υποδομή του μετά την εισβολή. Αυτή η εισβολή είναι ένας σημαντικός λόγος για τη σημερινή κατάσταση του Αφγανιστάν….

11. Κατάτμηση της Ινδίας το 1947

Το διαμέρισμα της βρετανικής Ινδίας το 1947,το οποίο δημιούργησε τα δύο ανεξάρτητα κράτοι του Πακιστάν και της Ινδίας, ακολούθησε μία από τις

πιο σκληρές και πιο αιματηρές μεταναστεύσεις και θρησκευτικές και εθνοτικές καθάρσεις στην ιστορία και είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαστική μεταφορά ενός ποσοστού 14 – 18.000.000 ατόμων μεταξύ των δύο χωρών… Η επακόλουθη θρησκευτική έχθρα και σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο περίπου δύο εκατομμυρίων Ινδουιστών, Μουσουλμάνων και Σιχ και απαγωγή, βιασμό και τη δολοφονία αμέτρητων γυναικών και παιδιών. Ήταν πράγματι μια από τις πιο απάνθρωπες εκδηλώσεις των θρησκευτικών κοινοτήτων και της μισαλλοδοξίας, με λίγες ομοιότητες στην ιστορία.

10. Βοσνία και Ερζεγοβίνη 1992-1995

Ο πόλεμος στη Βοσνία μπορεί να θεωρηθεί τόσο μια γενοκτονία ενάντια μουσουλμανικός πληθυσμός της Βοσνίας, καθώς και μία εθνοκάθαρση εναντίον Μουσουλμάνων ανδρών ειδικότερα. Στις αρχές Απριλίου 1992, οι σερβικές δυνάμεις σάρωσαν μεγάλο μέρος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και έκαναν απέλαση των μη Σέρβων και, ιδίως, των Βόσνιων Μουσουλμάνων, σε μια εκστρατεία τρομοκρατίας. Κατά τη διαδικασία αυτή, ο όρος etnicko  cišcenje (εθνοκάθαρση) πέρασε από Σερβοκροατικά σε Αγγλικά για να  ενσωματώσει τη βιαιότητα της σύγκρουσης στην οποία ο κύριος στόχος ήταν να σβήσουν όλα τα ίχνη ενός πολιτισμού. Ο αριθμός των νεκρών είχε αρχικά εκτιμηθεί το 1994 σε περίπου 200.000 ή και περισσότερο.

9. Η εισβολή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ

Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση Ψυχρού Πολέμου που συνέβη στο Βιετνάμ, το Λάος, την Καμπότζη από την 1η Νοεμβρίου 1955 έως την πτώση της Σαϊγκόν στις 30 Απριλίου 1975. Ο αριθμός των στρατιωτικών και μη στρατιωτικών θανάτων 1955 – 1975 συζητείται. Το 1995, η κυβέρνηση του Βιετνάμ ανέφερε ότι οι στρατιωτικές δυνάμεις της,  συμπεριλαμβανομένων των ΤΠΕ, υπέστη 1.100.000 νεκρούς και 600.000

τραυματίες κατά τη διάρκεια της σύγκρουση Ανόι με τις Ηνωμένες  Πολιτείες. Θανάτοι αμάχων τέθηκαν σε δύο εκατομμύρια στο Βορρά και Νότο, και η οικονομική αποζημίωση ήταν αναμενόμενη. Το Ανόι απέκρυψε στοιχεία κατά τη διάρκεια του πολέμου για να μην αποθαρρύνει τον πληθυσμό. Οι εκτιμήσεις των μη στρατιωτικών θανάτων που προκαλούνται από τους  αμερικανικούς βομβαρδισμούς στην Επιχείρηση Rolling Thunder σε φάσμα από 52.000 σε 182.000. Ο στρατός των ΗΠΑ έχει υπολογίσει ότι μεταξύ 200.000 και 250.000 στρατιώτες στο Νότιο Βιετνάμ έχασαν τη ζωή τους στον
πόλεμο.

8. Ρουάντα 1994

Μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1994, κατ ‘εκτίμηση 800.000 πολίτες της Ρουάντα, σκοτώθηκαν σε διάστημα 100 ημερών. Οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν Τούτσι και οι περισσότεροι από εκείνους που διέπραξαν τη βία ήταν Χούτου. Σε κάποια χωριά της περιοχής, ανάγκασαν τους πολιτοφύλακες του Χούτου να σκοτώσουν τους Τούτσι τους γείτονές τους ειδάλλως θα

αντιμετώπιζαν ποινή του θανάτου οι ίδιοι αλλά και ολόκληρη η οικογένειά
τους. Ανάγκασαν επίσης τους Τούτσι να σκοτώσουν τα μέλη των ίδιων των  οικογενειών τους. Οι δολοφονίες έληξαν μετά από τους ένοπλους αντάρτες
Τούτσι που εισέβαλλαν από τις γειτονικές χώρες και κατάφεραν να νικήσουν
τους Χούτου και να σταματήσει η γενοκτονία, τον Ιούλιο του 1994.  Πάνω από το ένα δέκατο του πληθυσμού, περίπου 800.000 άτομα, εκτιμάται ότι είχαν σκοτωθεί.

7. Απέλαση των Γερμανών

Η εκδίωξη των Γερμανών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στην

αναγκαστική μετανάστευση και την εθνοκάθαρση των Γερμανών υπηκόων και εθνοτικών Γερμανών από τη Γερμανία και των περιοχών που διεκδικούνταν από τη Γερμανία κατά τα τρία πρώτα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πλειοψηφία των απελάσεων συνέβησαν στην Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία και την Ευρωπαϊκή Ένωση Σοβιετικών. Άλλες εμφανίστηκαν σε περιοχές της βόρειας Γιουγκοσλαβίας, και σε άλλες περιοχές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Εκτιμήσεις των συνολικών θανάτων των Γερμανών αμάχων κυμαίνονται από 500.000 έως το μέγιστο των 3,2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη ήταν μόνο η αρχή των δεινών για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έμειναν άστεγοι από τις μάχες, που κυκλοφόρησαν από την αιχμαλωσία ή εκδιώχθηκαν ως πράξη εκδίκησης.

6. Ρωσική Αυτοκρατορία

Μια γενοκτονία εις βάρος του έθνους από την τσαρική Ρωσία του 19ου αιώνα έχει ξεχαστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου ότι ήταν η μεγαλύτερη γενοκτονία του  19ου αιώνα. Περίπου 1 με 1.500.000 Τσερκέζοι έχασαν τη ζωή τους μετά από εντολή του τσάρου και τα περισσότερο μέρος του μουσουλμανικού πληθυσμού απελάθηκε κυρίως στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα την εξορία του άλλων 1.500.000 Τσερκέζων . Αυτό εκμηδένισε ουσιαστικά το 90% του έθνους. Πολλοί περισσότεροι Τσερκέζοι σκοτώθηκαν από τις πολιτικές των βαλκανικών κρατών, κυρίως τη Σερβία και τη Βουλγαρία, η οποία απέκτησε την ανεξαρτησία της την εποχή εκείνη.

5. Καμπότζη

 Η γενοκτονία της Καμπότζης 1975-1979, στην οποία περίπου 1,7 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (21% του πληθυσμού της χώρας), ήταν μια από τις χειρότερες ανθρώπινες τραγωδίες του περασμένου αιώνα. Το καθεστώς των Κόκκινων Χμερ με επικεφαλής τον Πολ Ποτ σε συνδυασμό με την εξτρεμιστική ιδεολογία για εθνική εχθρότητα και μια διαβολική περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή να παράγει καταπίεση, τη δυστυχία, και τη δολοφονία σε μαζική κλίμακα. Οι Ερυθροί Χμερ απαγόρευσαν με διάταγμα την ύπαρξη της εθνικής Κίνας, Βιετνάμ, μουσουλμανική Cham, και 20 άλλες μειονότητες, που αποτελούσαν συνολικά το 15% του πληθυσμού στις αρχές του κανόνα των Κόκκινων Χμερ. Δεκάδες χιλιάδες Βιετναμέζοι βιάστηκαν, ακρωτηριάστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι περισσότεροι από τους επιζώντες κατέφυγαν στο Βιετνάμ.

4. Σοβιετική Ένωση

Οι χασάπηδες της Σοβιετικής Ένωσης σκότωσαν μεταξύ 25 εκατομμύρια και 60 εκατομμύρια αθώους ανθρώπους άνδρες, γυναίκες και μικρά παιδιά. Οι πιο αξιόπιστες εκτιμήσεις δείχνουν έναν πληθυσμό τριών εκατομμυρίων, μεταξύ 300.000 και 500.000 έχασαν τη ζωή τους ή απελάθηκαν το 1919-20. Υπήρχαν τρεις διακριτές περιόδοι που μπορεί να κληθούν γενοκτονίες. Πρώτον η μεγάλη πείνα που προκαλείται από κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1920 δεύτερον, οι μεγάλες εκκαθαρίσεις στα μέσα της δεκαετίας του 1930, και, τρίτον, η «απομάκρυνση» των λαών από τις πατρίδες τους κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Υπό τη  δικτατορία του Ιωσήφ Στάλιν, δεκάδες εκατομμύρια απλών πολιτών εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας που στη ουσία ήταν κάτι περισσότερο από στρατόπεδα θανάτου.

3. Το ναζιστικό Ολοκαύτωμα

Το Ολοκαύτωμα ήταν η συστηματική, γραφειοκρατική και χρηματοδοτούμενη δίωξη και δολοφονία περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς και τους συνεργάτες του. Κατά τη διάρκεια της εποχής του Ολοκαυτώματος, οι γερμανικές αρχές στοχεύουν άλλες ομάδες, επειδή εκπέμπουν «φυλετικά κατώτερες» τους: Ρομά (Τσιγγάνοι), άτομα με ειδικές ανάγκες, καθώς και μερικούς από τον Σλαβικό λαό, Πολωνοί, Ρώσοι και άλλοι. Άλλες ομάδες διώχθηκαν λόγω των πολιτικών, ιδεολογικών  πεποιθήσεων και για λόγους συμπεριφοράς, μεταξύ των οποίων και Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, και ομοφυλόφιλοι. Ξεκίνησε με ένα απλό μποϊκοτάζ των εβραϊκών καταστημάτων και έληξε με τους θαλάμους αερίων στο Άουσβιτς. Ο Αδόλφος Χίτλερ και οι ναζιστικοί οπαδοί του προσπάθησαν να εξοντώσουν ολόκληρο τον Εβραϊκό πληθυσμό της Ευρώπης. Τα δύο τρίτα του πληθυσμού των εννέα εκατομμυρίων Εβραίων οι οποίοι είχαν διαμείνει στην Ευρώπη πριν από το Ολοκαύτωμα σκοτώθηκαν.

2. Γενοκτονία των Αρμενίων

Ως γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων
πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου
Πολέμου. Εντολές για εκκαθαρίσεις Αρμενίων είχαν δοθεί νωρίτερα από το
Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ (1894-96) ωστόσο η κύρια ευθύνη για τις πλέον
εκτεταμένες σφαγές τους αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων
(1908-18)[1]. Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η
24η Απριλίου του 1915[2], όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της
Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης
απαγχονίστηκαν. Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών
Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000 [3].
Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες[4]. Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι πραγματοποιήθηκε ένας βίαιος
εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού[5]. Μέχρι το 2010, 23 κράτη είχαν
αναγνωρίσει επισήμως τα γεγονότα ως γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η
Διεθνής Ένωση Μελετητών για τη Γενοκτονία (International Association of
Genocide Scholars)[6].
Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων (Νεστοριανών χριστιανών).

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

1. Η Γενοκτονία των Ποντίων

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η  άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα. Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο. Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας  Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.
Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο
μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως  και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως
Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Μαύρη Αφρική: Ιστορία και άνθρωποι.

Απρίλιος 18, 2013

Africa_ethnic_groups_1996bΗ διδασκόμενη ιστορία στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι κυρίως εθνική και ευρωκεντρική. Μείναμε απομακρυσμένοι από την γοητεία άλλων ηπείρων, όπως αυτήν της…

Αφρικής. Μια πρώτη γεύση για την ιστορία της Μαύρης Αφρικής παίρνουμε από αποσπάσματα της «Γραμματικής των Πολιτισμών» του Fernard Braudel.

H Μαύρη Αφρική είναι σχεδόν περιφραγμένη από δύο ωκεανούς και δύο ερήμους. Η αχανής Σαχάρα προς βορρά, η εκτεταμένη Καλαχάρι προς νότο, ο Ατλαντικός Ωκεανός προς δυσμάς, ο Ινδικός προς ανατολάς. Όμως, οι φραγμοί αυτοί δεν είναι αξεπέραστοι, γράφει ο Fernand Braudel στην «Γραμματική των Πολιτισμών».

Από πολύ νωρίς, ο Ινδικός Ωκεανός είχε γεμίσει από ιστιοφόρα, που τον διέσχιζαν χρησιμοποιώντας την εναλλαγή φοράς των μουσώνων. Τον Ατλαντικό τον κατέκτησαν οι Ευρωπαίοι, ήδη από τον 15ο αιώνα, με τις Μεγάλες Ανακαλύψεις.

Τη Σαχάρα δε, τη διέσχισε ο άνθρωπος από τα πανάρχαια χρόνια και η άφιξη της δρομάδας στη Βόρειο Αφρική, κατά τους πρώτους μ.Χ αιώνες, δεκαπλασίασε τη διακίνηση στην αχανή έρημο. Αλάτι και αργότερα υφάσματα ταξιδεύουν προς νότο, καθώς και δούλοι και σκόνη χρυσού προς βορρά.

Οι άνθρωποι

Εθνοτικά είναι φρόνιμο, υπογραμμίζει ο Braudel, να μην υποθέσουμε ούτε για μία στιγμή ότι οι μαύροι ανήκουν σε μία και μόνο φυλή. Πάντως οι δύο μεγάλες ομάδες είναι οι Σουδανίδες και οι Μπαντού. Και οι δύο αποτελούν ενότητες πρωτίστως γλωσσικές και πολιτισμικές.

Ένας λεπτομερής χάρτης εθνοτήτων της Μαύρης Αφρικής αποτελεί πρόκληση ακόμη και για την πιο ισχυρή μνήμη. Ο χάρτης αυτός καταγράφει ατέλειωτες συγκρούσεις, μετακινήσεις, μεταναστεύσεις, άλλοι προωθούνται, κάποιοι άλλοι εκτοπίζονται. Σε αυτό οφείλονται και οι επιμιξίες και οι εντάσεις που διαπιστώνει κανείς από τη μία ως την άλλη άκρη της Μαύρης Ηπείρου.

Επιπλέον, στην κλίμακα των μεγάλων συνόλων, που διαβιούν ανάμεσα στο ισημερινό δάσος και στη Σαχάρα ζουν πολλοί ακόμη λαοί, καθένας από τους οποίους έχει τις δοξασίες του, τους τρόπους ζωής, τις κοινωνικές δομές, τις πολιτισμικές παραδόσεις του, που δεν είναι ποτέ απολύτως όμοιες με των άλλων.

Σε αυτή την ποικιλία συνίσταται και το τεράστιο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η Αφρική, όπου οι εμπειρίες συνεχώς εναλλάσσονται, οι διαφορές μεγαλώνουν όσο προχωρεί κανείς από τη μία άκρη στην άλλη, και όπου, βέβαια, είναι δύσκολο να διαφανούν κοινά πεπρωμένα.

«Πολλές φορές οι ζώνες καταφύγια των ιθαγενών που προβάλλουν αντίσταση και δεν δέχονται καμία εξουσία προερχόμενη από έξω, βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με τις πιο ανεπτυγμένες πρωτεύουσες».

Εν τέλει, συμπεραίνει ο Braudel, η ποικιλία των χρωμάτων της επιδερμίδας που ξεκινά από το πολύ σκούρο μαύρο των Σουδανιδών και φτάνει στο ανοιχτό, μάλλον κίτρινο, χρώμα των Οττεντότων και των Βουσμάνων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ανθρωπολογική, η σωματική ένδειξη μιας πολύ πιο σημαντικής ποικιλίας, που τη διαπιστώνουμε στους ανθρώπους, στις κοινωνίες, στις κουλτούρες.

Ένα λαμπρό παρελθόν

Παρά το γεγονός ότι αυτή η ήπειρος υπέφερε στο παρελθόν και εξακολουθεί να υποφέρει από πολλές ελλείψεις και αδυναμίες, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παρελθόν της Μαύρης Αφρικής έχει να επιδείξει επιτεύγματα που συντελέστηκαν με μια ταχύτητα, η οποιά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις διάφορες παλαιές προόδους και της ίδιας της Ευρώπης ακόμη.

Στον τομέα της τέχνης υπάρχουν ολοφάνερες επιτυχίες, οι οποίες μάλιστα δεν περιορίζονται στα γλυπτά από ορείχαλκο ή ελεφαντοστούν του Μπενίν (11ος-15ος αι.) ούτε στα εξίσου θαυμαστά υφάσματα, που υφαίνονταν με διάφορες φυτικές ίνες.

Τέλος το σημαντικότερο όλων, η Αφρική γνώρισε από πολύ νωρίς τη μεταλλουργία. Ήδη το 3000 π.Χ ο σίδηρος της ήταν γνωστός. Είναι παράλογο, και πάνω απ’ όλα, να διατείνεται κανείς ότι οι Μαύροι περίμεναν να φτάσουν οι Πορτογάλοι στο ακρωτήριο Μποχαδόρ για να γνωρίσουν τον σίδηρο, τονίζει ο Braudel. Μάλιστα, οι μέθοδοι που εφάρμοσαν οι Ροδεσιανοί στη μεταλλουργία ήταν ήδη τελειοποιημένες από την εποχή του Μεσαίωνα.

Η ιστορία ευνόησε την εκκόλαψη ανώτερων πολιτικών και πολιτιστικών μορφών στη Μαύρη Αφρική μόνο εκεί που υπήρχε ο συνδυασμός των γεωγραφικών και των κτηνοτροφικών πόρων και όπου ήταν εξασφαλισμένη η επαφή με τον έξω κόσμο, δηλαδή κατά μήκος των παρυφών της Σαχάρας και κατά μήκος του Ινδικού Ωκεανού. Εκεί ακριβώς βρίσκονταν οι παλαιές αυτοκρατορίες και οι άλλοτε ακμάζουσες πόλεις.

Οι αυτοκρατορίες στο τόξο του Νίγηρα μας μεταφέρουν σε άλλα πολιτισμικά σύνορα με το Ισλάμ, σύνορα γόνιμα και πολυτάραχα. Η πρώτη Αυτοκρατορία της Γκάνας, φαίνεται ότι ιδρύθηκε γύρω στο έτος 800 μ.Χ, ήταν δηλαδή σύγχρονη του Καρλομάγνου. Η πρωτεύουσά της, η Γκάνα, παροιμιώδης για τα πλούτη της, βρισκόταν στο Κούμπι Σάλεχ. Το 1077, η πρωτεύουσα δέχτηκε την επίθεση των Μουσουλμάνων, οι οποίοι την κατέλαβαν και την κατέστρεψαν.

Επειδή όμως το εμπόριο χρυσού (με αφετηρία τα χρυσοφόρα εδάφη των ποταμών Σενεγάλη, Μπενέουε και του Άνω Νίγηρα) δεν έπαψε ποτέ να διεξάγεται, δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή της και μια δεύτερη αυτοκρατορία, ανατολικότερα από την προηγούμενη, με πληθυσμό αποτελούμενο από Μαντίγκο και με ιδιαίτερο γνώρισμα τη θρησκεία του Ισλάμ: πρόκειτα για την Αυτοκρατορία του Μάλι (που επρόκειτο να εξαπλωθεί σε όλο το τόξου του Νίγηρα).

Η εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών, τον 18ο αιώνα ανήκε στο παρελθόν. Μόνη αιτία για τη λαμπρή και πρόωρη ανάπτυξή τους είχε σταθεί το πλούσιο εμπόριο της Σαχάρας. Μετά την παρακμή τους, δεν μπόρεσαν να επιζήσουν.

http://www.arkouda.gr/2013/02/blog-post_5831.html

Ιταλοί ερευνητές αποδεικνυουν οτι οι αρχαίοι Έλληνες έφτασαν ως την χώρα των Ίνκας!

Απρίλιος 18, 2013

4385500_origΤο 1850 έφτασε στο Περού ο Ιταλός ερευνητής-περιηγητής Αντόνιο Ραϊμόντι. Για σαράντα ολόκληρα χρόνια έμεινε εκεί, ερευνώντας κάθε…
σπιθαμή της μακρινής και «περίεργης» -ιστορικά- αυτής χώρας και είναι οι
δικές του περιηγήσεις και έρευνες πάνω στις οποίες βασίσθηκε ο φυσικομαθηματικός- ερευνητής συμπατριώτης του Ενρίκο Μάτιεβιτς, ώστε να φτάσει στο συμπέρασμα ότι οι ναυτικοί του Αιγαίου πολλές χιλιετίες προ του Κολόμβου έφτασαν στην Κεντρική και Νότιο Αμερική.
Ο Μάτιεβιτς βεβαίως πρωτίστως παρακινημένος από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, τόσο από τον Όμηρο όσο και από τον Απολλόδωρο έβλεπε ότι οι γνώσεις που περιγράφονταν στους στίχους της Οδύσσειας και των Αργοναυτικών, και είχαν να κάνουν με τόπους πολύ μακρινούς, πολύ πέρα αυτού της Μεσογείου, δεν μπορούσε παρά να πιστεύει ότι ένα υπερατλαντικό ταξίδι και η επίσκεψη στις μακρινές εκείνες χώρες της Νοτίου Αμερικής ήταν τα πιθανότερα σημεία αναφοράς των συγγραφέων των μεγάλων επών, «Οδύσσειας» και «Αργοναυτικών» αντίστοιχα.

Έτσι με οδηγό τις περιηγήσεις και έρευνες του συμπατριώτη του Ραϊμόντι, και με τα αρχαία κείμενα στα χέρια περιδιάβηκε τις Άνδεις, και έκανε τις δικές του ανακαλύψεις που έφεραν το αποτέλεσμα που μερικά χρόνια πριν η Ενριέτα Μέρτζ έγραφε στην «Κρασάτη Θάλασσα». Δηλαδή ότι οι Έλληνες είχαν φτάσει κατά τους πρώτους ιστορικούς χρόνους στην Νότιο Αμερική. Η μελέτη του Μάτιεβιτς στηρίχθηκε στην συγκριτική αρχαιολογία και την Μυθολογία.

Για πολλά χρόνια εργάστηκε στο γεωφυσικό αστεροσκοπείο του Χουανγκάγιο της Λίμα και αυτό του έδωσε πολλά περιθώρια ώστε να κάνει τις μελέτες του επί τόπου και να μείνει έκπληκτος από τις ανακαλύψεις που βρήκε μπροστά του. Στις κεντρικές Άνδεις του Περού, στις παραστάσεις ενός αρχαίου μαντείου ανακαλύπτει τις χθόνιες οντότητες που ο Ησίοδος αναφέρει στην «Θεογονία» του.

Ο Κέρβερος, η Μέδουσα, η Λερναία Ύδρα, οι Άρπυιες, η Χίμαιρα είναι παραστάσεις τις οποίες ανακαλύπτει στα ερείπια ναών και μαντείων της περιοχής. Οι θεότητες του Κάτω Κόσμου, τα Τάρταρα όπως τα ονομάζει ο Ησίοδος φαίνεται να παίζουν πολύ σπουδαίο ρόλο για τους πανάρχαιους κατοίκους της περιοχής, τους Ίνκας.

Έναν λαό που η ύπαρξή του και η εξαφάνισή του αποτελεί ένα μυστήριο, όπως και των Ατζέκων στην Κεντρική και Νότιο Αμερική, ή των Σουμερίων και των Χετταίων στην Μεσοποταμία. Οι παραστάσεις που αφορούν τις θεότητες του Κάτω Κόσμου, οδηγούν τον Μάτιεβιτς να υποστηρίξει ότι εδώ, στην Νότια Αμερική ήταν ο Άδης των αρχαίων Ελλήνων.

Τα Τάρταρα όπου τους φιλοξενούσαν και αποτελούσαν συνάμα το βασίλειό τους με πρωταγωνιστή βεβαίως τον Θεό Πλούτωνα. Πίστευαν οι πανάρχαιοι πρόγονοί μας ότι ο Άδης βρισκόταν στα έγκατα της Χθονός αλλά σε μία μακρινή τοποθεσία δυτικά της γης. Ένα χρόνο ταξίδι χρειαζόταν για να φθάσουν εκεί.

Και αν κανείς υπολογίσει μία τέτοια απόσταση και με τα μέσα βεβαίως της εποχής εκείνης μάλλον η αναφορά γίνεται για την πέρα του Ατλαντικού ήπειρο, αυτή της Αμερικής, της Γης των Εσπερίδων όπως λεγόταν, εκεί όπου ο Άτλας μεταμορφωμένος σε ένα τεράστιο βουνό υποβάσταζε στους ώμους του την Γη. Η Κίρκη λέει στον Οδυσσέα πώς θα πάει στον Κάτω Κόσμο για να πάρει τις οδηγίες που χρειαζόταν για την επιστροφή του στην πατρίδα, αλλά και για να εξευμενίσει τους Θεούς που είχε προκαλέσει με την συμπεριφορά του μετά την συμβολή του στην άλωση της Τροίας.

Η περιγραφή της Κίρκης στην «Οδύσσεια» που γίνεται με την γραφίδα του Μεγάλου Ομήρου, είναι ίσως η περισσότερο άρτια περιγραφή που υπάρχει σε αρχαίο κείμενο. Αν κανείς ακολουθήσει εκείνη την πορεία δεν μπορεί παρά να φθάσει στην Εσπερία, την ήπειρο της Αμερικής. Αν και πολλοί γεωγράφοι το αμφισβητούν παρ’ όλα αυτά δεν παύει να υφίσταται ως η πιο άρτια γεωγραφική περιγραφή. Ο Μάτιεβιτς στην αναζήτηση της μυθολογικής κόλασης, αυτά τα Τάρταρα, βλέπει να υπάρχει τέτοια ομοιότητα με την σημερινή περιοχή του Αμαζονίου, ώστε μένει κυριολεκτικά κατάπληκτος.

Οι διηγήσεις εκείνων των πρώτων εξερευνητών στα μεταχριστιανικά χρόνια, αλλά και μερικές χιλιετίες αργότερα από τους Αργοναύτες και τον Οδυσσέα, για το πέρασμα του Μανσερίστε, που είναι το πρώτο πέρασμα που συναντά κανείς καθώς ανεβαίνει τον Αμαζόνιο, θα μπορούσαν να είναι οι διηγήσεις των μυθολογικών αναφορών για την κάθοδο στον Άδη. Όποιος διαπλέει τον Αμαζόνιο καθώς έρχεται από το βόρειο ημισφαίριο, παρατηρώντας τα άστρα έχει την εντύπωση ότι κατεβαίνει σε μία βαθιά άβυσσο.

Έτσι το περιγράφει και η Ενριέτα Μέρτζ, η οποία με οδηγό τους αστερισμούς και κυρίως αυτόν της Μεγάλης Άρκτου, συμπεραίνει για το Ιασωνικό ταξίδι στην Αμερική!!! Και είναι πράγματι άξιο θαυμασμού να βλέπει κανείς τέτοιες ανακαλύψεις που κυριολεκτικά φέρνουν τα πάνω κάτω στην συμβατική ιστορία. Παραβάλλοντας τον μυθικό ποταμό Αχέροντα και τους τρεις μικρότερους παραποτάμους του, την Στύγα, τον Κυκωτό και τον Πυριφλεγέθοντα, με τον Αμαζόνιο κατά τον Μάτιεβιτς, ο Οδυσσέας έπρεπε να εντοπίσει έναν ποταμό που θα του επέτρεπε να διασχίσει τους βάλτους του Άδη.

Έτσι η Στύγα είναι ο ποταμός Μαρανιόν του Περού ο οποίος στην ουσία είναι τμήμα του Αμαζονίου αλλά με άλλη ονομασία. Ο ποταμός Ουκαγιάλι ένας σημαντικός ποταμός στην λεκάνη του Αμαζόνιου που πηγάζει από τις οροσειρές του Κούζκο είναι ο Πυριφλεγέθων της Οδύσσειας. Η παραμονή του Μάτιεβιτς στο Περού και οι διάφορες περιηγήσεις τις οποίες έκανε σχεδόν σ’ ολόκληρη την περιοχή της Νοτίου Αμερικής, αλλά και τα συμπεράσματα που έχει βγάλει μέσα από αυτή του την πολύχρονη έρευνα καταγράφονται στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Μυθολογική Κόλαση».

Εδώ ο συγγραφέας λοιπόν περιγράφει πως οι πανάρχαιοι θαλασσοπόροι του Αιγαίου έφθασαν στον Αμαζόνιο, διασχίζοντας τον Ατλαντικό ωκεανό, και μέσω του τεράστιου αυτού πλωτού ποταμού, του δεύτερου σε μέγεθος μετά τον Νείλο έπλευσαν προς νότο μέχρι τις Άνδεις του Περού.

Όπως έχουμε ξαναπεί σε παλιότερα θέματα μαζί τους οι εξερευνητές εκείνοι έφερναν και ολόκληρο τον πολιτισμό τους που ήταν η γλώσσα τους, οι θεοί τους, οι μύθοι τους, οι παραδόσεις τους, οι συνήθειές τους … Αυτά τα πέρασαν στους ιθαγενείς των περιοχών που βρέθηκαν και σαφώς είχαν την ανάλογη από εκείνους αντιμετώπιση που τους αναβίβασαν τόσο ψηλά ώστε τους έκαναν Θεούς. Τους λευκούς θεούς τους που ακόμη και σήμερα θυμούνται μέσα από τις παραδόσεις τους και τις διάφορες γιορτές- μνήμες που διατηρούν.

aggouria.gr

Είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες εθνική συνείδηση;

Απρίλιος 18, 2013

20130113-005400Επειδή έχουμε φτάσει στο σημείο, όπου θα πρέπει να δίνονται απαντήσεις και για τα πλέον αυτονόητα, κι επειδή η προπαγάνδα όταν μένει αναπάντητη, ισχυροποιείται στον μέσο νου ως η απόλυτη αλήθεια, καλό θα είναι να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτόν τον στείρο «αντιαρχαιοελληνισμό» (το άλλο άκρο της προγονολατρείας) που έρπει, καιρό τώρα στα διάφορα μονοπάτια του διαδικτύου και όχι μόνο.

Πολλοί είναι λοιπόν αυτοί -κι ανάμεσά τους και αρκετοί «μορφωμένοι»- που υποστηρίζουν πως δεν υπήρχε το έθνος ως έννοια στους αρχαίους Έλληνες. Ένα ακλόνητο «επιχείρημα» είναι πως ο χώρος της Ελλάδος ήταν χωρισμένος σε πόλεις-κράτη που ενίοτε πολεμούσαν το ένα το άλλο.
Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς, τους διαψεύδει η ίδια η ιστορία…
Παρ’ ότι η έννοια «εθνικό κράτος» και όχι απλά «έθνος» άρχισε να σχηματοποιείται, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα, κυρίως από τον 18ο αιώνα, εντούτοις ο όρος «έθνος» (αλλά και «γένος»), δεν ήταν άγνωστος στον αρχαίο κόσμο. Ο Ηρόδοτος συχνά χρησιμοποιεί τον όρο «έθνεο» για να περιγράψει τις διάφορες φυλές, ελληνικές και μη που είχαν κοινή καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία κ.τ.λ. (π.χ. «…Ἄβαντες μὲν ἐξ Εὐβοίες εἰσὶ οὐκ ἐλαχίστη μοῖρα, τοῖσι Ἰωνίης μέτα οὐδὲ τοῦ οὐνόματος οὐδέν, Μινύαι δὲ Ὀρχομένιοί σφι ἀναμεμίχαται καὶ Καδμεῖοι καὶ Δρύοπες καὶ Φωκέες ἀποδάσμιοι καὶ Μολοσσοὶ καὶ Ἀρκάδες Πελασγοὶ καὶ Δωριέες Ἐπιδαύριοι, ἄλλα τε ἔθνεα πολλὰ ἀναμεμίχαται…» [βιβλίο «Κλειώ»], «ἔθνεα Βοιωτῶν καὶ Χαλκιδέων» [βιβλίο «Τερψιχόρη»], «Μακεδόνων ἔθνεα» [βιβλίο «Ερατώ»] κ.ά.)
Η έννοια της πανελλήνιας εθνικής συνείδησης, έστω και σε πρώιμο στάδιο· και η γνώση ότι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία που ενώνουν τις διάφορες ελληνικές φυλές και πόλεις-κράτη, κάτω από τον όρο «Έλληνες» δεν απουσιάζει («οἱ δὲ Ἕλληνες κατὰ τάξις τε καὶ κατὰ ἔθνεα κεκοσμημένοι ἦσαν» [«Ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «Πολύμνια»]), όπως δεν απουσιάζει και η κατανόηση της ελληνικότητας («τὸ Ἑλληνικὸν ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα» [«Ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «Ουρανία»]). Τα ιστορικά τεκμήρια είναι αρκετά. Ενδεικτικά:
1. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, συμμετείχαν μόνο όσοι ήταν Έλληνες και την ευθύνη της εξακρίβωσης της καταγωγής των αθλητών, επιφορτίζονταν οι γνωστοί Ελλανοδίκες, ή Ελληνοδίκες (Έλλην+δίκη). Ο Ηρόδοτος αναφέρει μάλιστα, ότι απ’ αυτόν τον έλεγχο πέρασε και ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αλέξανδρος ο Α’ κι αφού απέδειξε την ελληνικότητά του, τού επετράπη να συμμετάσχει στου αγώνες («πρὸς δὲ καὶ οἱ τὸν ἐν Ὀλυμπίῃ διέποντες ἀγῶνα Ἑλληνοδίκαι οὕτω ἔγνωσαν εἶναι. Ἀλεξάνδρου γὰρ ἀεθλεύειν ἑλομένου καὶ καταβάντος ἐπ᾽ αὐτὸ τοῦτο, οἱ ἀντιθευσόμενοι Ἑλλήνων ἐξεῖργόν μιν, φάμενοι οὐ βαρβάρων ἀγωνιστέων εἶναι τὸν ἀγῶνα ἀλλὰ Ἑλλήνων· Ἀλέξανδρος δὲ ἐπειδὴ ἀπέδεξε ὡς εἴη Ἀργεῖος, ἐκρίθη τε εἶναι Ἕλλην καὶ ἀγωνιζόμενος στάδιον συνεξέπιπτε τῷ πρώτῳ» [«Ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «Τερψιχόρη»]).
2. Σε κείμενο που έγραψε ο Ισοκράτης με αφορμή τους εκατοστούς Ολυμπιακούς Αγώνες και το οποίο απέστειλε για ανάγνωση στην Ολυμπία, διαβάζουμε: «Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες…». Δηλαδή: «Κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, αφού είμαστε αυτόχθονες…» (Πανηγυρικός, εδάφιο 24).
3. Στον «Πανηγυρικό» που εκφώνησε προς τους Αθηναίους ο Ισοκράτης, αναφέρεται σαφέστατα στο γένος των Ελλήνων: «Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας». Δηλαδή: «Είναι δε τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει την πολιτεία μας από τούς άλλους ανθρώπους ως προς την πνευματική ανάπτυξη και την τέχνη τού λόγου, ώστε οι μαθητές της έχουν γίνει διδάσκαλοι τών άλλων και κατόρθωσε ώστε το όνομα τών Ελλήνων να είναι σύμβολο όχι πλέον τής καταγωγής αλλά τής πνευματικής ανυψώσεως, και να ονομάζονται Έλληνες εκείνοι που παίρνουν τη δική μας μόρφωση και όχι αυτοί που έχουν την ίδια καταγωγή».
4. Στην μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), ο Σιμωνίδης ο Κείος αφιέρωσε το εξής επίγραμμα: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν» (Μετάφραση: «Αμυνόμενοι υπέρ των Ελλήνων οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα, κατέστρεψαν τη δύναμη των χρυσοφορεμένων Περσών»). Να θυμίσουμε, ότι στην νικηφόρα μάχη του Μαραθώνα, απέναντι από τους 55.000 Πέρσες, μαζί με τους 10.000 Αθηναίους, συντάχθηκαν και 1.000 Πλαταιείς, ενώ υπήρχε και στρατιωτική βοήθεια 1.000 οπλιτών από την Σπάρτη, που όμως έφτασε καθυστερημένα στο πεδίο της μάχης. Στην ναυμαχία της Σαλαμίνας που ακολούθησε το ίδιο έτος, ο Αισχύλος (ο οποίος συμμετείχε ενεργά στην μάχη του Μαραθώνα και στις ναυμαχίες του Αρτεμισίου και της Σαλαμίνας) μάς αφηγείται μέσα από την τραγωδία του «Πέρσες», τον παιάνα των Ελλήνων: «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών». (Μετάφραση: «Εμπρός, τέκνα των Ελλήνων, ελευθερώστε την πατρίδα, ελευθερώστε τα παιδιά σας, τις γυναίκες σας, τα ιερά των πατρογονικών θεών σας, τους τάφους των προγόνων σας· τώρα ο αγώνας είναι για τα πάντα»).
5. Έλληνες δεν λογίζονταν μόνο όσοι κατοικούσαν στον κυρίως ελλαδικό χώρο, αλλά και έξω απ’ αυτόν. Το 481 π.Χ., έναν χρόνο πριν την επική μάχη των Θερμοπυλών (480 π.Χ.), συγκλήθηκε πανελλήνιο συνέδριο στην Κόρινθο, για να αποφασιστεί η στάση που θα έπρεπε να κρατήσουν οι Έλληνες απέναντι στους Πέρσες. Προσκλήθηκαν επίσης οι Έλληνες της Μασσαλίας και της Κριμαίας, που δεν μπόρεσαν να προσέλθουν λόγω απόστασης, ενώ το παρόν έδωσαν οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, οι Κρήτες, οι Κερκυραίοι κ.ά. Σ’ αυτό το συνέδριο δεν προσκλήθηκαν μόνο οι Έλληνες που είχαν υποταχθεί στους Πέρσες, δηλαδή οι Έλληνες της Κύπρου, της Αιγύπτου, της Ιωνίας, της Μακεδονίας κ.ά. Έχουν ιδιαίτερη σημασία δε, οι δύο εκ των αποφάσεων που τελικά ελήφθησαν και που όριζαν πως:
α) Οι Έλληνες να πολεμήσουν μέχρι θανάτου τους Πέρσες.
β) Να τιμωρηθούν όσοι Έλληνες πολεμήσουν με το μέρος των Περσών.
6. Τις παραμονές της ιστορικής μάχης των Πλαταιών (479 π.Χ.), όπου σύμφωνα και με το επίγραμμα του περιηγητή Παυσανία «Σε αυτόν το πόλεμο πολέμησαν: Λακεδαιμόνιοι, Αθηναίοι, Κορίνθιοι, Τεγεάτες, Σικυώνιοι, Αιγινήτες, Μεγαρείς, Επιδαύριοι, Ορχομένιοι, Φλειάσιοι, Τροιζήνιοι, Ερμιονείς, Τιρύνθιοι, Πλαταιείς, Θεσπιείς, Μυκηναίοι, Κείοι, Μήλιοι, Τήνιοι, Νάξιοι, Ερετριείς, Χαλκιδείς, Στυρείς, Ηλείοι, Ποτειδαιάτες, Λευκάδιοι, Ανακτορείς, Κύθνιοι, Σίφνιοι, Αμβρακιώτες και Λεπρεάτες», ο βασιλιάς των Μακεδόνων, Αλέξανδρος ο Α’, που είχε υποταχθεί στους Πέρσες, πάει κρυφά στο στρατόπεδο των Ελλήνων και τους μεταφέρει το στρατιωτικό σχέδιο του Μαρδόνιου και αιτιολόγησε την πράξη του, ότι ως Έλληνας δεν θα ήθελε να δει την Ελλάδα σκλαβωμένη: «αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον καὶ ἀντ᾽ ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα» («Ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «Καλλιόπη»).
7. Όπως εξιστορεί ο Αρριανός, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε τους Πέρσες στην μάχη του Γρανικού ποταμού (334 π.Χ), αιχμαλώτισε όσους Έλληνες είχαν πολεμήσει ως μισθοφόροι στο πλευρό των Περσών και είχαν παραβιάσει την κοινή απόφαση, να μην πολεμήσουν Έλληνες εναντίον Ελλήνων, και τους έστειλε στη Μακεδονία για να εργαστούν σε καταναγκαστικά έργα. Παράλληλα έστειλε 300 περσικές πανοπλίες στην Αθήνα, ως ανάθημα στη θεά Αθηνά, με τη εντολή να συνοδεύεται από το επίγραμμα «Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων ἀπὸ τῶν βαρβάρων τῶν τὴν Ἀσίαν κατοικούντων»: «ἔθαψε δὲ καὶ τοὺς μισθοφόρους Ἕλληνας, οἳ ξὺν τοῖς πολεμίοις στρατεύοντες ἀπέθανον. ὅσους δὲ αὐτῶν αἰχμαλώτους ἔλαβε, τούτους δὲ δήσας ἐν πέδαις εἰς Μακεδονίαν ἀπέπεμψεν ἐργάζεσθαι, ὅτι παρὰ τὰ κοινῇ δόξαντα τοῖς Ἕλλησιν Ἕλληνες ὄντες ἐναντία τῇ Ἑλλάδι ὑπὲρ τῶν βαρβάρων ἐμάχοντο. ἀποπέμπει δὲ καὶ εἰς Ἀθήνας τριακοσίας πανοπλίας Περσικὰς ἀνάθημα εἶναι τῇ Ἀθηνᾷ ἐν πόλει. καὶ ἐπίγραμμα ἐπιγραφῆναι ἐκέλευσε τόδε. Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων ἀπὸ τῶν βαρβάρων τῶν τὴν Ἀσίαν κατοικούντων» («Αλεξάνδρου Ανάβασις», Βιβλίο Α).
8. «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών». «αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον καὶ ἀντ᾽ ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα» απόσπασμα από τους ‘Πέρσες’ του Αισχύλου (‘Ω παίδες Ελλήνων…’).
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 200 ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΜΑΣ!!

Απρίλιος 17, 2013

tourkikes_lexeis_2 Καθημερινά χρησιμοποιούμε πολλές δεκάδες λέξεις οι οποίες είναι Τουρκικές και έχουν παρεισφρύσει στη γλώσσα μας χωρίς να μην γνωρίζουμε την προέλευση τους και την αντίστοιχη Ελληνική έννοια.

Βέβαια μπορούμε να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τουρκικά σήριαλ που παίζονται καθημερινά από τα κανάλια μας, και με τον καιρό να κάνουμε περισσότερες αυτές τις λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά στην ζωή μας.

Σε αλφαβητική σειρά, μερικές από τις τουρκικές λέξεις που χρησιμοποιούμε συχνότερα:

ΑΛΑΝΙ (αλήτης),

ΑΛΑΝΑ (ανοιχτός χώρος),

ΑΓΑΣ (δεσποτικός-αυταρχικός),

ΑΓΙΑΖΙ (πρωινό ή νυχτερινό κρύο), ΓΙΑΟΥΡΤΙ (πηγμένο γάλα),

ΤΣΕΠΗ (θυλάκιο),

ΤΑΒΑΝΙ (οροφή),

ΤΖΑΚΙ (παραγώνι),

ΚΑΙΚΙ (βάρκα),

ΜΕΛΤΕΜΙ (άνεμος ετησίας),

ΜΑΝΑΒΗΣ (οπωροπώλης),

ΜΠΑΚΑΛΗΣ (παντοπώλης),

ΓΛΕΝΤΙ (διασκέδαση),

ΚΑΒΓΑΣ (φιλονικία),

ΚΕΦΙ (ευδιαθεσία),

ΧΑΤΙΡΙ (χάρη),

ΝΤΕΡΤΙ (καημός),

ΝΤΑΒΑΝΤΟΥΡΙ (σύγχυση),

ΤΣΙΜΠΟΥΚΙ (καπνοσύριγγα),

ΧΑΣΑΠΙΚΟ (κρεοπωλείο),

ΝΤΟΥΛΑΠΙ (ιματιοθήκη),

ΔΕΡΒΕΝΙ (κλεισούρα),

ΜΠΑΙΡΑΚΙ (σημαία),

ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ (βοσκός-ποιμένας),

ΓΙΛΕΚΟ (περιθωράκιον),

ΧΑΜΠΑΡΙΑ (αγγελία-νέα),

ΓΙΑΠΙ (οικοδομή),

ΓΙΑΚΑΣ (περιλαίμιο),

ΓΙΑΡΜΑΣ (ροδάκινο),

ΓΙΝΑΤΙ (πείσμα),

ΓΙΟΥΡΟΥΣΙ (επίθεση),

ΓΚΕΜΙ (χαλινάρι),

ΓΟΥΡΙ (τύχη),

ΓΡΟΥΣΟΥΖΗΣ (κακότυχος),

ΓΚΑΙΝΤΑ (άσκαυλος),

ΕΡΓΕΝΗΣ (άγαμος),

ΖΑΜΑΝΙΑ (μεγάλο χρονικό διάστημα),

ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ (λαχανικά),

ΖΟΡΙ (δυσκολία),

ΖΟΥΜΠΟΥΛΙ (υάκινθος),

ΚΑΒΟΥΚΙ (καύκαλο),

ΚΑΒΟΥΡΔΙΖΩ (φρυγανίζω-ξεροψήνω),

ΚΑΖΑΝΙ (λέβητας),

ΚΑΣΜΑΣ (αξίνα-σκαπάνη),

ΚΑΛΕΜΙ (γραφίδα),

ΚΑΛΟΥΠΙ (μήτρα-πρότυπο),

ΚΑΛΠΙΚΟΣ (κίβδηλος),

ΚΑΠΑΚΙ (σκέπασμα- κάλυμμα),

ΚΑΡΑΟΥΛΙ (φρουρά-σκοπιά),

ΚΑΡΠΟΥΖΙ (υδροπέπων),

ΚΟΥΒΑΣ (κάδος-αγγείο),

ΝΤΙΠ ΓΙΑ ΝΤΙΠ (ολωσδιόλου),

ΚΑΤΣΙΚΑ (ερίφι-γίδα),

ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ (ανέλπιστο εύρημα),

ΚΙΜΑΣ (ψιλοκομμένο κρέας),

ΚΙΟΣΚΙ (περίπτερο),

ΚΟΛΑΙ (ευκολία-άνεση),

ΚΟΛΑΟΥΖΟΣ (οδηγός),

ΚΟΠΙΤΣΑ (πόρπη),

ΚΟΤΖΑΜ (τεράστιος-πελώριος),

ΚΟΤΣΑΝΙ (μίσχος),ΚΑΦΑΣΙ (κιβώτιο),

ΚΟΤΣΙ (αστράγαλος),

ΚΟΥΒΑΡΝΤΑΣ (γενναιόδωρος-ανοιχτοχέρης),

ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ (δοχείο χρημάτων),

ΚΟΥΣΟΥΡΙ (ελάττωμα-μειονέκτημα),

ΚΟΥΤΟΥΡΟΥ (ασύνετα-απερίσκεπτα),

ΛΑΓΟΥΜΙ (υπόνομος-οχετός),

ΛΑΠΑΣ (χυλός),

ΛΕΒΕΝΤΗΣ (ανδρείος-ευσταλής),

ΛΕΚΕΣ (κηλίδα),

ΛΕΛΕΚΙ (πελαργός),

ΛΟΥΚΙ (υδροσωλήνας),

ΜΑΓΙΑ (προζύμη-ζυθοζύμη),

ΜΑΓΚΑΛΙ (πύραυνο),

ΜΑΓΚΟΥΦΗΣ (έρημος),

ΜΑΙΝΤΑΝΟΣ (πετροσέλινο-μακεδονίσι),

ΜΑΝΤΖΟΥΝΙ (φάρμακο),

ΜΑΟΥΝΑ (φορτηγίδα),

ΜΑΡΑΖΙ (φθίση),

ΜΑΡΑΦΕΤΙ (μικρό εργαλείο),

ΜΑΣΟΥΡΙ (μικρό ξύλο),

ΜΑΧΑΛΑΣ (συνοικία),

ΜΕΖΕΣ (ορεκτικά),

ΜΕΝΤΕΣΕΣ (στρόφιγγα),

ΜΕΝΕΞΕΣ (εύοσμο λουλούδι),

ΜΕΡΑΚΙ (πόθος),

ΜΕΡΕΜΕΤΙ (επισκευή-επιδιόρθωση),

ΜΟΥΣΑΜΑΣ (κερωμένο-αδιάβροχο ύφασμα),

ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ(φιλοξενούμενος-επισκέπτης),

ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΟ (μη νωπό),

ΜΠΑΓΛΑΡΩΝΩ (δένω-φυλακίζω),

ΜΠΑΛΤΑΣ (πελέκι),

ΜΠΑΜΙΑ (ιβίσκος ο εδώδιμος),

ΜΠΑΜΠΑΣ (πατέρας),

ΜΠΑΜΠΑΛΗΣ (ο πολύ γέρος),

ΜΠΑΞΕΣ (περιβόλι-κήπος),

ΜΠΑΡΟΥΤΙ (πυρίτιδα),

ΜΠΑΤΖΑΚΙ (κνήμη-σκέλη),

ΜΠΑΤΖΑΝΑΚΗΣ (σύγαμπρος-συννυφάδα),

ΜΠΑΤΙΡΙΣΑ(πτωχεύω-χρεοκοπώ),

ΜΠΑΧΑΡΙΚΟ (αρωματικό άρτυμα),

ΜΠΕΚΡΗΣ (μέθυσος),

ΜΠΕΛΑΣ(ενόχληση),

ΠΟΥΣΤΗΣ-ΜΠΙΝΕΣ (κίναιδος-ασελγής),

ΜΠΟΓΙΑ (βαφή-χρώμα),

ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΣ (ελαιοχρωματιστής)

ΜΠΟΙ (ανάστημα-ύψος),

ΜΠΟΛΙΚΟΣ (άφθονος),

ΜΠΟΣΤΑΝΙ (λαχανόκηπος),

ΜΠΟΣΙΚΟΣ (χαλαρός),

ΜΠΟΥΖΙ (πάγος-ψύχρα),

ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ (στίφος-άτακτο πλήθος),

ΜΠΟΥΛΟΥΚΟΣ (καλοθρεμμένος-παχουλός),

ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ (κουτός-ανόητος),

ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙ (φυλακή),

ΜΠΟΥΡΙ (καπνοσωλήνας),

ΜΠΟΡΑ (καταιγίδα)

ΜΠΟΥΤΙ (μηρός),

ΜΠΟΥΧΤΙΣΜΑ (κορεσμός),

ΝΑΖΙ (κάμωμα-φιλαρέσκεια),

ΝΤΑΜΑΡΙ (φλέβα-λατομείο),

ΝΤΑΜΠΛΑΣ (αποπληξία),

ΝΤΑΝΤΑ (παραμάνα-τροφός),

ΝΤΑΡΑΒΕΡΙ (συναλλαγή-αγοραπωλησία),

ΝΤΕΛΑΛΗΣ (διαλαλητής),

ΝΤΕΛΗΣ (παράφρονας),

ΝΤΙΒΑΝΙ (κρεβάτι),

ΝΤΟΥΒΑΡΙ (τοίχος),

ΝΤΟΥΜΑΝΙ (καταχνιά-καπνός),

ΝΤΟΥΝΙΑΣ (κόσμος-ανθρωπότητα),

ΠΑΖΑΡΙ (αγορά-διαπραγμάτευση),

ΠΑΝΤΖΑΡΙ (κοκκινογούλι-τεύτλο),

ΠΑΤΖΟΥΡΙ (παραθυρόφυλλο),

ΠΑΠΟΥΤΣΙ (υπόδημα),

ΠΕΡΒΑΖΙ (πλαίσιο θυρών),

ΠΙΛΑΦΙ (ρύζι),

ΡΑΧΑΤΙ (ησυχία)

ΣΑΚΑΤΗΣ (ανάπηρος),

ΣΑΜΑΤΑΣ (θόρυβος),

ΣΕΝΤΟΥΚΙ (κιβώτιο),

ΣΕΡΤΙΚΟ (τσουχτερό, βαρύ),

ΣΙΝΑΦΙ (συντεχνία, κοινωνική τάξη),

ΣΙΝΤΡΙΒΑΝΙ(πίδακας),

ΣΙΡΟΠΙ (πυκνόρρευστο διάλυμα ζάχαρης),

ΣΑΙΝΙ (ευφυής),

ΣΟΥΓΙΑΣ (μαχαιράκι),

ΡΟΥΣΦΕΤΙ (χαριστική εξυπηρέτηση),

ΣΟΒΑΣ (ασβεστοκονίαμα),

ΣΟΙ (καταγωγή-γένος),

ΣΟΚΑΚΙ (δρόμος),

ΣΟΜΠΑ (θερμάστρα),

ΣΟΥΛΟΥΠΙ (μορφή-σχήμα),

ΤΑΜΠΛΑΣ (αποπληξία-συγκοπή),

ΤΑΠΙ (χωρίς χρήματα),

ΤΑΡΑΜΑΣ (αυγοτάραχο),

ΤΑΣΑΚΙ (σταχτοδοχείο),

ΤΑΧΙΝΙ (αλεσμένο σουσάμι),

ΤΑΨΙ (μαγειρικό σκεύος),

ΤΕΚΕΣ (καταγώγιο),

ΤΕΝΕΚΕΣ (δοχείο),

TΕΜΠΕΛΗΣ (οκνηρός-ακαμάτης),

ΤΕΡΤΙΠΙ (τέχνασμα-απάτη),

ΤΕΦΑΡΙΚΙ (εκλεκτό-αριστούργημα),

ΤΕΦΤΕΡΙ(κατάστιχο),

ΤΖΑΜΙ (υαλοπίνακας-γυαλί),

ΤΣΑΜΠΑ (δωρεάν),

ΤΖΑΝΑΜΠΕΤΗΣ (κακότροπος-δύστροπος),

ΤΟΠΙ (σφαίρα),

ΤΟΥΛΟΥΜΙ (ασκός),

ΤΟΥΛΟΥΜΠΑ (αντλία),

ΤΟΥΜΠΕΚΙ (σιωπή),

ΤΡΑΜΠΑ (ανταλλαγή),

ΤΣΑΙΡΙ (λιβάδι-βοσκοτόπι),

ΤΣΑΚΑΛΙ (θώς),

ΤΣΑΚΙΡΗΣ (γαλανομάτης),

ΤΣΑΚΜΑΚΙ (αναπτήρας),

ΤΣΑΝΤΑ (δερμάτινη θήκη),

ΤΣΑΝΤΙΡΙ (σκηνή),

ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΗΣ (ανοικοκύρευτος-άτσαλος),

ΤΣΑΡΚΑ (επιδρομή-περιπλάνηση),

ΤΣΑΝΤΙΖΩ (εξοργίζω-προσβάλω),

ΤΣΑΧΠΙΝΗΣ(κατεργάρης-πονηρός),

ΤΣΙΓΚΕΛΙ(αρπάγη-σιδερένιο άγκιστρο),

ΤΣΙΦΟΥΤΗΣ-ΤΣΙΓΚΟΥΝΗΣ (φιλάργυρος),

ΤΣΙΡΑΚΙ (ακόλουθος),

ΤΣΙΣΑ (ούρα),

ΤΣΙΦΤΗΣ (άψογος-ικανός),

ΤΣΟΥΒΑΛΙ (σακί),

ΤΣΟΥΛΟΥΦΙ (δέσμη μαλλιών),

ΤΖΟΓΛΑΝΙ (νέος)

ΤΣΟΠΑΝΗΣ (βοσκός)

ΦΑΡΑΣΙ (φτυάρι-σκουπιδολόγος),

ΦΑΡΣΙ (τέλεια-άπταιστα),

ΦΛΙΤΖΑΝΙ (κύπελλο),

ΦΥΝΤΑΝΙ(φυτώριο),

ΦΙΣΤΙΚΙ (πιστάκη),

ΦΥΤΙΛΙ (θρυαλλίδα),

ΦΟΥΚΑΡΑΣ (κακομοίρης-άθλιος),

ΦΟΥΝΤΟΥΚΙ (λεπτοκάρυο-λευτόκαρο),

ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ (ψωμί),

XABOYZA(δεξαμενή νερού),

ΧΑΖΙ (ευχαρίστηση),

ΧΑΛΑΛΙΖΩ (συγχωρώ),

ΧΑΛΙ (άθλιο),

ΧΑΛΙ (τάπητας),

ΧΑΛΚΑΣ (κρίκος),

ΧΑΜΑΛΗΣ(αχθοφόρος),

ΧΑΝΙ (πανδοχείο),

ΧΑΠΙ (καταπότι),

ΧΑΡΑΜΙ (άδικα),

ΧΑΡΜΑΝΗΣ (χασισοπότης),

ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ (μικρό χρηματικό ποσό),

ΧΑΒΑΣ (μουσικός σκοπός)

ΧΑΦΙΕΣ(καταδότης),

ΧΟΥΖΟΥΡΕΜΑ (ανάπαυση),

ΧΟΥΙ (ιδιοτροπία),

ΧΟΥΝΕΡΙ (πάθημα-εξαπάτηση).

Πηγή Thesout