“Εσύ Χριστό… κι εγώ Αλλάχ”! Ιδεαλιστική ανοησία για την Τουρκία, ή και επικίνδυνη ψευδαίσθηση;

Δημοσιεύθηκε 22 Οκτωβρίου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Ένοπλες δυνάμεις, Απόψεις, ΑΟΖ, Ανατολική Μεσόγειος, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Οικονομία, Πολιτισμός, Τουρκία

Του Ζαχαρία Β. Μίχα
(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

defence-point

Τούρκοι βουλευτές της αντιπολίτευσης ζήτησαν από την κυβέρνηση να επιβιβαστούν στο ερευνητικό πλοίο Oruc Reis, με σκοπό –όπως ανέφεραν– να διαβιβάσουν το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι η Τουρκία είναι ενωμένη στο ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου. Την ίδια ώρα, παρά τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα και τη “φωτιά” που έχει βάλει σε κάθε σημείο των συνόρων της Τουρκίας, η δημοτικότητα του Ερντογάν παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία σχολιασμού μιας γνωστής και ιδιαίτερα δημοφιλούς άποψης στην Ελλάδα ότι δεν πρέπει να να βάζουμε “στο ίδιο τσουβάλι” την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας και τον τουρκικό λαό. Η διπλωματία του “εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ“, από γνωστό παλιό έντεχνο λαϊκό τραγούδι, δυστυχώς συνιστά άλλη μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που λειτουργεί ως παραμορφωτικός φακός στην αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών.

Ουδείς αμφιβάλλει ότι υπάρχουν δυτικόφιλοι-κοσμοπολίτες Τούρκοι. Ανάμεσα σ’ εαυτούς είναι επίσης βέβαιο ότι συμπεριλαμβάνονται ενδεχομένως και αρκετοί φορείς της πεποίθησης ότι η πολιτική Ερντογάν δεν είναι σωστή και ότι θα μπορούσε να βρεθεί μια λογική λύση μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Προφανώς αυτή η κατηγορία Τούρκων υπάρχει και εάν ήταν πλειονότητα ίσως τα περιθώρια ελληνοτουρκικής συνεννόησης να ήταν μεγαλύτερα.

Ωστόσο, την Τουρκία την έχουμε δει και όταν δεν υπήρχε στην πολιτική σκηνή ο Ερντογάν. Το κοσμικό μετακεμαλικό καθεστώς είναι αυτό που άνοιξε τη βεντάλια των μονομερών επεκτατικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας στη δεκαετία του 1970 για να μείνουμε μόνο στην τελευταία ιστορική περίοδο. Και παρά το γεγονός ότι ήταν πάντα απαιτητικό, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ήταν σταθερά προσανατολισμένο στη Δύση, γεγονός το οποίο είχε πολλές φορές φέρει την Ελλάδα σε πολύ δύσκολη θέση.

Εκείνη την εποχή, οι τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις έβρισκαν όχι μόνο πρόθυμα αυτιά να ακούσουν, αλλά και ανοικτούς υποστηριχτές. Η Ελλάδα θα υπέφερε υπό το βάρος της υπεραξίας της Τουρκίας στη δυτική γεωστρατηγική. Για τους Δυτικούς συμμάχους, ο ελληνικός χώρος αποτελούσε συμπλήρωμα και στρατηγικό βάθος του τουρκικού.

Συμπερασματικά, η δυτικά προσανατολισμένη Τουρκία δεν ήταν καθόλου εγγύηση ότι θα σεβόταν το διεθνές δίκαιο και ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα ήταν ομαλές. Το έργο το έχουμε δει επανειλημμένως τις προηγούμενες δεκαετίες. ΗΠΑ και Ευρώπη το πολύ-πολύ να προχωρούσαν σε φιλικές παραινέσεις προς την Άγκυρα να μην το παρατραβήξει.

Μπορεί σήμερα, η Δύση να μην παίρνει μέτρα εναντίον του καθεστώτος Ερντογάν, αλλά τουλάχιστον το κλίμα είναι σαφώς εναντίον του, γεγονός που οπωσδήποτε ενισχύει κατ’ αντιδιαστολή την ελληνική διπλωματία. Την τελευταία δεκαετία σταδιακά έγινε αποδεκτό ακόμα και από φιλότουρκους ότι η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση όχι μόνο γεωπολιτικά, αλλά και πολιτισμικά, με την έννοια ότι αναδύεται ολοένα και περισσότερο ο ισλαμικός χαρακτήρας της “βαθιάς Τουρκίας”, πάνω στον οποίο ο Ερντογάν οικοδομεί και μία αντίστοιχη στρατηγική.

Ο κορμός της τουρκικής κοινωνίας, η “βαθιά Τουρκία”, έφερε τους νεοοθωμανούς στην εξουσία και τους κρατάει για 18 χρόνια τώρα. Αν και το καθεστώς Ερντογάν έχει υποστεί πολιτική φθορά, αυτό έχει συμβεί κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης και του διάχυτου αυταρχισμού του (μαζικές διώξεις κλπ) κι όχι λόγω της εξωτερικής πολιτικής του.

Γι’ αυτό και παρά την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, ο κορμός της τουρκικής κοινωνίας ανταποκρίνεται απόλυτα στην εθνικιστική-επεκτατική πολιτική του Ερντογάν. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι ο ακραίος εθνικισμός είναι βαθιά ριζωμένος στην τουρκική κοινωνία, χωρίς να εξαιρούνται οι κοσμικοί δυτικόφιλοι των παραλίων. Γι’ αυτό και η αντιπολίτευση όχι μόνο δεν ασκεί κριτική στην πολιτική του καθεστώτος στα ελληνοτουρκικά, αλλά και πλειοδοτεί.

Επειδή ακριβώς το κλίμα είναι έτσι, είναι εύκολο για τον Ερντογάν να βρίσκει κοινοβουλευτικά συμπληρώματα στο πολιτικό σύστημα, όπως είναι το ακραίο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης του Μπαχτσελί, το κόμμα των Γκρίζων Λύκων. Στο πλευρό του είναι και ο εκπρόσωπος του “αριστερoύ εθνικισμού” Ντογκούτ Περιντσέκ. Αμφότεροι έχουν βαθιές ρίζες στο τουρκικό “βαθύ κράτος”.

Το καθεστώς Ερντογάν μπορεί να κλιμάκωσε τον επεκτατισμό έναντι του Ελληνισμού που κληρονόμησε από το μετακεμαλικό καθεστώς που διέλυσε, αλλά συνιστά τομή στην τουρκική ιστορία. Αφού κέρδισε τον πόλεμο με το μετακεμαλικό “βαθύ κράτος”, οικοδόμησε το δικό του, ενσωματώνοντας τμήματα του παλιού, αλλά προσφέροντας νέο στρατηγικό προσανατολισμό.

Αυτό που κράτησε και ενίσχυσε είναι ο επεκτατικός εθνικισμός, ο οποίος, συνδυαζόμενος με τον ισλαμισμό, έχει δημιουργήσει ένα υβρίδιο που έχει ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες ολικής επαναφοράς της Τουρκίας σε δυτική τροχιά.

Η τουρκική κοινωνία είναι βαθύτατα διχασμένη, αλλά η πλειονότητα δείχνει να συμμερίζεται την επιλογή του Ερντογάν να αναβιώσει το οθωμανικό “αυτοκρατορικό μεγαλείο”. Γι’ αυτό και ο κορμός της τουρκικής κοινωνίας δεν δείχνει διάθεση μαζικής στοίχισης πίσω από φιλελεύθερες δυνάμεις με δυτικό προσανατολισμό. Όπως προαναφέραμε, σήμερα μπορεί να αυξάνονται οι διαμαρτυρίες για την οικονομική κρίση, αλλά η τουρκική κοινωνία χειροκροτεί τις πολεμικές περιπέτειες του προέδρου της.

dpoint | 22/10/2020

Πόσο λογική είναι η πολιτική στήριξης του Αζερμπαϊτζάν από το Ισραήλ στον Καύκασο;

Δημοσιεύθηκε 6 Οκτωβρίου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, Αρμενία, Ισραήλ, Τουρκία

Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στο “μαλακό υπογάστριο” της Ρωσίας, συνεχίζει να μαίνεται. Η επιτιθέμενη αζερική πλευρά, με τη βοήθεια των Τούρκων, δεν επιδεικνύει ενδιαφέρον για κατάπαυση του πυρός σε αυτή τη φάση, καθώς δεν έχει πετύχει τους αντικειμενικούς σκοπούς της επιχείρησης. Πολυπληθέστερη, πλουσιότερη και πολύ καλύτερα εξοπλισμένη χώρα το Αζερμπαϊτζάν και η σύμμαχός του Τουρκία θεωρούν ότι έχει έρθει η ώρα για αλλαγή του status quo στην περιοχή και αυτό επιχειρούν με την ισχύ των όπλων.

Των Ζαχαρία Μίχα* και Σωτήρη Δημόπουλου**
(*Διευθυντής Μελετών στο ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA
**Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου & Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής)

Μεγάλη αντίφαση αυτής της σύγκρουσης είναι ότι Τουρκία και Ισραήλ βρίσκονται στην ίδια όχθη. Σύμφωνα με δηλώσεις του Αζέρου προέδρου, Ιλχάμ Αλίεβ, η χώρα του έχει αγοράσει από το Ισραήλ οπλικά συστήματα αξίας πάνω από πέντε δισ. δολάρια. Η Αρμενία, εξαιτίας της ισραηλινής στήριξης στο Μπακού, προέβη στην ανάκληση του πρέσβη της από το Τελ Αβίβ. Αιτία ήταν η προμήθεια ισραηλινών όπλων στο Αζερμπαϊτζάν, όπως π.χ. τα UAV που εξολοθρεύουν τα αρμενικά τανκς στο Καραμπάχ.

Σύμφωνα με αραβικά ΜΜΕ, τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου, το Ισραήλ έστειλε δύο αεροσκάφη γεμάτα όπλα στο Αζερμπαϊτζάν. Επιπλέον, «τα αζέρικα αεροσκάφη, εντελώς φανερά, προσγειώνονται στις στρατιωτικές μας βάσεις στην έρημο του Νεγκέβ», γράφει η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.

Την ίδια ώρα οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ εξακολουθούν να είναι βαθιά προβληματικές. Παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν στο παρασκήνιο, οι σχέσεις των δυο χωρών ουδέποτε επανήλθαν στην ομαλότητα. Η ισλαμική ατζέντα του καθεστώτος Ερντογάν αποτελούσε πάντα «κόκκινο πανί» για το εβραϊκό κράτος. Πρόσφατα, ο Ερντογάν αναφέρθηκε στην Ιερουσαλήμ ως «η δική μας πόλη», αναφερόμενος στον έλεγχο της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για αρκετούς αιώνες μετά το 1517.

Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν οι δυο χώρες να συνυπάρχουν ομαλά στην ίδια πλευρά στη σύγκρουση στον Καύκασο; Ποιοι στρατηγικοί υπολογισμοί έχουν οδηγήσει τόσο κοντά Ισραήλ και Αζερμπαϊτζάν, μια σχέση που δεν επλήγη ούτε από την ισλαμιστική στροφή της Τουρκίας; Εκτός από τον οικονομικό λόγο, ο γεωστρατηγικός λόγος που το Ισραήλ στηρίζει το Αζερμπαϊτζάν αφορά στο Ιράν, που οι Ισραηλινοί θεωρούν κορυφαία απειλή.

Στόχος τους είναι η υπονόμευση του ισλαμικού καθεστώτος εκ των έσω, μέσω της ενίσχυσης του εθνικισμού της μεγάλης αζέρικης μειονότητας εντός του Ιράν. Παράλληλα, ελπίζουν ότι εάν αποφασίσουν να επιτεθούν στο Ιράν, θα έχουν τη δυνατότητα χρήσης του αζέρικού εδάφους. Μια πρώτη ορατή συνέπεια είναι η αντίθεση και του Ισραήλ με τη Ρωσία που θεωρητικά εγγυάται την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας.

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΙΡΑΝ
Το Ιράν, όπως τα περισσότερα κράτη της “περιφέρειας”, είναι μια χώρα κατ’ εξοχήν νέων ανθρώπων. Ο πληθυσμός του αναπτύσσεται με υψηλούς ρυθμούς, καθώς από 59 εκατομμύρια το 1990, έχει ξεπεράσει τα 80 εκατ., ενώ ο μέσος όρος ηλικίας είναι περίπου τα 25-30 έτη. Ταυτοχρόνως, η ιρανική κοινωνία παρουσιάζει σχετικά ενδιαφέρουσα εθνοτική ποικιλία, σύμφωνα πάντα με δημοσιευμένα στοιχεία που παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις: οι Πέρσες είναι το 61%, οι Αζέροι 18-40%, δηλαδή από 15-30 εκατομμύρια, οι Κούρδοι 10%, οι Λούροι 6%, και οι Άραβες, οι Βαλούχοι και οι Τουρκμένοι από 2%.

Αντιθέτως, η θρησκευτική σύνθεση εμφανίζεται περισσότερο ομοιόμορφη, με τους Σιίτες να αποτελούν το 89% και τους Σουνίτες μόνον το 9%. Η σιιτική παράδοση βοήθησε τον ιρανικό πολιτισμικό χώρο να διατηρήσει τη διακριτή του ταυτότητα απέναντι στους σουνίτες Άραβες. Το Ιράν κατέστη έτσι το κέντρο ενός σιιτικού τόξου, που περνά από το Ιράκ, τη Συρία και καταλήγει στον νότιο Λίβανο, στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Η Χεζμπολάχ, λοιπόν, συνιστά μία αξιόπιστη συνορεύουσα εχθρική δύναμη για το Ισραήλ.

Ο σιιτισμός, κατά την επανάσταση του 1979, έγινε η ιδεολογική ομπρέλα που ένωσε τα αντι-αποικιοκρατικά αισθήματα και τις κοινωνικές επιδιώξεις των αγροτών και των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης. Έως τότε, η πολιτική του Σάχη, εκτός από ακραία φιλοδυτική, επηρεαζόταν από τις ιδέες του περσικού εθνικισμού.

Ο αγιατολλάχ Χομεϊνί και οι μουλάδες, αντιθέτως, επέβαλαν το σιιτικό Ισλάμ ως κρατική ιδεολογία και σύστημα αξιών. Με τη διαδικασία αυτή επεδίωξαν να πετύχουν μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ των εθνοτήτων, καθώς το κριτήριο της αποδοχής εκ μέρους της εξουσίας έγινε κυρίως το θρήσκευμα κι δευτερευόντως η εθνότητα.

Κυρίαρχη εθνοτική ομάδα, μετά τους Πέρσες, είναι οι Αζέροι. Η έκταση που κατοικούν οι Αζέροι εντός του Ιράν είναι διπλάσια από την έκταση του Αζερμπαϊτζάν (170.000 km2. έναντι 86.600 km2). Η δε αζέρικη μειονότητα στο Ιράν είναι τριπλάσια του πληθυσμού του Αζερμπαϊτζάν. Παρά το γεγονός ότι το Αζερμπαϊτζάν διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο σιιτικό πληθυσμό στον κόσμο μετά το Ιράν, η σχέση του με την θρησκεία είναι χαλαρή. Η στάση αυτή δυσχεραίνει τις προσπάθειες της Τεχεράνης να εισάγει το ιρανικό μοντέλο.

Οι Αζέροι του Ιράν δεν αντιμετωπίζουν με ομοιόμορφο τρόπο το ιρανικό κράτος. Στην πλειονότητά τους συμμάχησαν τόσο με τις μοναρχίες των Κατζάρ και Παχλεβί, όσο και με το ισλαμικό καθεστώς. Συμμετέχουν δε σε όλο τον κρατικό μηχανισμό. Αζέρικα κινήματα αυτοδιάθεσης εκδηλώθηκαν σε κρίσιμες ιστορικά στιγμές, όπως το 1908-9, 1920, 1945-46 και 1979-1980. Αυτή η κληρονομιά, ίσως, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο σοβαρών διαφοροποιήσεων σε δεδομένες συνθήκες.

Σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη του Αζερμπαϊτζάν στην Τεχεράνη Nasib Nasibzade (“Azerbaijan-IranRelations: Challenges and Prospects, Belfer Center for Science and International Affairs 1999) στους κόλπους των Αζέρων του Ιράν υπάρχουν τρεις τάσεις:

Πρώτη είναι των ιρανοκεντριστών. Συσπειρώνει τους θρησκευτικούς παράγοντες, τους επιχειρηματίες και τους κρατικούς υπαλλήλους, καθώς και διανοούμενους. Οι Αζέροι αυτής της κατηγορίας υποστηρίζουν και την ιδέα της ένωσης Ιράν-Αζερμπαϊτζάν.

Η δεύτερη τάση, αποτελούμενη από διανοούμενους και γραφειοκράτες, ανησυχεί για πιθανή διαίρεση του Ιράν, αλλά υποστηρίζει την ιδέα της πολιτιστικής και εδαφικής αυτονομίας, με σύνθημα “Δημοκρατία στο Ιράν, αυτονομία στο (ιρανικό) Αζερμπαϊτζάν”.

Η τρίτη τάση, σαφώς μικρότερη, αποτελείται από νέες πολιτικές οργανώσεις, που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία του ιρανικού Αζερμπαϊτζάν και την ιδέα ενός μεγάλου Αζερμπαϊτζάν.

Ωστόσο, η σημαντικότερη απειλή για τους Αζέρους του Ιράν είναι η δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδιστάν που θα σήμαινε απώλεια αζερικών εδαφών, καθώς οι Κούρδοι αποτελούν εκεί πλέον την πλειοψηφία. Αυτό είναι ένα στοιχείο που φέρνει κοντά Πέρσες και Αζέρους.

Η ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στο ερώτημα για ποιον λόγο το Ισραήλ υποστηρίζει το Αζερμπαϊτζάν απαντούν Ισραηλινοί ειδικοί σε δημοσίευμα που υπογράφει ο Gevorg Mirzaân. Οι λόγοι είναι ισχυρότεροι από το γεγονός ότι οι Αζέροι προμηθεύουν το Ισραήλ με το 40% του πετρελαίου που έχει ανάγκη.

Ο πρώην υπουργός Άμυνας και Εξωτερικών του Ισραήλ Avigdor Lieberman εξήγησε ότι «το Αζερμπαϊτζάν βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών αυτοκρατοριών – Περσικής, Οθωμανικής και Ρωσικής» και είναι σημαντικό για το Ισραήλ «να έχει ένα φιλικό κράτος σε αυτήν την περιοχή – ένα μουσουλμανικό, σύγχρονο και κοσμικό κράτος».

Στην πραγματικότητα, για το Ισραήλ, η στρατηγική σημασία του Αζερμπαϊτζάν εξηγείται από τα σύνορά του με το Ιράν. Τα σύνορα αυτά, λόγω της εγγύτητάς τους με την Τεχεράνη και την Κασπία, είναι τα πιο ευάλωτα σύνορα του Ιράν. Οι Ιρανοί δεν λησμονούν τις δηλώσεις της αζέρικης ηγεσίας για δημιουργία Μεγάλου Αζερμπαϊτζάν, δηλαδή για απόσπαση ιρανικών εδαφών. Οι Αζέροι από την πλευρά τους δεν λησμονούν τις προσπάθειες των Αγιατολάχ να φανατίσουν θρησκευτικά την αζέρικη μειονότητα. Οπότε, το Ισραήλ εξοπλίζει το Αζερμπαϊτζάν για ένα πιθανό πόλεμο όχι ενάντια στην Αρμενία, αλλά ενάντια στο Ιράν, αν και στην πράξη τα όπλα στρέφονται κατά των Αρμενίων.

Για κάποιο διάστημα κυκλοφορούσαν φήμες ότι το Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να γίνει εφαλτήριο για μια αμερικανική-ισραηλινή επιχείρηση κατά του Ιράν. Το Μπακού, φυσικά, το αρνείται και δηλώνει μη παρέμβαση στη σύγκρουση Ιράν-Ισραήλ. οι δυο πλευρές να κάνουν τελική επιλογή: Οι Αζέροι αποφεύγουν να επιλέξουν δημόσια μεταξύ Ιράν και Ισραήλ. Οι δε Ιρανοί αποφεύγουν την κλιμάκωση, επιθυμώντας να αποτρέψουν τη μετατροπή του επίσημα ουδέτερου Αζερμπαϊτζάν σε εχθρό.

Το ισραηλινό “υποστηρίζουμε το Αζερμπαϊτζάν εναντίον του Ιράν”, πάντως, στην πραγματικότητα καταλήγει να υποστηρίζουν την Τουρκία, η οποία σήμερα είναι σκληρός αντίπαλος του Ισραήλ. Η πολιτική του Ισραήλ στον Καύκασο είναι αποκαλυπτική της προτεραιότητας που δίνει στην αντίθεσή του με το Ιράν. Με τον τρόπο αυτό, οι Ισραηλινοί αφήνουν εμμέσως ανοικτό ένα δίαυλο συνεννόησης με την Άγκυρα. Παράλληλα, η εμπλοκή τους στον Καύκασο, στην “αυλή” της Ρωσίας, αντισταθμίζει την εμπλοκή των Ρώσων στη Συρία.

Πόσο λογική είναι η πολιτική στήριξης του Αζερμπαϊτζάν από το Ισραήλ στον Καύκασο;

Αυτός είναι ο χάρτης με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις ανά την υφήλιο

Δημοσιεύθηκε 8 Ιουλίου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Γεωπολιτική, Διεθνή, Πολιτική, Τουρκία

Στρατιωτική παρουσία σε συνολικά 15 χώρες, σε άλλες μέσω του ΝΑΤΟ και σε άλλες (τις περισσότερες) μέσω «διμερών συμφωνιών», εμφανίζεται να έχει η Τουρκία εν έτει 2020, όπως προκύπτει μέσα από τις αναρτήσεις τουρκικών «παραγόντων» στα social media

Στρατιωτική παρουσία σε συνολικά 15 χώρες, σε άλλες μέσω του ΝΑΤΟ, σε άλλες μέσω αποστολών του ΟΗΕ και σε άλλες (τις περισσότερες) μέσω «διμερών συμφωνιών», εμφανίζεται να έχει η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εν έτει 2020, όπως προκύπτει μέσα από τις αναρτήσεις τουρκικών «παραγόντων» στα social media.

Πιο συγκεκριμένα, ο Αλπέρ Γιουτσόκ, που παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος της Τουρκικής Ένωσης Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών TÜSİAD στη Γερμανία, αναδημοσιεύτει στο Twitter χάρτη στον οποίο φαίνεται να αποτυπώνονται οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα εκτός των τουρκικών συνόρων.

Συνολικά 15 χώρες εμφανίζονται χρωματισμένες στον εν λόγω χάρτη, 15 χώρες μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει κανείς: τα κατεχόμενα (με 40.000 Τούρκους στρατιώτες), το Κατάρ και το Σουδάν (που αποτελούν πλέον και τις μεγαλύτερες τουρκικές στρατιωτικές βάσεις στην Αφρική), τη Συρία (που έμελλε να ζήσει τρεις αλλεπάλληλες τουρκικές στρατιωτικές εισβολές μετά το 2016), τη Λιβύη για την οποία έχει γίνει τόσο πολύς ντόρος ειδικά από τον Νοέμβριο του 2019 και μετά, αλλά και περιοχές των Βαλκανίων όπως είναι το Κόσοβο, η Αλβανία και η Βοσνία.

Αναλυτικά οι 15 χώρες: Κύπρος, Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κόσοβο, Κατάρ, Σομαλία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Αζερμπαϊτζάν, Λίβανος, Μάλι, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Αλβανία, Σουδάν και Λιβύη.

https://www.ethnos.gr/kosmos/82029_aytos-einai-o-hartis-me-tis-toyrkikes-stratiotikes-dynameis-ana-tin-yfilio

Γόρδιος δεσμός και γκρίζες ζώνες της ΑΟΖ με την Αίγυπτο…(Χάρτες)

Δημοσιεύθηκε 24 Ιουνίου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, ΑΟΖ, Αίγυπτος, Ανατολική Μεσόγειος, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Κύπρος, Πολιτική, Τουρκία

21/6/2020

του Γιάννου Χαραλαμπίδη*

-Ποιες επιπτώσεις από μερική συμφωνία χωρίς το Καστελόριζο και η προσφορά της Άγκυρας

-Γιατί η συμφωνία με το Κάιρο δημιουργεί θετικές συνθήκες, αλλά ρυθμιστής του ζητήματος είναι η τουρκική απειλή και ισχύς και ο καθορισμός υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου

-Το νήμα του γόρδιου δεσμού με την αιγυπτιακή ΑΟΖ επιχειρεί να αρπάξει η Ελλάδα, αντιλαμβανόμενη, όμως, ότι υπάρχουν κίνδυνοι, που αφορούν στην τμηματική συμφωνία, καθότι δημιουργεί εκ των πραγμάτων γκρίζα ζώνη (υπό διεκδίκηση ζώνη) μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και νέο γόρδιο δεσμό.

-Η επιμονή του Νετανιάχου στον EastMed και η συμμαχία με το Ισραήλ

-Το σενάριο της κρίσης και η μεταφορά του θέματος στο ΝΑΤΟ

-Πιθανές κυρώσεις της ΕΕ στην Τουρκία: Μπορούν να έχουν αποτέλεσμα;

Σενάρια και διεκδικήσεις

Υπάρχουν τεχνοκράτες στο ελληνικό ΥΠΕΞ, που συζητούν το θέμα της μερική συμφωνίας με την Αίγυπτο, το οποίο, όμως, δεν επιλύει το πρόβλημα με την Τουρκία. Το σενάριο αυτό προϋποθέτει ότι το Καστελόριζο δεν έχει ΑΟΖ ή μειωμένη επήρεια. Στην περίπτωση που υιοθετηθεί ένα τέτοιο σενάριο, θα συμβούν τα εξής:

1) Α. Επιλογή πρώτη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο, αφήνοντας έξω το Καστελόριζο.

    Β. Επιλογή δεύτερη: Μερική Συμφωνία με την Αίγυπτο με ρήτρα που θα αφήνει ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου.

Όπως δείχνει ο σχετικός χάρτης (1) και στη μία και στην άλλη περίπτωση δημιουργείται μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου μια γκρίζα ζώνη, που είναι υπό διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου, αλλά και Τουρκίας – Αιγύπτου και Ελλάδας, Τουρκίας, Αιγύπτου, ενώ στο παιχνίδι είναι και η Κύπρος.

2) Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας, η Ελλάδα καλύπτει τη λωρίδα της περιοχής του μνημονίου Λιβύης – Τουρκίας. Το πρόβλημα όμως δεν επιλύεται, διότι η Τουρκία και η Λιβύη δεν θα δεχθούν τη μερική συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου ως ισχύουσα. Η Άγκυρα δεν θα αμφισβητήσει την ΑΟΖ της Αιγύπτου, αλλά της Ελλάδας στην περιοχή της Κρήτης και ευρύτερα, όπου θεωρεί, με βάση και τα όσα δηλώνει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ (δες χάρτη αριθμός 2), καθώς και το τουρκικό ΥπΕξ της χώρας του, ότι είναι δική τους ΑΟΖ. Μάλιστα, η Άγκυρα προσφέρει από την ΑΟΖ της Ελλάδας ένα τμήμα στην Αίγυπτο για να τη δελεάσει, ώστε να υπογράψει μαζί της συμφωνία αντί με την Ελλάδα (βλέπε χάρτη 1).

Εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, δεν κερδίζει από την ελληνική ΑΟΖ προς την περιοχή της Κρήτης και της Λιβύης, όπως είναι η τουρκική προσφορά. Για να κερδίσει η Αίγυπτος, πρέπει να υπογράψει συμφωνία με την Άγκυρα. Από την άλλη, εάν η Αίγυπτος υπογράψει μερική συμφωνία με την Ελλάδα, αλλά αφεθεί ανοικτό το θέμα του Καστελορίζου, τότε τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, όπως αυτή καθορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο και αποτυπώνεται στον χάρτη 1, γίνεται γκρίζο και τίθεται υπό διεκδίκηση.

Χάρτης 1. Σε περίπτωση μερικής συμφωνίας με την Ελλάδα πλην του Καστελορίζου δημιουργεί μια γκρίζα υπό διεκδίκηση ζώνη μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, που με βάση το Διεθνές Δίκαιο ανήκει στην Ελλάδα, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η επιλογή αυτή προσφέρει στην Ελλάδα τον θαλάσσιο χώρο που καλύπτει το μνημόνιο Λιβύης – Τουρκίας. Επί της ουσίας, βεβαίως, η Άγκυρα θα επιμένει στο μνημόνιο, οπότε το παιχνίδι με ή χωρίς συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου θα καθοριστεί, σύμφωνα με την Άγκυρα, από τους κανόνες ισχύος. Τομέας στον οποίο εκτιμά, όπως έχει πει ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, ότι η χώρα του υπερέχει μαθηματικά.

Χάρτης 2. Εδώ αποτυπώνεται η ΑΟΖ της Τουρκίας, που στηρίζεται στην αντίληψη ότι τα νησιά δεν έχουν δική τους ΑΟΖ. Με αυτήν την αντίληψη η Άγκυρα προσφέρει στην Αίγυπτο τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ (βλέπε χάρτη 1) και κερδίζει τα υπόλοιπα και δη την περιοχή πέραν του σημείου Α προς την Κρήτη (τα σημεία Α και Β αφορούν τη συμφωνία με τη Λιβύη. Αυτή η μέση γραμμή προεκτείνεται και προς την Κρήτη, αλλά και προς την άλλη πλευρά, φτάνοντας ώς την Κύπρο).

Υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο και ισχύς

Εκτός των ανωτέρω, υπάρχει ακόμη ένα σενάριο: Να προχωρήσει η Ελλάδα με την Αίγυπτο σε μερική συμφωνία και ταυτοχρόνως να καθορίσει η Ελλάδα τα όρια της υφαλοκρηπίδας της με την Κύπρο, έχοντας τη σιωπηρή αποδοχή του Καΐρου (δες χάρτη αριθμός 3).

Σε όλα τα σενάρια το κλειδί δεν είναι μόνο εάν θα καθοριστεί ή όχι ΑΟΖ με την Αίγυπτο και πώς, αλλά εάν η Ελλάδα έχει πρόθεση και ισχύ να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Γιατί; Διότι η Τουρκία δεν θα υποχωρήσει και θα θεωρεί ότι το σύμφωνο με τη Λιβύη ισχύει και ότι η Ελλάδα με την Αίγυπτο τελούν εν αδίκω. Εάν, δε, προχωρήσει σε μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και προσπαθήσει να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Κύπρο, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μην κλιμακώσει η Τουρκία τις προκλήσεις της εντός της περιοχής της Κρήτης, του Αιγαίου και της Κύπρου;

Με ή χωρίς συμφωνίες, καθολικές ή μερικές, το ερώτημα είναι το ίδιο: Είναι η Ελλάδα έτοιμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα; Μπορεί και θέλει να υπερασπιστεί την Κύπρο εάν η κρίση διαχυθεί στο νησί; Βεβαίως, υπάρχει και ο ισχυρισμός ότι, επειδή δεν έχουμε ναυτικό και αεροπορία, η Άγκυρα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει κρίση στη θάλασσα. Προκαλεί, όμως, τετελεσμένα. Εάν η Τουρκία επιθυμεί να προκαλέσει κρίση, θα το πράξει στη γραμμή αντιπαράταξης! Εκεί είναι ο αδύναμος κρίκος, η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού. Από την Κύπρο θα εκβιάσει η Άγκυρα την Αθήνα.

Χάρτης 3. Υπάρχει και αυτή η επιλογή. Να υπογράψει η Ελλάδα μερική συμφωνία με την Αίγυπτο και ταυτοχρόνως να συμφωνήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία για την υφαλοκρηπίδα και να καλύψει την γκρίζα ζώνη, που αφήνει πίσω της η μερική συμφωνία με την Αίγυπτο, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο. Η περίπτωση της υφαλοκρηπίδας είναι ipso facto, καθορίζεται και μονομερώς, ενώ η ΑΟΖ θέλει τουλάχιστον δυο. Το σενάριο αυτό θα ήταν ευκολότερο να τεθεί σε εφαρμογή εάν είχε τη σιωπηρή αποδοχή της Αιγύπτου. Σίγουρα όμως θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας, οπόταν και σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να ζυγίσει η Ελλάδα το σενάριο κρίσης.

Υπεύθυνη και ανεύθυνη πολιτική…

Επί των ανωτέρω θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής υπό τη μορφή προβληματισμού:

Α. Επειδή δεν έχουμε αεροπορία και ναυτικό στη θάλασσα όπου αλωνίζει η Τουρκία, θα πρέπει να κλείσουμε και την Εθνική Φρουρά για να μην υπάρχει πρόβλημα κρίσης στη γραμμή αντιπαράταξης; Για όνομα του Θεού!

Β. Είμαστε έτοιμοι, ως ένοπλες δυνάμεις και ως κοινωνία, για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή κρίσης, ή θα καταρρεύσουν τα πάντα με την πρώτη τουφεκιά; Η ΕΣΟ η μία κατατάσσεται Ιούλιο και η άλλη απολύεται. Εάν, όπως λέγεται από ελληνικής πλευράς, περί το τέλος Σεπτεμβρίου αρχές Οκτωβρίου δημιουργηθεί κρίση, λόγω του ότι η Τουρκία θα στείλει ερευνητικά σκάφη στην ελληνική υφαλοκρηπίδα πλησίον της Κρήτης, πόσο έτοιμη θα είναι η Εθνική Φρουρά για ν’ αντεπεξέλθει σε περίπτωση διάχυσης του προβλήματος; Εδώ, δεν γνωρίζουν οι έφεδροι πού θα αφήσουν τις οικογένειές τους και πώς οι άμαχοι θα προστατευθούν. Θεωρούμε ανεύθυνο να προβάλλουν οι πολιτικοί, και δη υπουργοί, τον εξής ισχυρισμό:

Αν θα γίνει κρίση θα συμβεί στα ανοικτά της Κρήτης ή στο Αιγαίο, οπότε εμάς δεν μας αφορά και δεν θα μας αγγίξει… Ακόμη και αν θα είναι έτσι τα πράγματα, οι υπεύθυνοι πολιτικοί και η υπεύθυνη Κυβέρνηση εργάζονται με σοβαρότητα επί του χειρότερου σεναρίου για να δημιουργήσουν συνθήκες αποτροπής και να μην αφήσουν τους πολίτες και την πολιτεία στο έλεος του εχθρού. Όσοι δεν τα βλέπουν έτσι τα πράγματα, θα φέρουν την ευθύνη του χειρίστου σεναρίου. Η πρωτοβουλία κινήσεων δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από τον επιτιθέμενο. Από την Τουρκία. Θα εξαρτάται και από εμάς μόνο εάν υπάρχει αξιόπιστη αποτροπή. Όταν, δηλαδή, θα γνωρίζει η Τουρκία ότι το κόστος από τη δράση της μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Αλλιώς, η Άγκυρα, σε περίπτωση κρίσης με την Ελλάδα, θα παίζει και την Αθήνα και εμάς όπως η γάτα το ποντίκι…

Η ΕΕ, το κόστος και το όφελος

Επί τη βάσει της τουρκικής επιθετικότητας γίνεται αναφορά στην πρωτοβουλία Μπορέλ, ο οποίος θα επισκεφθεί Ελλάδα, Κύπρο, Τουρκία για να αποκλιμακωθεί η ένταση. Και γιατί η Τουρκία να υποχωρήσει; Επειδή θα μεσολαβήσει ο Μπορέλ εκ μέρους της ΕΕ; Και αν δεν ακούσει ο Ερντογάν τις συστάσεις του Μπορέλ, τι θα κάνει η ΕΕ; Θα επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία, και ποιες; Είναι έτοιμοι οι εταίροι μας να πληρώσουν κόστος για εμάς όταν εμείς με κάθε ευκαιρία λέμε ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε σε νέο Κραν Μοντανά; Δηλαδή να τα σπάσει η Ευρώπη με την Τουρκία και να πάμε εμείς με την Άγκυρα μήνα του μέλιτος;

Ωραία, και ας υποθέσουμε ότι ο Ερντογάν λέει στον Μπορέλ, εντάξει πάμε σε διάλογο, ποια θα είναι η βάση του διαλόγου; Και ποιος χάνει σε τέτοιες περιπτώσεις; Αυτός που έχει τα δικαιώματα ή αυτός που αμφισβητεί τα δικαιώματα του δικαιούχου; Διάλογος σημαίνει πάρε-δώσε; Τι θα δώσει η Ελλάδα; Τμήμα της κυριαρχίας της; Ή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι Τούρκοι είναι αφελείς; Για να πάνε σε διάλογο, είναι σαφής η θέση τους: μορατόριουμ και πάγωμα των ενεργειακών προγραμμάτων και της Ελλάδας και της Κύπρου. Είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Ως προς το θέμα των οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, αυτές δεν θα αποδώσουν εάν η Άγκυρα πιστεύει ότι, από μια νικηφόρα κρίση, το όφελος που θα έχει σε βάθος χρόνου θα είναι μεγαλύτερο από το προσωρινό κόστος. Όταν εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, οι ΗΠΑ τής επέβαλαν εμπάργκο, το οποίο εν συνεχεία ήρθη, αλλά η κατοχή της Κύπρου έμεινε και διευρύνεται… μέσω γκρίζων ζωνών. Και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Η παρέμβαση του ΝΑΤΟ

Και στην περίπτωση της όποιας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, όπως και στην περίπτωση της συμφωνίας με την Αίγυπτο, το κλειδί είναι η ισχύς και η αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία έχει καθορίσει το πεδίο των εξελίξεων. Και επιλέγει αυτό της ισχύος, στο οποίο θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα. Και αν δεν έχει έναντι της Ελλάδας, η οποία έχει αποτροπή, αποκτά το πλεονέκτημα αυτό μέσω Κύπρου, όπου δεν υπάρχει αποτροπή. Εκτός της ΕΕ, πολύ πιο αποτελεσματική θα μπορούσε να ήταν η παρέμβαση του ΝΑΤΟ, στο οποίο ανήκουν και η Ελλάδα και η Τουρκία. Καθοριστική είναι και η θέση των ΗΠΑ. Και κατά πόσον θα επέμβουν πριν από μια κρίση ή μετά από αυτήν, καθώς και πώς θα το πράξουν. Συνεπώς, από τώρα και με τον πιο επίσημο τρόπο, η Αθήνα θα πρέπει να θέσει το θέμα στο ΝΑΤΟ, εκθέτοντάς το στη βάση της επικίνδυνης πολιτικής της Τουρκίας, που θα οδηγήσει σε κρίση στο επόμενο διάστημα και θα θέσει σε κίνδυνο τη συνοχή της Συμμαχίας. Εφόσον, δε, οι ΗΠΑ έχουν εκδώσει και ανακοινώσεις ότι η πολιτική της Άγκυρας είναι προκλητική και ότι σέβονται τα κυριαρχικά, καθώς και τα ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και της Ελλάδας, ας στείλουν τον 6ο Αμερικανικό Στόλο να μπει στη μέση. Από τώρα πρέπει να ξέρουμε πού πατούμε και με τους Ευρωπαίους και με τους Αμερικανούς. Αν και δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις… Διότι, όταν δεν έχεις επαρκή αποτροπή και όταν ακόμη και τώρα ακούς στη Λευκωσία ότι αν γίνει κρίση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα μας αγγίξει, είναι πρόδηλο ότι έχουμε πρόβλημα αντίληψης της πραγματικότητας. Του χειρότερου σεναρίου, που είναι η βάση για την οικοδόμηση αξιόπιστης αποτροπής.

Η επιμονή Νετανιάχου

Η Ελλάδα πρόσεχε επιμελώς να μη θεωρηθούν οι πολιτικές της ως προκλήσεις που θα έδιναν λαβές στην Τουρκία, η οποία, όμως, δημιουργεί προκλήσεις τις οποίες φορτώνει στην Ελλάδα! Ακόμη και στην Κύπρο. Εάν διαβάσει κάποιος τον τουρκικό Τύπο, διαπιστώνει ότι γίνονται αναφορές περί ελληνικής πρόθεσης να κάνει πόλεμο με την Τουρκία. Θετική εξέλιξη είναι η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ, που είχε πολυεπίπεδες συμφωνίες και δη στρατιωτικές. Ελπίζουμε ότι θα προκύψουν ανάλογα αποτελέσματα και με την Κύπρο. Πάντως, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου έδωσε στήριξη στις ελληνικές θέσεις και υποστήριξε με σαφήνεια τον EastMed, σβήνοντας τις όποιες σκιές είχαν δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα διά δημοσιευμάτων. Είπε συγκεκριμένα:

«Έχουμε βρει σημαντικά υπεράκτια κοιτάσματα αερίου, όπως και η Κύπρος. Και το σημαντικότερο έργο μας -το οποίο συζητήσαμε επί μακρόν και θα συνεχίσουμε να συζητάμε στη διάρκεια του γεύματος- είναι η διαδρομή του αγωγού αερίου EastMed, που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου, μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας, με την Ευρώπη. Θα είναι ο μεγαλύτερου μήκους υποθαλάσσιος αγωγός στον κόσμο και είμαστε αποφασισμένοι, όπως συζητήσαμε, να προχωρήσει». Το Ισραήλ είναι! Εμείς είμαστε;

Εάν οι τριμερείς μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είχαν λάβει μορφή αμυντικής στρατιωτικής συμμαχίας με κανόνες εμπλοκής, η αποτροπή μας θα ήταν στα ύψη. Και η Τουρκία δεν θα μας εκβίαζε με κρίσεις… εάν ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

 

*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

ΠΗΓΗ:https://simerini.sigmalive.com/article/2020/6/21/gordios-desmos-kai-gkrizes-zones-tes-aoz-me-ten-aigupto/

Δείτε γιατί αυτός ο χάρτης προβλέπει το τέλος των Τούρκων

Δημοσιεύθηκε 21 Μαΐου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Ασία, Γεωπολιτική, Δημογραφία, Διεθνή, Εθνολογία, Μειονότητες, Μικρά Ασία, Τουρκία

Δείτε γιατί αυτός ο χάρτης προβλέπει το τέλος των Τούρκων

Η εικόνα που δημοσιεύουμε δείχνει γιατί στο τέλος, ίσως σε 50 χρόνια από σήμερα, οι Κούρδοι ό,τι και να γίνει (εκτός εάν τους γενοκτονήσουν) θα καταλάβουν όλη την Τουρκία.

Ο χάρτης δείχνει τους ρυθμούς γεννήσεων στην Τουρκία.

Στην Ευρωπαϊκή Τουρκία και στη Μικρά Ασία υπάρχει μεγάλη υπογεννητικότητα. Είναι οι περιοχές με σκούρο μπλε χρώμα.

Στον Πόντο και στην κεντρική Τουρκία επίσης υπάρχει υπογεννητικότητα, είναι οι περιοχές με το γαλάζιο χρώμα.

Στην Ανατολία ο πληθυσμός φαίνεται να παραμένει σταθερός (κίτρινο χρώμα) και μόλις εισερχόμαστε στις κουρδικές επαρχίες εκεί όλα κοκκινίζουν.

Και κοκκινίζουν γιατί υπάρχει υπεργεννητικότητα.

Οι Κούρδοι στην Τουρκία θα μπορούσαν να μην κάνουν καμία επανάσταση. Θα μπορούσαν απλά να περιμένουν ακόμα 50 χρόνια και η Τουρκία θα ήταν δική τους; Πώς; Με τον υπερπληθυσμό τους.

Οι Κούρδοι στην Τουρκία γεννοβολάνε πολλά περισσότερα παιδιά από τους Τούρκους.

Συγκεκριμένα και με στοιχεία, στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας σε κάθε γυναίκα αντιστοιχούν 3,42 παιδιά ενώ στην υπόλοιπη Τουρκία σε κάθε γυναίκα αντιστοιχεί -κατά μέσο όρο πάντα- 1,5 παιδί.

Στην πραγματικότητα ο τουρκικός πληθυσμός (ή τέλος πάντων αυτός που θεωρείται τουρκικός) βρίσκεται σε φάση υπογεννητικότητας ενώ οι Κούρδοι σε υπεργεννητικότητα.

Σε όλη την Τουρκία οι γεννήσεις μειώνονται κάθετα. Εκτός από τις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας ή τις μεγάλες πόλεις της δυτικής και βόρειας Τουρκίας που έχουν μεταναστεύσει Κούρδοι τις τελευταίες δεκαετίες.

Με άλλα λόγια, οι μόνοι που αυξάνονται και πληθύνονται στην Τουρκία είναι οι Κούρδοι.

Για την Τουρκία γνωρίζουμε ότι έχει πληθυσμό 78.741.053 (απογραφή του 2015).

Από αυτούς επισήμως παραδέχονται ως Κούρδους τα 22,7 εκ. που ζουν στην ανατολική και νοτιοανατολική Τουρκία.

Υπάρχουν όμως ακόμα 8,7 εκατομμύρια Κούρδοι που έχουν μεταναστεύσει στη δυτική Τουρκία.

Που σημαίνει, εάν κάνει κάποιος την πρόσθεση, ότι οι Κούρδοι είναι τουλάχιστον 31.5 εκ. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι ακόμα περισσότεροι.

Τουρκικές στατιστικές προειδοποιούν ότι μέσα σε αυτή τη γενιά η Κωνσταντινούπολη θα πάψει πλέον να είναι μια τουρκική πόλη. Θα είναι κουρδική, τουλάχιστον στην πλειονότητά της.

Οι Τουρκάλες επίσης έχουν αρχίσει να κάνουν τα παιδιά μεγάλες. Το 2011 ο μέσος όρος ηλικίας που γίνονταν μάνες στην Τουρκία ήταν τα 27,3 έτη.

Όταν λοιπόν μιλάμε για κουρδική «μειονότητα» στην Τουρκία ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ποια μειονότητα;

Οι Κούρδοι είναι σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Τουρκίας κι εάν συνεχίσουν να γεννάνε με αυτούς τους ρυθμούς θα την πάρουν ολόκληρη την Τουρκία από μέσα.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι Κούρδοι δεν καίγονται για «ανεξάρτητο» Κουρδιστάν οπωσδήποτε, μιλάνε για «ομοσπονδία» με την Τουρκία.

Ίσως να τα έχουν υπολογίσει και οι ίδιοι, με χαρτί και με μολύβι που λένε, ότι σε 50 χρόνια από σήμερα θα είναι η πλειονότητα στην Τουρκία και οι Τούρκοι μειονότητα. Και τότε;

https://www.tribune.gr

Πίστη και νομιμοφροσύνη στο τουρκικό κράτος

Δημοσιεύθηκε 21 Μαΐου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, Μικρά Ασία, Πολιτική, Τουρκία

Μάρκος Τρούλης

21 Μάιος 2020, 09:03

34ytf5u

Η Τουρκία έχει συγκροτηθεί επί ενός μωσαϊκού εθνοτήτων, στοιχείο που ιστορικά έχει αναδειχθεί ιδίως μέσω του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Ωστόσο, είναι εκπληκτικό ότι, παρά του ότι πρόκειται για συνονθύλευμα ετεροτήτων, το τουρκικό πολιτικό σύστημα εκφράζεται ενιαία όσον αφορά τις στοχεύσεις στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και της εσωτερικής όταν αυτή αφορά ζητήματα μη μουσουλμανικών μειονοτήτων. Άλλωστε, όπως έχει αναλυθεί από τον Ιωάννη Μάζη: «Σ’ ένα ισλαμικό κράτος ίσως να υπάρχουν και μη μουσουλμάνοι: εάν υπάρχουν, τότε ναι μεν τους παρέχεται ένα καθεστώς προστασίας (dhimmi) αλλά δεν έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα μέλη της Umma. Αποτελούν υποτελείς του κράτους, αλλά όχι μέλη της πολιτικής κοινότητος».

Η μόνη διαφορά προκύπτει ως προς τον αριθμό των νησιών που ο καθένας επιθυμεί, αλλά η γενική κατεύθυνση της αναθεώρησης των συνθηκών και της εδαφικής επέκτασης είναι ίδια.

Οι αιτίες δύναται να εντοπιστούν στο ιστορικό κεκτημένο της διαδρομής του πολιτικού συστήματος της χώρας, το οποίο συνάδει με την ισλαμική «συγκολλητική ουσία». Ήδη από την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της κεμαλικής προσπάθειας κινητοποίησης των πληθυσμών υπό τη σκέπη της θρησκείας, το Ισλάμ επιτέλεσε το ρόλο της εξασφάλισης της πίστης και της νομιμοφροσύνης, όπως επιδίωκε η νέα ελίτ. Αργότερα, εξοβελίστηκε από τη δημόσια σφαίρα κατά την κεμαλική περίοδο, αλλά η επίκλησή του πάντοτε εξυπηρετούσε τους σκοπούς εθνικοποίησης των κρατικών δομών και κυρίως της ανθρωπογεωγραφίας της Ανατολίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που ακόμη και το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα, το οποίο αποτελούσε ακραιφνή θιασώτη του κεμαλικού κεκτημένου, υιοθέτησε από την πρώτη στιγμή τις τρεις ημισελήνους ως κομματικό έμβλημα. Το Ισλάμ είχε εμπεδωθεί δεσποτικά μέσω μιας άνωθεν επιβολής πολιτισμικής ταυτότητας και αποτελούσε τη λύση στην αντιμετώπιση οποιασδήποτε ιδεολογίας δεν ήταν αμιγώς συναρτημένη με το τουρκικό εθνικό αφήγημα. Έτσι, ήδη από τη δεκαετία του 1960 και με αποκορύφωμα τη δημιουργία της «Εστίας των Πεφωτισμένων», οι θεωρητικοί της στρατογραφειοκρατίας αναζήτησαν τρόπους προστασίας και εδραίωσης του εθνικού αφηγήματος έναντι της ανόδου της Αριστεράς.

Με το σύνταγμα του 1982, Ισλάμ και τουρκισμός άρχισαν πλέον να πορεύονται μαζί και στο επίπεδο της δημόσιας σφαίρας, γεγονός που συνέστησε το επιστέγασμα της «νίκης» τους εναντίον της Αριστεράς. Είναι δε βασικό ότι η εν λόγω διαδικασία της τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης, η οποία συνέστησε και τη βάση της ανάδυσης του νεοοθωμανισμού, ενθαρρύνθηκε ιδιαιτέρως από τις ΗΠΑ, καθώς βρισκόμασταν εν τω μέσω του Ψυχρού Πολέμου και κάθε δυνατότητα σοβιετικής επιρροής σε κομβικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά και σε άλλους συμμάχους των Αμερικανών για παράδειγμα στην Ασία, έπρεπε να ανακοπεί.

Πυρήνας της συμπόρευσης ισλαμιστών και κεμαλιστών, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις, υπήρξε το (δεσποτικό) κράτος, το οποίο καθίσταται αντιληπτό ως το μέσο εμπέδωσης της εθνικής ενότητας.

Στην Τουρκία δημιουργήθηκε έθνος ακριβώς επειδή υπήρχε ένα ισχυρό κράτος, και γι’ αυτό η ασφάλεια και η ισχυροποίηση του κράτους αποτελεί μέριμνα όλων. Επί παραδείγματι, στην Ελλάδα το κράτος ειδώθηκε ως ένας θεσμός ξένος προς το ιστορικό κεκτημένο των Ελλήνων και την κοινοτική παράδοσή τους, ενώ το έθνος προϋπάρχει και δεν χρειάζεται κάποιο συγκεντρωτικό θεσμό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Αντιθέτως, στην Τουρκία το έθνος σημαίνει κράτος, και το κράτος, για να επιτύχει την εθνική ενότητα, επιστρατεύει το Ισλάμ ως την κυρίαρχη ομογενοποιητική συνταγή.

Καθότι η είσοδος του Ισλάμ στη δημόσια σφαίρα και η σύνθεσή του με τον τουρκικό εθνικισμό υπήρξε το υπόβαθρο άρθρωσης του νεοοθωμανισμού, η ισλαμική ενότητα του τουρκικού πολιτικού συστήματος δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα. Η ισλαμική ενότητα απολήγει μετέπειτα στη συναντίληψη των πολιτικών κομμάτων όσον αφορά τις νεοοθωμανικές στοχεύσεις, ακριβώς επειδή ο νεοοθωμανισμός –ως σύγχρονη εκδοχή του οθωμανισμού του 19ου αιώνα– εμπεριέχει και επικαλείται ταυτόχρονα τις δύο ταυτοτικές διαστάσεις, ήτοι την εθνική και την ισλαμική. Πρακτικό αντίκρισμα αυτού είναι η «ρυθμική διπλωματία», όπως την ονομάζει ο Νταβούτογλου, δηλαδή η μαξιμαλιστική στρατηγική κατά την προσέγγιση άλλων κρατών ή υποεθνικών ομάδων, με την επίκληση είτε της τουρκικότητας είτε του Ισλάμ, αναλόγως με το τι εξυπηρετεί τον τελικό στόχο της Άγκυρας.

Συνεπώς, το Ισλάμ –διά του νεοοθωμανισμού– επιτελεί τον ιστορικό ομογενοποιητικό ρόλο του και εξασφαλίζει την πίστη και τη νομιμοφροσύνη του συνόλου των υποκείμενων φορέων στο εσωτερικό της Τουρκίας. Παρέχει ένα ισχυρό εθνικό αφήγημα, το οποίο εν τοις πράγμασι τεκμαίρεται ως κρατικό αφήγημα.

http://www.pontos-news.gr/

Το τρομαγμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα που υπονομεύει τις στρατηγικές μας συμμαχίες

Δημοσιεύθηκε 15 Μαΐου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Απόψεις, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Τουρκία

Διαβάζω το πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο “Ελλάδα-Κύπρος επιλογές έχουν… θα δώσουν και θα πάρουν, όχι με την Τουρκία” που αναδημοσίευσε το DP του γνωστού δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου. Αποτυπώνει τη συλλογιστική των δηλώσεων των κ.κ. Δένδια και Βαρβιτσιώτη, σύμφωνα με τις οποίες “Δεν πρόκειται να πάμε σε στρατιωτικοποίηση της κρίσης με την Τουρκία… Είναι η παγίδα την οποία η Τουρκία στήνει για την Ελλάδα” και “Η Ελλάδα δεν φοβάται, απαντά με ‘όπλο’ τα δίκαιά της”. Θα τις δούμε μία προς μία για να παραθέσουμε κι εμείς τις δικές μας απόψεις στο πλαίσιο ενός υγιούς διαλόγου, ή μίας παραγωγικής ανταλλαγής θέσεων αν θέλετε…

Του Στέργιου Δ. Θεοφανίδη

Θα συμφωνήσουμε απόλυτα ως προς την άποψη που λέει ότι δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες, για να συνεχίσει ως εξής: “Και η Ελλάδα, η οποία φυσιολογικά θα έσπευδε να βοηθήσει την Κύπρο, πρέπει να υπερασπιστεί τους πολίτες της από τον ‘αόρατο εχθρό’ (πανδημία κορονοϊού)”.

Ασφαλώς και δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες λοιπόν… Πού είναι οι γαλλικές και ιταλικές ναυτικές δυνάμεις που με τις μονάδες επιφανείας τους θα έδιωχναν από τα κυπριακά οικόπεδα που έχουν κατακυρωθεί στις ΤOTAL και ENI, τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη και τα πολεμικά που τα συνοδεύουν;

Σε ποια ακριβώς βάση εφαρμόζεται η συνεργασία Κύπρου – Γαλλίας (στρατιωτική και ενεργειακή); Μήπως προς το παρόν το στρατιωτικό σκέλος έχει απλά περιοριστεί στην υπογραφή των συμβάσεων για την προμήθεια παράκτιων αντιπλοϊκών Exocet και αντιαεροπορικών Mistral;

Η Βρετανία εξακολουθεί να είναι εγγυήτρια δύναμη για τη Δημοκρατία της Κύπρου; Γιατί δεν καλείται, από την άλλη εγγυήτρια δύναμη, την Ελλάδα, να πάρει ξεκάθαρα θέση έναντι των τουρκικών εισβολών στα θαλάσσια οικόπεδα της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Κανονικά, εφόσον παραβιάζονται κυριαρχικά δικαιώματα της τελευταίας, δεν θα πρέπει να επέμβει; Δεν είναι υποχρέωσή της (ως εγγυήτρια δύναμη…) να εμποδίσει τα τουρκικά ερευνητικά;

Τέλος, η Ελλάδα ως επίσης εγγυήτρια δύναμη, δεν είναι υποχρεωμένη να αποστείλει αεροπορικές δυνάμεις στα κυπριακά αεροδρόμια και μονάδες του ΠΝ στα κυπριακά λιμάνια για να εμποδίσουν επίσης τα τουρκικά ερευνητικά;

Επ’ αυτών συμφωνούμε απόλυτα επομένως. Διαφωνούμε μόνο ως προς το αίτιο της γενικότερης αδράνειας στις τουρκικές προκλήσεις. Που ασφαλώς (κατά την άποψή μας πάντα…) ΔΕΝ είναι η πανδημία του κορονοϊού… Λίγες ώρες αργότερα διέρρεαν ενδιαφέροντες διάλογοι από το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής

Αμέσως παρακάτω ο Μιχάλης Ιγνατίου συνεχίζει: “Την ίδια στιγμή δέχεται (η Ελλάδα) επίθεση στο Αιγαίο, όπου η Τουρκία διεξάγει ένα πόλεμο (με ή χωρίς εισαγωγικά η λέξη – λίγη σημασία έχει πια). Επιδιώκει “θερμό επεισόδιο” για να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς της. Να επιτεθεί στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο χωρίς “πρόκληση”. Πολύ ορθά η λέξη πρόκληση έχει μπει σε εισαγωγικά. Δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι δεν είναι η Ελλάδα αυτή που προκαλεί, αλλά η Τουρκία.

Είναι κάτι που γνωρίζει όλος ο κόσμος και οπωσδήποτε γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι “σύμμαχοί” μας στο ΝΑΤΟ. Το οποίο ως συμμαχία τηρεί επίσημα εδώ και δεκαετίες τη γνωστή και αισχρή, εις βάρος της Ελλάδας, “πολιτική ίσων αποστάσεων”.

Γιατί πολύ απλά υποκύπτει στον τουρκικό εκβιασμό της μετάβασης στο ρωσικό “μαντρί”. Ο μηχανισμός που ακούει στο όνομα ΝΑΤΟ επομένως, λειτουργεί εμμέσως πλην σαφώς, ενάντια στην ελληνική εθνική κυριαρχία και τα εθνικά συμφέροντα.

Κι αυτό διότι “προμοτάρει”, εμμέσως πλην σαφώς, τα συμφέροντα και τις απαιτήσεις ενός μέλους του, σε βάρος κάποιου άλλου, τη στιγμή μάλιστα που το μέλος αυτό ιστορικά ήξερε να “συζητά” διατυπώνοντας απαιτήσεις και εκβιασμούς!

Και μάλιστα έχει ξεπεράσει αυτή την περίοδο κάθε όριο αποδεκτής συμμαχικής συμπεριφοράς, συνεργαζόμενο δίχως προσχήματα με τη χώρα που συνιστά αυτή καθαυτή τον λόγο ύπαρξης της Ατλαντικής Συμμαχίας! ‘Η μήπως κάνουμε λάθος;

Επομένως, αν δεν διαφωνήσουμε, δεν μπορούμε και να δεχθούμε αβασάνιστα το ότι θα συνταχθούμε με “όσους υποστηρίζουν ότι η σχέση με το ΝΑΤΟ ακόμα σταματά την Τουρκία”. Η σχέση με το ΝΑΤΟ βάσει των εξελίξεων και της κοινής λογικής είναι αυτή που την αποθρασύνει…

Γνώμη μας είναι ότι αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές ηγεσίες (πολιτικές και μη, περιλαμβάνοντας και αυτές της επταετούς Χούντας…) των τελευταίων 50 ετών δεν έδωσαν ποτέ την εντολή στους όντως ηρωικούς Έλληνες πιλότους να πατήσουν το κουμπί… Ακόμη και όταν τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονταν στην Κερύνεια!

Μήπως και τότε… αποφύγαμε τη στρατικοποίηση από ελληνικής πλευράς; Αφού το απόλυτο πλεονέκτημα σε τόπο και σε χρόνο έχει παραχωρηθεί από εμάς στον αντίπαλο στο πλαίσιο αυτής της μη στρατικοποίησης, το παράδειγμα της Κύπρου προσφέρεται για να αντιληφθούμε ότι αν δεν βάλουμε σαφείς κόκκινες γραμμές στον Τούρκο, τις οποίες και θα τηρήσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να δεχόμαστε συνεχές “σπρώξιμο” στην κατεύθυνση της υποχώρησης.

Μπορούν άραγε να κατανοήσουν ότι τότε που χάθηκε η μισή Κύπρος στην εισβολή του 1974, το γεωστρατηγικό περιβάλλον για την Τουρκία ήταν πολύ πιο ευμενές για τα συμφέροντά της, λόγω του ψυχροπολεμικού διπολισμού (1.700 χιλιόμετρα σύνορα με την πρώην ΕΣΣΔ) ενώ και το σημείο της κρίσης σαφώς πιο ευνοϊκό γεωγραφικά για την Τουρκία;

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΑΝ…

Σήμερα που το γεωστρατηγικό περιβάλλον είναι πολύ πιο ασαφές για τους Τούρκους οι οποίοι έχουν συγκεντρώσει ΜΟΝΟ δυσαρεστημένους, οι οποίοι λόγω της γεωστρατηγικής σημασίας του “οικοπέδου” εξακολουθούν να τη χαϊδεύουν, ας μας απαντήσουν σε κάτι…

Ποια είναι η δικαιολογία τόσης ανοχής απέναντι σε μια -πολύ πιο μαζικά μάλιστα- αναθεωρητική συμπεριφορά που αμφισβητεί στοιχειώδη για όλα τα υπόλοιπα κράτη της υφηλίου κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας;

Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι στο τέλος δεν θα αδιαφορήσουν για τη νομιμότητα και θα αποδεχθούν “ειδικές περιστάσεις” ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ σε όλη την υφήλιο, για να μη χάσουν την -ερωμένη τους… ή μήπως σε αντίστροφο ρόλο;- Τουρκία;

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται στρατιωτικά την Τουρκία, ούτε να συμπεριφέρεται με τόση φοβικότητα και δουλοπρέπεια απέναντι σε φίλους, εταίρους και συμμάχους. Ο ελληνικός λαός ματώνει καθημερινά για να πληρώνει τη διατήρηση του αξιόμαχου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε υψηλά επίπεδα.

Η απειλή πολέμου από την πλευρά της Τουρκίας δεν είναι αυτό που φοβίζει την Ελλάδα και αυτό αποδείχθηκε έμπρακτα στον Έβρο τον περασμένο Μάρτιο, αλλά και στο Αιγαίο. Αυτό που φοβίζει τις ηγεσίες της είναι η τιμωρία που της επιφυλάσσουν οι “σύμμαχοί” της στο ΝΑΤΟ και οι “εταίροι” της στην Ε.Ε. σε περίπτωση που αποφασίσει να κάνει το αυτονόητο… Να προασπίσει τα σύνορά της, την εθνική της κυριαρχία και τα (απορρέοντα από το διεθνές δίκαιο…) συμφέροντα της.

Εδώ μία Βορειοευρωπαία επίτροπος ήρθε να μας “τραβήξει” το αυτί για την απόφασή μας να αναστείλουμε επ’ αόριστον την υποβολή αιτήσεων για τη χορήγηση ασύλου και ανακρούσαμε πρύμνα! Και μάλιστα με ύφος απαράδεκτο, χωρίς να βγει κάποιος δημόσια να θυμίσει στην “κυρία” το πως οφείλει να φέρεται! Σας διέφυγε κύριοι υπεύθυνοι; “Στρατηγική ψυχραιμία” κι εδώ; ΕΛΕΟΣ.

Για να μην αναφερθούμε στην “πάγια ελληνική αδράνεια” που αφορά στον καθορισμό συντεταγμένων ΑΟΖ ώστε να τεθεί σε κίνηση ο προβλεπόμενος από το διεθνές δίκαιο μηχανισμός έγερσης ενστάσεων και επίλυσης του όποιου προβλήματος, τη στιγμή που η Τουρκία έχει “βομβαρδίσει” με παρανοϊκούς χάρτες ολόκληρη την υφήλιο!

Μήπως η Ελλάδα απέχει και από την εφαρμογή των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου στο οποίο διαρκώς και σε βαθμό κουραστικό -αν όχι και αυτοκαταστροφικό- ομνύει, το οποίο αναγνωρίζει ΔΙΚΑΙΩΜΑ επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια; Κάτι που κάνουμε όχι μόνο στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου όπου θα μπορούσε να υπάρξει μια συζήτηση, αλλά και στον ηπειρωτικό της κορμό!

Διευκρινίσαμε ότι θα ασκήσουμε το δικαίωμα… όποτε εμείς επιλέξουμε. Μετά σχεδόν 30 χρόνια, είχαν δίκιο όσοι διέγνωσαν τότε ως απάντηση το ΠΟΤΕ! Και φυσικά, για να δείξει την… ευγνωμοσύνη της η Τουρκία στην Ελλάδα, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα και προσφάτως ανακοινώνοντάς μας ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο από χωρικά ύδατα και μάλιστα 6 ναυτικών μιλίων!

ΤΟ ΦΟΒΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

Ποιός είναι αυτός που αποτρέπει την Ελλάδα από τις ΑΠΟΛΥΤΑ ΝΟΜΙΜΕΣ ενέργειες; Η Τουρκία; Όχι βέβαια… Η ΦΟΒΙΑ. Το “φοβικό σύνδρομο” που κατατρύχει την Ελλάδα, όπως πού πετυχημένα έχει αποκληθεί η ψυχολογική κατάσταση των ελληνικών ηγεσιών απέναντι στο πρόβλημα.

Και πάμε στο ζήτημα της συνεργασίας με το Ισραήλ. Μπορούμε να συνεργαστούμε σε θέματα ασφάλειας με τη μικρή χώρα της Μέσης Ανατολής; Επί του πρακτέου, όχι να διεξάγουμε μαζί ασκήσεις είτε εδώ, είτε εκεί… Το οποίο μας έχει διαμηνύσει πολλές φορές με διπλωματική αβρότητα ότι οι επιλογές μας στον τομέα της άμυνας, δεν του μοιάζουν… και πολύ “σόι”.

Διαθέτουμε τα κατάλληλα και επαρκή σε αριθμούς αεροναυτικά μέσα και όπλα για να καλύψουμε από κοινού με το Ισραήλ και την Αίγυπτο τον χώρο της νοτιοανατολικής Μεσογείου; Η απάντηση είναι αρνητική… Όχι δεν τα διαθέτουμε. Για να ακριβολογούμε, τα έχουμε στην κατοχή μας αλλά δεν είναι διαθέσιμα.

Ο Έλληνας φορολογούμενος δηλαδή τα έχει χρυσοπληρώσει, χωρίς να μπορούν να αξιοποιηθούν για την προστασία του! Τότε για ποια στρατιωτική συνεργασία να μιλήσουμε; Τι να πούμε στους Ισραηλινούς; Ότι έχουμε πρακτικά αδρανοποιήσει όλα τα στρατηγικά όπλα που έχουμε στην κατοχή μας; Αναρωτιέται κανείς γιατί το κάνουμε;

Διότι ναι μεν τα πληρώνουμε, αλλά το πολιτικό σύστημα δεν πιστεύει στο “εργαλείο” που λέγεται στρατιωτική ισχύς. Και είναι συλλογικά τόσο ΑΝΟΗΤΟ που τα άφησε για πάνω από μια δεκαετία ασυντήρητα, στην τύχη τους. Ναι, αυτά τα στρατιωτικά μέσα δεκάδων δισεκατομμυρίων! Όπως έκανε άλλωστε και με τα έργα για την Ολυμπιάδα του 2004. Με τον ίδιο τρόπο τα “αξιοποίησε”. Τα χάλια μας τα είδαμε.

– Να τους πούμε ότι εδώ και μία δεκαετία έχουμε αφήσει πέντε υπερσύγχρονα συμβατικής πρόωσης υποβρύχια χωρίς συστήματα αυτοπροστασίας και με τορπίλες της δεκαετίας του ‘70; Όπως κάποτε αγόραζαν κορυφαία άρματα μάχης χωρίς πυρομαχικά. Είτε για να φαίνονται φθηνότερα, είτε διότι… ενδιέφερε άλλη μια σύμβαση. Και άλλα πολλά.

– Να τους πούμε ότι ενώ δεν έχουμε εκσυγχρονίσει τις τέσσερις πιο αξιόμαχες μονάδες επιφανείας του ΠΝ (ΜΕΚΟ 200ΗΝ) που έπρεπε να το είχαμε κάνει από την προηγούμενη δεκαετία και ακόμα το συζητάμε. Επίσης, ότι δεν έχουμε ιδέα τι θα κάνουμε με την αντικατάσταση των απαρχαιωμένων “S”… Και με όλα αυτά τα θέματα ανοικτά, αυτό που μας λείπει είναι τέσσερα νέα ανθυποβρυχιακά ελικοπτέρων. Επειδή αυτά που είχαμε αφέθηκαν στην τύχη τους, από αυτούς που καλούνται σήμερα να αποφασίσουν να αγοράσουν καινούργια! Πόσο πιο εγκληματική αμέλεια και ανοησία…

– Να τους πούμε ότι εδώ και μία δεκαετία έχουμε αφήσει χωρίς ανταλλακτικά και υποστήριξη τις πλατφόρμες (Mirage 2000) των υποστρατηγικών SCALP-EG και AM-39 Exocet;

– Να τους πούμε ότι δεν έχουμε αξιωθεί να τροποποιήσουμε τουλάχιστον τέσσερα από τα εκσυγχρονισμένα C-130H AUP που διαθέτουμε σε ιπτάμενα τάνκερ, για να μπορούμε να υποστηρίξουμε αεροπορικές επιχειρήσεις σε μεγάλες αποστάσεις και με μεγάλη χρονική διάρκεια;

– Να τους πούμε ότι αντί για τα 2/3 του κορμού του στόλου των μαχητικών μας πρώτης γραμμής (F-16), αποφασίσαμε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση να αναβαθμίσουμε μόλις τα 84 και χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα τι θα κάνουμε σε ό,τι αφορά νέα όπλα και συστήματα αποστολής;

– Να τους πούμε ότι υποκύπτουμε στις τουρκικές (και ευρωπαϊκές…) πιέσεις για να μην χρησιμοποιούμε τα αεροδρόμια της Πάφου και της Λάρνακας ακόμη και για την εξυπηρέτηση πυροσβεστικών αεροπλάνων;

Δεν μπορούμε να τους πούμε ασφαλώς τίποτα από όλα αυτά… Γιατί θα είναι σαν να ζητάμε τη συνδρομή τους σε κάτι που εμείς οι ίδιοι δεν θα μπορούμε να υποστηρίξουμε. Θα είναι σαν να ζητάμε από την Ισραηλινή Αεροπορία και το Ναυτικό να τρομάξουν τον Τούρκο, καλύπτοντας τον εναέριο χώρων και τις θαλάσσιες εκτάσεις μεταξύ Κρήτης και Κύπρου και μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ.

Μόνοι τους και για λογαριασμό μας. Γιατί θα πρέπει οι Ισραηλινοί να το δεχθούν αυτό; Να δείχναμε τουλάχιστον σοβαρότητα πολιτικής και βούληση, η “θαυματουργή” ισραηλινή αμυντική βιομηχανία έχει δημιουργήσει απίστευτες λύσεις… Διότι εκεί κατάλαβαν ότι ΜΟΝΟΙ τους θα πρέπει αν είναι έτοιμοι να αποτρέψουν την καταστροφή τους. Και τα κατάφεραν.

Με άλλο στρατηγικό βάθος από το ελλαδικό. Με πολύ χειρότερα δεδομένα. Δεν τους προτείνετε να επενδύουμε ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο για μερικά χρόνια και να τους αναθέσετε την ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ αμυντική και βιομηχανική μας αναδιοργάνωση; Αφού οι επιδόσεις μας εδώ βλέπουν “με το κιάλι” ακόμα και το μέτριο!

Εδώ μας πήρε ως κράτος 30 χρόνια να αντιληφθούμε ότι Ελλάδα και Κύπρος για το Ισραήλ είναι προγεφύρωμα για τη Δύση… Και σήμερα όσοι τους έβριζαν -δηλαδή η πλειοψηφία- παριστάνουν τους μεγαλύτερους φίλους τους. Τουλάχιστον έχουμε αυτή τη στρατηγική μας σημασία για να μπορούμε να διαπραγματευθούμε. Έχουμε άδικο; Θέλουμε μήπως να ανοίξουμε αρχεία για να γελάσει κάθε πικραμένος;

Επειδή εμείς αποφασίσαμε να “το ρισκάρουμε” και να συμπεριλάβουμε και τις δαπάνες για την άμυνά μας στους περιοριστικούς όρους και των τριών μνημονίων που υπογράψαμε με συμμάχους και εταίρους; Κυρίως αυτούς που μας απαγόρευσαν να συμμετάσχουμε στη σύνοδο του Βερολίνου για τη Λιβύη.

Δεν είναι η πανδημία του κορονοϊού το πρόβλημά μας λοιπόν… Αυτό τουλάχιστον πιστεύουμε εμείς. Επί της ουσίας δεν είναι ούτε η Τουρκία, ούτε οι φοβέρες της. Την αντιμετωπίσαμε στον Έβρο πρόσφατα άλλωστε, μόλις δόθηκε το πράσινο φως…

Πολύ πιο αποτελεσματικά από την λυσσαλέα επιμονή μεγάλων ΜΜΕ της Ευρώπης στην υποστήριξη και την αναπαραγωγή των τουρκικών Fake News και την ύποπτη προθυμία τους να καταδικάσουν την Ελλάδα. Και πολύ πιο αποτελεσματικά από τις συνεχείς πισώπλατες μαχαιριές των Ευρωπαίων εταίρων μας. Το πρόβλημά μας είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ. Ας το πάρουμε χαμπάρι… όπως το έχει πάρει χαμπάρι ο Τούρκος και μας “χορεύει”. ΑΥΤΑ.

https://www.defence-point.gr

Η Άγκυρα προσφεύγει στην Χάγη για την Κρήτη & άλλα 12 ελληνικά νησιά! – «Μας ανήκουν»!

Δημοσιεύθηκε 15 Μαΐου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: ΑΟΖ, Ανατολική Μεσόγειος, Γεωπολιτική, Ελλάδα, Τουρκία

Oι Τούρκοι στοχευμένα επιχειρούν να θέσουν θέμα κυριαρχίας στην Κρήτη και σε άλλα δώδεκα ελληνικά νησιά. Για την Κρήτη μάλιστα θεωρούν πως τα τρία τέταρτά της τους ανήκουν και θέλουν να τα διεκδικήσουν στην Χάγη.

Για την παράλογη, εξωφρενική και παράνομη απαίτησή τους έχουμε αναφερθεί και στο πρόσφατο παρελθόν καθώς η Άγκυρα παρουσιάζει και σχετικούς χάρτες.

Η Κρήτη δεν μπήκε τυχαία στο «στόχαστρο» καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο που υπογράφηκε με το τουρκόφιλο καθεστώς της Τρίπολης αρπάζει ελληνική υφαλοκρηπίδα που ορίζεται από το μεγαλύτερο ελληνικό νησί.

Έτσι λοιπόν οι Τούρκοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία του Λονδίνου της 30ης Μαΐου 1913 παραχώρησε τα τρία τέταρτα της Κρήτης στην Τουρκία, αλλά η Ελλάδα κατά παράβαση των συνθηκών «κατέλαβε» ολόκληρο το νησί!

Επικαλούμενοι τις συνθήκες της 30ης Μαΐου του 1913 του Λονδίνου (άρθρα 4 και 5) και της 24ης Ιουλίου της Λωζάννης λένε ότι:

α. Πουθενά στη Συνθήκη του Λονδίνου δεν καθορίζεται ότι η Κρήτη παραχωρείται στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα δίνεται μόνο το 1/4 της Κρήτης, ενώ τα 14 νησιά και βραχονησίδες γύρω από την Κρήτη παρέμειναν στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Β. Από το 2004 η Ελλάδα έχει καταλάβει τρία νησιά: Αυτά είναι η Γαύδος, το Γαιδουρονήσι και το Κουφονήσι.

β. Μετά την συνθήκη της Λωζάννης η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μοντενέγκρο (Μαυροβούνιο) απεμπόλησαν τα δικαιώματά τους στην Κρήτη επομένως τα ¾ της νήσου έγιναν αυτόματα τμήμα της Τουρκίας

γ. Έτσι η Ελλάδα, σήμερα κατέχει παράνομα τα υπόλοιπα 3/4 της Κρήτης καθώς και τα παρακείμενα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Θα πρέπει άμεσα να τα παραδώσει στην Τουρκία και να απομακρύνει τις στρατιωτικές Μονάδες, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τους πυραύλους S-300 που έχει εγκαταστήσει εκεί παράνομα από το 1999.

δ. Σύμφωνα με τα άρθρα Md.76 and Md.121 του διεθνούς ναυτικού Δικαίου η τουρκική υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται στις συντεταγμένες  33 ° 45 ’00 και  023 ° 20′ 00 όπως και μεταξύ 33 ° 40 ’00 και  032 ° 16′ 18.

Τώρα τουρκικές μη κυβερνητικές οργανώσεις ετοιμάζονται να κινηθούν νομικά και να προσφύγουν στη διεθνή δικαιοσύνη διεκδικώντας την «επιστροφή» της Κρήτης και κάποιων νησιών του Αιγαίου στην Τουρκία, όπως αναφέρει το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, «Αναντολού», σε άρθρο του την Τετάρτη 13 Μαΐου.

Ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, Ιλίας Τοπσακάλ, και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου, Χαλίτ Κανάκ, μιλώντας στο τουρκικό πρακτορείο σχετικά με την προσφυγή που ετοιμάζεται ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης, εξηγούν ότι ο «γείτονας» που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι η Ελλάδα, η οποία καταστρατηγώντας το διεθνές δίκαιο, έχει μεταφέρει στρατεύματα σε 12 νησιά.

Φυσικά εννοείται ότι οι δήθεν αυτοί ιδιώτες, δεν δρουν μόνοι τους αλλά κατόπιν συννενοήσεως με την τουρκική ηγεσία.

Το ζήτημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και φαιδρό αλλά δεν είναι. Με την κίνηση αυτή οι Τούρκοι διεθνοποιούν επίσημα στην Χάγη ένα ανύπαρκτο ζήτημα που σημαίνει πως εάν η Ελλάδα προσφύγει στην Χάγη για τα ελληνοτουρκικά θα έχει να αντιμετωπίσει ένα ευρύτερο «πακέτο» τουρκικών διεκδικήσεων.

«Αυτές οι ενέργειες της Ελλάδας έχουν αυξηθεί κατά πολύ τελευταία. Ειδικά στην ανατολική Μεσόγειο, τα αποθέματα του φυσικού αερίου και ο υποθαλάσσιος πλούτος γύρω από την ΤΔΒΚ ώθησαν την Ελλάδα να αναζητήσει συνεργάτες.

Προς την ίδια κατεύθυνση άρχισαν να κινούνται και η Αίγυπτος, το Ισραήλ, ακόμη και ο Λίβανος και κάποιες άλλες χώρες, χωρίς να έχουν δικαιώματα στην περιοχή με βάση το διεθνές δίκαιο και χωρίς καμία συμφωνία να προβλέπει κάτι τέτοιο.

Κάποιες διεθνείς εταιρείες προσπάθησαν επίσης να το εκμεταλλευτούν, ενώ κάποιες άλλες χώρες δεν έβγαλαν μιλιά. Αντιθέτως, η Τουρκία, με την πολύ σημαντική συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εξασφάλισε την ασφάλεια και το μέλλον της στην περιοχή», υποστηρίζει ο Ιλίας Τοπσακάλ, ο οποίος σημειώνει ότι το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας και το Ναυτικό έχουν εκπονήσει ειδική έκθεση σχετικά με τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Σύμφωνα με τον Τοπσακάλ, πάνω από 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις που έχουν τη στήριξη του Συνδέσμου Αλληλεγγύης και Αλληλοστήριξης του Τουρκικού Κόσμου αποφάσισαν να διεκδικήσουν δικαστικώς τα ελληνικά νησιά.

«Την υπόθεση έχουν αναλάβει οι νομικοί σύμβουλοι του συνδέσμου μας. Σκεφτόμαστε να φέρουμε την υπόθεση αυτή ενώπιον της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), καθώς και των οργανώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η υπόθεση αυτή δεν θα περιοριστεί μόνο στα δικαιώματα της Τουρκίας, αλλά θα περιλαμβάνει και τα δικαιώματα της ΤΔΒΚ. Οι ΜΚΟ εκεί θα ενεργήσουν από κοινού. Στην κίνηση αυτή θα συμμετάσχουν και ΜΚΟ από το Καζακστάν, την Κιργισία, το Ουζμπεκιστάν και το Αζερμπαϊτζάν, παρακολουθώντας και στηρίζοντας τη νομική διαδικασία. Ομοίως, υπάρχουν αρκετές αδελφές ΜΚΟ και στα Βαλκάνια, που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία. Η έναρξη της διαδικασίας θα ξεκινήσει με μία συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί σύντομα», ανέφερε ο Τοπσακάλ.

Σχετικά με την έκβαση τέτοιων προσφυγών από ΜΚΟ στον υπόλοιπο κόσμο, ο Ιλίας Τοπσακάλ, διευκρίνισε ότι για παράδειγμα την υπόθεση της Παλαιστίνης την «τρέχει» εδώ και χρόνια μία ΜΚΟ, όπως και το ζήτημα του ανατολικού Τουρκεστάν ή της Κίνας, η οποία αναγκάστηκε να σταματήσει κάποιες ενέργειές της, όταν ΜΚΟ ξεσηκώθηκαν εναντίον της πριν από 6-7 μήνες.

«Τα κατάφεραν; Υπάρχει αποτέλεσμα; Αυτό είναι συζητήσιμο. Ίσως κάποιες κυρίαρχες δυνάμεις να συνεχίσουν την άδικη και παράνομη συμπεριφορά τους, αλλά το σημαντικό είναι να ακουστούν οι φωνές μας. Κάθε αντίδραση στον κόσμο, που προέρχεται πλέον από μεμονωμένα άτομα ή μέσω ΜΚΟ, επιτυγχάνει κάποιο αποτέλεσμα.

Να είστε σίγουροι ότι μετά από αυτή την πανδημία οι αγωγές μέσω των ΜΚΟ θα είναι πολύ σημαντικές. Έτσι όταν αναλάβουμε κοινή δράση ο σύνδεσμός μας μαζί με άλλες 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις, θα φέρουμε εις γνώση της διεθνούς κοινότητας τα δικαιώματα που έχει η Τουρκία βάσει του διεθνούς δικαίου πάνω σε 12 νησιά που της ανήκουν στο Αιγαίο, στην Κρήτη, τη Λιβύη, το Κιρκούκ και τη Μοσούλη, την Κριμαία και τη δυτική Θράκη», υποστηρίζει ο Τοπσακάλ.

«Η Κρήτη είναι η ψυχή μας, έχουμε χύσει το αίμα μας για αυτή», διατείνεται ο Χαλίτ Κανάκ, λέγοντας ότι ξεκίνησαν αυτόν τον δικαστικό αγώνα για λόγους εθνικής συνείδησης.

«Ξεκινήσαμε αυτήν την υπόθεση με μια ομάδα 22 ατόμων υπό την ομπρέλα του συνδέσμου, ενώ λαμβάνουμε συμβουλές και από ακαδημαϊκούς. Χωρίσαμε τα τουρκικά έθνη και τις οθωμανικές περιοχές σε 8 μέρη και αντίστοιχα οι 8 περιφερειάρχες μας εργάζονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, οι οποίοι έχουν ορίσει προέδρους σε 42 τουρκόφωνες χώρες στον Καύκασο και τα Βαλκάνια», εξηγεί ο Χαλίτ Κανάκ, ο οποίος σημειώνει ότι η διαδικασία θα επιταχυνθεί μετά την επιδημία του κορωνοϊού και ότι οι επίσημες κινήσεις τους θα γίνουν από τον Ιούνιο.

«Θα προσφύγουμε σε διεθνείς οργανισμούς, όπως το Δικαστήριο της Χάγης και τα Ηνωμένα Έθνη, και θα στηρίξουμε αρκετά αυτή τη διαδικασία. Επίσης, ορισμένες από αυτές τις προσφυγές θα αφορούν και περιπτώσεις γενοκτονίας.

Στόχος μας είναι να πάρουμε πίσω τα καταπατημένα δικαιώματά μας. Θα υπηρετήσουμε αυτόν τον νόμιμο σκοπό μέχρι τέλους. Δεν πρόκειται για ένα συμβολικό βήμα, αλλά για ένα ουσιαστικό βήμα. Η άλλη πλευρά μπορεί να παρουσιάσει τα αντίθετα από εμάς, αλλά θα τους αντιμετωπίσουμε με τα στοιχεία και τα έγγραφά μας και αναμένουμε κι από εκείνους το ίδιο», υποστηρίζει ο Κανάκ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι «από όποια πλευρά κι αν το δείτε, έχουμε δικαιώματα στα τρία τέταρτα της Κρήτης και των 14 νησίδων που την περιβάλλουν.

Αν δεν μιλήσουμε για τα δικαιώματά μας στην Κρήτη και τα δικαιώματά μας στα Δωδεκάνησα που κατέλαβαν οι Ιταλοί παίρνοντάς τα μέσα από τα χέρια μας κι έπειτα δεν μας τα παρέδωσαν ποτέ μέχρι σήμερα παρά τη συμφωνία ανταλλαγής με τη Λιβύη, τότε κάποιοι θα αμφισβητήσουν ακόμη και τη Γαλάζια Πατρίδα, την παρουσία μας στην Κύπρο, ή τη στάση μας στη Συρία, όπου βρισκόμαστε ως εγγυητές της ασφάλειάς τους.

Τώρα με την απόβασή μας στη Μεσόγειο, η οποία εδώ κι αιώνες είναι γνωστή ως τουρκική λίμνη, κατόπιν εντολής του προέδρου μας, δηλώσαμε την ενεργή παρουσία μας. Άρα είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε εκεί και με βάση το νόμο».

Το πρακτορείο «Αναντολού» προβαίνει παράλληλα και σε μία ιστορική αναδρομή όσον αφορά το καθεστώς της Κρήτης.

Σύμφωνα με την τουρκική εκδοχή, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας, η Κρήτη, η οποία απέχει –όπως σημειώνεται- 180 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μούγλα (Αλικαρνασσός), βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Βενετίας, μέχρι που κατακτήθηκε από τον οθωμανικό στόλο στις 27 Σεπτεμβρίου 1669 μετά από έναν μεγάλο πόλεμο που διήρκεσε 24 χρόνια 4 μήνες και 16 ημέρες.

Οι Έλληνες δέχτηκαν μάλιστα με μεγάλη χαρά την κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους. Οι ορθόδοξες εκκλησίες, που είχαν κλείσει οι Ενετοί, άνοιξαν αμέσως. Οι αγρότες που ήρθαν στο νησί από την Τουρκία με τις οικογένειές τους κατασκεύασαν τζαμιά, γέφυρες, βιβλιοθήκες, βρύσες. Λόγω αυτού του κλίματος ελευθερίας, πολλοί Έλληνες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο νησί. Το 1760 ζούσαν στο νησί 200 χιλιάδες μουσουλμάνοι και 60 χιλιάδες χριστιανοί.

Η πρώτη εξέγερση στην Κρήτη ξέσπασε το 1770, καθοδηγούμενη από τους Ρώσους, αλλά έπειτα ξεσπούσαν κι άλλες κατά διαστήματα.

Αφότου ο Μεγάλος Βεζίρης, Φαζίλ Αχμέντ Πασά, ύψωσε την τουρκική σημαία στο κάστρο του Ηρακλείου, η Κρήτη έπαψε να είναι οθωμανική λίγο πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, δηλ. 241 χρόνια αργότερα.

Η ελληνική εξέγερση, όπως η Τουρκία ονομάζει την επανάσταση του 1821, κατεστάλη το 1825, αλλά το 1830 ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Ελλάδα κατόπιν επιβολής των δυτικών κρατών.

Αμέσως μετά, ξέσπασε εξέγερση και στην Κρήτη. Αυτή η εξέγερση κατεστάλη, αλλά οι Έλληνες εξεγέρθηκαν και πάλι το 1841 και το 1859. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων διενεργήθηκαν σφαγές εναντίον των Τούρκων. Η μεγαλύτερη σφαγή έγινε στο Σελίνο στις 16 Αυγούστου 1866.

Το νησί έγινε ελληνικό το 1909, συνεχίζει το «Αναντολού». 

Προκαλεί εντύπωση το πως η Άγκυρα τους τελευταίους μήνες έχει θέσει υπό συνολική αμφισβήτηση το ελληνικό έδαφος και τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Πλέον θέλει όχι μόνο μικρά ακατοίκητα νησιά αλλά και τα πολύ μεγάλα και πυκνοκατοικημένα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου.

Μπουράκ Μπεκντίλ: Θα είναι οι Κούρδοι οι επόμενοι “βασιλιάδες” στην Τουρκία;

Δημοσιεύθηκε 12 Μαΐου, 2020 από yannisk
Κατηγορίες: Γεωπολιτική, Δημογραφία, Διεθνή, Κούρδοι, Μέση Ανατολή, Μειονότητες, Τουρκία

Μπουράκ Μπεκντίλ: Θα είναι οι Κούρδοι οι επόμενοι “βασιλιάδες” στην Τουρκία;

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Μεταξύ 1994 και 2015, η ψήφος των Κούρδων στην Τουρκία αυξήθηκε από 4,1% σε 13,1%. Μια γκρίζα Τουρκία αντιμετωπίζει μια έκρηξη στο Κουρδιστάν: το κουρδικό ποσοστό γονιμότητας, στο 3,41, είναι ένα δημογραφικό όπλο ενάντια στο τουρκικό ποσοστό γονιμότητας 2,09. Αυτοί οι αριθμοί δείχνουν ότι οι Κούρδοι θα μπορούσαν να είναι οι βασιλιάδες στις προεδρικές εκλογές της Τουρκίας το 2023.

Η συνταγή για την εξάπλωση του πολιτικού Ισλάμ, όπως ιδρύθηκε από ιδεολόγους όπως ο Χασάν Μπάννα και ο Sayyid Qutb, είναι γνωστή: κερδίστε μουσουλμανικές καρδιές και μυαλά δημιουργώντας και διαδίδοντας θρησκευτικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα και εγκαταστάσεις. Ο σκοπός είναι να δημιουργηθεί ένα αταξικό, λαϊκιστικό δίκτυο που τελικά θα νομιμοποιήσει το πολιτικό Ισλάμ στην κάλπη. Δεν μπορείτε να νικήσετε τον εχθρό με όπλα και πυροβολικό, αλλά μπορείτε να το κάνετε με το πλήθος.

Η Τουρκία δεν αποτελούσε εξαίρεση στην αρχή της ισλαμικής υπεροχής μέσω δημογραφικών στοιχείων. Για δεκαετίες, οι κοσμικές, καλύτερα μορφωμένες σύγχρονες οικογένειες της Τουρκίας (τις οποίες ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα αποκαλούσε αργότερα «Λευκοί Τούρκοι») αρκούνταν σε ένα ή δύο παιδιά στην οικογένεια, ενώ οι ευσεβείς, λιγότερο μορφωμένοι, χαμηλής και μεσαίας τάξης μουσουλμάνοι Τούρκοι ήταν οι baby boomers (σσ στην κυριολεξία πρόσωπα που γεννήθηκαν μετά τον Β!Π.Π. όταν αυξήθηκε ο ρυθμός γεννήσεων). Τον Νοέμβριο του 2002, οι «Λευκοί Τούρκοι» έπρεπε να συνειδητοποιήσουν ότι δεν ήταν πλέον η πλειοψηφία στη χώρα τους. Οι «Μαύροι Τούρκοι» ήρθαν στην εξουσία.

Αλλά τώρα, 18 χρόνια αργότερα, οι «Μαύροι Τούρκοι» έχουν γίνει οι νέοι «Λευκοί Τούρκοι». Αγνοώντας τις εκστρατείες των ηγετών τους που τους ζητούν να γεννούν «τουλάχιστον τρία παιδιά σε κάθε τουρκική οικογένεια», αντιμετωπίζουν τώρα την ίδια δημογραφική απειλή με την οποία κάποτε κατέλαβαν την εξουσία: μια γκρίζα Τουρκία έναντι μιας έκρηξης γεννήσεων στο Κουρδιστάν.

Οι κουρδικές ψήφοι στην Τουρκία τέθηκαν για πρώτη φορά κάτω απο θεσμική ομπρέλα ενός πολιτικού κόμματος το 1994. Το φιλο-κουρδικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HADEP) κέρδισε 1,1 εκατομμύρια ψήφους (4,1% των εθνικών ψήφων) στις κοινοβουλευτικές εκλογές το 1995 και 1,4 εκατομμύρια ψήφους (4,8% των ψήφων) το 1999. Το HADEP απέτυχε να κερδίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση καθώς δεν κατάφερε να περάσει το εθνικό όριο του 10%.

Το 2002, το κόμμα που διαδέχθηκε το HADEP, το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (DEHAP), κέρδισε το 6,2% των ψήφων στις εκλογές που έφεραν στην εξουσία το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν με το 34% των εθνικών ψήφων. Το 2007, οι Κούρδοι άλλαξαν τακτική και μπήκαν στον αγώνα με ανεξάρτητους υποψηφίους αντί με κόμμα που σίγουρα δεν θα κατάφερνε να περάσει το όριο του 10%. Ανεξάρτητοι Κούρδοι κέρδισαν το 5% των ψήφων και 20 έδρες στο τουρκικό κοινοβούλιο. Το όριο δεν είχε πλέον νόημα να σταματήσει την εκπροσώπηση των Κούρδων στο κοινοβούλιο. Το 2011, οι Κούρδοι ανεξάρτητοι κέρδισαν το 6,6% των εθνικών ψήφων και 35 κοινοβουλευτικές έδρες.

Οι υποστηρικτές του HDP γιορτάζουν τα εκλογικά αποτελέσματα, 8 Ιουνίου 2015

Στις 7 Ιουνίου 2015, οι Κούρδοι, αυτή τη φορά κάτω από τη συνεργατική ομπρέλα ενός νέου πολιτικού κόμματος, του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP), κέρδισαν το 13,1% των ψήφων και 80 έδρες. Το «κουρδικό θαύμα» στέρησε το κυβερνών ΑΚΡ από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην εξουσία το 2002. Πιο πρόσφατα, στις δημοτικές εκλογές του 2019, η κουρδική ψήφος κόστισε στο ΑΚΡ το στέμμα. Ο Ekrem Imamoğlu, υποψήφιος της αντιπολίτευσης, νίκησε τον Binali Yıldırım του AKP με 800.000 ψήφους διαφορά.

Καθώς οι Ισλαμιστές έχασαν τη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας για πρώτη φορά εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα, ο Ερντογάν είχε λόγο να θρηνήσει το σύνθημά του: «Αυτός που κερδίζει την Κωνσταντινούπολη κερδίζει την Τουρκία». Εκατομμύρια Κούρδοι ψηφοφόροι στην Κωνσταντινούπολη είχαν γίνει βασιλιάδες.

Υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για την αύξηση των ανησυχιών του Ερντογάν για τις εκλογές του 2023 και μετά. Σε μια παρουσίαση το Μάΐο του 2015, η A. Banu Ergöçmen του Ινστιτούτου Μελετών Πληθυσμού του Πανεπιστημίου Hacettepe στην Άγκυρα τόνισε το δημογραφικό πλεονέκτημα των Κούρδων έναντι των Τούρκων. Διαπίστωσε ότι το συνολικό ποσοστό γονιμότητας στην ανατολική και νοτιοανατολική Τουρκία που μιλά κουρδικά, ήταν 3,41 έναντι 2,09 κατά μέσο όρο στις μη ανατολικές περιοχές, που μιλούν τουρκικά.

Το 2018, ο αριθμός των υγιών γεννήσεων στην Τουρκία μειώθηκε κατά 3,6% σε 1.248 εκατομμύρια από 1.295 εκατομμύρια το 2017. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας μειώθηκε σε 1,99 από 2,07 – ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό ποσοστό, καθώς είναι χαμηλότερο από το ποσοστό αντικατάστασης του 2.1. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 2018 τα υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας στην Τουρκία ήταν στην Urfa (4,13), Şırnak (3,6), Ağrı (3,26) και Mus (3,23). Και οι τέσσερις επαρχίες είναι κυρίως Κουρδικές. Αντίθετα, τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας ήταν σε συντριπτικά τουρκικές επαρχίες: Gümüshane (1,3), Kütahya, Zonguldak και Edirne (1,43).Το 2018, τρεις Τούρκοι ακαδημαϊκοί, η Όλγκού Αϊντίν, η Πιναρ Άσλαντας Μπασκάν και ο Ερτουγρούλ Μουράτ Οζγκούρ, διαπίστωσαν ότι:

Υπάρχει μια θετική σχέση μεταξύ του ποσοστού αναλφάβητων γυναικών και του συνολικού ποσοστού γονιμότητας. Με άλλα λόγια, καθώς το ποσοστό αναλφαβητισμού αυξάνεται, υπάρχει επίσης μια αύξηση στο συνολικό ποσοστό γονιμότητας. Αυτό το χαρακτηριστικό επικρατεί στις ανατολικές και νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας. Το γεγονός ότι το ποσοστό αλφαβητισμού είναι πολύ χαμηλό για τις γυναίκες δείχνει σαφώς ότι υπάρχει διάκριση λόγω φύλου σε αυτές τις περιοχές. Η αρνητική σχέση μεταξύ της γονιμότητας και του επιπέδου εκπαίδευσης δείχνει ότι καθώς αυξάνεται το επίπεδο εκπαίδευσης, υπάρχει μια μείωση στο συνολικό ποσοστό γονιμότητας. Οι γυναίκες που ζουν σε αστικές περιοχές είναι πιο μορφωμένες από αυτές που ζουν σε αγροτικές περιοχές στην Τουρκία. Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε μείωση των επιπέδων γονιμότητας των γυναικών που ζουν σε αστικές περιοχές. Από την άλλη πλευρά, καθώς αυξάνεται το ποσοστό των γυναικών με κουρδική καταγωγή, αυξάνεται το συνολικό ποσοστό γονιμότητας.

Ο χαρισματικός ηγέτης του HDP, Selahattin Demirtas, βρίσκεται στη φυλακή για κατηγορίες τρομοκρατίας από τον Νοέμβριο του 2016. Συνολικά 11 βουλευτές του HDP και 84 δήμαρχοι έχουν απομακρυνθεί από τη δουλειά τους. Και ο Ερντογάν συνεχίζει να δείχνει στους Κούρδους ένα μεγάλο ραβδί παρά ένα κλαδί ελιάς. “Οι δικαστικές διαδικασίες εναντίον του HDP θα είναι πολύ τεταμένες”, απείλησε στις 26 Φεβρουαρίου. “Νέα αρχεία ενδέχεται να φτάσουν ανά πάσα στιγμή, γιατί όλα όσα κάνουν αποτελούν έγκλημα.”

Ο Ερντογάν αντιμετωπίζει δύσκολες επιλογές. Για να κερδίσει τον προεδρικό αγώνα το 2023, θα χρειαστεί τη σθεναρή υποστήριξη του εθνικιστική συμμάχου του. Αυτή η υποστήριξη θα έρθει μόνο εάν διατηρήσει στάση ιέρακος ενάντια στους Κούρδους και την κουρδική πολιτική. Και αυτό θα κοστίσει: όλο και περισσότεροι Κούρδοι ψηφοφόροι, όλο και περισσότερο αστοί και καλά μορφωμένοι, δεν βλέπουν μέλλον στην Τουρκία του Ερντογάν.

Μετάφραση: Π. Σαββίδης

besacenter.org

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ο όρος “kingmaker”, τον οποίο μεταφράσαμε “βασιλιάδες”, δίνοντάς του μεταφορική σημασία, σημαίνει είναι ένα άτομο ή ομάδα που έχει μεγάλη επιρροή σε μια βασιλική ή πολιτική διαδοχή, χωρίς να είναι υποψήφιος. Οι Kingmakers μπορούν να χρησιμοποιούν πολιτικά, νομισματικά, θρησκευτικά και στρατιωτικά μέσα για να επηρεάσουν τη διαδοχή.

Πηγή: Ανιχνεύσεις

https://infognomonpolitics.gr/2020/05/

Εκεί που τρυπά η Τουρκία δεν υπάρχει φυσικό αέριο

Δημοσιεύθηκε 9 Δεκεμβρίου, 2019 από yannisk
Κατηγορίες: ΑΟΖ, Ανατολική Μεσόγειος, Ελλάδα, Πετρέλαιο, Πολιτική, Τουρκία

Η Τουρκία με τις επιθετικές της κινήσεις και ενέργειες προετοιμάζεται για τις διαπραγματεύσεις που κάποτε θα έρθουν, υποστηρίζει ο διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

«Γιατί τις κάνει;»

«Εκεί όπου η Τουρκία διενεργεί γεωτρήσεις στην Κύπρο, εκτός του ότι παρανομεί, δεν υπάρχει φυσικό αέριο. Γιατί τις κάνει τότε; Για να τα διεκδικήσει όταν θα μπουν τα θέματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» ισχυρίζεται ο κ. Ελληνας.

Μιλώντας στον Πολίτη της Κύπρου, ο κ. Ελληνας τονίζει ότι η συμφωνία με τη Λιβύη δεν έχει γίνει επίσημη – η λιβυκή Βουλή δεν την έχει εγκρίνει – αλλά αυτό δεν έχει σημασία για την Τουρκία, διότι την αρκεί αυτό το χαρτί το υπογεγραμμένο με τη συμφωνημένη γραμμή, δηλαδή την ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.

«Και θα μπει σε διαπραγματεύσεις με αυτές τις διεκδικήσεις. Εάν δεν γίνουν διαπραγματεύσεις, θα κάνει ό,τι κάνει και στην Κύπρο, δηλαδή γεωτρήσεις που μπορεί να μην βασίζονται πάνω σε πραγματικά γεωλογικά δεδομένα, αλλά δημιουργούνται τετελεσμένα» είπε.

O διεθνής εμπειρογνώμονας και σύμβουλος για θέματα υδρογονανθράκων, δρ Χαράλαμπος Ελληνας.

Οπως εξηγεί ο Χαράλαμπος Ελληνας, το φυσικό αέριο στην Κύπρο δεν βρίσκεται στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία. «Το φυσικό αέριο στην Κύπρο είναι κοντά στη γραμμή που διαχωρίζει την κυπριακή ΑΟΖ με την αιγυπτιακή, καθώς και κοντά στην Κρήτη – όχι στην περιοχή που διεκδικεί η Τουρκία μέσω της συμφωνίας με τη Λιβύη. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν οι μεγαλύτερες πιθανότητες να ανακαλυφθεί φυσικό αέριο» διευκρίνισε.

Η ίδια δικαιολογία

Ο ίδιος αναφέρει ότι η συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας επηρεάζει έμμεσα και την Κύπρο, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί την ίδια δικαιολογία για να οριοθετήσει την «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» της στη Μεσόγειο.

«Στην πραγματικότητα, αυτή η συμφωνία αγνοεί το δικαίωμα των νησιών σε ΑΟΖ, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και της Κρήτης. Η Τουρκία ορίζει ότι η ‘ΑΟΖ’ της θα πρέπει να συνυπάρχει με την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της, βασιζόμενη στις σχετικές διαστάσεις παρακείμενων ακτών, πράγμα που πλήττει πλήρως τα νησιά.

»Είναι μια περίεργη ερμηνεία που δεν αναφέρεται από καμία άλλη χώρα και δεν είναι σύμφωνη με τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία κυρώθηκε από 167 χώρες αλλά όχι την Τουρκία.

»Η Τουρκία φαίνεται να επιλέγει αυτά που τη συμφέρουν, καθώς έχει χρησιμοποιήσει τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, για να οριοθετήσει την ‘ΑΟΖ’ της στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά δεν τις δέχεται στη Μεσόγειο. Αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί στο πλαίσιο του εθιμικού διεθνούς δικαίου» συμπληρώνει ο κ. Έλληνας, ο οποίος διετέλεσε και εκτελεστικός πρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΚΡΕΤΥΚ).

Θέση ισχύος

Ερωτηθείς γιατί η Τουρκία προχώρησε στη συμφωνία με τη Λιβύη μετά τις επιθετικές ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου, ο κ. Ελληνας αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα η Αγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει μία θέση ισχύος από την οποία τελικά θα αρχίσει διαπραγματεύσεις.

«Αλλά και ως αντίδραση στην ολοένα και επεκτεινόμενη συνεργασία ανάμεσα σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θέλει να μείνει έξω από το ενεργειακό παιγνίδι της περιοχής. Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας δεν έχουν διεθνώς αναγνωρισμένη νομική βάση» προσθέτει.

Και επισημαίνει πως, «δεδομένου ότι η UNCLOS δεν επιβάλλεται νομικά έναντι κράτους που δεν την έχει υπογράψει και δεν την έχει επικυρώσει, ο τρόπος επίλυσης των διαφορών μπορεί τελικά να γίνει μέσω διαπραγματεύσεων ή διαιτησίας, βάσει διεθνώς αναγνωρισμένου νόμου και δικαστηρίων, και όχι με επιθετικές ενέργειες όπως επιδιώκει η Τουρκία».

Η Ελλάδα συμφωνεί;

Αναφορικά με την απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στη Χάγη εναντίον της Τουρκίας, ο ίδιος θεωρεί μεν ορθή την απόφαση, ωστόσο διερωτάται κατά πόσον είναι σύμφωνη η Ελλάδα με αυτήν την κίνηση. «Στα διεθνή δικαστήρια οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται μόνο βάσει νομικών και γεωλογικών σημείων, αλλά και βάσει πολιτικών συσχετισμών. Και η Ελλάδα φοβάται μήπως πάρει δικαιώματα η Τουρκία στο Αιγαίο» εξηγεί ο διεθνής εμπειρογνώμονας.

Το γωτρητικό πρόγραμμα

Στην ερώτηση εάν θα συνεχιστεί το γεωτρητικό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Ελληνας απαντά ότι «εφόσον οι γεωτρήσεις θα γίνονται σε περιοχές που δεν διεκδικεί η Τουρκία, οι γεωτρήσεις θα συνεχιστούν. H ExxonMobil δεν έχει πρόβλημα, διότι στο δικό της θαλάσσιο τεμάχιο η Τουρκία δεν έχει καμία διεκδίκηση, πιστεύει ότι ανήκει στην Αίγυπτο.

»Η ΤΟΤΑL και η ΕΝΙ, εάν δοκιμάσουν να κάνουν γεώτρηση στο «7», κοντά στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία, θα έχουν προβλήματα. Για παράδειγμα, στο «3» αποκλείεται να γίνει γεώτρηση, διότι εάν δοκιμάσουμε θα επέμβει η Τουρκία όπως έχει ξαναγίνει. Ομως, τα καλά μπλοκ είναι εκείνα που δεν διεκδικεί η Τουρκία, όπως το «10» της ExxonMobil. Γενικά, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία δεν θα δυσκολέψει τις γεωτρήσεις, αλλά δεν πιστεύω ότι θα επέμβει».

Σε ό,τι αφορά τα σχέδια της Τουρκίας για την κυπριακή ΑΟΖ και το φυσικό αέριο της περιοχής, ο κ. Ελληνας παρατηρεί πως «η Τουρκία το έχει κάνει ξεκάθαρο ότι ασχέτως με το πού βρίσκονται τα θαλάσσια τεμάχια, το φυσικό αέριο της κυπριακής ΑΟΖ ανήκει και στους Τουρκοκύπριους.

»Επομένως, ακόμα και να χωριστεί η Κύπρος σε δύο κράτη, η Τουρκία δεν θα δεχθεί λύση που θα λέει ότι η ΑΟΖ στον νότο ανήκει στους Ελληνοκύπριους και η ΑΟΖ στον βορρά στους Τουρκοκύπριους. Δεν υπάρχει φυσικό αέριο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και το ξέρει».

«Να μας πάρει τί;»

»Επιπλέον, η Τουρκία παρακολουθεί τις εξελίξεις και κάνει μακροχρόνιους σχεδιασμούς. Ξέρει ότι αυτή τη στιγμή οι αγορές φυσικού αερίου είναι προβληματικές. Εμείς νομίζουμε ότι θέλει να έρθει να μας πάρει το φυσικό μας αέριο. Να μας πάρει τι; Αμα δεν αξίζει σχεδόν τίποτε, τι να μας πάρει;

»Ακόμα και αυτό που συζητείται για αγωγό φυσικού αερίου από την Κύπρο στην Τουρκία, μετά τη λύση του Κυπριακού, δεν είμαι σίγουρος ότι η Αγκυρα θα θέλει να αγοράσει κυπριακό φυσικό αέριο, διότι έχει φθηνό ρωσικό. Δεν πρόκειται η Τουρκία να αγοράσει ακριβότερο φυσικό αέριο, μόνο και μόνο επειδή βρήκαμε λύση του Κυπριακού.

»Θα το αγοράσει εάν της συμφέρει οικονομικά. Και υπάρχει μια ερώτηση για εμάς, αλλά και για την Ελλάδα. Τούτα που κάνουμε αξίζουν τον κόπο; Δηλαδή, μπαίνουμε σε αντιπαραθέσεις, αλλά ποιος είναι ο σκοπός;

»Διότι εάν το φυσικό αέριο, όπως λέω εγώ, δυσκολευόμαστε να το πουλήσουμε, ή ακόμα και εάν το πουλήσουμε οι τιμές θα είναι χαμηλές, άρα και τα κέρδη μας θα είναι χαμηλά, δεν θα γίνουμε πλούσιοι. Γιατί, λοιπόν, κάνουμε αυτά που κάνουμε, και δεν έχουμε το Κυπριακό ως προτεραιότητα, δεν βρίσκουμε μια λύση, χωρίς το φυσικό αέριο στη μέση;».

https://www.in.gr/2019/12/09/politics/ekei-pou-trypa-tourkia-den-yparxei-fysiko-aerio/