ΕΒΡΑΙΟΙ: «Έχουμε πάρει τη χώρα τους. Κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;» Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους.

Δημοσιεύθηκε Μαΐου 17, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, Γεωπολιτική, Διεθνή, Εθνολογία, Ισραήλ, Ιστορία, Μέση Ανατολή, Μετανάστευση, Μειονότητες, Παλαιστίνη, Πολιτική

palestine3 map

Βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος: η τελική ουτοπία
Επανάληψη ανάρτησης της 11ης Σεπτεμβρίου 2011 που παρέμεινε δυστυχώς επίκαιρη και σήμερα.
του καθηγητή Chems Eddine Chitour (Αλγέρι)

«Αν ήμουν Άραβας ηγέτης, δεν θα υπέγραφα ποτέ συμφωνία με το Ισραήλ.

Είναι φυσιολογικό, έχουμε πάρει τη χώρα τους. Είναι αλήθεια ότι ο Θεός μας την έταξε, αλλά αυτό σε τι τους αφορά; Ο Θεός μας δεν είναι ο δικός τους. Ζήσαμε τον αντισημιτισμό, τους Ναζί, τον Χίτλερ, το Άουσβιτς, αλλά ήταν δικό τους λάθος;

Μόνο ένα πράγμα βλέπουν: κλέψαμε τη χώρα τους. Γιατί θα έπρεπε να το αποδεχθούν;»

Δαβίδ Μπεν Γκουριόν (Το εβραϊκό Παράδοξο, σ. 121)

Μετά από έντεκα μήνες αδιεξόδων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοίνωσε, με την ελπίδα να βγει από το αδιέξοδο, ότι θα ζητήσει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναγνωριστεί η ανεξαρτησία τους εντός των συνόρων της 1967.
Μέχρι σήμερα, το κράτος της Παλαιστίνης, αναγνωρίζεται από 94 κράτη μέλη του ΟΗΕ επί συνόλου 192. Στο τέλος του 2010, πέντε νοτιοαμερικανικά κράτη, με επικεφαλής τη Βραζιλία, αναγνώρισαν το «Κράτος της Παλαιστίνης με τα σύνορα του 1967».

20 χρόνια διαπραγματεύσεων, για το τίποτα

palestine4 grec

Ο Jean-Claude Lefort, πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύη Γαλλίας – Παλαιστίνης, συνοψίζει εύστοχα τη κατάσταση του παλαιστινιακού μαρτυρίου.
Διαβάζουμε: «Τα μέλη του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή συγκεντρώθηκαν χθες στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τρόπους για την αναβίωση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Το συμπέρασμα αυτής της συνάντησης ήταν τελεσίδικο: πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, λόγω των ισραηλινών θέσεων που απορρίπτουν τις προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα που υποστηρίζονται «επίσημα» από όλους, δηλαδή, δημιουργία δύο κρατών με την βάση τα σύνορα του 1967.

Ούτε δεν μπορεί να θεωρηθεί, όπως μόλις το έκανε το Κουαρτέτο, ότι από δω και στο εξής «πρέπει τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις». Πρόκειται για καθαρό και αρνητικό πολιτικό μήνυμα που σηματοδοτεί την παραίτηση από το Κουαρτέτο να δράσει και μια ομολογία ηθελημένης αποτυχίας. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στη Μαδρίτη που οδήγησαν στην «ανταλλαγή της γης έναντι της ειρήνης». Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από την υπογραφή στην Ουάσιγκτον της ισραηλοπαλαιστινιακής ενδιάμεσης συμφωνίας γνωστή ως συμφωνία του Όσλο. Ας θυμηθούμε ότι διακήρυττε ότι «οι διαπραγματεύσεις για το μόνιμο καθεστώς θα οδηγήσουν στην εφαρμογή των ψηφισμάτων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Αυτό στηριζε ρητώς την διαπραγμάτευση στο διεθνές δίκαιο και όριζε ένα χρονοδιάγραμμα που θα επέτρεπε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου, παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα του 1967, το αργότερο εντός πέντε ετών .(…)
Η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης αναβλήθηκε επ’ αορίστον. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τον «Οδικό Χάρτη» που θα οδηγούσε στη δημιουργία του εν λόγω κράτους το 2005. Τέσσερα χρόνια από την Ανάπολη που θα οδηγούσε στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους το 2008. (1)

Αναφερόμενος στο ισραηλινό πείσμα, ο κ. Lefort μας περιγράφει το παλαιστινιακό κράτος σύμφωνα με τον Νετανιάχου: «Τον περασμένο Μάιο, ο Βενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώπιο του Κογκρέσο, τους μεγάλους άξονες του σχεδίου του. Ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνεται με μια σειρά από αρνήσεις: άρνηση των συνόρων του 1967, άρνηση της διάλυσης των οικισμών –που είναι όμως παράνομοι-, άρνηση του παγώματος της οικοδόμησης αποικιακών οικισμών οποιουδήποτε είδους, άρνηση να μοιραστεί η Ιερουσαλήμ και άρνηση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου δηλώνει πράγματι ότι στηρίζει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αλλά με την απαράδεκτη προϋπόθεση να κατονομάσει «Κράτος» μια ακολουθία από μίνι-θύλακες που στερούνται κάθε δικαιώματος και κάθε βιωσιμότητας. (…)
Μετά από τόσες δεκαετίες και εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την κατάτμηση του παλαιστινιακού προτεκτοράτου, το ανεξάρτητο Κράτος της Παλαιστίνης ανεξάρτητο και κυρίαρχο στα σύνορα του 1967 και με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, ανοίγοντας το δρόμο για την πλήρη και ολόκληρη εφαρμογή των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, είναι σήμερα ο μόνος τρόπος για να μετακινηθούν οι γραμμές και για δράση -επιτέλους πράξη- για να εγκατασταθούν δυο κράτη που θα ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια, το ένα δίπλα στο άλλο. Νομοθεσίες περί ειρήνης απαιτεί δράση.
Το γεγονός ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να αναγνωρίσει επισήμως το παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του 1967 τον Ιούλιο και τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, είναι ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη (1).

Κανένα σήμα δεν ήλθε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται και στέκεται πίσω από την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα. Πράγματι, ο Αμερικανός Πρόεδρος εκφώνησε την Κυριακή 22 Μαΐου, μια πολυαναμενόμενη ομιλία ενώπιο της AIPAC, το κυριότερο λόμπι υπέρ του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπαράκ Ομπάμα επανέλαβε την υποστήριξή του για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα προ του πόλεμου του 1967.

Ενώπιο της AIPAC, ο Ομπάμα –που χειροκροτήθηκε επανειλημμένα- έδωσε ωστόσο, εγγυήσεις στους Ισραηλινούς και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υποστήριξε ότι «ακόμα κι αν μπορεί να διαφωνούμε μερικές φορές, όπως οι φίλοι μπορεί να είναι, οι δεσμοί μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι αναλλοίωτοι, και η στράτευση των Ηνωμένων Πολιτειών για την ασφάλεια του Ισραήλ είναι αταλάντευτη». Ο Μπαράκ Ομπάμα υπογράμμισε ότι οι ανταλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε χάραξη των συνόρων διαφορετική από εκείνη που προέκυψε από τη σύγκρουση του 1967. Ο κ. Ομπάμα έκρινε ότι είχαν γίνει «ψευδείς παραστάσεις» από την ομιλία του. Η θέση του προέδρου «σημαίνει ότι τα ίδια τα μέρη, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θα διαπραγματευθούν για σύνορα διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν στις 4 Ιουνίου 1967», που θα λάβουν υπόψη τις «δημογραφικές πραγματικότητες επί του εδάφους και τις ανάγκες των δύο μερών» (2).

Είναι πεντακάθαρο, πρόκειται για το 1967 με τα μετέπειτα τετελεσμένα γεγονότα. Θυμηθείτε, ο καθένας έχει στο μυαλό του το πανηγύρι των συζητήσεων το Σεπτέμβριο του 2010 που απέτυχαν τρεις εβδομάδες μετά:, το Ισραήλ έχοντας δηλώσει ότι δεν θα σταματήσει την επέκταση των εποικισμών, ο Ομπάμα δήλωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Ομπάμα εμπόδισε την έρευνα του ΟΗΕ για την ισραηλινή επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» (3).

 

palestine2

Τι λέει το ψήφισμα της 22 Νοεμβρίου 1967;

Διαβάζουμε: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εκφράζοντας τη ανησυχία που συνεχίζει να του προκαλεί η σοβαρή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, δηλώνει ότι η ολοκλήρωση των αρχών του Χάρτη απαιτεί την δημιουργία μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στη Μέση Ανατολή, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή των δύο ακολούθων αρχών: 1) Απόσυρση των ένοπλων δυνάμεων του Ισραήλ από τα εδάφη που κατελήφθησαν στην πρόσφατη σύγκρουση, 2) Τερματισμός όλων των απαιτήσεων ή οποιαδήποτε εχθρικής στάσης, σεβασμός και αναγνώριση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας κάθε κράτους στην περιοχή και του δικαιώματος τους να ζει ειρηνικά μέσα σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα, απαλλαγμένο από απειλές ή πράξεις βίας». Η γαλλική ερμηνεία είναι «από όλα τα εδάφη», στα αγγλικά η ερμηνεία είναι διαφορετική. «Να θυμηθούμε, γράφει ο Πρέσβης Zvi Tenney, ότι το ψήφισμα 242 προβλέπει την απόσυρση των Ισραηλινών from territories, δηλαδή από ορισμένα κατεχόμενα εδάφη και όχι από όλα τα εδάφη που κατέλαβαν στη διάρκεια της σύγκρουσης του 1967». (4)

Η θέση του Ισραήλ

Πρέπει να ξέρετε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ενάντια, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου προειδοποιεί τον Μαχμούτ Αμπάς και του ζητά να επιλέξει μεταξύ της ειρήνης με το Ισραήλ η της ειρήνης με τη Χαμάς.
Η συμβολή του πρέσβη του Ισραήλ στο Παρίσι, είναι ένα μοντέλο της μπερδεμένης ρητορικής όπου τελικά διαπιστώνουμε ότι το Ισραήλ επιμένει και υπογράφει. Διαβάζουμε: «Σας υπόσχομαι ότι το Ισραήλ δεν θα είναι η τελευταία χώρα που θα δεχθεί το παλαιστινιακό κράτος στα Ηνωμένα Έθνη. Θα είναι η πρώτη». Αυτή η δήλωση του ισραηλινού πρωθυπουργού προς το αμερικανικό Κογκρέσο το Μάιο, για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους γεννημένο από συνομιλίες, αποτελεί περαιτέρω απόδειξη της δέσμευσης του Ισραήλ για την ειρήνη. Το ερώτημα δεν είναι η αρχή, αλλά ο τρόπος για να επιτευχθεί. Το ζήτημα είναι προπαντός να ξέρουμε σε τι θα μοιάζει αυτό το κράτος». (5)

Ο Yossi Gal συνεχίζει: «Η ειρήνη δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων και διαλόγου μεταξύ των δύο μερών που έχουν αποφασίσει να συνδέσουν τη μοίρα τους και να οικοδομήσουν το μέλλον μαζί. Μια μονομερής δράση θα ήταν επίσης αντίθετη με τις αρχές που ορίζονται από το Κουαρτέτο. Έχουμε με τους Παλαιστίνιους ένα κοινό στόχο. Το Ισραήλ έχει αποφασίσει να αποδεχθεί την αρχή των δύο εθνών – κρατών για δύο λαούς. (…) Το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν αποφασίσει να θέσουν τέλος στις χρόνιες διαπραγματεύσεις, διεκδικώντας το «δικαίωμα επιστροφής» των προσφύγων τους στο Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να μας εμπνεύσει περισσότερη αμφιβολία για την πραγματική θέληση τους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού. Το δικαίωμα της επιστροφής πρέπει να γίνει, ως το λογικότερο, στα σύνορα του νεοσύστατου παλαιστινιακού κράτους. Σύμφωνα με την παλαιστινιακή λογική, θα υπάρξει ένα νέο ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, αλλά με πρόσφυγες που θα εγκατασταθούν σε «αυτό το άλλο κράτος», το Ισραήλ; (…)»( 5)

Ο Πρέσβης ξέχασε να αναφέρει ότι οι Παλαιστίνιοι διαπραγματεύονται για 20 χρόνια για το τίποτα, σε αντίθεση, αυτό που παραμένει από την αρχική Παλαιστίνη γίνεται σταδιακά και αναπόφευκτα μια στάλα (λιγότερο από το 22%).

Παλαιστινιακό κράτος, τι να το κάνουμε;

Υπενθυμίζεται ότι το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1947, συνιστά χωρισμό της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό κράτος, ένα αραβικό κράτος και μια ζώνη «κάτω από ειδικό διεθνές καθεστώς». 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 558.000 Εβραίους και 405.000 Άραβες για το εβραϊκό κράτος, 11.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα με 804.000 Άραβες και 10.000 Εβραίους στο αραβικό κράτος, 106.000 Άραβες και 100.000 Εβραίοι στη διεθνή ζώνη που περιλαμβάνει τους Αγίους Τόπους, την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ. Μεταξύ των δύο κρατών έπρεπε να υπάρξει μια οικονομική, νομισματική και τελωνιακή ένωση.
Το ψήφισμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ και έξι μήνες μετά την ψηφοφορία, στις 15 Μαΐου 1948, ξεκινά ο πρώτος αραβοισραηλινός πόλεμος, μετά από πέντε μήνες παλαιστινοεβραϊκού πόλεμου.

Να σημειώσουμε ότι στο εβραϊκό κράτος, ζούσαν 405.000 Άραβες πριν από τη βίαιη εκδίωξη τους, γεγονός που είναι σε αντίθεση με την εμμονή του Βενιαμίν Νετανιάχου να διαθέτει ένα εβραϊκό κράτος στειρωμένο από τους Άραβες, αρνούμενου το δικαίωμα της επιστροφής στους Άραβες οι οποίοι εκδιώχτηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.
Αν όντως συνέβη αυτό, οι Άραβες του Ισραήλ δεν προορίζονται πλέον να παραμείνουν στο εβραϊκό κράτος, και θα θα διογκωθεί ο αριθμός των κατοίκων στο παλαιστινιακό Μπαντουστάν. Στα ίδια πλαίσια της άρνησης, στις 25 Μαΐου, 2011, το Νομικό Φόρουμ του Ισραήλ και ο πρέσβης Alan Baker, απευθύνθηκαν στο Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν με επιστολή στην οποία ισχυρίζονται τη νομιμότητα του Ισραήλ στα σημερινά σύνορα του επικαλούμενοι ένα ψήφισμα της Κοινωνία των Εθνών του 1922, στο οποίο είχε αποφασιστεί ομόφωνα να δημιουργηθεί μια εθνική πατρίδα του εβραϊκού λαού στον ιστορικό χώρο της Γης του Ισραήλ. Επομένως, το παραπάνω ψήφισμα της Κοινωνίας των Εθνών εξακολουθεί να ισχύει, και οι 650.000 Εβραίοι που κατοικούν στις περιοχές της Ιουδαίας, Σαμάρειας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ζουν εκεί νόμιμα». (6)

Όπως έγραψε ο Ντάνιελ Vanhove, ο οποίος είναι δύσπιστος: «Μπορούμε να χαρούμε;» ακόμα και να υποστηρίξουμε την προσεχή αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους-παρία; Αυτό μου φαίνεται απίθανο. (…)
Ως υπενθύμιση: από τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους και την απεχθή πρακτική του να επεκτείνει τα σύνορά του με ψευδείς ιδεολογίες και δικαιολογίες ασφάλειας, ο συστηματικός διαμελισμός των παλαιστινιακών εδαφών μέσω του αποικισμού θεωρείται «έγκλημα πολέμου» από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Και από την Ιστορική Παλαιστίνη, παραμένει μόνο το κατακερματισμένο 15% του εδάφους της, όπως οι Μπαντουστάν της Νότιας Αφρικής σε κάποια εποχή– χωρίς να αναφέρουμε το στρατόπεδο θανάτωσης της Γάζας, όπου ο συσσωρεμένος πληθυσμός ασφυκτιά από ένα από τους χειρότερους αποκλεισμούς που έχει επιβληθεί από κατακτητή και την πολεμική μηχανή του.

Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτό το σχέδιο εγκαθίδρυσης κράτους προβλέπει ότι θα είναι εντός των συνόρων του 1967, το να υιοθετήσεις ένα παλαιστινιακό κράτος σήμερα είναι:

-χωρίς να το λέμε, να συμμετάσχουμε σε μια απαράδεκτη πορεία των γεγονότων
– να εγκρίνουμε το διαχωριστικό τείχος που εισχωρεί βαθιά στο παλαιστινιακό έδαφος – να αναγνωρίσουμε ένα μέρος των εποικισμών, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, η οποία είναι μια ντε φάκτο προσάρτηση της πόλης, όμως δηλωμένη ως πρωτεύουσα του μελλοντικού κράτους
– να δεχόμαστε ότι οι πρόσφυγες δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους, όπως κατοχύρωνε το Ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών στις 11 Δεκεμβρίου 1948 (…)

θα ήταν ίσως πιο χρήσιμο να αναρωτηθούμε αν το πρώτο πράγμα να κάνουμε δεν θα ήταν να σταματήσει αυτή η απαίσια σφαγή της οποίας μετράμε τις μοιραίες συνέπειες κάθε μέρα για παραπάνω από 63 χρόνια. «(7)

Από την πλευρά του, στα ίδια απόνερα της ματαιότητας της διαδικασίας, ο Fadwa Nassar έγραψε: «Πολλοί είναι οι Παλαιστίνιοι που θέτουν ερωτήσεις σχετικά με την έννοια της διπλωματικής μάχης που ξεκίνησε η Παλαιστινιακή Αρχή για την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη. (…)

Έπειτα, η ιδέα για τη «μονομερή» διακήρυξη ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, θεωρείται από το σιωνιστικό κράτος και τους συμμάχους του ως προσβολή. Είναι αυτονόητο ότι η προσφυγή της Παλαιστινιακής Αρχής για την ανακήρυξη «μονομερούς» ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης στο όργανα του ΟΗΕ, ακολουθεί την αποτυχία των δεκαοκτώ ετών διαπραγματεύσεων. (…)

Το παλαιστινιακό κράτος που «προσφέρεται» από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και γίνεται αποδεκτό από τους Σιωνιστές, σίγουρα δεν είναι το ίδιο με αυτό που διεκδικεί η Παλαιστινιακή Αρχή, ούτε α φορτιορι ο παλαιστινιακός λαός. (…)

Για πολλές παλαιστινιακές δυνάμεις, είναι απαραίτητο να ενωθούν οι παλαιστινιακές τάξεις πριν από την προσφυγή στον ΟΗΕ, αλλά ο Μαχμούντ Αμπάς έλαβε διαφορετική απόφαση. (…)
Όσο ο Μαχμούντ Αμπάς δεν λαβαίνει υπόψη τους πραγματικούς παράγοντες που του επιτρέπουν να δώσει αυτή τη μάχη στα Ηνωμένα Έθνη, η αναγνώριση του ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης, στο περίπου 22% της κατεχομένης Παλαιστίνης, θα εξακολουθήσει να αποτελεί μια αναγνώριση στο χαρτί και δεν μπορεί να είναι μοχλός για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την επιστροφή των προσφύγων. Αναγνώριση, ναι, αλλά τι να την κάνουμε; (8)

Πρώην Ευρωπαίοι ηγέτες, με επικεφαλής τον Hubert Vedrine, καλούν τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης, τον Σεπτέμβριο. (…) Σημειώνεται ότι σε αυτά τα καλέσματα, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα σύνορα του 1967 και την εφαρμογή του Ψηφίσματος 242. Με καθαρά λόγια, κάνουν το ελάχιστο γνωρίζοντας ότι κατά βάθος, το πρόβλημα παραμένει.

Το βλέπουμε, τίποτα δεν κερδήθηκε.
Προφανώς, μια τέτοια διακήρυξη θα έχει κυρίως πολιτική αξία, δεδομένου ότι δεν θα έθετε τέλος στην ισραηλινή κατοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες οδηγούνται, εκτός από θαύμα, να θέτουν βέτο για το οποίο μπορούμε να αναρωτηθούμε την ορθότητα, με το χρόνο και τις ταχείς μεταβολές στο κόσμο.

Είναι ωστόσο μια μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον παλαιστινιακό λαό που δεν γνώρισε παρά μόνο τον πόλεμο για σχεδόν έναν αιώνα και που δέχεται να ζήσει σε λιγότερο από το 20% της αρχικής Παλαιστίνης.
1. Jean-Claude Lefort:
http://www.lemonde.fr/idees/chronique/2011/07/14/reconnaissance-de-l-etat-palestinien-lettre-ouverte-a-mme-ashton_1548009_3232.html.12.07.11

2. Obama pour un Etat palestinien dans les frontières de 1967 LeMonde.fr 22.05.11

3. C.E.Chitour: Le rêve des peuples épris de justice: Un Etat palestinien. Lundi 2 mai 2011

4. Dr Zvi Tenney: http://www.terredisrael.com/infos/?p=34379 28 avril 2011

5. Yossi Gal: Le Proche-Orient a besoin d’une paix sincère, Le Monde 27.07.11

6. http://www.juif.org/le-mag/405,une-resolution-dans-les-frontieres-de-1967-seraitillegal.php

7. Daniel Vanhove, http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=24640, le 5 mai 2011.
8. Fadwa Nassar, http://www.ism-france.org/analyses/Reconnaitre-l-Etat-palestinien-pour-faire-quoi–article-15906, le 4 août 2011.
Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2011/09/blog-post_9937.html

Advertisements

Ο όλεθρος των Μνημονίων: Πόσο κόστισε στους Έλληνες το «λάθος» της ΕΚΤ, της ΕΕ και του ΔΝΤ;

Δημοσιεύθηκε Μαΐου 17, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Ελλάδα, Μετανάστευση, Οικονομία, Πολιτισμός, Πολιτικά

Image result for ολεθρος μνημονια

Δεν υπάρχει, (αλλά ούτε πρόκειται και να υπάρξει), τέτοιο ανάλογο ιστορικό προηγούμενο, οικτρής και παταγώδους αποτυχίας των προγραμμάτων «διάσωσης» μιας χώρας όπως της Ελλάδος που χρεωκόπησε πλήρως και όπου παρά τις πρωτοφανείς θυσίες των Ελλήνων το συνολικό αδιέξοδο παραμένει.

Οι ανεκδιήγητες δηλώσεις του  αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Βίτορ Κονστάντσιο σε συνέντευξή του στους Financial Times ότι Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και  ΔΝΤ έκαναν «λάθος» στην περίπτωση της Ελλάδας και κανείς δεν υπολόγισε μια πτώση της τάξης του25% του ΑΕΠ φυσικά προκαλούν, το συναίσθημα και όχι μόνο του Έλληνα αλλά και κάθε λογικά σκεπτόμενου πολίτη.

Πρόκειται για βιβλικών διαστάσεων τραγωδία που ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει στην ιστορία.

Μετά από 8 χρόνια μνημόνια το χρέος εκτινάχθηκε στο 179,8% του ΑΕΠ από 126,7% που ήταν πριν τη κρίση!

Πόσο μας κόστισε τελικά ο… λάθος υπολογισμός τους;

Συνολικά και όπως έχει υπολογιστεί περί τα 1,5 τρισ. Ευρώ!

350 δισ. ευρώ, χάθηκαν μόνο εξαιτίας της ύφεσης και της κρίσης.

Αν σε αυτά  προσθέσουμε τη μείωση της αξίας της ακίνητης περιουσίας, το γκρέμισμα των μετοχών, τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα επιχειρήσεων τότε γίνεται αντιληπτό πως η καταστροφή έχει πάρει πολύ μεγαλύτερες,σχεδόν  κολοσσιαίες διαστάσεις και ξεπερνά ακόμα και 1,5 τρισ. ευρώ.

Πιο ειδικά: 700 δισ. ευρώ η αξία των ακινήτων που χάθηκε, 350 δισ. ευρώ ο παραγόμενος πλούτος που καταστράφηκε από τις μνημονιακές πολιτικές, 230 δισ. τα χρέη των πολιτών και των επιχειρήσεων προς τράπεζες, εφορίες, ταμεία, μας κάνουν 1.280 δισ. ευρώ.

Εάν συνυπολογίσουμε τις ζημιές  από το «περίφημο» PSI σε πολίτες και ταμεία, από ομόλογα και μετοχές, τη ζημιά σε έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία από την μετανάστευση 450.000 Ελλήνων στο εξωτερικό και τα 47 δισ. μέτρα που αδίστακτα μας επέβαλλαν, γίνεται καταφανές ότι η καταστροφή των Ελλήνων ξεπερνά το 1,5 τρισ. ευρώ.

Και το κακό είναι πως παρά τα μνημόνια το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά από 117% του ΑΕΠ το 2008 έχει εκτοξευθεί στο 179,8% και κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμη θα αυξηθεί.

Με άλλα λόγια με θυσίες 1,5 τρισ. καταφέραμε (ή μάλλον κατάφεραν οι πολιτικές της ΕΕ) να εκτινάξουν το Δημόσιο  χρέος στο  180% ήτοι κάπου 313 δισ.€.

«Ζαλίζουν» τα δισ.€

Το χειρότερο είναι πως τα δάνεια που πήρε η χώρα απο τους δανειστές δεν διοχετεύτηκαν φυσικά για την  ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας, αλλά στην πληρωμή των ξένων τραπεζών, κυρίως γερμανικών και γαλλικών.

Δηλαδή μας τα έδιναν πληρώναμε τις τράπεζές τους και εμείς φορτωνόμασταν με επιπλέον χρέος.

Έτσι το 85% όλων των χρημάτων που πήρε η Ελλάδα από τα μνημόνια πήγε σε τόκους, χρεολύσια, και στις ευρωπαϊκές τράπεζες και μόλις το 15% για έξοδα γενικής διακυβέρνησης.

Το 2015 και το 2016 η χώρα μας είχε συνολικά ΑΕΠ ίσο με 370 δισ. ευρώ. Στα  χρόνια της μνημονιακής καταστροφής, οι Έλληνες έχασαν 350 δισ. ευρώ.

Η καταστροφή ξεκίνησε από το 2010 όταν εξαιτίας των μέτρων ο συνολικά παραγόμενος πλούτος μειώθηκε κατά 18 δισ.ευρώ από το υψηλότερο σημείο των 245 δισ. ευρώ περίπου.

Ακολούθησε το 2011 όταν η βουτιά έφτασε στα 37 δισ. ευρώ και στη συνέχεια ήρθε το 2012 που θα θυμούνται όλοι της συγκυβέρνησης, όπου η ύφεση ήταν η μεγαλύτερη που γνώρισε η χώρα σε ένα χρόνο με αποτέλεσμα το ΑΕΠ να γκρεμοτσακιστεί χάνοντας  16 δισ. ευρώ σε σύγκριση με το 2009. Το ποσό είναι 54 δισ. ευρώ αν ο υπολογισμός γίνει με το υψηλότερο σημείο.

Το 2013, το 2014, το 2015 και το 2016 οι Έλληνες έχασαν  240 δισ. ευρώ συνολικά. Αν στα προηγούμενα ποσά, δηλαδή τα 350 δισ. ευρώ προσθέσουμε και το κόστος των μέτρων το συνολικό ποσό εξακοντίζεται σε απίστευτο ύψος, σε 400 δισ. ευρώ περίπου.

http://www.pronews.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/687051_katastrofi-poso-kostise-stoys-ellines-lathos-tis-ekt-tis-ee-kai

Με Αμερική, Γαλλία και Ισραήλ – Η κρίσιμη γεωπολιτική επιλογή όταν η Τουρκία απειλεί Αιγαίο και Κύπρο

Δημοσιεύθηκε Μαΐου 3, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, Γεωπολιτική, Διεθνή, Ελλάδα, Μέση Ανατολή, Πολιτική

eastern_med_satelite-630x400

Κάθε φορά που τα έθνη οδηγούνται σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο ή σε έναν Ψυχρό Πόλεμο, αυξάνεται κάθετα η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και αναθερμαίνονται οι σχέσεις της με τους δυτικούς συμμάχους της.

Δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα φαίνεται ότι μπορεί να ξεσπάσει αν όχι Παγκόσμιος Πόλεμος τουλάχιστον μια μεγάλη πολυετής σύγκρουση στη Μέση Ανατολή η ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, έχουμε νέα γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας.

Και ακριβώς σε αυτή την περίοδο επιβάλλεται η Ελλάδα να φερθεί έξυπνα, να συνάψει στενές συμμαχικές σχέσεις με τις μεγάλες χώρες που την έχουν ανάγκη και να εξασφαλίσει αφενός την άμυνα της, αφετέρου να αναβαθμίσει την οικονομία της και να προχωρήσει σε έξοδο από την κρίση με την βοήθεια τους.

Ποιες είναι αυτές οι χώρες που μας έχουν ανάγκη σε αυτή την κρίσιμη περίοδο; Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Γαλλία.

Το ειδικό βάρος και των τριών χωρών στην παγκόσμια σκακιέρα δεν χρειάζεται ειδικές συστάσεις.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη οικονομία του πλανήτη, η πρώτη στρατιωτική δύναμη και η κορυφαία τεχνολογική δύναμη.

Το Ισραήλ είναι το απόρθητο φρούριο της Δύσης στη Μέση Ανατολή.

Όσο για τη Γαλλία είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ μετά την έξοδο της Βρετανίας και η μόνη πλέον χώρα της που έχει πυρηνικά.

Επιπλέον η κυβέρνηση Τραμπ την έχει αναδείξει σε προνομιακό της σύμμαχο σνομπάροντας ταυτόχρονα τη Γερμανία.

Άρα αν πάμε σε πολυετή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα αναβαθμιστεί εκθετικά και ο πολιτικός ρόλος της Γαλλίας στην ΕΕ και πιθανότατα θα εκθρονίσει τη Γερμανία με τη βοήθεια των ΗΠΑ.

Θα αναφερθώ τώρα στα δύο μεγάλα μέτωπα δυνάμεων που συγκροτήθηκαν πρόσφατα προκειμένου να συγκρουστούν για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.

To πρώτο είναι η Τριμερής Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν με τους ηγέτες των τριών χωρών να συνεδριάζουν στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας στις 22 Νοεμβρίου του 2017.

Η επόμενη συνάντηση του Πούτιν, του Ερντογάν και του Ροχανί έγινε στην Άγκυρα στις 4 Απριλίου.

Σε αυτήν ο Πούτιν δέσμευσε τον Ερντογάν να αγοράσει τους S-400 και παράλληλα ανακοίνωσε ρώσικη επένδυση ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να δημιουργηθεί πυρηνικός σταθμός στο Άκουγιου της Τουρκίας.

Επίσης δήλωσε ότι θα κατευθυνθούν ρώσικες επενδύσεις 50 δισεκατομμυρίων προς το Ιράν ενώ συζητήθηκε το τελευταίο να μπει σε ζώνη ελεύθερης οικονομικής σύνδεσης με την Ευρασιατική Ενωση του Πούτιν.

Απάντηση της Αμερικής στην Τριμερή αυτή ήταν μια μυστική σύσκεψη στην Ουάσιγκτον.

Σε αυτήν συμφωνήθηκε η δημιουργία της Πενταμερούς μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας.

Αυτές οι χώρες συμφώνησαν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους που συμπίπτουν στη Μέση Ανατολή και να εμποδίσουν την επιρροή των χωρών της Τριμερούς.

Σύμμαχοι της Τριμερούς είναι τα συριακά στρατεύματα του Άσαντ, η ιρανοκίνητη Χεζμπολάχ, οι Σιίτες στην Υεμένη και το τουρκόφιλο Κατάρ.

Σύμμαχοι της Πενταμερούς είναι το Ισραήλ, οι Κούρδοι και οι ένοπλοι βραχίονες της συριακής αντιπολίτευσης.

Η Πενταμερής δήλωσε παρούσα στη Συρία μέσω του πρόσφατου βομβαρδισμού που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία.

Ενώ παράλληλα ακούμε ότι ο Τραμπ βρίσκεται σε επαφές για τη δημιουργία πολυεθνικού δυτικόφιλου στρατού που θα δράσει στη Συρία.

Προφανώς από στρατιώτες χωρών της Πενταμερούς ενώ ήδη μαθαίνουμε πως Γάλλοι κομάντος έφτασαν στη Συρία.

Από τη στιγμή που η Τουρκία που απειλεί σε Αιγαίο και Κύπρο είναι με την Τριμερή, τα συμφέροντα της Ελλάδας είναι προφανώς να βρεθεί με την πλευρά της Πενταμερούς.

Όχι φυσικά να παραταχθεί στρατιωτικά μαζί της αλλά να διευκολύνει με τον τρόπο της. Παραδείγματος χάριν, να προσφέρει κρίσιμες βάσεις στους Αμερικάνους.

Και ταυτόχρονα να συσφίξει ακόμη περισσότερο τις συμμαχικές σχέσεις της με το Ισραήλ στα πλαίσια ενδυνάμωσης του μεσογειακού άξονα, Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Ενός άξονα που μπορεί να γίνει στην περιοχή μας το αντίβαρο της επεκτατικότητας της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο. Μαζί με τη βοήθεια Αμερικής και Γαλλίας φυσικά.

Υπάρχουν πολλές αντιδράσεις σε μερίδα του ελληνικού λαού για τη συμμαχία με τους Αμερικάνους που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται σαν φονιάδες των λαών ή με τους Ισραηλινούς που είναι Σιωνιστές και «τυραννούν» τους Παλαιστίνιους.

Δεν σκέφτονται όμως όσοι λειτουργούν με τέτοιες ιδεοληψίες και στερεότυπα πως αν συμβεί ένας σεισμός στον πυρηνικό σταθμό του Άκουγιου που χρηματοδοτούν οι Ρώσοι για τον Ερντογάν θα έχουμε κάποια εκατομμύρια νεκρούς σε Κύπρο, Αιγαίο και Συρία.

Ενώ αντίθετα Αμερική και Ισραήλ δεν θέλουν τον πυρηνικό σταθμό.

Δεν γνωρίζουν επίσης πως η Μουσουλμανική Αδελφότητα που χρηματοδοτεί ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα και τα Βαλκάνια μέσω πυρήνων της σε Βοσνία, Αλβανία και Κόσσοβο.

Και πως θα περικύκλωνε την Ελλάδα αν δεν γινόταν το αμερικανόφιλο-φιλοϊσραηλινό πραξικόπημα του Αλ Σίσι στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τον Μοχάμετ Μόρσι τον Ιούλιο του 2013.

Ο Μόρσι ήταν ηγετικό στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και θα λειτουργούσε ως τσιράκι κυριολεκτικά του Ερντογάν που επίσης είναι μέλος της.

Θα βρισκόταν λοιπόν η Ελλάδα περικυκλωμένη από 80.000.000 Τούρκους και 80.000.000 Αιγύπτιους με ηγέτες που ανήκαν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα αν δεν επενέβαιναν οι «κακοί» Αμερικανοί και Ισραηλινοί στην Αίγυπτο προκειμένου να προωθήσουν τον Αλ Σίσι.

Άλλοι άπιστοι Θωμάδες υποστηρίζουν πως η Ελλάδα δεν παίρνει κάποιες αντιπαροχές προκειμένου να πάει σε στενότερη συμμαχική σχέση με τους Αμερικάνους.

Λοιπόν ουδέν αναληθέστερο τούτου. Ας δούμε αναλυτικά τους λόγους.

α) Οι Αμερικάνοι εισηγήθηκαν το 2016 στο Ισραήλ ο αγωγός East Med να περάσει τελικά μέσω Ελλάδας και όχι μέσω Τουρκίας όπως ήταν ο αρχικός και κατά πολύ φτηνότερος σχεδιασμός. Θυμίζω ότι ο αγωγός East Med θα μεταφέρει φυσικό αέριο του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας στην Ευρώπη. Και πως αναβαθμίζει κάθετα τον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ.

β) Οι Αμερικάνοι σχεδιάζουν το δεύτερο μεγάλο ενεργειακό πρότζεκτ για την τροφοδοσία της Ευρώπης να υλοποιηθεί στην Αλεξανδρούπολη και όχι στην Ανατολική Θράκη. Μιλάω φυσικά για τον σταθμό μετατροπής του LNG.

γ) Οι Αμερικάνοι μέσω του Μπάρακ Ομπάμα βοήθησαν το καλοκαίρι του 2015 τον Τσίπρα να πετύχει να εγγραφεί στο τρίτο μνημόνιο σαν υποχρέωση των δανειστών η ελάφρυνση χρέους. Ενώ από το 2012, οι αμερικάνικες εφημερίδες με επικεφαλής τους New York Times και τον νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν έγραφαν τακτικά για την ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

δ) Οι Αμερικάνοι με τους οίκους αξιολόγησης και τα funds τους οδήγησαν σε κατάρρευση την τούρκικη λίρα. Διόλου τυχαία στην υποβάθμιση της συμμετείχε και η Goldman Sachs. Διόλου επίσης τυχαία ο Ερντογάν κατήγγειλε δυτική οικονομική συνωμοσία κατά της Τουρκίας.

ε) Οι Αμερικάνοι μεταφέρουν τις βάσεις τους από την Τουρκία στην Ελλάδα και από το τουρκόφιλο Κατάρ στην αμερικανόφιλη Σαουδική Αραβία. Σε περίπτωση που η Τουρκία αποχωρήσει η εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ, σενάριο λίαν πιθανό, αυτές οι βάσεις θα ενταχθούν στο αμυντικό σύστημα της χώρας μας.

στ) Οι Αμερικάνοι προωθούν την Ελλάδα σαν ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια τα οποία θέλουν να τα μετατρέψουν σε άπαρτο φρούριο της Δύσης. Η είσοδος βαλκανικών κρατών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για την οποία αγωνίζεται ο Κοτζιάς εξασφαλίζει ότι θα απομακρυνθεί η τούρκικη επιρροή στην περιοχή.

ζ) Οι Αμερικάνοι το τελευταίο διάστημα μέσω ενεργειών του πρέσβη Τζέφρυ Πάιατ έχουν ωθήσει τρεις Ελληνοαμερικάνους επιχειρηματίες να σώσουν τα Ναυπηγεία της Σύρου και να προχωρήσουν σε επενδύσεις στην Κασσιόπη της Κέρκυρας και στα Αφάντου της Ρόδου. Πολύ περισσότερες αμερικάνικες επενδύσεις θα ανακοινωθούν στη φετεινή ΔΕΘ όπου οι ΗΠΑ είναι φέτος ο τιμητικός καλεσμένος.

Να πω και δυό λόγια όμως για τους «κακούς» Σιωνιστές Εβραίους.

Δεν θέλουν να αντιληφθούν οι επικριτές τους από τα δεξιά η αριστερά άκρα ότι το κράτος του Ισραήλ έχει μόνο την έκταση της Πελοποννήσου ενώ μεγάλο μέρος του είναι έρημος.

Και φυσικά ξεχνούν να πουν πως οι «καλοί καταπιεσμένοι» Άραβες εδώ και αιώνες σφετερίστηκαν τα εδάφη πολλών χωρών στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική ενώ η αρχική κοιτίδα τους ήταν μόνο η Σαουδική Αραβία.

Αγνοούν επίσης όσοι θέλουν να τα σπάσουμε με το Ισραήλ ότι έτσι θα το σπρώξουμε στην αγκαλιά της Τουρκίας.

Αγνοούν τέλος ότι τα ενεργειακά συμφέροντα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είναι πλέον κοινά.

Και πως αν θέλει η Ελλάδα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί τα επόμενα κρίσιμα χρόνια, κλειδί είναι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της.

Πώς όμως θα βγουν οι υδρογονάνθρακες σε Λιβυκό, Αιγαίο και Κύπρο χωρίς τη βοήθεια του Ισραήλ, της Αμερικής, της Γαλλίας και της Αιγύπτου;

Ας μην ξεχνάμε ότι η αμερικάνικη Exxon Mobil και η γαλλική Τοtal ήδη έχουν κάνει κοινοπραξία για το Ιόνιο και ενδιαφέρονται και για τις υπόλοιπες περιοχές των κοιτασμάτων της Ελλάδας.

Και ότι για να προστατεύσει την γεώτρηση της Exxon Mobil στην Κύπρο τμήμα του αμερικάνικου 6ου στόλου κατέπλευσε κοντά στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ.

Μετά απ’ αυτό οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τους λεονταρισμούς τους.

Οσο για τη Γαλλία, το γεγονός ότι συμπαρατάχθηκε με την Αμερική, μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα ιστορικό γεγονός.

Σε συνδυασμό πάντα με το ότι η Γερμανία δεν κλήθηκε από τους Αμερικάνους να συμμετάσχει στην Πενταμερή.

Και σε συνδυασμό με την δήλωση Τραμπ ότι προτιμά να συνομιλεί με τη Γαλλία παρά με την ΕΕ σε θέματα εμπορίου.

Η Αμερική λοιπόν έχει κάθε συμφέρον να επιβάλλει τη Γαλλία σαν ηγέτιδα χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και αυτό θα είναι λαχείο για την Ελλάδα που υπέφερε από την τυραννική ηγεμονία της Γερμανίας ενώ έχει τις καλύτερες διαχρονικά σχέσεις με την Γαλλία που τονίζονται με κάθε τρόπο και επί Μακρόν.

Μακάρι να μην έχουμε πολύχρονη πολυεθνική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μακάρι να οδηγήσουν οι εξελίξεις σε μια συνεννόηση Τραμπ με Πούτιν προκειμένου να εξασφαλιστεί η ειρήνη.

Επειδή όμως οι Ρωμαίοι συμβούλευαν, «si vis pacem para bellum», δηλαδή αν επιθυμείς ειρήνη να παρασκευάζεσαι για πόλεμο, η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε στενές συμμαχικές σχέσεις με την Αμερική, το Ισραήλ και τη Γαλλία.

Αυτή η συμμαχία είναι χρήσιμη ακόμη και σε ειρηνική περίοδο σαν αποτρεπτικός παράγοντας των επεκτατικών σχεδίων του Ερντογάν σε Ελλάδα και Κύπρο.

Κώστας Παπαδόπουλος

https://www.tribune.gr/blog/news/article/461692/me-ameriki-gallia-kai-israil-i-krisimi-geopolitiki-epilogi-otan-i-toyrkia-apeilei-aigaio-kai-kypro.html

Τα αέρια δεν φέρνουν πάντα ευτυχία

Δημοσιεύθηκε Απρίλιος 16, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, ΑΟΖ, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Πετρέλαιο, Πολιτική

Μεγάλο Κουρδιστάν: Πόσο Πιθανό Είναι;

Δημοσιεύθηκε Μαρτίου 5, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Κούρδοι, Μέση Ανατολή, Μειονότητες, Συρία

Τι έγινε στην Αλεξανδρέττα το 1939 και πώς ο Ερντογάν θέλει να πάρει με τον ίδιο τρόπο εδάφη στη Συρία

Δημοσιεύθηκε Φεβρουαρίου 23, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Γεωπολιτική, Διεθνή, Ισλαμικό Κράτος, Ισλαμοποίηση, Κούρδοι, Μέση Ανατολή, Πολιτική, Συρία, Συνθήκες, Τουρκία

 Τι έγινε στην περιοχή του Ισκεντερούν επί Κεμάλ Ατατούρκ και η περιοχή ενσωματώθηκε στην Τουρκία αν και ανήκε στη Συρία – Πώς ο Ερντογάν χτίζει σιγά σιγά το ίδιο σχέδιο, εκμεταλλευόμενος την αστάθεια στην περιοχή

Η εισβολή που ξεκίνησε ο τουρκικός στρατός και ο συνασπισμός των Σύρων ανταρτών, εναντίον της Αφρίν, συμπλήρωσε τον πρώτο μήνα. Τις τελευταίες 34 μέρες, η Αφρίν έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης που θα αναδιαμορφώσει όλες τις περιφερειακές ισορροπίες. Η νέα κατάσταση αποτελεί πραγματική απειλή εναντίον όλων των δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στη Συρία και κινδυνεύει να αλλάξει τη δημογραφική δομή -και τον πολιτικό χάρτη- της χώρας.

Σύμφωνα με τους Κούρδους της περιοχής, η απειλή που συνεπάγεται η συνεργασία του τουρκικού κράτους με οργανώσεις που προέρχονται από την Al Qaeda και το ISIS, στους οποίους έχει μπει η ετικέτα FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός) μπορεί να συνοψιστεί σε τρία μέρη. Το πρότζεκτ, «εισβολή, εγκατάσταση, δημοψήφισμα» εν συντομία, είναι γνωστό ως «Iskenderun model» (δηλαδή το πρότυπο της Αλεξανδρέττας).

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε για πρώτη φορά ότι οι επιθέσεις εισβολής αποσκοπούν στη «διασφάλιση της προστασίας των συνόρων», αλλά τις επόμενες ημέρες αποκάλεσε τον συριακό στρατό «δύναμης εισβολής» και δήλωσε ότι «οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της γης θα εγκατασταθούν στην περιοχή». Τα σχόλια του Ερντογάν ήταν η πρώτη ένδειξη περί του «προτύπου της Αλεξανδρέττας», που σύμφωνα με τους Κούρδους, θέλουν να επικαιροποιήσουν και να εφαρμόσουν και θα μπορούσε επιβεβαιωθεί μέσα από τις φράσεις: ο «νέος εθνικός επαναστατικός στρατός» που θα «απελευθερώσει την πατρίδα» από το «εισβάλλον συριακό καθεστώς», κατά τα λεγόμενα των Τούρκων.

Η αρχή έγινε με την «Ασπίδα του Ευφράτη»

Το τουρκικό κράτος εισέβαλε σε μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων, αλ-Μπαμπ, Αζάζ, Ράι και Τζαραμπλούς το 2016, με βιτρίνα την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», σύμφωνα με το κουρδικό πρακτορείο ANFA. Η εισβολή αποσκοπούσε στη διακοπή της σύνδεσης μεταξύ των καντονιών του Τζιζίρε και του Αφρίν, καθώς η Τουρκία όρισε διοικητές και τοπικούς διοικητικούς υπαλλήλους στην περιοχή δημιουργώντας αυτή την de facto κατάσταση. Οι πόλεις διοικούνται από τους αναπληρωτές Διοικητές του Αντέπ, πολλές οικογένειες Τουρκμένων (ή Τουρκομάνων) εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και δημιουργήθηκαν πολλά τουρκικά σχολεία.

Ένας άλλος τομέας στον οποίο το τουρκικό κράτος δραστηριοποιείται στο έδαφος της Συρίας μέσω της Αλ Κάιντα,  των σαλαφιστών τζιχαντιστών και των υπολειμμάτων του FSA είναι η Ιντλίμπ. Από τις πρώτες ημέρες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, η Ιντλίμπ μετατράπηκε σε βάση για οργανώσεις που υποστηρίχθηκαν από την Τουρκία και η επαρχία ήταν υπό κατοχή τουρκικού στρατού, από τον Οκτώβριο του 2017 ως μέρος μιας συμφωνίας για «αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες», μεταξύ Τουρκίας, Ρωσίας και Ιράν.

Σύμφωνα με τα όσα λένε οι Κούρδοι, ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να ενεργεί ως ασπίδα για την οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, που δρα υπό το Μέτωπο Αλ-Νούσρα (γνωστό παρακλάδι της αλ-Κάιντα και του ISIS). Αφού ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι «η επιχείρηση θα συνεχιστεί στο Ιντλίμπ καθώς και στην Αφρίν», όταν ο στρατός του καθεστώτος προχώρησε στην Ιντλίμπ, ο τουρκικός στρατός προσπάθησε να αποστείλει τρία κομβόι τεθωρακισμένων οχημάτων στα νότια του Χαλεπίου. Αυτές οι προσπάθειες παρεμποδίστηκαν από τη Ρωσία και το συριακό στρατό, αλλά ο «πόλεμος για ηγεμονία» στο Ιντλίμπ αναμένεται να ενταθεί τις επόμενες ημέρες.

Πρώτα εισβολή μετά δημοψήφισμα

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να «βρει έναν τόπο» για τους 3,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες στην Τουρκία, είναι το ορατό πρόσωπο του σχεδίου για τη δημιουργία ενός «διαδρόμου στη Μεσόγειο» κατά μήκος των πόλεων αλ-Μπαμπ, Τζαραμπλούς, Αζάζ, Αφρίν και Ιντλίμπ, από την πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, στο βουνό των Τουρκμένων στα ανατολικά και στα κουρδικά βουνά στα βόρεια της Λατάκιας. Το σχέδιο «Ερντογάν» που προσπαθούν να υλοποιήσουν σταδιακά συνίσταται στην ένταξη του πυρήνα Ιντλίμπ-Τζαραμπλούς στην Αφρίν, στη συνέχεια, στην εγκατάσταση των προσφύγων περιοχές στις οποίες εισέβαλε ο τουρκικός στρατός και τέλος σε ένα δημοψήφισμα, με το οποίο θα εκβιαστεί η ενσωμάτωση του νέου φιλοτουρκικού θυλάκου στο τουρκικό κράτος

Τι είχε γίνει στην Αλεξανδρέττα το 1938

Μετά την ήττα των Τούρκων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική αυτοκρατορία τεμαχίστηκε και στη Γαλλία δόθηκε η «διακυβέρνηση με εντολή» της Συρίας. Η Τουρκία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αρνήθηκε να δεχτεί το Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας ως μέρος της Εντολής και, σε ομιλία του στις 15 Μαρτίου 1923 στα Άδανα, ο Ατατούρκ υποστήριξε ότι ήταν «τουρκική πατρίδα για 40 αιώνες» και ότι «δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη στα χέρια του εχθρού». Η τουρκική πολιτική αποσκοπούσε στην ενσωμάτωση του Σαντζάκ της Αλεξανδρέτας όταν η γαλλική εντολή της Συρίας θα έληγε το 1935.

Οι ντόπιοι Τούρκοι ξεκίνησαν μεταρρυθμίσεις στο ύφος του Ατατούρκ, σχημάτισαν διάφορες οργανώσεις και θεσμούς για να προωθήσουν την ιδέα της ένωσης με την Τουρκία. Σε αντίδραση των αραβικών επιδιώξεων για πλήρη αραβοποίηση του Ισκεντερούν, ο Κεμάλ επινόησε τον όρο Χατάι για την ευρύτερη περιοχή, παραπέμποντας στην εποχή των Χετταίων για να υποστηρίξει τα προηγούμενα λεγόμενά του, εγείροντας παράλληλα το «Θέμα του Χατάι». Έπειτα από πίεση στις Μεγάλες Δυνάμεις και προετοιμασία ειδικού συντάγματος, το Νοέμβριο του 1937, το αυτόνομο κράτος του Χατάι, παίρνει σάρκα και οστά, παραμένοντας ωστόσο ενσωματωμένο στη Συρία.

Με αυτό ως ασπίδα, η Τουρκία στέλνει καραβιές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων είτε ως «δυνάμεις ασφαλείας» το 1938, είτε ως μαϊμού-ψηφοφόρους, στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 29 Ιουνίου του 1939, στο οποίο «ο λαός» αποφάσισε την ενσωμάτωση της Αλεξανδρέττας, στο κράτος της Τουρκίας, κάτι που μέχρι σήμερα η Συρία αποκαλεί παρανομία και αρνείται να αναγνωρίσει, σύμφωνα με τα όσα γράφει και ο Βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ στο βιβλίο του σχετικά με το θέμα.

Η αντίσταση των Κούρδων

Οι Κούρδοι και οι συριακοί λαοί δρουν μαζί ενάντια σε αυτό το σχέδιο, όπως αναλύει το πρακτορείο ANFA. Ομάδες συμμοριών με τις ρίζες τους στην Αλ Κάιντα, τους Ταλιμπάν και το ISIS, όπως η Al Nusra, η Faylaq Al Sham, η Ahrar Al Sham, η Nureddin Zengi, η Σουλτάν Μουράτ, οι ταξιαρχίες της Σαμαρκάνδης, το Τάγμα Σουλτάνου Μουράτ, το Τάγμα του Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, το Τουρκμενικό Ισλαμικό Κόμμα και η Ταξιαρχία Σελαχεντίν έχουν εισαχθεί από όλο τον κόσμο από την τουρκική MİT και έχουν λάβει εκπαίδευση και εξοπλισμό σε διάφορες επαρχίες της Τουρκίας.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) έχουν εκδώσει εκκλήσεις για υπεράσπιση της εδαφική ακεραιότητα της Συρίας από τις πρώτες ημέρες των επιθέσεων από αυτές τις συμμορίες που παρουσιάστηκαν με τη νεοδημιουργηθείσα «Συριακή ταυτότητα» και το όνομα «Kuvayi Milliye» (Εθνικοί Επαναστάτες) και οι οποίοι έχουν μακρά ιστορία βιασμών, βασανιστηρίων, εκτελέσεων, απαγωγών, εθνοκάθαρσης, κλοπής και λεηλασίας.

Οι Ορθόδοξοι Αλβανοί των Σκοπίων είναι 100.000!!

Δημοσιεύθηκε Φεβρουαρίου 22, 2018 από yannisk
Κατηγορίες: Αλβανία, Αλβανοί Σκοπίων, Βαλκάνια, Δημογραφία, Διεθνή, Σκόπια

Οι Ορθόδοξοι Αλβανοί στην ΠΓΔΜ επιστρέφουν στις ρίζες τους», είναι το άρθρο στο Ina-online.net που αναφέρει ότι ο αριθμός τους εκτιμάται σε πάνω από 100 χιλιάδες πολίτες

Μάιος 15, 2016.

Ο διακεκριμένος διανοούμενος, Ορθόδοξος Αλβανός,  Μπρανισλάβ Σιναντινόφσκι,  λέει ότι τα Σκόπια δεν έχουν αλβανικές Ορθόδοξες εκκλησίες και ότι δεν θα υποχωρήσει στις θέσεις του μέσω απειλών και επιθέσεων για να δηλώνει δημόσια ότι είναι Αλβανός Ορθόδοξος.

«Το μήνυμά μου είναι να γιορτάσουμε για τα χίλια χρόνια της ορθοδοξίας μας παρότι δεν έχουμε μια δικιά μας εκκλησία και πρέπει οι Ορθόδοξοι Αλβανοί (στα Σκόπια) να οικοδομήσουν και δεν βλέπω το λόγο να μην μας επιτρέπουν, αφού δεν ζητάμε κρατική ενίσχυση για το σκοπό αυτό, για τον οποίο θα στηρίξει ο λαός μας», λέει ο Συναδινόφκσι.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αριθμός των Ορθόδοξων Αλβανών υπολογίζεται σε πάνω από 100.000, οι οποίοι εξυπηρετούνται  σε διάφορες (σλαβικές) εκκλησίες.

«Το ζήτημα των Αλβανών Ορθόδοξων δεν είχε ανοίξει ποτέ στο παρελθόν και δεν μελετήθηκε με επιστημονικό τρόπο. Το θέμα απαιτεί μια θεσμική μέριμνα, ώστε να αντικατοπτρίζει  αντάξια τους αυτόχθονες Αλβανούς της περιοχής, ιδιαίτερα κατά τη μεσαιωνική περίοδο, η οποία μέχρι σήμερα, συχνά, γίνεται κατάχρηση και εξακολουθεί να γίνεται αντικείμενο πολιτικών υποθέσεων από διάφορους κύκλους της Σερβίας, της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και φυσικά των Σκοπίων», σημειώνει το δημοσίευμα.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οι Ορθόδοξοι Αλβανοί των ανατολικών  περιοχών της Αλβανίας βρίσκονταν υπό συνεχή πίεση από το Βούλγαρο Έξαρχο που προσπαθούσε να τους αφομοιώσει.

Στην πραγματικότητα, είχε τη δικαιοδοσία στην Εκκλησία και όλοι οι Ορθόδοξοι πιστοί που ήθελαν να εκκλησιαστούν αναγκάζονταν να δηλώνουν  ότι είναι Βούλγαροι.

Εδώ έγκειται και η παγίδα της στατιστικής χειραγώγησης των  Βούλγαρων ιστορικών, οι οποίοι στις μελέτες τους, η συμπαγής πλειοψηφία των Ορθόδοξων Αλβανών από τις ανατολικές αλβανικές περιοχές, εμφανίζονταν ως Βούλγαροι, όπως εκτιμά ο Σκεντέρ Ασάνι.

Ο μελετητής Ασάνι, λέει ότι ο Γολγοθάς των Ορθόδοξων Αλβανών στις ανατολικές περιοχές, συνεχίστηκε και μετά τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας και τη δημιουργία κατόπιν της γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας που χρησιμοποίησε  τη θρησκεία ως στοιχείο εκσλαβισμού, προκειμένου να αφομοιώσει σχεδόν ολόκληρο τον αλβανικό ορθόδοξο πληθυσμό.

Iliria News Agency